Zgodnie z poglądami doktryny na podstawie tego przepisu, gdy umowa majątkowa małżeńska, o której mowa w art.
k.p.c., zostanie zawarta po powstaniu egzekwowanego roszczenia, wierzyciel może prowadzić egzekucję z objętych nią składników majątku dłużnika bez uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko jego małżonkowi. Na gruncie niniejszej sprawy, a wbrew zawartemu we wniosku stwierdzeniu, umowa majątkowa małżeńska na mocy której małżonka dłużnika stała się współwłaścicielem nieruchomości (jak wynika z dołączonego odpisu z ksiąg wieczystych) została zawarta dnia 4.02.2011 r., a więc przed wydaniem tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, który zapadł dnia 29.06.2011 r. Niezależnie od powyższego skorzystanie z instytucji przewidzianej w omawianej instytucji nie wymaga uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi. Końcowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że art.
wydaje się nie być skorelowany z art. 923 1 § 1 k.p.c., zgodnie z którym tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim stanowi wyłącznie podstawę do zajęcia nieruchomości, a do dalszych czynności egzekucyjnych niezbędny jest tytuł wykonawczy przeciwko obojgu małżonkom. Z tych to powodów wniosek o umożliwienie egzekucji przeciwko A. P.
poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skorzystanie z regulacji przewidzianej w tym przepisie nie wymaga uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, odnosząc się do pierwszego z powyższych zarzutów, że pokrzywdzony wykazał, iż małżonka dłużnika wiedziała o wierzytelności pokrzywdzonego, wynikającej z czynu niedozwolonego i zgodziła się na zawarcie umowy majątkowej celem uchronienia majątku dłużnika. Zarzucił nadto, że Sąd I instancji nie poczynił żadnych starań celem potwierdzenia okoliczności wskazanych we wniosku. Uzasadniając drugi z zarzutów pełnomocnik podniósł, że trafnie zauważył Sąd I instancji, że art. 923 § 1 k.p.c. wymaga do prowadzenia egzekucji z nieruchomości tytułu wykonawczego wydanego przeciwko obojgu małżonkom. Tym samym w niniejszej sprawie skorzystanie z art.
i dalsze prowadzenie egzekucji jest możliwe tylko w sytuacji uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika. Z tego też powodu winna być ona nadana, gdyż w przeciwnym razie wierzyciel nie ma możliwości dalszego prowadzenia egzekucji. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku w całości poprzez nadanie wyrokowi wydanemu przez Sąd Okręgowy w Krakowie z dnia 29.06.2011r. sygn. akt III K 169/10, w zakresie pkt III, klauzulę wykonalności także przeciwko małżonce dłużnika A. P.
podstawy takiej zaś nie zawiera. Z porównania art.
wynika, że egzekucja, o której mowa w § 2 jest prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego wyłącznie przeciwko dłużnikowi. W ogóle nie przewiduje on możliwości wystawienia klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi. Klauzula taka jest bowiem z punktu widzenia prowadzenia przewidzianej w nim egzekucji zbędna, gdyż rozszerza on zakres odpowiedzialności współmałżonka właśnie po to, aby wierzyciel nie musiał uzyskiwać przeciwko niemu kolejnego tytułu wykonawczego. Tym samym nie można, na podstawie tego przepisu, wydać przeciwko współmałżonkowi klauzuli wykonalności, gdyż dotyczy on zupełnie innej materii. Kwestia zaś, że klauzula taka jest wymagana przez art. 923 1 § 1 k.p.c. do prowadzenia egzekucji z nieruchomości nie może przesądzać o tym, że sąd winien ją wydawać, gdy brak jest ku temu podstawy prawnej. Dlatego też Sąd I instancji postąpił prawidłowo odmawiając jej wydania i oddalając zaskarżonym postanowieniem wniosek pełnomocnika pokrzywdzonego. Relacja pomiędzy art.
i art. 923 1 § 1 k.p.c. jest kwestią odrębną, nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, skoro także ten ostatni przepis nie może stanowić samoistnej materialnoprawnej podstawy do nadania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika. Konflikt między tymi przepisami winien zostać rozstrzygnięty w postępowaniu egzekucyjnym, brak jest jednak informacji, że komornik prowadzący egzekucję wiedział, że w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art.
Co więcej, skarżący nie wykazał, że wierzyciel starał się w jakikolwiek sposób podważyć trafność postępowania komornika, bądź też wykorzystać inne sposoby doprowadzenia do unieważnienia lub uznania za bezskuteczną wobec niego umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską z dnia 04 lutego 2011 r. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie, jako prawidłowe, utrzymać w mocy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.