III k.p.k., samoistną podstawą zastosowania tymczasowego aresztowania wobec osoby ściganej jest istnienie wydanego w innym państwie członkowskim UE prawomocnego wyroku skazującego lub innej decyzji stanowiącej podstawę pozbawienia wolności (tak, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) osoby ściganej. Nie oznacza to oczywiście, że w Polsce wykonuje się ten wyrok albo decyzję o pozbawieniu wolności osoby ściganej. Wykonaniu podlega jedynie postanowienie polskiego sądu o tymczasowym aresztowaniu na czas niezbędny do przeprowadzenia postępowania i faktycznego przekazania osoby ściganej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącej, iż przepis art.
nie wprowadza obowiązku stosowania tymczasowego aresztowania w toku postępowania w przedmiocie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Na gruncie przepisów rozdziału 65b w pierwotnym kształcie słusznie wskazywano, że chociaż harmonijna współpraca z innymi państwami członkowskimi UE wymaga wzajemnego uznawania decyzji sądowych, w tym także decyzji o aresztowaniu, to jednak nie może być tu mowy o jakimkolwiek automatyzmie. Jak rozstrzygnąć relacje pomiędzy przepisami art. 249 k.p.k., art. 258 k.p.k. oraz art.
III k.p.k. wskazuje S. S. w Komentarzu aktualizowanym do art.607(k) Kodeksu postępowania karnego , teza 12. Autor ten wywodzi, iż przepis art. 607k § 3 zdanie III k.p.k. nie stanowi przepisu szczególnego względem przepisu art. 249 § 1 w zakresie przesłanki ogólnej i art. 258 w odniesieniu do przesłanek szczególnych. Przepis art. 607k § 3 wprowadza wyłącznie ustawowe domniemanie istnienia ogólnej i szczególnej podstawy zastosowania tymczasowego aresztowania w sytuacji, gdy istnieje wydany w innym państwie członkowskim UE prawomocny wyrok skazujący lub inna decyzja stanowiąca podstawę pozbawienia wolności osoby ściganej. Obrona może zatem wykazywać, że nie zachodzi przesłanka ogólna oraz żadna z przesłanek szczególnych tymczasowego aresztowania określonych w art. 258, a zatem tymczasowe aresztowanie jest niedopuszczalne. Autorce środka odwoławczego nie udało się jednak podważyć występowania przesłanki szczególnej tymczasowego aresztowania, chociaż według tut. Sądu niestawianie się ściganego na wezwania sądowe winno być poczytane jako utrudnianie postępowania karnego w inny bezprawny sposób, odmiennie niż zakwalifikował to Sąd Okręgowy. Zastosowanie przez Sąd a quo izolacyjnego środka zapobiegawczego nie może być przyjmowane jako swego rodzaj automatyzm w związku z wydanym przez Sąd w Kaufbeuren nakazem aresztowania. Sąd Okręgowy w Przemyślu w uzasadnieniu analizuje przesłanki tymczasowego aresztowania z rozdziału 28 k.p.k. i dochodzi do słusznego wniosku o występowaniu podstawy ogólnej oraz szczególnej tegoż środka zapobiegawczego, przy braku negatywnych przesłanek z art. 259 k.p.k. oraz konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania o przekazanie ściganego państwu występującego z europejskim nakazem aresztowania. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, iż tylko środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania będzie w stanie zabezpieczyć dalszy tok postępowania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.