Sygn. akt II AKa 220/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2012 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wiesław Pędziwiatr (sp

2 k.k., art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 18 §

2 k.k. w zw. z art. 263 § 2 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 270 § 1 kk. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. M. (...) oskarżonego z art. 258 §

2 k.k., art. 56 ust.

3 ustawy z dn.29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 13§ 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art.157 § 1 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. i w zw. z art.11§ 1 kk, w zw. z art.12 kk w zw. z art.65§ 1 kk i art.64§ 1 kk M. K.

(1)oskarżonego z art.258 §

2 k.k., art.56 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 282 k.k. w zw. z art.65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art.65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art.148 § 1 k.k. art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 160 § 1 k.k. i art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. D. P. oskarżonego z art. 258 §

2 k.k., art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., art.193 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art.190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. I. Ż. oskarżonego z art. 258 §

2 k.k., art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., art.288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. M. K.

(2)oskarżonego z art. 258 §

2 k.k., art. 26 3§ 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.65 § 1 k.k., art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i w zw. z art. 12 k.k., art.158 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., art.284 § 2 k.k. i art.270 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k., art. 286 § 1 k.k. Ł. K. oskarżonego z art.258 §

2 k.k., art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dn.29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.11 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust.

3 ustawy z dn.29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust.

3 ustawy z dn.29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.11 § 2 k.k. i w zw. z art.65 § 1 k.k., art. 57 ust. 2 w zw. art. 56 ust.

3 ustawy z dn.29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k., art. 282 k.k. Ł. (...) oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 158 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57 a § 1 k.k., art. 263 § 2 k.k. P. (...) oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 158 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., art. 280 § 1 k.k., art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt III K 96/09 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. M.

(1)w ten sposób, że:

w pkt. II części rozstrzygającej przyjmuje za podstawę wymiaru kary art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.;
w pkt. III części rozstrzygającej, co do czynu opisanego w pkt. IV części wstępnej, eliminuje ustalenie o działaniu oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa i czyn ten kwalifikuje z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu według Dz.U. Nr 179, poz. 1485 z 2005 roku) w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. zaś za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności i grzywny przyjmuje art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu według Dz.U. Nr 179, poz. 1485 z 2005 roku) w zw. z art. 65 § 1 k.k.;

w pkt. IV części rozstrzygającej, co do czynu opisanego w pkt. V części wstępnej, eliminując ustalenie o działaniu oskarżonego groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie i przyjmując, że działał on posługując się groźbą gwałtownego zamachu na mienie, na podstawie art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, stwierdzając, że kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec tego oskarżonego w pkt. LIV części rozstrzygającej utraciła moc;
w pkt. VI części rozstrzygającej, za podstawę wymiaru kary przyjmuje przepisy art. 14 § 1 w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.;
w pkt. V części rozstrzygającej, co do czynu opisanego w pkt. VI części wstępnej eliminuje zapis „wiedząc ponadto, że powyższa umowa przedłożona zostanie we właściwym urzędzie dokonującym rejestracji pojazdów i posłuży do wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w dokumentach rejestrowych pojazdu” oraz z kwalifikacji przypisanego czynu eliminuje art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a z podstawy wymiaru kary za to zachowanie art. 11 § 3 k.k. i za czy ten na podstawie art. 270 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. Ś.

(1)w ten sposób, że w pkt. IX części rozstrzygającej z podstawy wymiaru kary eliminuje przepis art. 64 § 1 k.k. III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K.

(1)w ten sposób, że:

w pkt. XII części rozstrzygającej, odnośnie czynu opisanego w pkt. XII części wstępnej, na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu według Dz.U. Nr 179, poz. 1485 z 2005 roku) w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 30 (trzydzieści) złotych;
w pkt. XIII i XIV części rozstrzygającej, co do czynów opisanych w pkt. XIII i XIV części wstępnej, za czyn XIII eliminując ustalenie o działaniu oskarżonego groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie i przyjmując, że działał on posługując się groźbą gwałtownego zamachu na mienie, na podstawie art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za czyn XIV na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu kary po 1 (jednym) roku i 1 (jednym) miesiącu pozbawienia wolności, stwierdzając, że kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec tego oskarżonego w pkt. LIV części rozstrzygającej utraciła moc; IV. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. P. w ten sposób, że podwyższa do lat 2 (dwóch) karę pozbawienia wolności orzeczoną w pkt. XVI części rozstrzygającej, stwierdzając, że kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec tego oskarżonego w pkt. LIV części rozstrzygającej utraciła moc; V. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego I. Ż. w ten sposób, że przyjmuje, iż czyny opisane w pkt. XXII, XXIII, XXIV i XXV części wstępnej wyroku, w postaci, o których orzeczono w pkt. XXI, XXII, XXIII części rozstrzygającej, stanowiły jedno przestępstwo kwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zastępując nadto zapis M. Z.

(1)sformułowaniem inną osobą, stwierdzając, że kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec tego oskarżonego w pkt. LIV części rozstrzygającej utraciła moc; VI. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w zakresie czynów przypisanych a opisanych w pkt. I, V, VII (w kształcie przypisanym w pkt. VII części rozstrzygającej), VIII, X (w kształcie przypisanym w pkt. IX części rozstrzygającej), XI, XIII, XIV XVI, XX, XXXI, XXXVI (w kształcie przypisanym w pkt. XXXII części rozstrzygającej), XL, XLVII (w kształcie przypisanym w pkt. XXXVI części rozstrzygającej), LI (w kształcie przypisanym w pkt. XLII części rozstrzygającej) części wstępnej sformułowania odnoszące się do M. Z.

(1)zastępuje wyrażeniem inną osobą odpowiednio deklinowane; VII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych: 1. M. K.

(2), co do rozstrzygnięcia w pkt. XXXII, 2. Ł. S. w pkt. XLII, części dyspozytywnej w ten sposób, że z podstawy ich skazania eliminuje art. 12 k.k.; VIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. Z.

(1)w ten sposób, że orzeczoną w pkt. XLV karę pozbawienia wolności podwyższa do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy, uchylając rozstrzygnięcie w pkt. LV części dyspozytywnej o warunkowym zawieszeniu wykonania kary i oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora sądowego; IX. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K.

(2)w ten sposób, że orzeczoną w pkt. LIV karę łączną pozbawienia wolności podwyższa do lat 6 (sześciu); X. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Ł. K. w ten sposób, że orzeczoną w pkt. LIV karę łączną pozbawienia wolności podwyższa do 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy, XI. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec: 1. A. M.

(1), 2. M. Ś.

(2), 3. M. K.

(1),

D. P.,
I. Ż.,
M. K.

(2),

Ł. K.,
Ł. S.,
P. Z.

(1)– utrzymuje w mocy; XII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierza kary łączne: 1. A. M.

(1)7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności, 2. M. K.

(3)1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

D. P. 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
I. Ż.

(1)4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar zalicza oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: 1. A. M.

(1)od 30 sierpnia 2008 roku do 1 czerwca 2010 roku, 2. M. K.

(3)od 17 września 2008 roku do 20 stycznia 2009 roku i od 8 grudnia 2009 roku do 2 sierpnia 2010 roku, 3. D. P. od 8 grudnia 2008 roku do 29 marca 2010 roku, 4. I. Ż.

(1)od 3 listopada 2008 roku do 30 kwietnia 2009 roku; XIV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat K. R. 600 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. K.

(3)z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 138 złotych tytułem podatku od towarów i usług; XV. zasądza od oskarżonych w częściach równych na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z postępowaniem odwoławczym i wymierza im opłaty za to postępowanie: 1. A. M.

(1)1000 złotych, 2. M. Ś.

(1), D. P., I. Ż.

(1), P. Z.

(1)po 400 złotych, 3. M. K.

(2)1.400 złotych,

Ł. K. 700 złotych,
Ł. S. 300 złotych, zwalniając M. K.

(1)od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Prokurator Okręgowy w Legnicy oskarżył A. M.

(1)o to, że: I. w okresie od początku 2006r. do sierpnia 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...), lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...), D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), Ł. K. ps. (...), I. Ż.

(1)ps. I., M. C. ps. G. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, a mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz udzielaniu takich substancji i środków innym osobom, dokonywaniu wyłudzeń, wymuszeń rozbójniczych, a także uszkodzeń ciała osób identyfikowanych jako członkowie przeciwstawnej grupy określanej nazwą (...) oraz popełnianie innych przestępstw, tj. o czyn z art. 258 §

2 kk; II. w okresie pomiędzy listopadem 2006r. a kwietniem 2007r. w L. innych miejscowościach województwa (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I, posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną w postaci rewolweru oraz pistoletu (...) kal. 9 mm wraz z amunicją, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 §1 kk III. jesienią 2007r. w L. i L., wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, najpierw nakłonił A. Ż. do udzielenia mu pomocy do nabycia i posiadania bez wymaganego pozwolenia broni palnej nieustalonej marki, kalibru 9 mm, w ten sposób, że prosił go o znalezienie osoby chcącej sprzedać broń palną wraz z amunicją, a także materiały wybuchowe, przekazał pieniądze na ich zakup w kwocie 5000 złotych a następnie zaakceptował przekazaną mu ofertę oraz odebrał od A. Ż. broń palną nieustalonej marki, kalibru 9 mm za którą ostatecznie zapłacił 3.500 złotych, tj. o czyn z art. 18 §

2 kk w zw. z art. 263 § 2 kk IV. w okresie od końca 2006r. do końca 2007r. w L. oraz L., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I, wbrew przepisom ustawy, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wielokrotnie brał udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany oraz substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i tabletek ecstasy, w ten sposób, że: a. a. wielokrotnie sprzedawał M. C. substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 5.000 gram o wartości hurtowej nie mniejszej niż 50.000 złotych oraz tabletek „ecstasy” w łącznej ilości nie mniejszej niż 1.000 sztuk o wartości hurtowej nie mniejszej niż 2.500 złotych, w celu dalszego ich wprowadzenia do obrotu, b. nie mniej niż sześciokrotnie w L. sprzedał A. Ż., łącznie nie mniej niż 500 gram amfetaminy - co stanowiło 5.000 porcji handlowych - po 12 złotych jeden gram, c. nie mniej niż pięciokrotnie w L. sprzedał A. Ż., łącznie nie mniej niż 500 sztuk tabletek „ecstasy” - za kwoty od 2,70 do 3 złotych za jedną sztukę, d. w okresie od maja 2007r. nie mniej niż pięciokrotnie w L. sprzedał A. Ż. łącznie nie mniej niż 600 gramów marihuany – po 18 złotych za gram, e. w okresie od czerwca 2007r. w L. przekazał M. C. za pośrednictwem A. Ż. 50 sztuk tabletek „ecstasy”, celem dalszego wprowadzenia ich do obrotu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokami II K 536/00 oraz II K 540/01 Sądu Rejonowego w Lubinie za przestępstwa z art. 288 §1 kk oraz 159 kk i art. 190 §1 na kary jednego roku oraz dwóch lat pozbawienia wolności, objętych następnie wyrokiem łącznym tego samego Sądu o sygnaturze II K 701/03 z dnia 19 grudnia 2003r., którym wymierzono mu karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a którą odbył w wymiarze powyżej sześciu miesięcy w okresach od 23 września 2003r. do 5 lipca 2005r. oraz od 11 lipca 2005r. do 24 grudnia 2005r. tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 kk i art. 65 §1 kk i art. 64 §1 kk; V. w maju 2008r. w L., działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt IV, wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M. i M. K.

(3)ps. (...), w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I w celu uzyskania korzyści majątkowej, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie doprowadził T. F.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych, tj. o czyn z art. 282 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk; VI. w lipcu 2008r. w D. w woj. (...), w celu użycia za autentyczną podrobił umowę sprzedaży samochodu osobowego marki V. (...) nr rejestracyjny (...) z dnia 19 lipca 2008r., zawartą pomiędzy T. S.

(1)a R. K., w ten sposób, że podpisał się jako kupujący nazwiskiem (...), wiedząc ponadto, że powyższa umowa przedłożona zostanie we właściwym urzędzie dokonującym rejestracji pojazdów i posłuży do wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w dokumentach rejestrowych pojazdu, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk i art. 272 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; VII. w okresie od lipca do sierpnia 2008r. w L., działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt IV, sam oraz wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M., M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...) i innymi nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I, w celu uzyskania korzyści majątkowej oraz z krótkich odstępach czasu, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie, usiłował doprowadzić T. F.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 3.000 złotych w ten sposób, że nakazał mu płacić sobie 500 złotych miesięcznie, a następnie zażądał kwoty 3.000 złotych, a wobec jej nie uiszczenia usiłował wraz z innymi osobami używać wobec pokrzywdzonego przemocy, zaś w dniu 28 sierpnia 2008r. oddając strzały w jego kierunku z nieustalonego rodzaju broni, a także stosując przemoc polegającą na zadaniu ciosu nożem, spowodował obrażenia ciała T. F. w postaci rany kłutej okolicy lędźwiowej lewej, drążącej w stronę lewego kolca biodrowego na głębokość około 12-14 cm, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wyżej wymienionego na okres powyżej dni 7, a z uwagi na lokalizację zadanej rany kłutej w pobliżu dużych naczyń krwionośnych oraz organów wewnętrznych, naraził tym samym pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, żądając wydania pieniędzy w kwocie 3.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na opór pokrzywdzonego i podjętą ucieczkę, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 160 § 1 kk i zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk. Nadto M. Ś.

(1)o to, że: VIII. w okresie od początku 2006r. do sierpnia 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. K.

(3)ps. (...), D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), Ł. K. ps. (...), I. Ż.

2 kk; IX. w bliżej nie ustalonej dacie, w połowie 2006r. w T., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci 500 gramów marihuany i 100 gramów amfetaminy w ten sposób, że przekazał te środki i substancje innej nieustalonej osobie w celu dalszego ich wprowadzenia do obrotu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem II K 1393/01 Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 13 grudnia 2001 r. za przestępstwo z art. 280 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w wymiarze powyżej sześciu miesięcy w okresach od 18 września 2001 r. do 13 grudnia 2001 r. oraz od 7 października 2002 r. do 23 czerwca 2004 r. tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk; X. w okresie od lipca do sierpnia 2008r. w L., działając w warunkach powrotu do przestępstwa wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M., A. M.

(1)ps. (...) i innymi nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt VIII, w celu uzyskania korzyści majątkowej, w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt IX oraz w krótkich odstępach czasu, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie, usiłował doprowadzić T. F.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 3.000 złotych w ten sposób, że nakazał mu płacić sobie 500 złotych miesięcznie, a następnie zażądał kwoty 3.000 złotych, zaś wobec jej nie uiszczenia usiłował wraz z innymi osobami używać wobec pokrzywdzonego przemocy, zaś w dniu 28 sierpnia 2008r. oddając strzały w jego kierunku z nieustalonego rodzaju broni, a także stosując przemoc polegającą na zadaniu ciosu nożem, spowodował obrażenia ciała T. F. w postaci rany kłutej lewej okolicy lędźwiowej, drążącej w stronę lewego kolca biodrowego na głębokość około 12-14 cm, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wyżej wymienionego na okres powyżej dni 7, a z uwagi na lokalizację zadanej rany kłutej w pobliżu dużych naczyń krwionośnych oraz organów wewnętrznych, naraził tym samym pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, żądając wydania pieniędzy w kwocie 3.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na opór pokrzywdzonego i podjętą ucieczkę, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 160 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk. M. K.

(1)o to, że: XI. w okresie od początku 2006r. do października 2006r. oraz od maja 2007r. do września 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. Ś.

(1)ps. M., D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), Ł. K. ps. (...), I. Ż.

2 kk; XII. w okresie od listopada 2007r. do 29 stycznia 2008r. w L. i Ś., wbrew przepisom ustawy, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wielokrotnie sprzedawał T. F.

(1)środki odurzające i substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w łącznej ilości około 400 gram o wartości hurtowej 4.800 złotych, tabletek „ecstasy” w ilości 600 sztuk o wartości hurtowej 1.680 złotych oraz marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 200 gram o wartości hurtowej nie mniejszej niż 3.200 złotych, w celu dalszego ich wprowadzenia do obrotu, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem II K 718/01 Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 10 października 2001r. za przestępstwa z art. 291 § 1 kk, przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę jednego roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w wymiarze powyżej sześciu miesięcy w okresie od 1 maja 2003r. do 31 sierpnia 2004r. tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 kk i art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk XIII. w maju 2008r. w L. działając w warunkach powrotu do przestępstwa wskazanego w pkt XII, wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M. i A. M.

(1)ps. (...), w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XI, w celu uzyskania korzyści majątkowej, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie, doprowadził T. F.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2000 złotych, tj. o czyn z art. 282 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk XIV. w okresie od lipca do sierpnia 2008r. w L. działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w pkt XII, wspólnie i w porozumieniu z A. M.

(1)ps. (...), M. Z.

(1)ps. M. i innymi nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XI, w celu uzyskania korzyści majątkowej oraz w krótkich odstępach czasu, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie, usiłował doprowadzić T. F.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 3.000 złotych w ten sposób, że A. M.

(1)nakazał pokrzywdzonemu płacić sobie 500 złotych miesięcznie, a następnie zażądał kwoty 3.000 złotych, zaś wobec jej nie uiszczenia usiłował wraz z innymi osobami używać wobec pokrzywdzonego przemocy szarpiąc go lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na opór pokrzywdzonego i podjętą ucieczkę, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk XV. w dniu 14 września 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami, z zamiarem bezpośredniego pozbawienia życia T. P., oddał w jego kierunku strzały z nielegalnie posiadanej broni palnej nieustalonego rodzaju, w następstwie czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej okolicy oczodołu lewego i zniszczenia gałki ocznej lewej, rany szarpanej powieki dolnej, które to obrażenia spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w/w w postaci ciężkiego kalectwa oraz naraziły go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc medyczną i przeprowadzony zabieg operacyjny, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 156 § 1 pkt 2 kk i art. 263 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. D. P. o to, że: XVI. w okresie od początku 2006r. do marca 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...), Ł. K. ps. (...), M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), I. Ż.

2 kk; XVII. w okresie od grudnia 2006r. do stycznia 2007r. w lokalach (...) w L. i (...) w L., działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną nieustalonej marki, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 §1 kk; XVIII. w miesiącu styczniu 2008r. we W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XVI, przy przyjętym podziale ról, wziął udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 200 gram o wartości nie mniejszej niż 32.000 złotych, w ten sposób, że przyjął ją od dwóch nieustalonych mężczyzn o pseudonimach (...) i (...) w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk; XIX. w dniu 30 marca 2008 r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu z M. B.

(1)i nieustaloną osobą, wdarł się do mieszkania A. S.

(1)w ten sposób, iż wyważył drzwi wejściowe mieszkania w/w, które to drzwi upadły na A. S.

(1), powodując u niej obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych okolicy przykręgosłupowej w odcinku piersiowym po stronie prawej, niewielkich podbiegnięć krwawych okolicy łuku brwiowego lewego, otarcia naskórka okolicy przedramienia prawego, podbiegnięć krwawych okolicy przedniej powierzchni podudzia prawego, które to obrażenia spowodowały u w/w rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni, a następnie przykładając nóź do jej twarzy groził pozbawieniem życia konkubenta D. K., która to groźba wzbudziła u w/w uzasadnioną obawę jej spełnienia, tj. o czyn z art. 193 kk i art. 157 § 2 kk i art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. I. Ż. o to, że: XX. w okresie od końca 2006r. do lutego 2007r. i od kwietnia 2008r. do listopada 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...), D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), Ł. K. ps. (...), M. C. ps. G. oraz inne ustalone i nieustalone osoby, a mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz udzielaniu takich substancji i środków innym osobom, dokonywaniu wyłudzeń, wymuszeń rozbójniczych, a także uszkodzeń ciała osób identyfikowanych jako członkowie przeciwstawnej grupy określanej nazwą (...) oraz popełnianie innych przestępstw, tj. o czyn z art. 258 §

2 kk; XXI. w styczniu 2007r. w lokalu Centrum ((...)) w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XX, posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną nieustalonej marki i kalibru, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 §1 kk; XXII. w dniu 19 października 2008r. w L., działając wspólnie i porozumieniu z Ł. K., M. Z.

(1), M. K.

(2), B. D., P. Z.

(1), Ł. S., M. M.

(2)i M. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić K. H. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, w ten sposób, że stosując przemoc na rzecz oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie chcieli uzyskać pieniądze za ochronę lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczy opór pokrzywdzonej, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Zielonej Górze sygn. akt IIK 165/04 za przestępstwo z art. 278§1 kk w zw. z art. 294§1 kk na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, na której poczet zaliczono okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 27 maja 2003r. do 21 maja 2004r. oraz którą odbył w okresie od 27 czerwca 2007r. do 01 października 2007r. tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i w zw. z art. 64 § 1 kk; XXIII. w miejscu i czasie oraz w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt XXII, dokonał zniszczenia rzeczy w postaci drzwi wejściowych ścianki działowej oraz elewacji toalety męskiej, w ten sposób, że wybił otwór w ściance działowej, wykopał otwór w drzwiach wejściowych do toalety męskiej oraz odcisnął ślady obuwia na elewacji w/w toalety, powodując straty w wysokości nie mniejszej niż 3.000 zł na szkodę K. H., tj. o czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 §1 kk; XXIV. w miejscu i czasie jak w pkt XXII, groził K. H. popełnieniem przestępstwa pobicia na jej szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę spełnienia, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk; XXV. w miejscu i czasie jak w pkt XXII groził B. S.

(1)popełnieniem przestępstwa pobicia na jej szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadniona obawę spełnienia, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk. M. K.

(2)o to, że: XXXI. w okresie od końca 2006r. do lutego 2007r. i od grudnia 2007r. do listopada 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...), D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., Ł. K. ps. (...), I. Ż.

2 kk; XXXII. w okresie pomiędzy listopadem 2006r. a lutym 2007r. w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXI, wielokrotnie posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną nieustalonej marki i kalibru, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk; XXXIII. jesienią 2006r. w L., działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXI, wspólnie i w porozumieniu z Ł. K. ps. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany w znacznej ilości około 2.000 gram, w ten sposób, że mieszał, a następnie pakował do stugramowych worków - marihuanę pochodzącą z Polski, z marihuaną pochodzącą z Holandii w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, a następnie nie mniej niż 300 gram tak uzyskanej marihuany wprowadził do obrotu, w ten sposób, że przekazał ją innej osobie, w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk; XXXIV. w okresie od października 2006r. do lutego 2007r. w L. i innych miejscowościach województwa (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXI, w krótkich odstępach czasu oraz z góry powziętym zamiarem a także w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznej ilości nie mniejszej niż 15.000 gramów o wartości nie mniejszej niż 225.000 złotych, w ten sposób, że nabywał te środki od B. K.

(1)ps. (...)w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk; XXXV. w okresie od stycznia do lutego 2008r. w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXI, wspólnie i w porozumieniu z Ł. K. ps. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany w znacznej ilości nie mniejszej niż 2.000 gram, w ten sposób, że mieszał - a następnie pakował do stugramowych worków- marihuanę pochodzącą z Polski, z marihuaną pochodzącą z Holandii w celu dalszego wprowadzenia do obrotu a następnie, nie mniejszej niż 500 gram tak uzyskanej marihuany wprowadził do obrotu, w ten sposób, że sprzedał ją dwóm innym osobom za kwotę po 16 złotych za jeden gram, w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk; XXXVI. w okresie od 19 do 26 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z I. Ż.

(1), Ł. K., M. Z.

(1), Ł. S., B. D., P. Z.

(1), M. M.

(2)i M. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić K. H. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w ten sposób, że stosując przemoc na rzecz oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie chcieli uzyskać pieniądze za ochronę lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczy opór pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i w zw. z art. 12 kk; XXXVII. w dniu 26 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1), B. D., P. Z.

(1), Ł. S., M. M.

(2)i M. G. oraz publicznie i bez żadnego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, wzięli udział w pobiciu klientów baru (...) oraz dokonali zniszczenia mienia w/w lokalu w ten sposób, że uderzali klientów pięściami i kopali ich po całym ciele, narażając pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała albo naruszenia narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni oraz rozbijali szkło i niszczyli wyposażenie lokalu na szkodę K. H. w wysokości nie mniejszej niż 1.000 zł, tj. o czyn z art. 158 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk; XXXVIII. w dniu 18 lutego 2008r. w L., dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci samochodu marki A. (...) o numerze nadwozia (...) rok produkcji 2000 o wartości 45.000 złotych, stanowiącego własność P. W., w ten sposób, że wiedząc, iż podpis sprzedającego na umowie sprzedaży nie został nakreślony przez właściciela, który nie wyraził zgody na jego sprzedaż, przedłożył w/w umowę w Starostwie Powiatowym w L., a następnie zarejestrował wymieniony pojazd na siebie, przez co wprowadził go do swojego majątku, czym działał na szkodę P. W., tj. o czyn z art. 284 § 2 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; XXXIX. w dniu 26 maja 2008r. w L. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błąd co do przysługującego mu prawa własności sprzedawanego samochodu marki A. (...) o numerze nadwozia (...) rok produkcji 2000, doprowadził A. B. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 40.000 złotych, w ten sposób, że sprzedał pokrzywdzonej wymieniony pojazd za taką kwotę wiedząc, iż dotknięty jest on wskazaną wadą prawną, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk. Ł. K. o to, że: XL. w okresie od końca 2006r. do czerwca 2007r. i od października 2007r. do października 2008r. brał udział w działającej na terenie L. oraz innych miejscowości województwa (...), zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, określanej jako (...), (...), (...) lub GRUPA (...), kierowanej przez S. G. ps. S., w skład której wchodzili również A. M.

(1)ps. (...), M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...), D. P. ps. P., M. Z.

(2)ps. M., M. K.

(2)ps. (...), I. Ż.

2 kk; XLI. na początku 2007r. w lokalu Centrum ((...)) w L. w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, posiadał bez wymaganego pozwolenia broń palną nieustalonej marki i kalibru, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk; XLII. jesienią 2006r. w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(2)ps. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany w znacznej ilości około 2.000 gram, w ten sposób, że mieszał – a następnie pakował do stugramowych worków - marihuanę pochodzącą z Polski z marihuaną pochodzącą z Holandii w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, a następnie, nie mniejszej niż 300 gram tak uzyskanej marihuany wprowadził do obrotu, w ten sposób, że przekazał ją innej osobie, w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 57 ust 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk; XLIII. w bliżej nieustalonych datach w 2007r. w lokalu Centrum ( (...)) w L., działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i tabletek „ecstasy” w ten sposób, że nie mniej niż dwukrotnie przekazał działającym wspólnie i w porozumieniu G. M. i T. S.

(2)po 50 gram amfetaminy jednorazowo oraz po nie mniej niż 50 sztuk tabletek „ecstasy” jednorazowo, co łącznie stanowiło nie mniej niż 100 gram amfetaminy i nie mniej niż 100 sztuk tabletek „ecstasy”, tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk; XLIV. w maju 2007r. w L. i innych miejscowościach województwa (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w znacznej ilości nie mniejszej niż 300 gramów o wartości nie mniejszej niż 4.500 złotych, w ten sposób, że nabył te środki od B. K.

(1)ps. (...) w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk; XLV. w okresie od stycznia do lutego 2008r. w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(2)ps. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany w znacznej ilości nie mniejszej niż 2.000 gram, w ten sposób, że mieszał - a następnie pakował do stugramowych worków - marihuanę pochodzącą z Polski z marihuaną pochodzącą z Holandii w celu dalszego wprowadzenia do obrotu a następnie, nie mniejszej niż 500 gram tak uzyskanej marihuany wprowadził do obrotu, w ten sposób, że sprzedał ją dwóm innym osobom za kwotę po 16 złotych za jeden gram, w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 57 ust. 2 i 56 ust.

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk; XLVI. bliżej nieustalonej daty w 2008r. w L., w województwie (...), działając w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XL, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany w znacznej ilości nie mniejszej niż 2.000 gram, w ten sposób, że mieszkał – a następnie pakował do stugramowych worków - marihuanę pochodzącą z Polski z marihuaną pochodzącą z Holandii w celu dalszego wprowadzenia do obrotu, tj. o czyn z art. 57 ust. 2 w zw. z art. 56 ust

3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk; XLVII. w dniu 19 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z I. Ż.

(1), M. Z.

(1), M. K.

(2), B. D., P. Z.

(1), Ł. S., M. M.

(2)i M. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić K. H. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, w ten sposób, że stosując przemoc na rzecz oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie chciał uzyskać pieniądze za ochronę lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na stanowczy opór pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk; XLVIII. we wrześniu 2008r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził P. Z.

(2)do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w kwocie 150 złotych, w ten sposób, że wypowiadając groźby pozbawienia życia i zamachu na jego zdrowie doprowadził do wydania pieniędzy w kwocie 150 złotych, tj. o czyn z art. 282 kk. Ł. S. o to, że: LI. w okresie od 19 października 2008r. do 26 października 2008r. w L., wspólnie i w porozumieniu z I. Ż.

(1), Ł. K., M. Z.

(1), M. K.

(2), P. Z.

(1), B. D., M. M.

(2)i M. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić K. H. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, w ten sposób, że stosując przemoc na rzecz oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie chcieli uzyskać pieniądze za ochronę lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczy opór pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk; LII. w dniu 26 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1), M. K.

(2), P. Z.

(1), B. D., M. M.

(2)i M. G. oraz publicznie i bez żadnego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, wzięli udział w pobiciu klientów baru (...) oraz dokonali zniszczenia mienia w/w lokalu, w ten sposób, że uderzali klientów pięściami i kopali ich po całym ciele, narażając pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała albo naruszenia narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni oraz rozbijali szkło i niszczyli wyposażenie lokalu na szkodę K. H. w wysokości nie mniejszej niż 1.000 zł, tj. o czyn z art. 158 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 57a § 1 kk; LIII. w dniu 3 listopada 2008r. w L., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu gazowego (...) model (...) kaliber (...)nr (...) produkcji niemieckiej oraz trzy naboje gazowe kaliber 9 mm produkcji niemieckiej z gazowym ładunkiem rażącym CS stanowiącymi amunicję broni palnej, tj. o czyn z art. 263 § 2 kk. P. Z.

(1)o to, że: LIV. w okresie od 19 października 2008r. do 26 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z I. Ż.

(1), Ł. K., M. Z.

(1), M. K.

(2), B. D., Ł. S., M. M.

(2)i M. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić K. H. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem, w ten sposób, że stosując przemoc na rzecz oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie chcieli uzyskać pieniądze za ochronę lokalu, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na stanowczy opór pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk; LV. w dniu 26 października 2008r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1), M. K.

(2), B. D., Ł. S., M. M.

(2)i M. G. oraz publicznie i bez żadnego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, wzięli udział w pobiciu klientów baru (...) oraz dokonali zniszczenia mienia w/w lokalu, w ten sposób, że uderzali klientów pięściami i kopali ich po całym ciele, narażając pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała albo naruszenia narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni oraz rozbijali szkło i niszczyli wyposażenie lokalu na szkodę K. H. w wysokości nie mniejszej niż 1.000 zł, tj. o czyn z art. 158 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk; LVI. w dniu 14 sierpnia 2008r. na drodze relacji B. – R. w pow. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał rozboju na osobach M. S. i Ł. M., w ten sposób, że używając przemocy w postaci uderzeń pięściami i kopiąc po całym ciele, doprowadził w/w pokrzywdzonych do stanu bezbronności, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia: telefon komórkowy marki N. (...) wartości 450,00 zł na szkodę M. S. oraz srebrny łańcuszek i parę butów marki (...) o łącznej wartości nie mniejszej niż 50,00 zł na szkodę Ł. M., tj. o czyn z art. 280 § 1 kk; LVII. w sierpniu 2008r. w R. w pow. (...), wbrew przepisom ustawy, udzielił B. K.

(2)środka odurzającego w postaci marihuany, tj. o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 roku w sprawie III K 96/09 Sąd Okręgowy w Legnicy, orzekł, że: I. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, II. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że opis czynu uzupełnia o sformułowanie: „działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku”, a nadto czyn ten kwalifikuje z art. 18 §2 kk w zw. z art. 263 §2 kk i art. 263 §2 kk w zw. z art. 65 §1 kk i za to na podstawie art. 263 §2 kk w zw. z art. 65 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, III. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 4 §1 kk w zw. z art. 65 §1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 20 zł każda, IV. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 282 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, V. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 §3 kk wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, VI. uznaje oskarżonego A. M.

(1)za winnego tego, że: w okresie od lipca do sierpnia 2008 r. w L., działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, sam oraz wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M., M. Ś.

(1)ps. M., M. K.

(3)ps. (...) i innymi nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I części wstępnej wyroku, w celu uzyskania korzyści majątkowej oraz w krótkich odstępach czasu, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie, usiłował doprowadzić T. F.

(1)od popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, VIII. uznaje oskarżonego M. Ś.

(1)za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 § 2 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, IX. uznaje oskarżonego M. Ś.

(1)za winnego tego, że w okresie od lipca do sierpnia 2008r. w L., działając w warunkach powrotu do przestępstwa wspólnie i w porozumieniu z M. Z.

(1)ps. M., A. M.

(1)ps. (...) i innymi nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie VIII części wstępnej wyroku, w celu uzyskania korzyści majątkowej, w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku oraz w krótkich odstępach czasu, groźbą bezprawną zamachu na życie i zdrowie oraz gwałtownego zamachu na mienie, usiłował doprowadzić T. F.

(1), przy czym spowodował obrażenia w postaci rany kłutej lewej okolicy lędźwiowej, drążącej w stronę lewego kolca biodrowego na głębokość około 12-14 cm, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała wyżej wymienionego na okres powyżej dni 7, a z uwagi na lokalizację zadanej rany kłutej w pobliżu dużych naczyń krwionośnych oraz organów wewnętrznych, żądając wydania pieniędzy w kwocie 3.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na opór pokrzywdzonego i podjętą ucieczkę, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem II K 1393/01 Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 13 grudnia 2001 r. za przestępstwo z art. 280 § 1 kk, art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w wymiarze powyżej sześciu miesięcy w okresach od 18 września 2001 r. do 13 grudnia 2001 r. oraz od 7 października 2002 r. do 23 czerwca 2004 r. tj. czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i art. 13 §1 kk w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 1 kk i za czyn ten na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 11 §3 kk w zw. z art. 65 §1 kk i art. 64 §1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, X. uniewinnia oskarżonego M. Ś.

(1)od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XI. uznaje oskarżonego M. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, XII. uznaje oskarżonego M. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 §1 kk i w zw. z art. 65 §1 kk i art. 64 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XIII. uznaje oskarżonego M. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 282 kk w zw. z art. 65 §1 kk i art. 64 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XIV. uznaje oskarżonego M. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIV części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 65 §1 kk i art. 64 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XV. uniewinnia oskarżonego M. K.

(1)od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XVI. uznaje oskarżonego D. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił się w okresie od lutego 2007 r. do marca 2008 r. i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XVII. uznaje oskarżonego D. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 190 §1 kk w zw. z art. 11 §3 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, XVIII. uniewinnia oskarżonego D. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XVII i XVIII części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XIX. uznaje oskarżonego I. Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił się w okresie od kwietnia 2008 r. do listopada 2008 r. i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, XX. na podstawie art. 17 §1 pkt 7 kpk umarza postępowanie wobec I. Ż. co do czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku i koszty postępowania w tym zakresie ponosi Skarb Państwa, XXI. uznaje oskarżonego I. Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że z opisu tego czynu eliminuje, iż działał z B. D., P. Z.

(1), M. M.

(2)i M. G. i opis tego czynu uzupełnia dodatkowo o stwierdzenie, iż działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie XX części wstępnej wyroku i czyn ten kwalifikuje z art. 13 §1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 §1 kk w zw. z art. 65 §1 kk i za to na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, XXII. uznaje oskarżonego I. Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie XX części wstępnej wyroku, a nadto ustala, że straty wyniosły nie mniej niż 1.000 zł i czyn ten kwalifikuje z art. 288 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk i w zw. z art. 65 §1 kk i za czyn ten na podstawie art. 288 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk i art. 65 §1 kk przy zastosowaniu art. 60 §2 pkt 1 kk i §6 pkt 4 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 10 zł każda, XXIII. uznaje oskarżonego I. Ż. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XXIV i XXV części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że opis tych czynów uzupełnia o sformułowanie, iż działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie XX części wstępnej wyroku i czyny te kwalifikuje dodatkowo z art. 65 §1 kk, a nadto przyjmuje, że zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw z art. 91 §1 kk i za to na podstawie art. 190 §1 kk w zw. z art. 91 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XXIX. uznaje oskarżonego M. K.

(2)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, XXX. na podstawie art. 17 §1 pkt 7 kpk umarza postępowanie wobec M. K.

(2)co do czynu opisanego w punkcie XXXII części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XXXI. uznaje oskarżonego M. K.

(2)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 §1 kk w zw. z art. 65 §1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości stawek 250 dziennych po 20 zł każda, XXXII. uznaje oskarżonego M. K.

(2)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXVI części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że z opisu tego czynu eliminuje, iż działał z B. D., P. Z.

(1), M. M.

(2)i M. G. i opis czynu uzupełnia o sformułowanie iż działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie XXXI części wstępnej wyroku i czyn ten kwalifikuje dodatkowo z art. 65 §1 kk i za to na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 65 §1 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, XXXIII. uniewinnia oskarżonego M. K.

(2)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach XXXIII, XXXV, XXXVII, XXXVIII i XXXIX i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XXXIV. uznaje oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XL części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 258 §2 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, XXXV. uznaje oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLIV części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 §1 kk w zw. z art. 65 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda, XXXVI. uznaje oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLVII części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że z opisu tego czynu eliminuje, iż działał z B. D., P. Z.

(1), M. M.

(2)i M. G. i opis tego czynu uzupełnia o sformułowanie, iż dopuścił się go w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie XL części wstępnej wyroku, nadto kwalifikację czynu uzupełnia o art. 65 §1 kk i za to na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 65 §1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, XXXVII. uznaje oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLVIII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 282 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XXXVIII. uznaje oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XLIII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 §1 kk w zw. z art. 65 §1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda, XXXIX. uniewinnia oskarżonego Ł. K. od popełnienia czynów opisanych w punktach XLI, XLII, XLV, XLVI części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XLII. uznaje oskarżonego Ł. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie LI części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że eliminuje z opisu czynu, iż działał z P. Z.

(1), B. D., M. M.

(3)i M. G. i za czyn ten na podstawie art. 14 §1 kk w zw. z art. 282 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, XLIII. uznaje oskarżonego Ł. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie LIII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 263 §2 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, XLIV. uniewinnia oskarżonego Ł. S. od popełnienia czynu opisanego w punkcie LII części wstępnej wyroku i w tej części koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, XLV. uznaje oskarżonego P. Z.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie LVI części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 280 §1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, XLVI. uznaje oskarżonego P. Z.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie LVII części wstępnej wyroku i za czyn ten na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zastosowaniu art. 60 §1, §2 i §6 pkt 4 kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 20 zł każda, XLVII. uniewinnia oskarżonego P. Z.

(1)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach LIV i LV części wstępnej wyroku i w tym zakresie koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, LIV. na podstawie art. 85 kk, art. 86 §

2 kk łączy oskarżonym wymierzone powyżej kary pozbawienia wolności oraz grzywien i wymierza: - A. M.

(1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 5 (pięciu) lat, - M. Ś.

(1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat, - M. K.

(3)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy, - D. P. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat, - I. Ż.

(1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy, - M. K.

(2)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat, - Ł. K. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz karę łączną grzywny w wysokości 75 stawek dziennych po 20 zł każda, - Ł. S. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat, LV. na podstawie art. 69 §1 kk i art. 70 §1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności wobec P. Z.

(1)warunkowo zawiesza na okres próby lat 3, przy czym na podstawie art. 73 §2 kk oddaje oskarżonego P. Z.

(1)w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, LVI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 2.280 zł plus 23% podatku VAT tytułem udzielonej oskarżonemu M. K.

(3)pomocy prawnej z urzędu, XVII. na podstawie art. 627 kpk i art. 633 kpk zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania wynikające z ich udziału w sprawie i wymierza im opłaty: - A. M.

(1)w wysokości 1.000 zł, - M. Ś.

(1)w wysokości 400 zł, - M. K.

(3)w kwocie 300 zł, - D. P. w kwocie 300 zł, - I. Ż.

(1)w kwocie 500 zł, - M. K.

(2)w kwocie 1.400 zł, - Ł. K. w kwocie 700 zł, - Ł. S. w kwocie 300 zł, - P. Z.

(1)w kwocie 400 zł, Nie pogodzili się z wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy oskarżeni A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. i Ł. K. których obrońca na podstawie art. 444 k.p.k. i art. 425 §

2 k.p.k. zaskarżyła go w części tj. w zakresie pkt. I, II, III, IV, V, VI, LIV części dyspozytywnej wyroku na korzyść oskarżonego A. M.

(1), w zakresie pkt. VIII, IX i LIV części dyspozytywnej wyroku na korzyść oskarżonego M. Ś.

(1), w zakresie pkt. XXIX, XXXI, XXXII, LIV części dyspozytywnej wyroku na korzyść oskarżonego M. K.

(2)oraz w zakresie pkt. XXXIV, XXXV, XXXVI, XXXVII, XXXVIII, LIV części dyspozytywnej wyroku na korzyść oskarżonego Ł. K.. Powołując się na treść art. 427 §

2 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k. i art. 438 pkt. 1 – 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzuciła: w zakresie czynów opisanych w pkt. I, VIII, XXXIX i XXXIV części dyspozytywnej wyroku I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci: - art. 7 kpk polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażającą się w bezpodstawnym przyjęciu sprawstwa oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2)i Ł. K. w zakresie czynu z art. 258 §

§ 2kk wyłącznie na podstawie niewiarygodnych wyjaśnień M. C. i M. K.

(1), poprzez bezpodstawne uznanie, że dowody te wzajemnie ze sobą korelują i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena materiału dowodowego, w myśl wskazań art. 7 kpk, winna była doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że wyjaśnienia M. C. i M. K.

(1)są niewiarygodne, wewnętrznie sprzeczne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach zgromadzonych w toku przedmiotowego postępowania; - art. art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk, polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, wskutek nie uwzględnienia wniosków dowodowych składanych zarówno przez oskarżonych, jak i ich obrońcę, w szczególności wyrażającą się w zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków: A. L., A. C., A. D., P. T., A. A.

(1), K. E., B. F. i M. W.

(1), a więc osób posiadających – według wyjaśnień M. C. na temat udziału oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2)i Ł. K. w zorganizowanej grupie przestępczej, popełniania przez nich w ramach struktur w/w grupy szeregu czynów zabronionych, posiadania broni, wskutek czego nie zweryfikowano dogłębnie wartości dowodowej wyjaśnień M. C., a nadto nie wyjaśniono dostatecznie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy; - art. 370 § 1 kpk, polegającą na przeprowadzeniu przesłuchania świadka B. K.

(1)w dniu 10 maja 2010 roku wbrew zasadzie statuowanej przez w/w przepis i uniemożliwieniu zadawania przez strony temu świadkowi pytań przed odczytaniem mu wcześniej przez niego złożonych zeznań, wskutek czego wartość dowodowa zeznań tego świadka nie została w sposób prawidłowy zweryfikowana przez Sąd meriti, a oparcie na tych zeznaniach skazania oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2)i Ł. K. miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; - art. 371 § 1 kpk polegającą na dopuszczeniu przez Sąd I instancji A. S. i G. T. do uczestniczenia w rozprawach głównych w charakterze publiczności, przed ich przesłuchaniem przez Sąd Okręgowy w Legnicy, w sytuacji gdy w/w miały status świadków w sprawie, albowiem zostały zawnioskowane do przesłuchania przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia, wskutek czego wartość dowodowa zeznań A. S.

(1)i G. T. jest wątpliwa, a oparcie skazań oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2)i Ł. K. także na podstawie ich zeznań miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; - art. 424 § 1 pkt. 1 kpk, polegającą na zaniechaniu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania, z jakich powodów nie uznano dowodów przeciwnych do wyjaśnień M. C. i M. K.

(1)w zakresie rzekomego udziału oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2)i Ł. K. w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w szczególności zaś zeznań B. S.

(2), oraz z jakiego powodu nie uznano zeznań W. P.

(1), J. D.

(1)i M. W.

(2)w zakresie podważania wiarygodności wyjaśnień M. C., jak również poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej czynu z art. 258 § 2 kk, zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia kwestii postaci zamiaru oskarżonych, okoliczności uznanych za udowodnione oraz wskazania przyczyn, dla których sąd odmówi wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonym, a które to uchybienia nie pozwalają na odniesienie się do zarzutu oraz uniemożliwiają przeprowadzenie wnikliwej kontroli instancyjnej, a uzasadnienie apelowanego wyroku nie zawiera koniecznych i obligatoryjnych elementów, wskazanych przez przepis art. 424 § 1 kpk; - art. 366 § 1 kpk i art. 413 § 2 pkt. 1 kpk – polegającą na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności precyzyjnej daty popełnienia czynu przez oskarżonego M. Ś.

(1), co doprowadziło do sytuacji, w której oskarżonemu temu przypisano popełnienie występku z art. 258 §

§ 2kk popełnionego w okresie od początku 2006 roku do sierpnia 2008 roku, podczas gdy oskarżony M. Ś.

(1)w okresie od początku 2006 roku do sierpnia 2008 roku, podczas gdy oskarżony M. Ś.

(3)w okresie od kwietnia 2007 roku do stycznia 2008 roku był tymczasowo aresztowany do sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w Opolu, w związku z powyższym okres izolacji więziennej oskarżonego powinien zostać wyeliminowany z czasu popełnienia przestępstwa z art. 258 §

§ 2kk przez w.w oskarżonego; II.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na instrumentalnym i niekonsekwentnym posługiwaniu się przez Sąd I instancji materiałem dowodowym, który z jednej strony zmierzał do maksymalnego uwiarygodnienia dowodów obciążających oskarżonych, a z drugiej do całkowitego zdyskredytowania dowodów przeciwnych i ekskulpujących oskarżonych, co wyrażało się przede wszystkim w nadaniu nadmiernej rangi wyjaśnieniom M. C. i M. K.

(1)osobom mającym niewątpliwy interes prawny w obciążaniu współoskarżonych w zakresie ich udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym oraz całkowitym pominięciu dowodów przeciwnych, na skutek czego oskarżonym przypisano sprawstwo czynu z art. 258 §

§ 2

kk, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z należytym uwzględnieniem spójnych, konsekwentnych i logicznych wyjaśnień oskarżonych A. M.

(1), M. Ś.

(1), M. K.

(2), Ł. K., D. P., M. Z.

(2)i I. Ż. doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, że oskarżeni swoim zachowaniem nie wyczerpali ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 258 §

§ 2kk; w zakresie czynu opisanego w pkt.

II części dyspozytywnej wyroku III. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 263 § 2 kk, polegającą na błędnej wykładni i zastosowaniu w/w przepisu i w konsekwencji uznanie, że A. M.

(1)dopuścił się przestępstwa spenalizowanego w naruszonym przepisie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, jakoby oskarżony ten dopuścił się jakiejkolwiek formy zjawiskowej w/w czynu zabronionego w odniesieniu do broni palnej, albowiem brak jest w jego zachowaniu znamienia strony przedmiotowej, polegającego na posiadaniu broni palnej; IV. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci: - art. 5 § 2 kpk polegającą na uznaniu oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku, pomimo istnienia uzasadnionych wątpliwości, co do nakłonienia A. Ż. przez tego oskarżonego do udzielenia mu pomocy w nabyciu broni palnej i nabycia takiej broni przez oskarżonego, a które to wątpliwości nie zostały usunięte zarówno w trakcie postępowania sądowego, jak i postępowania przygotowawczego, a zatem powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego i w konsekwencji wykluczają przypisanie A. M.

(1)przestępstwa z art. 18 §

§ 2kk w zw.

z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, - art. 424 § 1 pkt. 2 kpk, polegającą na wyjaśnieniu podstawy prawnej wyroku w sposób niepełny i sprzeczny z przyjętą kwalifikacją prawną czynu przypisanego A. M.

(1), albowiem w pkt. II części dyspozytywnej wyroku Sąd meriti przyjął, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 263 § 2 kk i art. 263 § 3 kk w zw.z art. 65 § 1 kk, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, iż A. M.

(1)dopuścił się czynu z art. 18 §

§ 2kk w zw.

z art. 263 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk, wskutek czego wyrok zawiera sprzeczności pomiędzy jego częścią skazującą a uzasadnieniem w zakresie czynu opisanego w pkt. III części dyspozytywnej wyroku V. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci: - art. 7 kpk, polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażającą się w bezpodstawnym przyjęciu sprawstwa oskarżonego A. M.

(1)w zakresie czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wyłącznie na podstawie niewiarygodnych wyjaśnień M. C. i M. K.

(1), jak również niekonsekwentnych zeznaniach T. F.

(1)i A. Ż., poprzez bezpodstawne uznanie, że dowody te wzajemnie ze sobą korelują i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena materiału dowodowego w myśl wskazań art. 7 kpk winna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że wyjaśnieni a M. C. i M. K.

(1)są niewiarygodne, wewnętrznie sprzeczne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach zgromadzonych w toku przedmiotowego postępowania, w związku z powyższym nie mogą one stać się podstawą skazania A. M.

(1)za udział w obrocie oznaczoną co do wagi znaczną ilością środków odurzających; - art. 410 kpk, polegającą na przypisaniu oskarżonemu A. M.

(1)udziału w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych w wielkościach wskazanych w pkt.IV części dyspozytywnej wyroku, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej przypisane oskarżonemu ilości substancji psychotropowych i środków odurzających nie wynikają; - art. 424 § 1 pkt. 1 kpk, poprzez nie wykazanie w treści uzasadnienia w jaki sposób Sąd ustalił ilość narkotyków, w obrocie którymi uczestniczył oskarżony A. M.

(1), w zakresie czynu opisanego w pkt. IV części dyspozytywnej wyroku VI. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 282 kk, polegającą na błędnej, wykładni w/w przepisu, poprzez przypisanie oskarżonemu A. M.

(1)wypełnienia swoim zachowaniem ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 282 kk, podczas gdy prawidłowa subsumcja zachowania oskarżonego wskazuje, iż w maju 2008 roku wobec T. F.

(1)nie używał on groźby bezprawnej zamachu na życie i zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, jak również przemocy – wskutek czego zachowaniem swoim nie wyczerpał ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa, zaś odmienne rozstrzygnięcie obarczone jest obrazą w/w przepisu; VII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść poprzez oparcie się przez Sąd I instancji na wybiórczo potraktowanych dowodach, w szczególności głównie na niekonsekwentnych i nielogicznych zeznaniach T. F.

(1)oraz zeznaniach A. S.

(2), znającej przebieg zdarzeń wyłącznie z relacji pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań w/w osób doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, iż przedstawiona przez T. F.

(1)wersja zdarzeń jest nieprawdopodobna, a nadto nie znajduje ona potwierdzenia w pozostałych dowodach, wskutek, czego skazanie oskarżonego A. M.

(1)za popełnienie przestępstwa z art. 282 kk na szkodę T. F.

(1)jest niesłuszne; w zakresie czynu opisanego w pkt. V części dyspozytywnej wyroku VII. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 272 kk, polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu i nieprawidłowej subsumcji zachowania oskarżonego A. M.

(1)pod przepis tej normy prawnej, w konsekwencji przyjęcia, iż podrobienie w celu użycia za autentyczną umowy sprzedaży samochodu osobowego marki V. (...) nr rejestracyjny (...) z dnia 19 lipca 2008 roku, zawartej pomiędzy T. S.

(1)a R. K., poprzez podpisanie się jako kupujący nazwiskiem (...) jednocześnie wypełniło znamiona czynu z art. 272 kk, gdy oskarżony wiedział, że powyższa umowa przedłożona zostanie we właściwym urzędzie dokonującym rejestracji pojazdów i posłuży do wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w dokumentach rejestrowych pojazdu, podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisu doprowadzić musi do wniosku, iż A. M.

(1)nie wyczerpał ustawowych znamion tego przestępstwa w zakresie czynu opisanego w pkt. VI części dyspozytywnej wyroku IX. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść, poprzez oparcie się przez Sąd I instancji na wybiórczo potraktowanych dowodach, w szczególności głównie na niekonsekwentnych i nielogicznych zeznaniach T. F.

(1)oraz zeznaniach jego partnerki A. S.

(2), znającej przebieg zdarzeń wyłącznie z relacji pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań w/w osób w zestawieniu z konsekwentnymi, logicznymi i nawzajem uzupełniającymi się wyjaśnieniami A. M.

(1), M. Ś.

(1)i M. Z.

(2)doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, iż przedstawiona przez T. F.

(1)i M. K.

(1)wersja zdarzeń jest nieprawdopodobna, a nadto nie znajduje ona potwierdzenia w pozostałych dowodach, wskutek czego skazanie oskarżonego A. M.

(1)za popełnieni e przestępstwa opisanego w pkt. VI części dyspozytywnej wyroku nie znajduje umocowania w prawidłowych ustaleniach faktycznych; w zakresie czyni opisanego w pkt. IX części dyspozytywnej wyroku X. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść polegający na: - oparciu się przez Sąd I instancji na wybiórczo potraktowanych dowodach, w szczególności głównie na niekonsekwentnych i nielogicznych zeznaniach T. F.

(1)oraz zeznaniach jego partnerki A. S.

(3), znającej przebieg zdarzeń wyłącznie z relacji pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena zeznań w/w osób w zestawieniu z konsekwentnymi, logicznymi i nawzajem uzupełniającymi się wyjaśnieniami A. M.

(1), M. Ś.

(1)i M. Z.

(2)doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, iż przedstawiona przez T. F.

(1)i M. K.

(1)wersja zdarzeń jest nieprawdopodobna, a nadto nie znajduje ona potwierdzenia w pozostałych dowodach, wskutek czego skazanie oskarżonego M. Ś.

(1)za popełnienie przestępstwa usiłowania wymuszenia rozbójniczego na szkodę T. F.

(1)nie znajduje umocowania w prawidłowych ustaleniach faktycznych; - bezpodstawnym uznaniu, że M. Ś.

(1)w dniu 28 sierpnia 2008 roku oddając w kierunku T. F.

(1)strzały z nieustalonego rodzaju broni, a także stosując przemoc polegającą na zadaniu ciosu nożem usiłował spowodować u pokrzywdzonego ciężkie obrażenia ciała, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej, jak również wyjaśnień oskarżonego M. Ś.

(1)doprowadzić musi do wniosku, że M. Ś.

(1)u pokrzywdzonego T. F.

(1)spowodował wyłącznie obrażenia w postaci rany kłutej lewej okolicy lędźwiowej, drążącej w stronę lewego kolca biodrowego na głębokość około 12-14 cm. które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na okres powyższej dni 7, a więc stanowią obrażenia stypizowane w art. 157 § 1 kk; w zakresie czynu opisanego w pkt. XXXI i XXXV części dyspozytywnej wyroku XI. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci: - art. 370 § 1 kpk, polegającą na przeprowadzeniu przesłuchania świadka B. K.

(1)w dniu 10 maja 2010 roku wbrew zasadzie statuowanej przez w/w przepis i uniemożliwieniu zadawania przez strony temu świadkowi pytań przed odczytaniem mu wcześniej przez niego złożonych zeznań, wskutek czego wartość dowodowa zeznań tego świadka nie została w sposób prawidłowy zweryfikowana przez sąd meriti, a oparcie na tych zeznaniach skazania oskarżonych M. K.

(2)i Ł. K. jest niesłuszne; - art. 410 kpk w zw. z art. 393 § 1 kpk i art. 143 § 1 pkt. 7 kpk, polegająca na nieuprawnionym zastąpieniu dowodu z dźwiękowych zapisów podsłuchów ich stenogramami, a nadto odstąpieniu od odtworzenia (odsłuchania) w/w zapisów na rozprawie głównej ewentualnie odstąpieniu od ujawnienia bez odtwarzania (przy ewentualnym braku sprzeciwu obecnych stron i jednoczesnym odsłuchaniu ich przez członków składu orzekającego w Kancelarii (...) Sądu Okręgowego); XII.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na bezkrytycznym oparciu się w zakresie ustaleń dotyczących pkt. XXXIV i XLIV części wstępnej wyroku na niespójnych, a przez to niewiarygodnych zeznaniach B. K.

(1)z jednoczesnym pominięciem logicznych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonych M. K.

(2)i Ł. K., w konsekwencji czego oskarżonym przypisano sprawstwo w zakresie powyżej wskazanych przestępstw, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś właśnie rzetelnych i wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych M. K.

(2)i Ł. K. doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, że oskarżeni swoim zachowaniem nie wyczerpali ustawowych znamion czynów zabronionych opisanych w pkt. XXXIV i XLIV, części wstępnej wyroku; w zakresie czynu opisanego w pkt. XXXII części dyspozytywnej wyroku XIII. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci: - art. 12 kk, polegającą na nie powołaniu w/w przepisu w podstawach prawnych wymiaru kary oskarżonemu M. K.

(2)oraz nie powołaniu w/w przepisu w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu, jak również nie wskazaniu w opisie czynu działania w celu realizacji z góry powziętego zamiaru, pomimo, iż w pkt. XXXII części dyspozytywnej wyroku uznano, iż oskarżony ten dopuścił się czynu opisanego w pkt. XXXVI części wstępnej wyroku, a w kwalifikacji prawnej którego to czynu ujęty był art. 12 kk; - art. 292 kk, polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu poprzez przypisanie oskarżonemu M. K.

(2)wypełnienia swoim zachowaniem ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 282 kk, podczas gdy prawidłowa subsumcja zachowania oskarżonego, wynikająca z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, iż M. K.

(2)w okresie od 19 października 2008 roku do dnia 26 października 2008 roku wobec K. H. nie używał groźby bezprawnej zamachu na życie i zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, jak również przemocy oraz nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – wskutek czego zachowaniem swoim nie wyczerpał on ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa, zaś odmienne rozstrzygnięcie obarczone jest obrazą dyspozycji w/w przepisu; XIV. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci art. 424 § 1 pkt. 2 kpk, polegającą na wyjaśnieniu podstawy prawnej wyroku w sposób niepełny i sprzeczny z przyjętą kwalifikacją prawną czynu przypisanego M. K.

(2), albowiem w pkt. XXXII części dyspozytywnej wyroku Sąd meriti przyjął, iż „oskarżony dopuścił się przestępstwa opisanego w pkt. XXXVI części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że z opisu tego czynu eliminuje, iż działał z B. D., P. Z.

(1), M. M.

(2)i M. G. i opis czynu uzupełnia o sformułowanie, iż działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej (…)”, w związku z czym M. K.

(2)mógłby zostać uznany za winnego czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 12 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż M. K.

(2)dopuścił się czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, wskutek czego wyrok zawiera sprzeczności pomiędzy jego częścią skazującą a uzasadnieniem, a sprzeczności tych nie można usunąć w drodze sprostowania oczywistych omyłek pisarskich; w zakresie czyni opisanego w pkt. XXXVIII części dyspozytywnej wyroku XV. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu, poprzez uznanie, iż 100 gram amfetaminy i 100 sztuk tabletek extasy stanowi znaczną ilość środków psychotropowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonego przepisu doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, iż powyżej wskazane ilości substancji psychotropowych nie stanowią „znacznych ilości”, w związku z czym oskarżony Ł. K. swoim zachowaniem nie wyczerpał ustawowych znamion w/w przepisu; XVI. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia w postaci: - art. 7 kpk, polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażającą się w bezpodstawnym przyjęciu sprawstwa oskarżonego Ł. K. w zakresie czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wyłącznie na podstawie niewiarygodnych wyjaśnień M. C., jak również w oparciu o wyjaśnienia M. K.

(1), poprzez bezpodstawne uznanie, że dowody te wzajemnie ze sobą korelują i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena materiału dowodowego w myśl wskazań art. 7 kpk winna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, że wyjaśnienia M. C. i M. K.

(1)są niewiarygodne, wewnętrznie sprzeczne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach zgromadzonych w toku przedmiotowego postępowania, zaś część wyjaśnień M. K.

(1), na które w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołuje się Sąd I instancji nie dotyczy inkryminowanego czynu Ł. K., w związku z powyższym nie mogą one stać się podstawą skazania tego oskarżonego za udział w obrocie oznaczoną co do wagi znaczną ilością środków odurzających; - art. 424 § 1 pkt. 1 kpk poprzez nie wskazanie w treści uzasadnienia w jaki sposób Sąd ustalił, ilość narkotyków, w obrocie którymi rzekomo uczestniczył oskarżony Ł. K., a nadto zaniechanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazania, z jakich powodów nie uznano dowodów przeciwnych do wyjaśnień M. C. w zakresie przebiegu przedmiotowego zdarzenia, w szczególności zaś zeznań G. M. i T. S.

(2), wskutek czego uzasadnienie apelowanego wyroku nie zawiera koniecznych i obligatoryjnych elementów, wskazanych przez przepis art. 424 § 1 kpk; w zakresie czynu opisanego w pkt. XXXVI części dyspozytywnej wyroku XVII. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci – art. 282 kk, polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu poprzez przypisanie oskarżonemu Ł. K. wypełnienia swoim zachowaniem ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 282 kk, podczas gdy prawidłowa subsumcja zachowania oskarżonego, wynikająca z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, iż Ł. K. w dniu 19 października 2008 roku wobec K. H. nie używał groźby bezprawnej zamachu na życie i zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, jak również przemocy oraz nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – wskutek czego zachowaniem swoim nie wyczerpał on ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa, zaś odmienne rozstrzygnięcie obarczone jest obrazą dyspozycji w/w przepisu; XVII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść, polegający na instrumentalnym posługiwaniu się materiałem dowodowym, który miał zmierzać do uwiarygodnienia wersji zdarzeń podanej przez pokrzywdzoną, a jednocześnie do zdyskredytowania prawdziwości wyjaśnień oskarżonego Ł. K. oraz pozostałych współoskarżonych, w konsekwencji czego oskarżonemu przypisano sprawstwo w zakresie przedmiotowego przestępstwa, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś wyjaśnień Ł. K. oraz współoskarżonego I. Ż. doprowadzić musi do jednoznacznego wniosku, że Ł. K. w dniu 19 października 2008 roku w lokalu (...) w L. nie przebywał w celu wymuszenia rozbójniczego na osobie K. H., nie groził jej oraz nie stosował przemocy, zaś zachowanie oskarżonego I. Ż. stanowiło eksces, na który Ł. K. nie miał żadnego wpływu i nie obejmował go swoim zamiarem; w zakresie czynu opisanego w pkt. XXXVIII części dyspozytywnej wyroku XVIII. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 282 kk, a polegającą na błędnej wykładni w/w przepisu poprzez przypisanie oskarżonemu Ł. K. wypełnienia swoim zachowaniem ustawowych znamion czynu zabronionego z art. 282 kk, podczas gdy prawidłowa subsumcja zachowania oskarżonego, wynikająca z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, iż Ł. K. wobec P. Z.

(2)nie używał groźby bezprawnej zamachu na życie i zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, jak również przemocy – wskutek czego zachowaniem swoim nie wyczerpał on ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa, zaś odmienne rozstrzygnięcie obarczone jest obrazą dyspozycji w/w przepisu. Niezależnie od powyżej sformułowanych zarzutów, kierując się ostrożnością procesową wyrokowi przedmiotowemu zarzuciła: XIX. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonym A. M.

(1), M. Ś.

(3), M. K.

(2)i Ł. K. kar pozbawienia wolności, przez co wyrok przedmiotowy wobec w/w oskarżonych jest niewspółmiernie surowy i nie uwzględniający stopnia zawinienia poszczególnych oskarżonych. Stawiając te zarzuty skarżąca wniosła o: I. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i uniewinnienie A. M.

(1)od popełnienia czynów opisanych w pkt. I, III, IV, V, VII części wstępnej wyroku i skazanie tego oskarżonego za przestępstwo opisane w pkt. VI części wstępnej wyroku, przy przyjęciu prawidłowej kwalifikacji prawnej tego czynu z art. 270 § 1 kk i wymierzenie mu za to przestępstwo kary grzywny zaś z ostrożności procesowej – o wymierzenie temu oskarżonemu kar w dolnych granicach ustawowych zagrożeń i kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy, II. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i uniewinnienie M. Ś.

(1)od popełnienia czynu opisanego w pkt. VIII części wstępnej wyroku, zaś w zakresie czynu opisanego w pkt. IX części dyspozytywnej wyroku o uznanie, iż M. Ś.

(1)dopuścił się czyn u z art. 157 § 1 kk i wymierzenie mu za ten czyn kary pozbawienia wolności w granicach dolnego zagrożenia ustawowego – z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zaś z ostrożności procesowej – o zmianę wyroku poprzez wymierzenie temu oskarżonemu kar w dolnych granicach ustawowych zagrożeń i kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy; III. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i uniewinnienie M. K.

(2)od popełnienia czynów opisanych w pkt. XXXI, XXXIV, XXXVI części wstępnej wyroku, zaś z ostrożności procesowej – o zmianę wyroku poprzez wymierzenie temu oskarżonemu kar w dolnych granicach ustawowych zagrożeń i kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy; IV. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i uniewinnienie Ł. K. od popełnienia czynów opisanych w XL, XLIII, XLIV, XLVII i XLVIII części wstępnej wyroku, zaś z ostrożności procesowej – o zmianę wyroku poprzez wymierzenie temu oskarżonemu kar w dolnych granicach ustawowych zagrożeń i kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy. Wyrok ten został także, w części tj. co do pkt. XLII, XLIII oraz LIV, zaskarżony przez oskarżonego Ł. S.. Jego obrońca na podstawie art. 438 pkt.

4 k.p.k. zarzucił:

obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 282 kk w zw. z art. 18 § 1 kk polegającą na jego błędnym zastosowaniu poprzez przyjęcie, ze zachowanie oskarżonego wyczerpało znamion strony przedmiotowej i podmiotowej zarzucanego oskarżonemu czynu zabronionego opisanego w punkcie LI części wstępnej wyroku, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że którekolwiek z zachowań oskarżonego było ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej lub przybrało postać przemocy, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie,
rażącą niewspółmierność kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu w punkcie XLIII wyroku za czyn opisany w punkcie LIII części wstępnej wyroku, wskutek naruszenia zasad obiektywizmu oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, prowadzącego do niedokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunków osobistych sprawcy, w sytuacji gdy oskarżony posiadał broń i amunicję gazową w swoim mieszkaniu jedynie przez okres około 2 tygodni, była to broń służąca do obrony, a oskarżony miał uzasadnione powody do obawy o własne zdrowie i życie,
rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, polegającą na niedokonaniu przez Sąd I Instancji jakichkolwiek ustaleń odnośnie obecnej postawy oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych oraz sposobu zachowania się po popełnieniu przestępstwa, co w konsekwencji doprowadziło do braku rozważenia przez Sąd – wbrew dyrektywie art. 55 kk – czy wobec oskarżonego zachodzą przesłanki z art. 69 § 1 kk, a mianowicie czy warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności byłoby wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżeniu powrotowi do przestępstwa. Podnosząc te zarzuty apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XLII poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu opisanego w punkcie LI części wstępnej wyroku, - zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XLIII poprzez wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary łagodniejszej, - o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie LIV poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nie zaakceptował rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Legnicy, w części dotyczącej orzeczenia o karze, także oskarżony M. K.

(3). W apelacji jego obrońcy na podstawie art. 438 pkt. 4 k.p.k. zarzucono rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 m-cy pozbawienia wolności, w wyniku niezastosowania przy wymiarze tej kary zasady pełnej absorpcji, a nadto w wyniku niezastosowania przy jej wymiarze art. 69 kk. Stawiając ten zarzut obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności – przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, z wnioskiem ewentualnym o warunkowe jej zawieszenie. Orzeczenia Sądu Okręgowego nie uznał także I. Ż.

(1). Jego obrońca zaskarżył je w zakresie rozstrzygnięć w pkt. XIX, XXI, XXII, XXIII, LIV. Orzeczeniu temu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że oskarżony I. Ż.

(1)usiłował doprowadzić K. H. do wielokrotnego rozporządzenia swoim mieniem oraz groził jej oraz B. S.

(3)groźbą pobicia, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż I. Ż.

(1)swym zachowaniem zrealizował przestępstwo zniszczenia mienia, - naruszenie prawa procesowego, a to art. 424 kpk, art. 4 kpk i art. 7 kpk przez nie zweryfikowanie wersji oskarżonego co do przyczyn i motywów uszkodzenia mienia oraz błędne uzasadnienie wyroku poprzez brak ustaleń faktycznych co do zachowania się oskarżonego I. Ż. oraz niewskazanie okoliczności wpływających na wymiar kary; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 11 kk przez jego niezastosowanie. Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelację w tej sprawie sporządził również oskarżyciel publiczny. Na podstawie art. 425 §

2 k.p.k. oraz art. 438 pkt. 1, 2 i 4 k.p.k. wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy prokurator zaskarżył na niekorzyść oskarżonych: I. A. M.

(1)– w zakresie dotyczącym rozstrzygnięć o karach w pkt.IV, V, VI a w konsekwencji również o karze łącznej w pkt. LIV tiret pierwszy w części dyspozytywnej wyroku, II. M. Ś.

(1)– w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o winie w pkt. X części dyspozytywnej wyroku, III. M. K.

(1)– w zakresie dotyczącym rozstrzygnięć o karach w pkt. XII, XIII oraz XIV części dyspozytywnej wyroku, IV. D. P. – w zakresie dotyczącym, rozstrzygnięć o winie w pkt. XVIII (odnośnie czynu opisanego w pkt. XVIII części wstępnej wyroku), o karze w pkt. XVI oraz o karze łącznej w pkt. LIV tiret czwarty części dyspozytywnej wyroku, V. I. Ż. – w zakresie dotyczącym rozstrzygnięć o karze w pkt. XXII oraz o karze łącznej w pkt. LIV tiret piąty części dyspozytywnej wyroku, VI. M. K.

(2)– w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o winie w pkt. XXXIII części dyspozytywnej wyroku (odnośnie czynów opisanych w pkt. XXXIII oraz XXXV części wstępnej wyroku) oraz rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności w pkt. LIV tiret siódmy części dyspozytywnej wyroku, VII. Ł. K. – w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o winie w pkt. XXXIX części dyspozytywnej wyroku (odnośnie wszystkich wymienionych przestępstw, to jest opisanych w pkt. XLI, XLII, XLV oraz XLVI części wstępnej wyroku) oraz rozstrzygnięć o karze w pkt. XXXVII a także o karze łącznej pozbawienia wolności w pkt. LIV tiret ósmy części dyspozytywnej wyroku, VIII. P. Z.

(1)– w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o karze w pkt. XLV części dyspozytywnej wyroku. Orzeczeniu temu skarżący zarzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci: - art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii wskazanej jako podstawa wymiaru kary, poprzez nieorzeczenie – obok wymierzonej M. K.

(3)w pkt. XII części dyspozytywnej wyroku kary jednego roku pozbawienia wolności – także kary grzywny, podczas gdy w myśl przywołanego przepisu, występek ten zagrożony jest kumulatywnie obiema tymi karami i równoczesne wymierzenie grzywny jest obligatoryjne; - z art. 64 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i w zw. z art. 282 kk, poprzez orzeczenie za przypisane oskarżonym A. M.

(1), M. K.

(3)w pkt. IV, XIV, XXV oraz XXVI części dyspozytywnej wyroku, kar jednostkowych pozbawienia wolności w wymiarze po jeden rok, to jest w wysokości równej dolnej granicy podstawowego ustawowego zagrożenia, podczas gdy w myśl przytoczonych przepisów, wobec sprawcy działającego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, sąd obligatoryjnie wymierza karę pozbawienia wolności w wysokości powyżej dolnej ustawowej granicy zagrożenia; II. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 184 §

3 kpk oraz art. 170 § 1 pkt. 1 kpk – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, iż w przypadku przesłuchania świadków anonimowych zawnioskowanych w akcie oskarżenia istnieje niebezpieczeństwo, że mogłyby zostać ujawnione okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które z kolei doprowadziłyby do ujawnienia ich tożsamości, co skutkowało uznaniem za niedopuszczalne przeprowadzeniem dowodu z ich zeznań a w konsekwencji nieprzeprowadzeniem tych dowodów przez Sąd i uniewinnieniem oskarżonych M. Ś.

(1), D. P., M. K.

(2)i Ł. K. od czynów zarzuconych im w punktach IX, XVIII, XXXIII, XXXV, XLI, XLII, XLV oraz XLVI aktu oskarżenia, wobec braku innych bezpośrednich dowodów popełnienia przez nich tych czynów; I. III. rażącą łagodność wymiaru kar jednostkowych – kształtujących się nadto niezasadnie w dolnych granicach ustawowego zagrożenia – a także kar łącznych pozbawienia wolności wskazanych wyżej, a wymierzonych oskarżonym A. M.

(1), M. K.

(3), D. P., I. Ż.

(1), M. K.

(2), Ł. K. oraz P. Z.

(1)– w stosunku do wysokiego stopnia szkodliwości społecznej przypisanych im czynów oraz wysokiego stopnia zawinienia, okoliczności szczególnie obciążających przy wymiarze kary a polegającej na działaniu w ramach powrotu do przestępstwa (w przypadku A M. oraz I. Ż.) a także w ramach zorganizowanej grupy punkcie XVI części wstępnej wyroku – kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności (pkt. XVI części dyspozytywnej wyroku), II. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy (pkt. LIV tiret czwarty części dyspozytywnej wyroku); a. a. a. a. a. I. Ż.

(1): I. za czyn opisany w punkcie XXIII części wstępnej wyroku – kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności (pkt. XXII części dyspozytywnej wyroku) przy jednoczesnym wyeliminowaniu z podstaw jej wymiaru art. 50 § 2 pkt.1 oraz 26 pkt. 4 kk, II. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 (pięciu) lat (pkt LIV tiret piąty części dyspozytywnej wyroku); b. b. b. b. b. M. K.

(2): I. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 7 (siedmiu) lat (pkt. LIV tiret siódmy części dyspozytywnej wyroku; g. Ł. K.: I. za czyn opisany w punkcie XLVIII części wstępnej wyroku – kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności (pkt. XXXVII części dyspozytywnej wyroku), II. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) lat (pkt. LIV tiret ósmy części dyspozytywnej wyroku); h. P. Z.

(1)w punkcie LVI części wstępnej wyroku – kary 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności (pkt. XLV części dyspozytywnej wyroku). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W znacznej części skuteczna okazała się apelacja oskarżyciela publicznego natomiast w większości chybione były apelacje obrońców oskarżonych. W pierwszej kolejności Sąd odwoławczy odniesie się do tych ostatnich, gdyż ich uwzględnienie czyniłoby zbędnym analizę twierdzeń prokuratora. I. Najobszerniejsza, co oczywiste, bo dotycząca 4 oskarżonych jest apelacja obrońcy A. M.

(1), M. Ś.

(1)oraz Ł. i M. K.

(2)i ona też zostanie omówiona, jako pierwsza. Podnosi się w niej, w zarzutach oznaczonych jako I, II, V, częściowo także IX, XXVI, niezasadne oparcie czynionych ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach M. C. i M. K.

(1). Według skarżącej wypowiedzi tych dwóch oskarżonych pozostające w sprzeczności z wyjaśnieniami innych współoskarżonych, lecz także podważone zeznaniami świadków (B. S.

(2), W. P.

(2), J. D.

(2)i M. W.

(3)) nie mogły prowadzić do ustaleń skutkujących skazaniem oskarżonych za przypisane im przestępstwa. Wobec treści zarzutów, co do nietrafnej oceny wiarygodności wypowiedzi M. C. i M. K.

(1)rozważania należy rozpocząć od tych właśnie zarzutów. Sąd Apelacyjny uznaje, że wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w ocenie tych wypowiedzi w zakresie oparcia na nich ustaleń o odpowiedzialności za zarzucone oskarżonym czyny. Sąd ten poddał w sposób prawidłowy, zgodny z zasadami logicznego rozumowania wypowiedzi te ocenie i doszedł do wniosku, zbieżnego z doświadczeniem życiowym oraz wskazaniami wiedzy o prawdziwości wyjaśnień tych dwóch oskarżonych. Podnoszona w apelacji niewiarygodność tych wypowiedzi najobszerniej omówiona została w apelacji adwokat I. S.. Jej argumentacja sprowadza się do stwierdzenia, że i M. C. i M. K.

(3)byli żywotnie zainteresowani wynikiem postępowania, bowiem sami w sprawie tej występowali, jako oskarżeni i liczyli na korzyści w postaci łagodnego ich potraktowania. Należy jednak zwrócić uwagę, że ta okoliczność była przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego. Sąd ten zauważył, że w odniesieniu do M. C. jego motywacja opierała się na chęci uniknięcia kary, natomiast przesłanką, która kierowała M. K.

(3)była chęć odegrania się na „kolegach”, którzy zachowali się wobec niego nielojalnie. Nie umknęły uwadze tego Sądu także i kolejne okoliczności podnoszone w apelacji, że M. C. przekazując szereg informacji, mówił o faktach powszechnie znanych. Sąd ten zwrócił również uwagę na wypowiedzi M. W.

(2)i J. D.

(1)i ich ocenę relacji składanych przez M. C.. Mimo, krytycznej oceny wartości wypowiedzi oskarżonego przez obu policjantów nie stwierdzili oni, że M. C. był osobą jednoznacznie niewiarygodną bądź zupełnie zbędną w pracy operacyjnej policji. Korzystali oni z jego wiedzy, a co więcej wynagradzali go za udzielane informacje i czynili to tylko wtedy, gdy były one dla nich cenne i użyteczne, co wynika z protokołów ich przesłuchania w toku rozprawy, w której uczestniczyli i oskarżeni i ich obrońcy. Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że nawet jeśli oni sami nie wszystkie wypowiedzi M. C. potwierdzali w swej pracy to nie może to jeszcze oznaczać, że były to tylko i wyłącznie relacje nieprawdziwe i bezużyteczne. Należy podkreślić, że przecież zachowania, o jakich opowiadał oskarżony były na obszarze działania grupy przestępczej spektakularne i pozostające w sposób naturalny w zainteresowaniu mediów. Nie może to jednak oznaczać, że wiedzę o przebiegu takich zachowań i szczegółach z nimi związanych M. C. posiadał jedynie z mediów. Fakt, że oskarżony ten minimalizował swój udział w grupie nie spowodował zwolnienia go od odpowiedzialności, bo przecież on sam okoliczności brania w niej udziału potwierdził. W takim przypadku nie mógł liczyć na bezkarność i w efekcie jego działalność znalazła swój wyraz w skazaniu go za to zachowanie. Sąd I instancji był uprawniony do dokonania własnej oceny wypowiedzi tego oskarżonego i uznania, że w części wypowiedziom tym daje wiarę w innej zaś nie, jeśli tylko w sposób przekonujący uzasadni swoje stanowisko, a w tym zakresie, temu wymogowi Sąd ten sprostał. Należy zwrócić uwagę, że czyniąc ustalenia, co do istnienia grupy przestępczej o charakterze zbrojnym Sąd ten nie poprzestał tylko na wypowiedziach M. C., osoby, która uczestniczyła w funkcjonowaniu tejże grupy. Nie mniej istotnym były wypowiedzi drugiego z członków tej grupy tj. oskarżonego M. K.

(1). I w odniesieniu do niego apelująca w tej sprawie podnosi zarzut nietrafnego oparcia ustaleń na wypowiedziach tego oskarżonego. Jest charakterystycznym w apelacji adwokat I. S., że jeśli jej argumentacja dotycząca nietrafnej oceny wyjaśnień M. C. jest bardzo obszerna to już motywacyjna część apelacji podważającej ocenę wyjaśnień M. K.

(1)ograniczona jest do 4 akapitów. W tej sytuacji należy odnieść się do zarzutów adwokat I. S.. Ustalenie trafności jej zastrzeżeń prowadzić winno do uznania, że i stanowisko adwokata P. G. jest słuszne. Sąd Apelacyjny nie podziela odmiennej od oceny Sądu okręgowego krytycznej diagnozy o wartości wyjaśnień M. K.

(1)dokonanej przez adwokat I. S.. Rozważania prowadzone przez Sąd Okręgowy, co do wiarygodności wypowiedzi M. K.

(1), są jasne i przekonujące, a przy tym pełne i szczegółowe. Sąd ten nie tylko dostrzegł motywację towarzyszącą temu oskarżonemu, ale także zauważył moment, w którym tenże oskarżony zdecydował się na złożenie wyjaśnień. Podkreślenia wymaga, co także nie uszło uwadze Sądu meriti, że M. K.

(3)nie tylko w toku śledztwa, ale także w toku rozprawy w jej początkowej fazie wykazywał dalece posuniętą lojalność wobec grupy, do której, jak następnie wyjaśnił, sam należał. Jeśli apelująca podkreśla zainteresowanie tego oskarżonego rozstrzygnięciem uwalniającym go od odpowiedzialności za zarzucane usiłowanie zabójstwa T. P., to należy zwrócić uwagę, że oskarżony ten, choć zarzut taki został mu postawiony w śledztwie nie podawał wówczas szczegółów dotyczących funkcjonowania grupy przestępczej oraz jej składu i struktury, a także celów działania i przebiegu poszczególnych czynów. Jego wyjaśnienia, aż do chwili przesłuchania po zwrocie, w zakresie stawianego mu zarzutu, sprawy do uzupełnienia materiału dowodowego ograniczały się do przeczenia stawianym mu zarzutom i to wszystkim nie tylko zarzutowi zbrodni usiłowania zabójstwa. W diagnozowaniu jego wyjaśnień, przez pryzmat ich prawdziwości, ten fakt nie może zostać pominięty. Wyeksponował go Sąd Okręgowy i nadał mu walor istotny w ocenie prawdziwości wypowiedzi oskarżonego. Apelująca natomiast stara się z tego powodu zdyskredytować te relacje, uznając, że fakt złożenia ich w toku zaawansowanego postępowania przed Sądem (po zwrocie sprawy do uzupełnienia materiału dowodowego) oznacza, że oskarżony podaje nieprawdę o okolicznościach funkcjonowania grupy przestępczej, bo w ten sposób zwalnia się z odpowiedzialności za zbrodnię zabójstwa. Należy jednak podkreślić, że oskarżony przecież, choć w sposób konsekwentny, zdeterminowany i stanowczy przeczył swemu udziałowi w usiłowaniu zabójstwa T. P., nie przeczył uczestnictwu w grupie przestępczej oraz popełnieniu pozostałych zarzuconych mu czynów. Nie tylko opisał on udział współoskarżonych o pozostałe zachowania, ale także relacjonował szczerze o tym, jaki jest jego związek z tymi czynami, za które w efekcie został skazany i to bez wykorzystania przez Sąd meriti instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, mimo wniosku oskarżyciela publicznego w tym zakresie. Jeśli nadto Sąd Okręgowy wyeksponował, że wypowiedzi tego oskarżonego zostały potwierdzone relacjami innych oskarżonych choćby I. Ż. o posiadaniu przez niego broni, jak również wypowiedziami A. M.

(1)także o posiadaniu przez niego broni, to za nieprzekonującą uznano argumentację podważającą ocenę wartości dowodowej wyjaśnień M. K.

(1). Tenże Sąd zwrócił również uwagę na fakt przyznania przez oskarżonego I. Ż. i D. P. przynależności do grupy przestępczej. Jego wyjaśnienia zostały poświadczone także innymi jeszcze dowodami, do których choćby Sąd Okręgowy zaliczył zeznania T. F.

(1), lecz także B. K.

(1), ale również B. S.

(2). I choć apelująca odwołuje się do zeznań tego ostatniego jako mających potwierdzić tezę, że niezasadnie dano wiarę M. K.

(3)i M. C. to przecież Sąd Okręgowy odniósł się do tych wypowiedzi i uznał je za wspomagające dla ustalenia istnienia grupy przestępczej oraz przynależności oskarżonych do niej. Analiza zwłaszcza wypowiedzi B. S.

(2)(k.8772 – 8793) nie pozwala na uznanie racji obrońcy. Trafnie uznał Sąd I instancji, że wypowiedzi te uzupełniają relacje dwóch zasadniczych w tej sprawie osób. Swego rodzaju niezręcznością jest sformułowanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że „…zeznania większości wymienionych świadków (T. F.

(1), A. Ż., G. T., A. S.

(4), I. M., B. K.

(1)) nie miały większego znaczenia dla dokonanych ustaleń…” (s.92 uzasadnienia). Każda z relacji oceniana oddzielnie mogłaby prowadzić do takiego wniosku, jednak przecież należy wypowiedzi te oceniać w ramach całokształtu materiału dowodowego. Analiza poszczególnych wypowiedzi i ich wspólne zestawienie wykazują zbieżność w wielu punktach z relacjami M. K.

(1), M. C. ale przede wszystkim także podobieństwo to jest zauważane między wypowiedziami samych świadków. Sąd Okręgowy zresztą podkreśla to w swych motywach. Wskazuje na podawanie choćby przez T. F.

(1)i B. K.

(1)korespondujących ze sobą relacji o obrocie środkami narkotycznymi przez grupę, co więcej odwołuje się do potwierdzających te fakty zeznań G. T. i A. S.

(4). W tym kontekście nawet, jeśli tylko we fragmentach dotyczących działania grupy przestępczej, w której uczestniczyli skazani za to oskarżeni, wypowiedzi te pokrywały się z relacjami uczestników tej grupy, którzy zgodzili się na współpracę z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości za zupełnie nietrafne należy uznać stwierdzenie, że te wypowiedzi nie miały większego znaczenia dla czynionych ustaleń. Wbrew twierdzeniom apelacji adwokat I. S., Sąd I instancji w swym obszernym uzasadnieniu analizując zgromadzone dowody wykazał dlaczego w zakresie zarzutu postawionego oskarżonym uczestnictwa w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym oparł się na analizowanych dowodach nie zaś na wypowiedziach oskarżonych przeczących temu faktowi. Podkreślenia wymaga, że oskarżeni zgodnie ze swymi uprawnieniami przeczyli stawianym zarzutom i ograniczyli swe stanowiska w tej części do stwierdzenia, że odmawiają składania wyjaśnień. Proste zaprzeczanie zarzutom jest uprawnieniem oskarżonych, powoduje to jednak, że Sąd poza tymi zaprzeczeniami nie ma żadnych innych okoliczności do analizy i oceny wypowiedzi oskarżonych. A. M.

(1)stwierdził, że M. C. wyjaśniał o istnieniu grupy przestępczej, bo chciał z powodu złożenia wyjaśnień uzyskać korzyści od funkcjonariuszy policji, w dalszej kolejności w toku procesu. Tym jednak faktem Sąd Okręgowy zajął się i, po pierwsze, zauważył motywację M. C. oraz poddał ocenie jego postawę, a po drugie wskazał, dlaczego i w jakim zakresie dał mu wiarę. Podobnie Sąd ten wyjaśnił motywy uznania wiarygodności wyjaśnień M. K.

(1). Jest więc oczywistym, że odmówił wiarygodności wypowiedziom oskarżonych przeczących stawianym zarzutom. Skoro wyjaśnienia oskarżonych zaprzeczających tym zarzutom pozostawały w sprzeczności z dowodami, którym nadano walor wiarygodności to oczywistym jest, że z tego właśnie powodu odmówiono wiary przeczeniom oskarżonych. To, że oskarżeni przeczą stawianym zarzutom nie może jeszcze oznaczać, że to ich wypowiedzi na wiarę zasługują i należy uniewinnić ich od zarzuconych czynów. Byłoby wynaturzeniem sprawiedliwości gdyby jej wymiar miał zależeć od tego, do czego oskarżony zechce się przyznać. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 września 1996 roku w sprawie II AKa 193/96, zamieszczony w Prok. i Pr. 1997/3/18). Odmienna ocena dowodów istotnych dla czynionych ustaleń, prowadzona przez apelującą, nie znajduje przekonującego oparcia w przytoczonej w apelacji argumentacji i jest tylko polemiką z wywodami Sądu Okręgowego. Podnoszona jest w apelacji adwokat I. S. także kwestia odmowy wiarygodności relacjom W. P.

(1)i przyjęcia za zgodne z prawdą wyjaśnień M. K.

(1), choć jego wypowiedzi pozostają w sprzeczności z twierdzeniami świadka. Należy podkreślić, że choć Sąd Okręgowy uchylił się od oceny zeznań tego świadka, to jednak nie uchylił się od przeprowadzenia rozważań na okoliczność zdarzenia, co do którego świadek składał zeznania. Ustalił bez wątpliwości, że M. K.

(3)nie ma związku z usiłowaniem zabójstwa T. P. i uniewinnił go od popełnienia tego czynu. Co więcej, także prokurator miał pewność, że to nie M. K.

(3)jest sprawcą ataku na T. P. i wystąpił z wnioskiem o uniewinnienie oskarżonego od tego zarzutu. Jeśli więc W. P.

(1)twierdził, że oskarżony w jego obecności złożył oświadczenie, że jest sprawcą tego czynu nie może być wątpliwości, że nie tylko oskarżyciel publiczny, ale i Sąd uznali, że jego relacje są bezwartościowe dla czynionych ustaleń. Oceniając zaś jednoznacznie stwierdzić należy, że „świadek” ten po porostu zeznał nieprawdę w toku postępowania. Nie tylko dlatego, że przeczył jego relacjom oskarżony, ale także dlatego, że innymi dowodami ustalono prawdziwość wersji oskarżonego. Ten więc nie miał żadnych podstaw aby składać takie depozycje wobec osoby, której nigdy wcześniej nie znał. W żadnym razie nie sposób przyjąć, że jego zeznania dyskredytują wypowiedzi M. K.

(1)i nakazywały uznać słuszność zarzutu apelacji. Nie uznano zarzutu dotyczącego naruszenia treści art. 370 § 1 k.p.k. Obowiązkiem Sądu było przeprowadzenie przesłuchania świadka zgodnie z regułami procesowymi. Te zaś nakazują umożliwienie złożenia w sposób swobodny wypowiedzi przez przesłuchiwanego (art. 370 § 1 k.p.k.). Elementem dalszym tego samego przesłuchania jest, w sytuacji gdy świadek nie pamięta szczegółów lub zeznaje odmiennie odczytanie jego zeznań w odpowiednim zakresie (art. 391 § 1 k.p.k.). Następnie, po wysłuchaniu stanowiska świadka, który na wezwanie przewodniczącego rozprawy ma obowiązek wypowiedzenia się co treści tych zeznań i wyjaśnienia wątpliwości, które spowodowały konieczność odczytania relacji świadka (art. 391 § 3 k.p.k. w zw. z art. 389 § 2 k.p.k.) kończy się faza wysłuchania świadka. Dopiero wówczas, gdy treść relacji przesłuchiwanego jest pełna i niebudząca wątpliwości, przewodniczący wzywa uczestników procesu do zadawania pytań według reguł art. 370 § 1 k.p.k. Z tym, że „Członkowie składu sądzącego zostali (…) pozbawieni prawa zadawania pytań w pierwszej kolejności. Mogą oni natomiast zadawać w razie potrzeby, poza kolejnością, pytania dodatkowe (§ 3), są więc uprawnieni do zadawania pytań uzupełniających po pytaniach każdej strony do danego przesłuchiwanego, nawet przed pytaniami strony innej, a ponadto na końcu każdego przesłuchania (§ 1).Możliwe jest tym samym odczytanie przez sąd przed pytaniami stron świadkowi fragmentów jego poprzednich zeznań dla wyjaśnienia wątpliwości" (T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 912). Pogląd ten znalazł także swój wyraz w judykaturze. „Odczytanie zeznań świadkowi przez sąd w warunkach o jakich mowa w art. 391 § 1 k.p.k., zmierzające do uszczegółowienia, doprecyzowania tego dowodu, czy też wyeliminowania okoliczności, co do których pewne fakty zatarły się w pamięci świadka, przed umożliwieniem stronom postępowania zadawania pytań temu świadkowi, nie sposób uznać za naruszenie swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej, wyrażającej się w przepisach art. 171 § 1 k.p.k. i art. 370 § 1 k.p.k., stanowiącej jednocześnie obrazę wskazanych przepisów prawa procesowego,…” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 2010 roku, II AKa 205/09, KZS 2010/6/72) nie pozwalającą w sposób właściwy zweryfikować wartość dowodową tych wypowiedzi. Chybiony jest w tej sytuacji zarzut naruszenia art. 370 § 1 k.p.k. sformułowany w apelacji. Podobnie oceniono zarzut naruszenia art. 371 § 1 k.p.k. Jeśli Sąd Okręgowy uznał za konieczne przesłuchanie A. S.

(4)i G. T., mimo ich obecności w toku rozprawy i składania w tym czasie relacji przez innych uczestników postępowania, to choć postąpił wbrew normie art. 171 § 1 k.p.k. nie oznacza to jeszcze iż wypływ tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia jest tej miary, że nakazuje zdyskwalifikowanie wyroku. Sąd ten dokonał oceny tych zeznań i s

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.