II AKa 242/12

(1)oskarżonego o przestępstwa z art. art. 291 § 1 k.k., art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 2) T. W.

(1)oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k., art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 3) J. S.

(1)oskarżonego o przestępstwo z art. art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 4) T. W.

(2)oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. 5) P. M.

(1)oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k.; 6) A. W.

(1)oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k.; 7) M. P.

(1)oskarżonego o przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 91 § 1 k.k.; 8) A. M.

(1)oskarżonego o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońców oskarżonych A. W.

(1), P. M.

(1), T. W.

(1), J. S.

(1), M. P.

(1), R. W.

(1), A. M.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt VIII K 395/07 I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że: - uchyla orzeczenie z pkt 4 - o karze łącznej wymierzonej oskarżonemu R. W.

(1); - obniża karę wymierzoną R. W.

(1)w pkt 2– do 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; - obniża karę wymierzoną temu oskarżonemu w pkt 3 – do 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec R. W.

(1)karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; - w punkcie 7 wyroku - wobec oskarżonych: P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2), T. W.

(1)i A. W.

(1), zaś w pkt 9 wobec oskarżonych T. W.

(2), T. W.

(1)i J. S.

(1)przyjmuje za podstawę wymiaru kar pozbawienia wolności art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. - na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza R. W.

(1)na poczet kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 27 kwietnia 2006 r. do dnia 22 kwietnia 2008 r., II. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B., adw. M. K., adw. R. M.

(1), adw. P. F., adw. E. S. i adw. M. W. (Kancelarie Adwokackie w W.) kwoty po 1.033,20 zł (tysiąc trzydzieści trzy złote i 20/100), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa, za wyjątkiem opłat sądowych: od R. W.

(1)w kwocie 400 (czterysta) złotych za obie instancje, zaś od T. W.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), A. W.

(1), J. S.

(1)i A. M.

(1)po 600 (sześćset) złotych za II instancję. UZASADNIENIE Prokurator oskarżył: 1. R. W.

(1)2. T. W.

(1)3. J. S.

(1)4. T. W.

(2)5. P. M.

(1)6. A. W.

(1)7. M. P.

(1)8. A. M.

(1)o następujące przestępstwa: R. W.

(1)o to, że: V. W okresie od 3 czerwca 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w T., S. i innych nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: P. M.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), M. E. M. G., A. W.

(1), A. M.

(1), i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., VI. W okresie od 3 czerwca 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w T., S. i innych nieustalonych miejscowościach działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu czterokrotnie przyjął mienie o łącznej wartości 422 537,54 PLN, stanowiące mienie znacznej wartości, pochodzące z rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych, a mianowicie: 1. w dniu 4 czerwca 2005 roku w T., S. lub innej nieustalonej miejscowości przyjął pochodzący z rozboju, dokonanego w nocy z 3 na 4 czerwca 2005 roku na trasie (...) B. na osobie L. D. olej opałowy w ilości 25 270 kg o wartości 75 304,60 PLN, czym działał na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. z siedzibą w P.. 2. w okresie od 20 do 22 października 2005 roku w T. przyjął pochodzący z rozboju dokonanego w dniu 20.10.2005 roku na trasie N. - H. na osobie T. W.

(3)olej napędowy w ilości 33 000 litrów o wartości 125 000 PLN, a także części pochodzące z autocysterny (...) nr rej. (...), skradzionej w następstwie przedmiotowego rozboju w postaci: pompy hydraulicznej, końcówki wlewu do pistoletu, włazu do cysterny i inne wartości łącznej 28 480 PLN, na szkodę (...) L. T., (...) Spółka Jawna z siedzibą w S.. 3. w okresie od 7 do 9 listopada 2005 roku w T. przyjął, pochodzący z rozboju dokonanego w dniu 07.11.2005 roku w okolicy miejscowości W. na trasie (...) B. na osobie Z. K.

(1)olej napędowy w ilości 31 198 litrów o wartości 106 305, 94 PLN, czym działał na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), a także części pochodzące z autocysterny nr rej. (...) skradzionej w następstwie przedmiotowego rozboju w postaci węża z końcówką długości 9 metrów i węża spustowego o łącznej wartości 2500 złotych, na szkodę firmy (...) w M.; 4. w okresie od 25 do 26 listopada 2005 roku w T. przyjął pochodzący z rozboju dokonanego w dniu 25.11.2005 roku na trasie M. - K. na osobie B. N.

(1)olej opałowy w ilości 36 000 litrów o wartości 84 500 PLN, a także części pochodzące z autocysterny nr rej. (...) skradzionej w następstwie przedmiotowego rozboju w postaci: redukcji na gruby wąż, redukcji cienkiego węża, końcówki spustowej cienkiego węża, końcówki spustowej grubego węża, wartości łącznej 447 PLN, na szkodę (...) Z. N., z siedzibą w W. tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. T. W.

(1)VII. w okresie od 20 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w S., okolicy S., okolicy W. i innych, także nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), P. M.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), M. P.

(1), E. G., A. W.

(1), A. M.

(1)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., VIII. w dniu 20 października 2005 roku na trasie N. - H. woj. (...) w pobliżu wsi S. gm. N., działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu wspólnie i w porozumieniu z: Ł. J.

(1), P. M.

(1), E. G., A. W.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi innymi osobami, dokonał rozboju na osobie T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. (...) i naczepy (...) o nr rej. (...) kierowanego przez T. W.

(3), a następnie użyciu siły fizycznej, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi L. gm. W., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, zabierając w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy wraz z osprzętem z zawartością 33 000 litrów oleju napędowego, telefon komórkowy N. (...) - o łącznej wartości 650 000 PLN, dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr A. (...) na ciągnik siodłowy V. nr rej (...), dowodu rejestracyjnego numer BAB (...) na naczepę (...) nr rej. (...), dokumenty przewozowe ładunku na szkodę T. L. i (...) SA w B. Filia w T. oraz pieniądze w kwocie 2000 PLN, zegarek F. i portfel o łącznej wartości 2180 PLN, a także dokumenty w postaci dowodu osobistego nr (...), prawa jazdy, świadectwa przewozów materiałów niebezpiecznych (...) na szkodę T. W.

(3), przy czym pokrzywdzony T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. IX. w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. - E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...) działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu wspólnie i w porozumieniu z: A. W.

(1), T. W.

(2), Ł. J.

(1), M. P.

(1), P. M.

(1), E. G., A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...), kierowanego przez Z. K.

(1), użyciu siły fizycznej, uderzaniu pięścią w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestaw ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem - o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) K. M. oraz (...) SA w G., z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko (...), przy czym pokrzywdzony Z. K. doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. X. w dniu 25 listopada 2005 roku na trasie M. K. działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z J. S.

(1), T. W.

(2)i innymi, w tym nieustalonymi osobami, dokonał rozboju na osobie B. N.

(1)w ten sposób, że po uprzednim zatrzymaniu przed przejazdem kolejowym ciągnika siodłowego marki M. o nr. rej. (...) i naczepy - cysterny (...) o nr rej. (...) kierowanego przez B. N.

(1), użyciu siły fizycznej, kopaniu po całym ciele, najechaniu innym pojazdem na pokrzywdzonego, skrępowaniu mu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon miejscowości K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia nieokreślonej ilości wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy o wartości 230 000 PLN z zawartością 36 000 litrów oleju opałowego o wartości 84 500 PLN - powodując straty łącznej wartości co najmniej 314 500 PLN na szkodę (...) Z. N., z siedzibą w W. i (...) Towarzystwa (...) w G. oraz dwa łańcuszki z krzyżykiem ze złota, bransoletę ze złota - o łącznej wartości 1080 PLN , portfel z zawartością 210 PLN, dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty na wystawione na nazwisko (...) - powodując straty łącznej wartości 1290 PLN na szkodę B. N.

(1), przy czym pokrzywdzony B. N.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: otarć naskórka okolicy czołowej, okolicy łokcia prawego, otarcia kolan, podbiegnięć krwawych okolicy twarzy, policzka i czoła, uda prawego, naderwania błony śluzowej , które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 §2 k.k.) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 §1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. J. S.

(1)o to, że: XIV. w okresie od 25 do 26 listopada 2005 roku w S., okolicach M. i innych także nieustalonych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), E. G., T. W.

(2), P. M.

(1), M. P.

(1), A. W.

(1), A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo. tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., XV. w dniu 25 listopada 2005 roku na trasie M. - K. działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z T. W.

(1), T. W.

(2)i innymi osobami dokonał rozboju na osobie B. N.

(1)w ten sposób, że po uprzednim zatrzymaniu przed przejazdem kolejowym ciągnika siodłowego marki M. o nr . rej. (...) i naczepy - cysterny (...) o nr rej. (...) kierowanego przez B. N.

(1), po użyciu siły fizycznej, kopaniu po całym ciele, najechaniu innym pojazdem na pokrzywdzonego, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon miejscowości K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia nieokreślonej ilości wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy o wartości 230 000 PLN z zawartością 36 000 litrów oleju opałowego o wartości 84 500 PLN - powodując straty łącznej wartości co najmniej 314 500 PLN na szkodę (...) Z. N., z siedzibą w W. oraz (...) Towarzystwa (...) przedstawicielstwo w G., dwa łańcuszki z krzyżykiem ze złota, bransoletę ze złota - o łącznej wartości 1080 PLN, portfel z zawartością 210 PLN, dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty na wystawione na nazwisko „N. B. - powodując straty łącznej wartości 1290 PLN na szkodę B. N.

(1), przy czym pokrzywdzony B. N.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: otarć naskórka okolicy czołowej, okolicy łokcia prawego, otarcia kolan, podbiegnięć krwawych okolicy twarzy, policzka i czoła, uda prawego, naderwania błony śluzowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 k.k.), przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo umyślne, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w zw. z art. 64 § 1 k.k. T. W.

(2)o to, że: XVI. w okresie od 20 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w S., okolicach: W., M. i innych także nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), E. G., J. S.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), A. W.

(1), A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo. tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XVII. w dniu 20 października 2005 roku na trasie N. - H. woj. (...) w pobliżu wsi S. gm. N. działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z Ł. J.

(1), T. W.

(1), E. G., M. P.

(1), P. M.

(1), A. W.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. (...) i naczepy (...) o nr rej. (...), kierowanego przez T. W.

(3), a następnie używając siły fizycznej, po skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi L. gm. W., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy wraz z osprzętem z zawartością 33 000 litrów oleju napędowego, telefon komórkowy N. (...) - o łącznej wartości 650 000 PLN, dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr A. (...) na ciągnik siodłowy V. nr rej (...), dowodu rejestracyjnego numer BAB (...) na naczepę (...) nr rej. (...), dokumenty przewozowe ładunku na szkodę T. L. i (...) SA w B. Filia w T. oraz pieniądze w kwocie 2000 PLN, zegarek F. i portfel o łącznej wartości 2180 PLN, a także dokumenty w postaci dowodu osobistego nr (...), prawa jazdy, świadectwa przewozów materiałów niebezpiecznych (...) na szkodę T. W.

(3), przy czym pokrzywdzony T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk), przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo umyślne podobne tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XVIII.w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. – E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...) działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z A. W.

(1), E. G., M. P.

(1), T. W.

(1), P. M.

(1), Ł. J.

(1), A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...) kierowanego przez Z. K.

(1), a następnie używając siły fizycznej, po uderzaniu pięścią w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejenie taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestawy ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem - o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) K. M. oraz (...) SA w G. z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko (...), przy czym pokrzywdzony Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk), przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo umyślne tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIX. w dniu 25 listopada 2005 roku na trasie M. K. działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu wspólnie i w porozumieniu z T. W.

(1), J. S.

(1)i innymi, w tym nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie B. N.

(1)w ten sposób, że po uprzednim zatrzymaniu przed przejazdem kolejowym ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - cysterny (...) o nr rej. (...) kierowanego przez B. N.

(1), używając siły fizycznej, po kopaniu po całym ciele, najechaniu innym pojazdem na pokrzywdzonego, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon miejscowości K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia nieokreślonej ilości wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy o wartości 230 000 PLN z zawartością 36 000 litrów oleju opałowego o wartości 84 500 PLN - powodując straty łącznej wartości co najmniej 314 500 PLN na szkodę (...) Z. N., z siedzibą w W., oraz (...) Towarzystwa (...) w G., dwa łańcuszki z krzyżykiem ze złota, , bransoletę ze złota - o łącznej wartości 1080 PLN, portfel z zawartością 210 PLN, dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty na wystawione na nazwisko (...) - powodując straty łącznej wartości 1290 PLN na szkodę B. N.

(1), przy czym pokrzywdzony B. N.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: otarć naskórka okolicy czołowej, okolicy łokcia prawego, otarcia kolan, podbiegnięć krwawych okolicy twarzy, policzka i czoła, uda prawego, naderwania błony śluzowej , które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk), przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo umyślne podobne tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. P. M.

(1)o to, że: XX. w okresie od 20 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w S., okolicy S., okolicy W. i innych także nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), M. P.

(1), E. G. , A. W.

(1), A. M.

(1)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., XXI. w dniu 20 października 2005 roku na trasie N. - H. woj. (...) w pobliżu wsi S. gm. N. działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z Ł. J.

(1), T. W.

(1), E. G., A. W.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. (...) i naczepy (...) o nr rej. (...) kierowanego przez T. W.

(3), a następnie użyciu siły fizycznej, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi L. gm. W., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy wraz z osprzętem z zawartością 33 000 litrów oleju napędowego, telefon komórkowy N. (...) - o łącznej wartości 650 000 PLN, dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr A. (...) na ciągnik siodłowy V. nr rej (...), dowodu rejestracyjnego numer BAB (...) na naczepę (...) nr rej. (...), dokumenty przewozowe ładunku na szkodę T. L. i (...) SA w B. Filia w T. oraz pieniądze w kwocie 2000 PLN, zegarek F. i portfel o łącznej wartości 2180 PLN, a także dokumenty w postaci dowodu osobistego nr (...), prawa jazdy, świadectwa przewozów materiałów niebezpiecznych (...) na szkodę T. W.

(3), przy czym pokrzywdzony T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXII. w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. – E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...) działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu wspólnie i w porozumieniu z A. W.

(1), T. W.

(2), Ł. J.

(1), M. P.

(1), T. W.

(1), E. G., A. M.

(1)i innymi, dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi po uprzednim przebraniu się za policjanta i zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...) kierowanego przez Z. K.

(1), użyciu siły fizycznej, uderzaniu z pięści w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. Pański gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestawy ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem - o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) SA w G., z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko Z. K.

(1), przy czym pokrzywdzony Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. A. W.

(1)o to, że: XXIII.w okresie od 20 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w S., okolicach S., W. i innych, także nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), E. G., i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., XXIV.w dniu 20 października 2005 roku na trasie N. - H. woj. (...) w pobliżu wsi S. gm. N., działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z Ł. J.

(1), T. W.

(1), E. G., M. P.

(1), P. M.

(1), w tym dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. (...) i naczepy (...) o nr rej. (...) kierowanego przez T. W.

(3), a następnie użyciu siły fizycznej, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi L. gm. W., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy wraz z osprzętem z zawartością 33 000 litrów oleju napędowego, telefon komórkowy N. (...) - o łącznej wartości 650 000 PLN, dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr A. (...) na ciągnik siodłowy V. nr rej (...), dowodu rejestracyjnego numer BAB (...) na naczepę (...) nr rej. (...), dokumenty przewozowe ładunku na szkodę T. L. i (...) SA w B. Filia w T. oraz pieniądze w kwocie 2000 PLN, zegarek F. i portfel o łącznej wartości 2180 PLN, a także dokumenty w postaci dowodu osobistego nr (...), prawa jazdy, świadectwa przewozów materiałów niebezpiecznych (...) na szkodę T. W.

(3), przy czym pokrzywdzony T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 §2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXV.w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. - E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...) działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z T. W.

(2), E. G., M. P.

(1), T. W.

(1), P. M.

(1), Ł. J.

(1), A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...) kierowanego przez Z. K.

(1), a następnie użyciu siły fizycznej, uderzaniu pięścią w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestawy ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem – o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) SA w G., z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko (...), przy czym pokrzywdzony Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. M. P.

(1)o to, że: XXVI. w okresie od 20 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku w S., okolicach S., W. i innych także nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), P. M.

(1), E. G. , A. W.

(1), A. M.

(1)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., XXVII. w dniu 20 października 2005 roku na trasie N. - H. woj. (...) w pobliżu wsi S. gm. N., działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z Ł. J.

(1), T. W.

(1), A. W.

(1), P. M.

(1), E. G., T. W.

(2)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. (...) i naczepy (...) o nr rej. (...) kierowanego przez T. W.

(3), a następnie użyciu siły fizycznej, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi L. gm. W., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony zestaw ciężarowy wraz z osprzętem z zawartością 33 000 litrów oleju napędowego, telefon komórkowy N. (...) - o łącznej wartości 650 000 PLN, dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr A. (...) na ciągnik siodłowy V. nr rej (...), dowodu rejestracyjnego numer BAB (...) na naczepę (...) nr rej. (...), dokumenty przewozowe ładunku na szkodę T. L. i (...) SA w B. Filia w T. oraz pieniądze w kwocie 2000 PLN, zegarek F. i portfel o łącznej wartości 2180 PLN, a także dokumenty w postaci dowodu osobistego nr (...), prawa jazdy, świadectwa przewozów materiałów niebezpiecznych (...) na szkodę T. W.

(3), przy czym pokrzywdzony T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVIII. w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. - E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...), działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z A. W.

(1), T. W.

(2), Ł. J.

(1), T. W.

(1), P. M.

(1), E. G., A. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...), kierowanego przez Z. K.

(1), a następnie użyciu siły fizycznej, uderzaniu pięścią w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejenie taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, gdzie pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestawy ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem - o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) SA w G., z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko (...), przy czym pokrzywdzony Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. A. M.

(1)o to, że: XXIX. w okresie od 7 listopada 2005 roku do 9 listopada 2005 roku w S., okolicy W. i innych także nieustalonych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z: R. W.

(1), Ł. J.

(1), T. W.

(1), T. W.

(2), J. S.

(1), M. P.

(1), E. G., A. W.

(1), P. M.

(1)i innymi, w tym dotychczas nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w postaci rozbojów dokonywanych na kierowcach zestawów samochodowych przewożących paliwo. tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k., XXX. w dniu 7 listopada 2005 roku na trasie (...) B. - E. w okolicy miejscowości W. woj. (...)- (...) działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uczyniwszy sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z A. W.

(1), T. W.

(2), Ł. J.

(1), M. P.

(1), T. W.

(1), E. G., P. M.

(1)i innymi dotychczas nieustalonymi osobami dokonał rozboju na osobie Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując mundury policyjne i samochód z oznakowaniami policyjnymi, po uprzednim przebraniu się za policjanta i zatrzymaniu do fikcyjnej kontroli drogowej zestawu ciężarowego składającego się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy autocysterny o nr rej. (...) kierowanego przez Z. K.

(1), użyciu siły fizycznej, uderzaniu pięścią w twarz, brzuch i klatkę piersiową, skrępowaniu rąk i zaklejeniu taśmą klejącą oczu, doprowadził go do stanu bezbronności, przemieścił do pobliskiego lasu, skąd przewiózł nieustalonym pojazdem w rejon wsi K. gm. G., zmuszając pokrzywdzonego do spożycia 0,5 litra wódki, po czym pozostawił go w masywie leśnym, w wyniku czego zabrał w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 4300 PLN, telefon komórkowy marki N., a także zestawy ciężarowy składający się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej. (...) i naczepy - autocysterny o nr rej. (...) wraz z osprzętem - o łącznej wartości 149 400 PLN - na szkodę firmy (...) SA w G., z zawartością w 31 198 litrów oleju napędowego o wartości 106 305, 94 PLN na szkodę firmy (...) Sp. z.o.o. w m. O. ul. (...), ponadto pieniądze w kwocie 2250 PLN, portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe, bluzę polar, buty, - o łącznej wartości co najmniej 350 PLN na szkodę Z. K.

(1), oraz dokumenty dotyczące zestawu samochodowego, prawo jazdy i dowód osobisty wystawione na nazwisko Z. K.

(1), przy czym pokrzywdzony Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci: ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7 (art. 157 § 2 kk) tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w. W., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r., w sprawie sygn. akt VIII K 395/07 orzekł: 1) na podstawie art. 414 § 1 zd. 2) k.p.k .w zw. z art. 17 § 1 pkt 2) k.p.k. uniewinnił R. W.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie V, T. W.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie VII, J. S.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie XIV, T. W.

(2)od czynu zarzucanego w punkcie XVI, P. M.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie XX A. W.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie XXIII, M. P.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie XXVI i A. M.

(1)od czynu zarzucanego w punkcie XXIX; 2) w ramach zachowania zarzucanego w punkcie VI podpunkt 1. uznał R. W.

(1)za winnego tego, że 4 czerwca 2005 roku w S. przyjął olej opałowy w ilości 30.000 litrów o wartości 75.304,60 zł, wiedząc że pochodzi on z rozboju dokonanego w nocy z 3 na 4 czerwca 2005 roku na L. D., działając na szkodę właściciela paliwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w P., co stanowi występek z art. 291 § 1 kk, i za to - na podstawie tego przepisu - wymierzył R. W.

(1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 4) w ramach zachowań zarzucanych w punkcie VI podpunkty 2., 3. i 4. uznał R. W.

(1)za winnego tego, że w okresie od 21 października 2005 roku do 26 listopada 2005 roku, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, trzykrotnie przyjął mienie o łącznej wartości 347.232,94 zł, wiedząc że pochodzi ono z rozbojów, to jest: a) 21października 2005 roku w T. przyjął pochodzący z rozboju dokonanego 20 października 2005 roku na T. W.

(3)olej napędowy w ilości 33.000 litrów o wartości 125.000 zł, a także części pochodzące z autocysterny (...) nr rej. (...), skradzionej w następstwie tego samego rozboju w postaci pompy hydraulicznej, końcówki wlewu do pistoletu, włazu do cysterny i innego wyposażenia łącznej wartości 28.480 zł, działając na szkodę spółki jawnej (...) i I. W. z siedzibą w S., b) 8 listopada 2005 roku w okolicach L. (powiat (...) zachodni) przyjął pochodzący z rozboju dokonanego 7 listopada 2005 roku na Z. K.

(1)olej napędowy w ilości 31.198 litrów o wartości 106.305,94 zł, czym działał na szkodę (...) sp. z o.o. z siedzibą w O., a także części pochodzące z autocysterny nr rej. (...) skradzionej w następstwie tego samego rozboju w postaci dwóch węży o łącznej wartości 2.500 zł, działając na szkodę K. K.

(1), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w M., c) 25 listopada 2005 roku w okolicach L. (powiat (...) zachodni) przyjął pochodzący z rozboju dokonanego 25 listopada 2005 roku na B. N.

(1)olej opałowy w ilości 36.000 litrów o wartości 84.500 PLN, a także części pochodzące z autocysterny nr rej. (...) skradzionej w następstwie tego samego rozboju w postaci redukcji na gruby wąż, redukcji cienkiego węża, końcówki spustowej cienkiego węża i końcówki spustowej grubego węża, łącznej wartości 447 zł, działając na szkodę Z. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlano - Handlowe Z. N. z siedzibą w W., co stanowi występek z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, i za to - na podstawie art. 294 § 1 kk – wymierzył R. W.

(1)karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 4) na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk połączył kary wymierzone R. W.

(1)w punktach 2) oraz 3) i wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; 5) w ramach czynów zarzucanych w punktach VIII, XVII, XXI, XXIV i XXVII uznał T. W.

(2), T. W.

(1), P. M.

(1), A. W.

(1)i M. P.

(1)za winnych tego, że 20 października 2005 roku na trasie N. - H. w pobliżu wsi S. (województwo (...)), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz innymi osobami dokonali rozboju na T. W.

(3)w ten sposób, że wykorzystując przebranie w mundury policyjne i posiadanie samochodu z fikcyjnymi oznakowaniami policyjnymi wprowadzili w błąd T. W.

(3), kierującego ciągnikiem siodłowym v. (...) o numerze rej. (...) z naczepą - cysterną (...) o numerze rej. (...), co do pełnienia przez dwóch sprawców funkcji policjantów, dzięki czemu zatrzymali jego pojazd do rzekomej kontroli drogowej oraz przystąpili do jej przeprowadzania, po czym użyli gróźb pozbawienia życia i przemocy poprzez przytrzymywanie, chwytanie za głowę, skrępowanie rąk i zaklejenie oczu taśmą, w efekcie czego T. W.

(3)doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia skóry grzbietu nosa, na nadgarstkach, otarć naskórka w okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej siedmiu dni, a następnie pozbawili T. W.

(3)wolności na okres kilku godzin, przetrzymując go skrępowanego w samochodzie f. (...) i przewożąc w nieustalone miejsca, zarazem zabierając w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony ciągnik z naczepą wartości łącznej 490.000 zł z zawartością 33.000 litrów oleju napędowego wartości 125.000 zł i telefon komórkowy nokia 3310 nieustalonej wartości, stanowiące własność spółki jawnej (...) i I. W. z siedzibą w S., a także pieniądze w kwocie 2.000 zł, zegarek F. i portfel - to jest mienie o łącznej wartości 2.180 zł należące do T. W.

(3), przy czym T. W.

(2)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia ponad sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, co stanowi występek z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 § 1i 2 kk, a w przypadku T. W.

(2)z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 § l i 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk; 6) w ramach czynów zarzucanych w punktach IX, XVIII, XXII, XXV, XXVIII i XXX uznał A. M.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2), T. W.

(1)i A. W.

(1)za winnych tego, że 7 listopada 2005 roku na trasie B. - E. w okolicy W. (województwo (...)), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz innymi osobami, dokonali rozboju na Z. K.

(1)w ten sposób, że wykorzystując przebranie w mundury policyjne i posiadanie samochodu z fikcyjnymi oznakowaniami policyjnymi wprowadzili w błąd Z. K.

(1), kierującego ciągnikiem siodłowym m. o numerze rej. (...) z naczepą - cysterną o numerze rej. (...), co do pełnienia przez dwóch sprawców funkcji policjantów, dzięki czemu zatrzymali jego pojazd do rzekomej kontroli drogowej oraz przystąpili do jej przeprowadzania, po czym zagrozili pozbawieniem życia i użyli przemocy w postaci przytrzymywania głowy, uderzania ręką w twarz, skrępowania rąk i zaklejenia oczu taśmą, w efekcie czego Z. K.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci ogólnych potłuczeń ciała, a w szczególności głowy i okolicy żuchwy, obrzęku prawej okolicy oczodołowej i skroniowej, rozchwiania dwóch zębów i ukruszenia szkliwa, otarcia naskórka stopy lewej i podudzia lewego, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej siedmiu dni, a następnie pozbawili Z. K.

(1)wolności na okres kilku godzin, przetrzymując go skrępowanego w samochodzie f. (...) i przewożąc w nieustalone miejsca, zarazem zabierając w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony ciągnik z naczepą o łącznej wartości 145.000 zł, pieniądze w kwocie 4.300 zł i telefon komórkowy nokia wartości 100 zł - to jest mienie o łącznej wartości 149.400 zł należące do K. K.

(1), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w M., a także 31.198 litrów oleju napędowego o wartości 106.305,94 zł, stanowiące własność spółki z o.o. (...) z siedzibą w O., a ponadto pieniądze w kwocie 2.250 zł oraz portfel, kurtkę roboczą, spodnie materiałowe bluzę polar i buty - to jest mienie o łącznej wartości 2.600 zł należące do Z. K.

(1), przy czym T. W.

(2)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia ponad sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, co stanowi występek z art. 280 § 1kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 § 1 i 2 kk, a w przypadku T. W.

(2)z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 § 1 i 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, i za to - na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk - wymierzył A. M.

(1)karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; 7) za czyny przypisane w punktach 5) i 6), stanowiące ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk, wymierzył oskarżonym : a. P. M.

(1)jedną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, b. M. P.

(1)jedną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, c. T. W.

(2)jedną karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk także grzywnę w wysokości 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych, d. T. W.

(1)jedną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, e. A. W.

(1)jedną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności; 8) w związku z czynem przypisanym oskarżonym w punkcie 6) na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązał A. M.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2), T. W.

(1)i A. W.

(1)do naprawienia w całości szkody wyrządzonej Z. K.

(1)poprzez zapłatę solidarnie na jego rzecz kwoty 2.600 zł; w ramach czynów zarzucanych w punktach X, XV i XIX uznał T. W.

(2), T. W.

(1)i J. S.

(1)za winnych tego, że 25 listopada 2005 roku w M. na trasie M. - K., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz M. P.

(1), M. C.

(1)i innymi osobami, dokonali rozboju na B. N.

(1)w ten sposób, że po wskoczeniu jednego ze sprawców na kierowany przez B. N.

(1)ciągnik siodłowy m. o numerze rej. (...) z naczepą - cysterną elzam o numerze rej. (...) i rozpięciu przewodu powietrznego obsługującego hamulec naczepy wymusili w ten sposób zatrzymanie się pojazdu, po czym zagrozili B. N.

(1)pozbawienia życia i użyli wobec niego przemocy w postaci uderzania rękoma i kopania po całym ciele, zaklejenia oczu taśmą, w efekcie czego B. N.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci otarć naskórka okolicy czołowej, okolicy łokcia prawego, otarcia kolan, podbiegnięć krwawych okolicy twarzy, policzka i czoła, uda prawego, naderwania błony śluzowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej siedmiu dni, a następnie pozbawili B. N.

(1)wolności na okres kilku godzin, przetrzymując pokrzywdzonego w samochodzie f. (...) i przewożąc w nieustalone miejsca, zarazem zabierając w celu przywłaszczenia wyżej wymieniony ciągnik z naczepą o łącznej wartości 229.000 zł z zawartością 36.000 litrów oleju opałowego o wartości 84.500 zł, stanowiące własność Z. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlano - Handlowe Z. N. z siedzibą w W., a także dwa łańcuszki złote, złotą bransoletę i portfel skórzany z kwotą 210 zł - to jest mienie o łącznej wartości 1.290 zł należące do B. N.

(1), przy czym J. S.

(1)i T. W.

(2)czynu tego dopuścili się przed upływem pięciu lat od odbycia ponad sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, co stanowi występek z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 § 1 i 2 kk, a w przypadku J. S.

(1)i T. W.

(2)z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 189 §1 kk w zw. z art. 11 2 kk w zw. z art. 64 § 1 k.k., i za to - na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - wymierzył: a. J. S.

(1)karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; b. T. W.

(2)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 §1, 2 i 3 kk także grzywnę w wysokości 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł; c. T. W.

(1)karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności; 10) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec T. W.

(1)w punktach 7) podpunkt d. oraz 9) podpunkt c. i wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności; 11) na podstawie art. 85 k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec T. W.

(2)w punktach 7) podpunkt c. oraz 9) podpunkt b. i wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 60 § 4 k.k. w zw. z art. 60 § 5 k.k. warunkowo zawiesza na okres 10 (dziesięciu) lat próby, oraz łączną grzywnę w wysokości 540 (pięciuset czterdziestu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł; 12) na podstawie art. 415 § 3 k.p.k. oraz art. 65 § 3 k.p.k. w zw. z art. 65 § 1 pkt 2) k.p.k. pozostawił bez rozpoznania powództwa wniesione przez K. K.

(1)oraz przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w. B. na rzecz K. K.

(1); 13) na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył następujące okresy tymczasowego aresztowania: a. J. S.

(1)okres od 27 kwietnia 2007 roku do 5 listopada 2007 roku na poczet kary orzeczonej w punkcie 9) podpunkt a.; b. P. M.

(1)okres od 30 kwietnia 2007 roku do 22 kwietnia 2008 roku na poczet kary orzeczonej w punkcie 7) podpunkt a.; c. T. W.

(2)okres od 30 kwietnia 2007 roku do 24 stycznia 2008 roku na poczet łącznej grzywny orzeczonej w punkcie 11), uznając w ten sposób karę grzywny za wykonaną w całości; R. W.

(1)okres od 27 kwietnia 2006 roku do 22 kwietnia 2008 roku na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie 4); e. T. W.

(1)okres od 4 stycznia 2007 roku do 26 lutego 2008 roku na poczet kary łącznej orzeczonej w punkcie 10); f. A. W.

(1)okres od 18 maja 2007 roku do 22 kwietnia 2008 roku na poczet kary orzeczonej w punkcie 7) podpunkt e.; 14) zasądził od R. W.

(1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 400 zł, a od A. W.

(1)w wysokości 600 zł; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych R. W.

(1)oraz A. W.

(1)z obowiązku poniesienia kosztów procesu w pozostałym zakresie, a oskarżonych A. M.

(1), P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2)i T. W.

(1)w całości zwolnił z obowiązku poniesienia tych kosztów, obciążając nimi Skarb Państwa. Strony wniosły apelacje (osiem) od powyższego wyroku. 1. Obrońca oskarżonego T. W.

(1)zaskarżył wyrok w całości na korzyść w/w. Na podstawie art. 427§ 1 i 2 k.p.k. oraz art.438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to: - art. 4, 5 i 7 k.p.k. przez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności w sprawie, a także w wyniku tego dowolną ocenę dowodów przeprowadzonych w sprawie w tym zeznań T. W.

(2)oraz A. W.

(2), na zeznaniach których to Sąd oparł swoje przekonanie, iż oskarżony dopuścił się zarzuconych przestępstw, mimo iż relacja obu w/w osób była sprzeczna ze sobą, a w niektórych fazach postępowania wręcz wykluczająca się. Zarzucając powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego T. W.

(1)i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Z ostrożności w oparciu o art. 427§l i 2 k.p.k. oraz art.438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu najwyższej bezwzględnej kary pozbawienia wolności spośród wszystkich współoskarżonych, mimo iż przypisana przez Sąd rola tego oskarżonego nie była pierwszoplanowa, a także sposób działania nie był związany z stosowaniem przymusu wobec ofiar, co nie znalazło odzwierciedlenia w wymiarze karze. Na podstawie art. 427§1 k.p.k. wnosił , aby sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, orzekając karę znacznie łagodniejszą od kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności. 2. Obrońca J. S.

(1)zaskarżył wyrok w pkt 9 i w pkt 13 lit a) – na korzyść oskarżonego II. na podstawie przepisu art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił: - mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., polegającą na naruszeniu przez Sąd meriti zasady swobodnej kontrolowanej oceny dowodów i popadnięcie w dowolność ocen w zakresie wyjaśnień oskarżonego T. W.

(2), zeznań świadków A. W.

(2)i M. C.

(1), a także świadka anonimowego (k. 2889 tom XV, k. 4421 tom XXIII), i w efekcie błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść, a polegał na nietrafnym przyjęciu, że oskarżony J. S.

(1)dopuścił się udziału w napadzie w dniu 25 listopada 2005 r. w miejscowości M. na osobie B. N.

(1), podczas gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego, prowadzi do odmiennego wniosku. - alternatywnie zaś - na podstawie przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec J. S.

(1)za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 9 wyroku, polegającą na wymierzeniu kary rażąco wygórowanej w odniesieniu do kary sprawiedliwej. III. Wskazując na powyższe - na podstawie przepisu art. 437 § 1 i 2 k.p.k. - wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. S.

(1)od czynu przypisanego mu w pkt 9 wyroku, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i skierowanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w. W.. 3. Obrońca M. P.

(1)zaskarżył wyrok w pkt 5 i 6 – w zakresie winy, w pkt 7 b – w zakresie kary oraz w pkt 8 – co do zobowiązania do naprawienia szkody. Na podstawie przepisów art. 427 § 2 i 438 k.p.k. zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich oceny wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bowiem sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego T. W.

(2)oraz zeznania świadka A. W.

(2)w zakresie, w jakim obciążają one oskarżonego M. P.

(1), w sytuacji gdy: a. zeznań A. W.

(2)nie można uznać za wiarygodne, bowiem: - na taki brak wiarygodności wskazuje dotychczasowa postawa świadka, w tym bezpodstawne pomawianie niewinnej osoby w postępowaniu przeciwko K. K.

(2)(prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w. W.), nadto brak konsekwencji w składanych zeznaniach, jak również budzące zdziwienie wystąpienie przez tego świadka z własną inicjatywą składania (obciążających oskarżonego) zeznań w niniejszym postępowaniu, w sytuacji gdy w czasie przesłuchania świadka w dniu 30 marca 2012 roku Sąd nie miał wiedzy o ustaniu w przypadku tego świadka przesłanek z art. 182 § 3 k.p.k.; - brak dokonania przez Sąd czynności zmierzających do ustalenia przyczyn tak gorliwej współpracy świadka w niniejszym postępowaniu (w sytuacji, gdy postępowanie w jego sprawie zostało już zakończone prawomocnym wyrokiem, zaś postawa świadka jednoznacznie wskazuje na to, iż ma on w dalszym ciągu oczywisty interes w składaniu zeznań obciążających oskarżonego oraz innych oskarżonych i może wiązać go w dalszym ciągu pewnego rodzaju „nieformalna umowa" z organami ścigania) stanowi zaniechanie przez Sąd dokonania wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do zweryfikowania wiarygodności tego świadka (co Sąd, zgodnie z treścią art. 8 k.p.k. powinien był autonomicznie uczynić); - zeznania tego świadka są całkowicie sprzeczne z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w zakresie, w jakim świadek wskazuje, że funkcją oskarżonego M. P.

(1)w czasie dokonywania napadów miało być wywożenie porwanego kierowcy do lasu, pojenie go wódką i przetrzymywanie przez wiele godzin w busie, w sytuacji gdy M. P. w chwili dokonywania napadów byłby osobą najstarszą ze wszystkich oskarżonych ((...)), jak również osobą fizycznie najsłabszą (na co wskazuje jego drobna postura), zaś tego typu funkcja wymagała odpowiedniej siły i sprawności fizycznej, z tego zaś względu funkcja taka z pewnością zostałaby przez uczestników napadów powierzona innej (młodszej i silniejszej) osobie, aby uniknąć ryzyka ewentualnej ucieczki przetrzymywanego kierowcy; - budzi istotne wątpliwości bardzo duża szczegółowość zeznań tego świadka, bowiem potrafił się on dokładnie odnieść do przeszłych wydarzeń (pomimo upływu długiego czasu od ich zaistnienia), w których miał uczestniczyć oskarżony M. P.

(1), zwłaszcza, że świadek A. W.

(2)brał udział w bardzo dużej ilości napadów i powinno to w sposób jednoznaczny negatywnie wpływać na zdolność zapamiętywania przez niego szczegółów zdarzeń; b. wyjaśnień T. W.

(2)nie można uznać za wiarygodne, bowiem: - wskazywała na to postawa oskarżonego na rozprawie, w tym jawne manifestowanie niechęci do oskarżonego M. P.

(1)oraz brak konsekwencji w składanych wyjaśnieniach, jak również osobisty interes w pomawianiu innych oskarżonych związany z dążeniem do uzyskania przez T. W.

(2)łagodniejszego wyroku; - Sąd dokonał weryfikacji prawdziwości wyjaśnień tego oskarżonego w oparciu o również niewiarygodne zaznania świadka A. W.

(2)(zob. ppkt a. powyżej).

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 w zw. z art. 92 oraz w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez oparcie przez Sąd rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie zostały wskazane w opisie stanu faktycznego uzasadnienia (str. 1 do 20 uzasadnienia), jako ustalone na podstawie dowodów zaliczonych przez Sąd w poczet materiału dowodowego (na co wskazuje wielokrotne powoływanie się przez Sąd w dalszej części uzasadnienia na okoliczności, które nie znalazły się w opisie stanu faktycznego). Natomiast w razie uznania przez Sąd Apelacyjny, że zarzut wskazany w pkt. 2 nie zasługuje na uwzględnienie, skarżonemu wyrokowi zarzucił:
2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku, albowiem Sąd (jak sam to jednoznacznie wskazał) dokonał weryfikacji zeznań świadka A. W.

(2)przy założeniu, że dowód z jego zeznań w danym zakresie korespondował będzie z innymi dowodami w sprawie i tak Sąd ustalił, że: - A. W.

(2)wspólnie z M. P.

(1)inicjowali poszczególne przedsięwzięcia (napady) i dokonywali ustaleń co do terminów napadów - str. 49 uzasadnienia, - podejmowania decyzji co do zbycia bądź pozostawienia skradzionych zestawów dokonywał A. W.

(2)wspólnie z M. P.

(1)- str. 8 uzasadnienia, - funkcją M. P.

(1)podczas dokonywania napadów było pilnowanie i przetrzymywanie kierowców w busie, w sytuacji, gdy okoliczności powyższe, nie wynikają z innych zgromadzonych w sprawie dowodów, a co za tym idzie ustalenia dokonane przez Sąd należy uznać za sprzeczne z przyjętą metodyką czynienia ustaleń faktycznych, tym samym zaś błędne. Jednocześnie w przypadku uznania przez Sąd Apelacyjny, że zarzuty wskazane w pkt. 1 do 3 nie zasługują na uwzględnienie, skarżonemu wyrokowi zarzucił: 4. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu M. P.

(1)kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat, albowiem: a. kara ta jest niewspółmierna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego M. P.

(1), nadto przy zachowaniu szczególnego stopnia dolegliwości wykracza daleko poza potrzebę realizacji celów zarówno prewencji ogólnej, jak i szczególnej, bowiem oskarżony i tak będzie odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną za udział w przestępstwach obejmujących jego działalność przestępczą w zakresie kradzieży samochodów; b. gdyby organy ścigania prowadziłyby postępowania przygotowawcze wobec oskarżonego M. P.

(1)w sposób skoordynowany, w wyniku czego oskarżyciel publiczny dokonałby wniesienia przeciwko oskarżonemu jednego aktu oskarżenia obejmującego całą działalność oskarżonego (a nie odrębnych aktów oskarżenia wniesionych do sądów różnej właściwości), mając również na uwadze zasady wynikające z art. 33 i 34 k.p.k., to doszłoby do łącznego rozpoznania czynów popełnionych przez oskarżonego M. P.

(1)w jednym postępowaniu, co w świetle przyjęcia przez Sąd kwalifikacji czynów popełnionych przez oskarżonego jako ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk prowadziłoby zapewne do korzystniejszego rozstrzygnięcia dla oskarżonego M. P.

(1), niż w przypadku orzeczenia wobec niego kar w odrębnych postępowaniach. Wskazując na powyższe zarzuty, wnosił o: I. uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w. W. wydanego w VIII Wydziale Karnym w dniu 11 kwietnia 2012 roku w zaskarżonej części w odniesieniu do M. P.

(1)i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w. W. do ponownego rozpoznania, ewentualnie II. zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie wobec M. P.

(1)kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lat, III. zasądzenie na rzecz obrońcy kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu M. P.

(1)z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oświdczając, że koszty nie zostały pokryte w całości, ani w części. 4. Obrońca A. M.

(1)zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości, na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 4 k.p.k. i art. 9 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie i niezbadanie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego A. M.

(1), a w szczególności nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka K. Ż.

(1)na okoliczność wykonywania pracy w firmie budowlanej przez oskarżonego w okresie od września 2005 r. do lutego 2006 r., poprzez co została naruszona zasada bezpośredniości i obiektywizmu; 2. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie zasady rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, co skutkowało uznaniem oskarżonego A. M.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie dowodzi bezpośrednio winy A. M.

(1), albowiem opiera się w głównej mierze na niewiarygodnych zeznaniach A. W.

(2); 3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., wyrażającą się w nieprawidłowej ocenie zebranych dowodów, dokonanej w sposób dowolny, z przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż A. M.

(1)dokonał rozboju na Z. K.

(1)poprzez: - danie wiary zeznaniom świadka A. W.

(2), podczas gdy jego wyjaśnienia w zakresie udziału oskarżonego A. M.

(1)w rozboju na Z. K.

(1)- złożone w toku postępowania przygotowawczego nie zostały poparte innymi obiektywnymi dowodami - uznanie wyjaśnień oskarżonego T. W.

(2), który wykluczył udział A. M.

(1)w rozboju dokonanym na Z. K.

(1)za niewiarygodne - podczas gdy materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie daje podstaw do założenia iż w tym zakresie oskarżony W. składał wyjaśnienia którym można odmówić przymiotu wiarygodności, - uznanie, że dowodem potwierdzającym w części zeznania A. W.

(2)są analizy miejsc logowania karty SIM, której opakowanie zostało zabezpieczone podczas przeszukania mieszkania zajmowanego przez A. M.

(1)świadczące o udziale w rozboju dokonanym na Z. K.

(1), podczas gdy dowód taki w żaden sposób nie przesądza o tym by A. M.

(1)znajdował się w miejscu dokonania rozboju; II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający przyjęciu przez Sąd orzekający za wiarygodnie jedynie zeznań A. W.

(2)i zbudowanie na tych zeznaniach stanu faktycznego natomiast nie uwzględnienie dowodów w postaci wyjaśnień współoskarżonych oraz innych ujawnionych w trakcie procesu dowodów, podważających wiarygodność zeznań i wersję wydarzeń podawaną przez świadka A. W.

(2). Na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wnosił o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. W przypadku gdyby Sąd nie podzielił zapatrywania prawnego obrony Alternatywnie wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Apelację osobistą wniósł także A. M.

(1)(tom 70, k. 14072), wnosząc o uniewinnienie lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oskarżony podobnie jak jego obrońca zakwestionował dowody obciążające go w postaci cyt.: „kłamliwych pomówień skruszonych przestępców” (W. i W.). 5. Obrońca oskarżonego A. W.

(1)zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego, w części dotyczącej uznania go za winnego zarzucanych w pkt XXIV i XXV a/o czynów (pkt 5 i 6 wyroku). Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na niepełnym rozważeniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy i przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za niewiarygodne części wyjaśnień oskarżonego T. W.

(2), z których wynika, że oskarżony W. swoim zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstw zarzucanych mu w punktach XXIV i XXV aktu oskarżenia, które to uchybienie skutkowało błędnym przyjęciem sprawstwa oskarżonego 2. na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, poprzez błędne uznanie, że oskarżony A. W.

(1)działał wspólnie i porozumieniu z innymi osobami w zdarzeniach opisanych w punkcie XXIV i XXV aktu oskarżenia i w związku z tym nietrafne przyjęcie, że działał on w bezpośrednim zamiarze popełnienia tych zarzucanych mu czynów 3. na zasadzie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 20 k.k. poprzez jego niezastosowanie to znaczy brak rozważenia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że zachowania oskarżonego A. W.

(1)powinny być ocenione niezależnie od odpowiedzialności pozostałych oskarżonych i wnosił o: - zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od nieprawomocnie przypisanych mu czynów wskazanych w punktach XXIV i XXV aktu oskarżenia ewentualnie: - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. 6. Obrońca oskarżonego R. W.

(1)wniósł apelację na jego korzyść, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu R. W. kar jednostkowych i kary łącznej, wynikającej z nadmiernie surowego ich wymiaru, a także nie podjęcia jakiejkolwiek refleksji na temat zachowania się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, jego przyznania się do winy, faktu znaczącego naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych a także błędnego ustalenia, okoliczności mających wpływ na wymiar kary w stosunku do oskarżonego R. W.

(1). Uwzględniając powyższe zarzuty, wnoszę o zmianę orzeczonych wobec oskarżonego R. W.

(1)kar jednostkowych oraz kary łącznej i wymierzenie ich w znacznie mniejszym wymiarze. 7. Obrońca P. M.

(1)także zaskarżył wyrok na korzyść tegoż oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia kary pozbawienia wolności. Zarzucił rażącą niewspółmierność kary i wniósł o znaczne zmniejszenie kary pozbawienia wolności. 8. Prokuratura Apelacyjna w. B. zaskarżyła wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(2), T. W.

(1)i A. W.

(1). Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. prokurator zarzucił: - obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 11§ 3 k.k. poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w punkcie 7 skarżonego wyroku przepisu, będącego podstawą wymiaru kary orzeczonej wobec P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(1)i A. W.

(1)a mianowicie art. 280 § 1 k.k., w zw. z art. 11 § 3k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz w stosunku do T. W.

(2)- art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w sytuacji uznania wymienionych za winnych czynów kwalifikowanych z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11§ 1 i 2 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1k.k. Na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. prokurator wniósł o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez zawarcie w treści punktu 7 wyroku podstawy wymiaru kar P. M.

(1), M. P.

(1), T. W.

(1)i A. W.

(1), tj. art. 280 § 1 k.k. w zw. z 11 § 3k.k. w zw. z art. art. 91 § 1 k.k., zaś w stosunku do T. W.

(2)- art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91§ 1 k.k. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych: T. W.

(1), J. S.

(1), A. W.

(1), M. P.

(1)i A. M.

(1)oraz osobista apelacja tego oskarżonego, kwestionujące winę oskarżonych za przypisane im przestępstwa, nie zasługiwały na uwzględnienie. Wspólnym motywem wszystkich wymienionych apelacji jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. – przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnień współoskarżonego T. W.

(2)i zeznań skazanego A. W.

(3). Zarzut ten uzupełniany jest twierdzeniem o naruszeniu innych przepisów procesu karnego: art. 4 k.p.k. (obrońca W., S. i M.), art 5 § 2 k.p.k. (obrońca W. i M.) oraz 410 k.p.k. (obrońca W., P. i M.). Przywołany w apelacjach art. 4 k.p.k. – zasada obiektywizmu, czyli badania przez Sąd w równym stopniu okoliczność przemawiających na korzyść jak i niekorzyść oskarżonych, jako przepis o charakterze ogólnym, zasada statuująca proces, nie może stanowić podstawy zarzutu apelacyjnego. Stawiając natomiast zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. należy wskazać istotne braki dowodowe lub pominięcie przez Sąd podczas oceny części przeprowadzonych na rozprawie dowodów, tj. wybranie z kompletnego zbioru dowodów tylko tych, które przemawiały za pewną tezą – na niekorzyść oskarżonych. Tymczasem skarżący nie wskazali w zasadzie ani braków dowodowych sprawy, ani też nie uzasadnili przekonywująco twierdzenia, jakoby Sąd Okręgowy pominął dowody korzystne dla oskarżonych. Skarżący poza obrońcą A. M. i samym oskarżonym, nie wskazywali na nieprawdopodobieństwo udziału oskarżonych w rozstrzyganych czynach – nieuznanie ich alibi. Twierdzili natomiast, że główne dowody obciążające oskarżonych czyli wyjaśnienia T. W. i zeznania A. W. są niewiarygodne, a Sąd oceniając je inaczej dokonał oceny nieobiektywnej, nielogicznej, sprzecznej z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Każdy ze skarżących akcentował pewne elementy świadectw W. i W., bądź przeciwnie – traktował je tak ogólnie, że żaden z tych punktów widzenia nie był konkurencyjny dla wszechstronnej analizy dowodów dokonanej przez Sąd orzekający. Część apelujących zapomniała niejako, że w sprawie zebrano szereg dowodów pośrednich uwiarygodniających relacje tych dwóch osób, a ponadto, że niektórzy z pozostałych oskarżonych nie zaprzeczyli obecności swojej i innych na miejscu przestępstwa, zaś zeznania M. C., czy rozpoznanie jednego z pokrzywdzonych stanowiły dowód bezpośredni, co najmniej co do okoliczności napadów. Do tego należy dodać szereg dowodów pośrednich potwierdzających świadectwo W. i W. w części, którą Sąd uznał za wiarygodną. Należy bowiem podkreślić, że Sąd orzekający uznał za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych tylko tę część wyjaśnień i zeznań ww. osób, która znalazła potwierdzenie w innych dowodach. Z dużą pieczołowitością Sąd analizował wszystkie przesłuchania T. W. i A. W., nakładał niejako obraz zdarzeń z nich powstający, pozostawiał elementy zgodne, zakreślając różniące się. Te ostatnie badał szczególnie uważnie, poszukując dlań potwierdzenia lub zaprzeczenia w pozostałym materiale dowodowym. Fragmenty zgodnych opisów oceniał na tle innych dowodów, nie obrażając przy tym zasad art. 7 k.p.k. Wątpliwości wynikające z rozbieżności w relacjach tzw. małych świadków koronnych, w sytuacji, gdy nie zdołał ich rozwiać żaden obiektywny dowód, zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonych , zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. Najlepszym tego przykładem jest uniewinnienie wszystkich

(8)oskarżonych do zarzutów udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie rozbojów na kierowcach samochodów z cysternami wypełnionymi wielkimi ilościami paliwa. Każdy ze skarżących pomija rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego co do tej części aktu oskarżenia, choć właśnie uzasadnienie wyroku odnośnie do uniewinnienia od zarzutów z art. 258 § 1 k.k. świadczy o szczególnym krytycyzmie Sądu w oceni zeznań A. W. i wyjaśnień T. W.. Mimo, że obaj przyznali się do tego zarzutu, a dowody oraz wcześniejsze skazania potwierdzały wielokrotność napadów dokonywanych podobną metodą, wedle podobnego schematu osobowo – organizacyjnego, to jednak Sąd Okręgowy dostrzegając pewne cechy organizacyjne działań grupy uznał, że nie wyczerpują one wszystkich znamion przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. (szerzej – uzasadnienie SO str. 134 155). Przywołany 20 – stronnicowy fragment uzasadniania materializuje w sobie podstawowe zasady procesu karnego – zasadę obiektywizmu, z art. 4 k.p.k., domniemania niewinności – art. 5 k.p.k. oraz swobodę sądu w ocenie dowodów, gwarantowaną w art. 7 k.p.k., swobodę, której nie zakwestionował oskarżyciel mimo częściowej przegranej. Ten element rozstrzygnięcia sprawy został ze względów oczywistych skrzętnie przemilczany w apelacjach obrońców i nie jest on przedmiotem kontroli Sądu Apelacyjnego, jednakże rozwaga jaką Sąd I instancji zaprezentował w ocenie dowodów dotyczących zorganizowanej grupy przestępczej jest charakterystyczna dla postępowania Sądu w całej sprawie, bowiem wskazuje na to, co wielokrotnie podkreśla Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku, a mianowicie na niepoprzestawanie na uznaniu za wiarygodne samych tylko dowodów z pomówień T. W. i A. W.. Wiadomo powszechnie, że żadna struktura przestępcza nie organizuje się wokół spisanego statutu i oficjalnie powołanych władz. Strukturę tę, na użytek postępowania karnego odtwarza się na podstawie relacji skruszonych członków grupy, w powiązaniu z powtarzalnymi zwykle, wspólnymi działaniami. Wyjaśnienia w tej kwestii, obciążające siebie i oskarżonych złożyli T. W. i A. W., którzy odgrywali znaczącą rolę w podejmowaniu decyzji o kolejnych napadach, a mimo to Sąd orzekający co do małego wycinka ich działalności (zaledwie 3 z kilkudziesięciu rozbojów) uznał, że przypisanie ich dokonania w warunkach art. 258 § 1 k.k. lub w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymagałoby analizy zachowań na przestrzeni dłuższego czasu i w stałym, powtarzającym się składzie. Nie kwestionując zatem wiarygodności zeznań A. W.

(2)ps. (...), a częściowo także T. W. nie uznał ich za wystarczające do skazania za ten zarzut. Rozważania powyższe, wydawałoby się zbędne z uwagi na zakres i kierunek zaskarżenia, służą tylko podkreśleniu zasady, którą Sąd Okręgowy zastosował przy ocenie dwóch koronnych źródeł dowodowych – pomówień T. W. i A. W.. Polegała ona na drobiazgowej analizie wewnętrznej spójności ich relacji, wzajemnego odniesienia, a wreszcie badania na tle całokształtu dowodów, z których część stanowiły dowody bezpośrednie (np. zeznania M. C., rozpoznanie P. M. przez pokrzywdzonego K., wyjaśnienia R. W.

(1)złożone na rozprawie, czy częściowe przyznanie się J. S. do obecności w miejscu ostatniego rozboju). Sąd Okręgowy orzekając na podstawie całokształtu dowodów wskazał także na pokaźny zbiór dowodów pośrednich, które wprawdzie nie identyfikowały oskarżonych wprost jako sprawców ale dowodziły czasu, miejsca i sposobu ich działania, potwierdzając, dość wiernie opisy podane przez pomawiających współsprawców. W grupie tej Sąd Okręgowy zebrał i prawidłowo ocenił następujące dowody obciążające: - protokoły przeszukiwań pomieszczeń – miejsc pobytu i prowadzenia działalności przez R. W.

(1), gdzie ujawniono elementy pojazdów ciężarowych lub cystern skradzionych w trakcie każdego z napadów objętych aktem oskarżenia. W powiązaniu z protokołami okazania ich pokrzywdzonym, którzy rozpoznali rzeczy oraz wyjaśnieniami R. W.

(1)złożonymi na rozprawie wykazały one stanowczo sposób organizacji napadów, cel – kradzież dużych ilości paliwa i pewność, że zostanie ono natychmiast przejęte przez R. W. w specjalnie nabytych do tego stacjach posiadających stosowne pojemniki. Dowody te potwierdzały plan przestępny – schemat wedle, którego oskarżeni działali, podział ról przedstawiony przez A. W.

(2), a częściowo T. W., a przede wszystkim udział i role tych ostatnich w przestępstwach, co z kolei potwierdził R. W.

(1). - protokół przeszukania mieszkania oskarżonego J. S.

(2), w wyniku którego odnaleziono kartę SIM telefonu komórkowego, który został zarejestrowany przez stacje bazowe w miejscu ostatniego rozboju (25 listopada 2005 r.), w K. koło M.; - protokoły zatrzymań i przeszukań A. W., T. W., (zasadzka policyjna w B., w kwietniu 2006 r.) i tego samego dnia zatrzymanie M. P., w wyniku których ujawniono aparaty telefoniczne i karty SIM pozwalające na potwierdzenie obecności w miejscu napadów A. W., T. W., A. W. i Ł. J. (str. 47, 71, 87, 107 uzasadnienia S.O.); - zatrzymanie P. M., T. W., P., L. i N. podczas prowokacji policyjnej w dniu 9 października 2006 r., kiedy to policjanci posiadający wiedzę o powtarzającym się schemacie napadów na samochody ciężarowe z cennymi ładunkami upozorowali taki transport, zostali zatrzymani do „kontroli drogowej” przez pełniącego swą stałą rolę P. M.

(1), przebranego za policjanta. Towarzyszyły mu wymienione osoby, od których także zajęto telefony, - analiza kryminalistyczna połączeń telefonicznych i ich logowań przez stacje bazowe telefonii komórkowej ( (...)), eksperyment procesowy oraz możliwość przypisania niektórych numerów telefonów konkretnym osobom pozwoliły na potwierdzenie obecności oskarżonych w miejscu przestępstwa lub drogę części z nich do tych miejsc czy z powrotem oraz liczne wzajemne połączenia w czasie napadów (str. 71 – 76 uzasadnienia S.O.), - dokumenty z kontroli drogowej osk. T. W. i J. S. wracających z ostatniego rozboju w M. (25 listopada 2005 r.) F. (...) wraz z zeznaniami policjanta S. L. i wyjaśnieniami zatrzymanych, stanowią podstawę do logicznego wniosku o ich udziale w przestępstwie, - materiały z monitoringu miejskiego w O. z tego właśnie dnia, rejestrującego przejazd przez miasto skradzionej kilkadziesiąt minut wcześniej cysterny oraz dwóch towarzyszących jej samochodów sprawców, - dowód z przesłuchania bezpośrednich pokrzywdzonych – kierowców ciężarówek, z których wprawdzie tylko Z. K.

(1)dokonał rozpoznania P. M., który w dniu 7 listopada 2005 r. zatrzymał go do rzekomej kontroli policyjnej w W., ale on i wszyscy pozostali pokrzywdzeni, tj. T. W.

(3)(rozbój 20 października 2005 r. w N.) i B. N.

(1)(rozbój 25 listopada 2005 r. w M.) opisali przebieg zdarzeń zgodny z relacjami A. W., T. W.. Potwierdzili oni wiernie sposób postępowania z pokrzywdzonymi; po opuszczeniu samochodu byli siłą krępowani i wpychani do samochodu sprawców, zmuszani biciem lub groźbami do posłuszeństwa, przetrzymywani przez wiele godzin, aż do czasu gdy oskarżeni spuścili paliwo i ukryli skradzione składy. Każdy z pokrzywdzonych został przymuszony do wypicia znacznej ilości alkoholu i porzucony w odludnym miejscu, w niekompletnej odzieży, bez dokumentów i pieniędzy. Działo się tak w czasie jesiennych nocy (październik – listopad), a wyniki badań alkoholu w organizmach pokrzywdzonych, po upływie wielu godzin od zdarzenia wskazywały na ok. 1,5 % do 2,4%-. - oględziny miejsc wskazanych przez: pokrzywdzonych, T. W., A. W. i M. C. jako miejsca rozbojów lub porzucenia pokrzywdzonych nie posiadały śladów identyfikujących osoby ale potwierdzały wiarygodność relacji ww. osób, np. przez odnalezienie niektórych rzeczy należących do pokrzywdzonych, - zeznania świadka anonimowego, który nie rozpoznał sprawców ale opisał sposób ich działania na przejeździe kolejowym w M., kiedy to zajechali drogę i rozpięli przewody powietrzne pomiędzy ciągnikiem a naczepą i zgodne z tym, opisem zeznania M. C., współdziałającego w rozboju 25 listopada 2005 r., kierującego T. (...) oraz samego pokrzywdzonego B. N., - zeznania funkcjonariuszy Straży Granicznej A. K. i B. W., którzy tuż przed napadem na T. W. (20 października 2005 r.) widzieli samochód V. (...), który oskarżeni upozorowali na radiowóz policyjny, - zeznania K. K.

(3), który pożyczał oskarżonym samochód F. (...) koloru granatowego używany podczas rozbojów, opisany przez W., W. i świadka anonimowego. K. K. został skazany za pomocnictwo przez Sąd Okręgowy w. P. wyrokiem z 9 lipca 2009 r., sygn. akt II K 115/08. W wyroku tym wśród 11 skazanych znaleźli się M., W., R. W. i P., ten ostatni skazany za udział w rozboju z 25 listopada 2005 r. w M., który przypisano obecnie także W., S. i W.. Ogólne przytoczenie dość pokaźnego zbioru dowodów bezpośrednich i pośrednich, w tym poszlak, które pozwoliły na weryfikację wyjaśnień skruszonych współsprawców służy podważeniu zarzutów części skarżących, jakoby Sąd Okręgowy oparł ustalenia faktycznie wyłącznie na podstawie relacji W. i W., ocenionych dowolnie. Oczywiście analiza pozostałych dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy nie ma charakteru tak ogólnego, jak w niniejszym uzasadnieniu. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie dość, że grupuje wykaz dowodów przypisując je do każdego z zarzutów a/o (str. 16-17), to w bardzo przejrzysty sposób omawia wszystkie dowody dotyczące poszczególnych czynów. Następnie po omówieniu wyjaśnień oskarżonych (str. 21-45), w tym wyjaśnień T. W.

(2)(str. 34-44), po częściowej krytyce niedostatków śledztwa (str. 45-47) i ocenie wyjaśnień T. W. (str. 47-48) w zestawieniu z innymi dowodami, w tym zeznaniami A. W.

(2)(str. 49-50) czy M. C.

(1)(str. 51) Sąd Okręgowy prezentuje ostateczną ocenę, zgodną z art. 7 k.p.k. Uważna lektura uzasadnienia czyni bezpodstawnymi główne zarzuty apelacji dotyczące oceny świadectwa T. W. i A. W.. Czytając bowiem zarzuty odnosi się wrażenie, że były to jedynie dowody winy oskarżonych, że są to relacje „sprzeczne … wręcz wykluczające się” (obrońca A. M. i T. W.), nie pozwalające na zrekonstruowanie składu osobowego uczestników napadu w dniu 25 listopada 2005 r. (obr. J. S.), interesowne, manifestujące niechęć do części oskarżonych i „całkowicie sprzeczne z zasadami prawidłowego rozumowania” (obr. M. P.). Jak wybiórcza i stronnicza jest ocena skarżących w odniesieniu do pomówień współsprawców świadczy fakt, że w sytuacji, gdy T. W. i A. W. zgodnie relacjonowali udział któregoś z oskarżonych w rozboju zarzuty dotyczyły ich obu. Natomiast w przypadku gdy T. W. nie potwierdzał udziału któregoś z ostrożnych, np. M. w rozboju z 7 listopada 2005 r. obrońca zarzucił Sądowi błąd w ocenie tej tylko części wyjaśnień, uznanych przez Sąd za niewiarygodne. Oskarżony A. M. w swej apelacji twierdzi wprost, że został skazany „jedynie na podstawie kłamliwych pomówień” (k. 14072). Dodatkowo skarżący powołują się na zdemoralizowanie osobowości pomawiających i „popisujące się wiedzą na temat przebiegu zdarzeń”(obr. W.), szukają „przyczyn gorliwej współpracy” A. W., z sugestią nieformalnej umowy z organami ścigania i niechęć do oskarżonego” (obr. M. P.) i wreszcie zarzucają, że A. W. zmienił wyjaśnienia o czym ma świadczyć fakt, iż „dwukrotnie przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanych czynów” (osk. M. k. 14072v). Oprócz wymienionych defektów świadectwa T. W. oskarżony J. S. sformułował w postępowaniu odwoławczym wniosek dowodowy, w którym wyraził krytykę wyjaśnień T. W., nazywając go konfabulantem i fantastą o czym miałyby świadczyć badania psychiatryczne T. W. przeprowadzone w innej sprawie w 2008 r. (k. 14277). Odpowiadając na powyższą listę zarzutów postawionych ocenie świadectwa T. W. i A. W. dokonanej przez Sąd orzekający należy stanowczo podkreślić, że ocena ta uwzględniła wszystkie elementy badania wiarygodności zeznań i wyjaśnień. Poczynając od ustaleń co do zdrowia psychicznego W. (opinia biegłych k. 6770) i niekwestionowanej poczytalności A. W., poprzez emocje – sympatie, antypatie przebijające w wyjaśnieniach T. W., które wzbudzały wątpliwości Sądu co do szczerości części jego relacji, aż po badanie wewnętrznej stałości i spójności zeznań i wzajemnej zgodności lub rozbieżności relacji i odniesienie ich do innych, obiektywnych dowodów. Sąd odniósł się do motywu pomówień jakim z pewnością jest poprawa sytuacji procesowej w wyniku zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. T. W. w tym postępowaniu, a A. W. w odrębnym, skorzystali z tej instytucji uzyskując, kary o charakterze wolnościowym. Jednak warto zapoznać się z uzasadnieniem Sądu Okręgowego, który uznając warunki do zastosowania art. 60 § 4 k.k. zauważa, że T. W. ujawnił role innych osób (str. 159) i przedstawił istotne okoliczności czynów (str. 160), a równocześnie „Sąd ocenił wyjaśnienia W. jako dowód cenny ale jednak nie w pełni przekonujący i wymagający wnikliwej oceny oraz wsparcia innymi dowodami”(str. 47 uzasadnienia S.O.). Dalej Sąd przekonująco wywodzi o stosowaniu „niezbędnej ostrożności” w ocenie wyjaśnień przestępcy liczącego na profity procesowe w zamian za współpracę. Sąd Okręgowy dostrzega zachwiany system wartości osoby zdemoralizowanej, wyraźne manifestowanie sympatii lub antypatii do niektórych oskarżonych. Sąd przywiązując uwagę także do sposobu zachowania T. W. podczas przesłuchania – a więc tego – wartościowego elementu bezpośredniego zetknięcia się z dowodem osobowym, który choć trudny w opisie również pozwala wyrobić przekonanie o szczerości świadectwa, bądź jak zauważył Sąd o „nonszalancji i lekceważeniu przesłuchania wyrażających się w niechęci do złożenia obszerniejszych wyjaśnień…” (str. 48). To zachowanie oskarżonego słusznie skłaniało Sąd od większej ostrożności, co skutkowało uznaniem za wiarygodne tylko fragmentów relacji, które znalazły potwierdzenie w innych dowodach. Wprawdzie opis celu, organizacji i przebiegu rozbojów był zgodny z zeznaniami chociażby pokrzywdzonych, to jednak T. W. „żonglował” składem grupy napastników w przypadku części rozbojów. Dotyczyło to pominięcia T. W. i P. M. w składzie sprawców napadów w N. – 20 października 2005 r. i w W. – 7 listopada 2005 r., a w tym drugim przypadku także obecności M.. T. W. mówił, że brały udział jeszcze dwie osoby siedzące w busie ale unikał ich identyfikacji, wyjaśnił że W. i M. nie widział w napadzie. Twierdził też, że proponował udział w napadzie w N. W., pojechali razem, zawieźli mundury ale W. nie wiedział po co. T. W. umniejszał też rolę J. S. w napadzie pod M., mówiąc, że był on tylko kierowcą, prowadził F. (...), w drodze powrotnej zatrzymała ich policja w O. M.. Ponieważ A. W. przyznający się do udziału i znaczącej roli w tych i wielu innych rozbojach mylił oskarżonych S. i W. posługując się pseudonimem (...), w dniu 8 stycznia 2009 r. – w śledztwie, przeprowadzono konfrontację T. W. i A. W., którą krytykuje w apelacji osk. M. jako służącą do uzgodnienia wspólnej wersji. Sąd Okręgowy odniósł się szczegółowo do przebiegu tej czynności (str. 38 uzasadnienia). Kontrolując prawidłowość przeprowadzenia konfrontacji nie można uznać zarzutu, iż służyła ona uzgodnieniu wspólnej wersji, ponieważ T. W. nadal nie wymieniał M. wśród sprawców rozboju w N., na którego wskazywał W.. Obaj zaś potwierdzili udział W.. Konfrontowani spierali się też o udział R. M.

(2). Rozbieżności utrzymywały się także co do udziału W., M. i M. pod B. (W.) – W. ich nie obciążał w przeciwieństwie do W.. W. ponadto wskazał na W. jako uczestnika także trzeciego napadu – pod M., co potwierdził W., mówiąc dodatkowo o jakichś mężczyznach w Busie. Dalej konfrontowani wyjaśniali o napadzie koło Ł. i wówczas T. W. także stwierdził że nie widział W. i M. ale to nie znaczy, że ich nie było. (protokół k. 13545 – 13549). Wyjaśniając przed Sądem T. W. wskazał na udział W. w rozbojach. Opisane rozbieżności w relacjach pomawiających są obecnie przyczyną zarzutów apelacyjnych obrońców oskarżonych W., W., M., S. i P. ale wcześniej były one przedmiotem dogłębnej analizy Sądu orzekającego. Sąd ten dostrzegł zarówno zmianę postawy procesowej A. W., który podobnie jak T. W. początkowo nie przyznawał się do zarzutów ale później składał obszerne i szczegółowe wyjaśnienia. Pod koniec rozprawy, po prawomocnie zakończonej własnej sprawie, A. W. złożył też zeznania jako ich świadek i wówczas nie unikał, w przeciwieństwie do W. szczegółowych relacji. Mając największą wiedzę o przestępstwach, jako organizator i koordynator nie prezentował też nastawienia emocjonalnego wobec współsprawców. Mimo to Sąd podszedł do jego pomówienia z równą ostrożnością co do relacji W., dostrzegając demoralizację wielokrotnego przestępcy (str. 49). Niemniej jednak należy zauważyć, że A. W. składał zeznania obciążające oskarżonych już po osiągnięciu własnego celu procesowego (nadzwyczajne złagodzenie kary) i podtrzymał swoje pomówienie, przez co stał się bardziej wiarygodny. Sąd Okręgowy dostrzegając ponadto większą zawartość merytoryczną jego relacji niż ogólnikowe i zdawkowe informacje T. W. - mimo to podszedł równie krytycznie do świadectwa A. W., dając wiarę tym elementom, które nałożone na relacje obydwu tworzyły części wspólne, a ponadto i przede wszystkim znalazły potwierdzenie w innych dowodach. Ocena uwzględniająca całokształt okoliczności sprawy, wynikający ze wszystkich dowodów, które wartościowano zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym odpowiada regułom art. 7 k.p.k. Równocześnie należy podkreślić, że rozbieżności wynikające z rozbieżnych wyjaśnień T. W. i A. W. w zakresie udziału i roli oskarżonych W., S. czy M. nie należały do kategorii wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 k.p.k., bowiem szereg dowodów bezpośrednich i pośrednich, o których była wcześniej mowa, pozwalał na przyjęcie wiarygodnej wersji przebiegu zdarzeń, zwłaszcza, że wszyscy przyznający się do winy uczestnicy (W., W., C.) i pokrzywdzeni opisywali napady bardzo podobnie, nieomal identycznie. Z uwagi na liczbę podobnych zachowań i zmiany składu osobowego, różnice w tym zakresie były nieuniknione, a właściwie ich brak wzbudzałby nieufność, że uzgodniono relacje. Ujmując schematycznie ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Okręgowy można je przedstawić następująco. Ustalono dokonanie ciągu przestępstw polegających na: 1. Rozboju w N., w dniu 20 października 2005 r., na T. W.

(3), w składzie m. in.: - T. W.

(2)– obserwował bazę gdzie tankowały dwie cysterny, wytypował jedną z nich, przekazał informacje wspólnikom - P. M.

(1)– zatrzymał pojazd, przebrany za policjanta, wspólnie z P. obezwładnili kierowcę związali, zakleili oczy, przekazali do F. (...) - A. W.

(2)i M. P.

(1)– wywieźli pokrzywdzonego z dala od miejsca napadu, przetrzymywali, zmuszając do wypicia znacznej ilości alkoholu, porzucili nieprzytomnego w lesie, - T. W.

(1)– kierował skradzionym składem do miejsca zorganizowanego przez R. W.

(1), gdzie spuścił 33 tys. litrów oleju napędowego, ubezpieczany przez Ł. J., - A. W.

(1)– pełnił w napadzie podobną rolę obserwując drogi dojazdowe do miejsca przestępstwa i stanowiąc obstawę dla porywaczy. 2. Rozbój w W. (koło B.) w dniu 7 listopada 2005 r., na osobie Z. K.

(1): - T. W.

(2)obserwował bazę paliw i wytypował zatankowaną cysternę - P. M. i J. P. – udawali patrol policji, M. zatrzymał cysterną, kilka razy uderzył kierowcę, skrępowali go wrzucili do samochodu, wywieźli do lasu - A. W., A. M., M. P. - przetrzymywali pokrzywdzonego w lesie, zmuszając do picia dużych ilości alkoholu, nieprzytomnego porzucili w lesie - T. W. – odjechał skradzionym składem do bazy R. W.

(1)- A. W. , Ł J. – obstawiali okolice rozboju 3. Rozbój w okolicy K. k. M., w dniu 25 listopada 2005 r. na osobie B. N.

(1): - T. W. wytypował cysternę - M. C. wymusił na przejeździe kolejowym zatrzymanie cysterny, po czym (...) rozłączył przewody powietrzne, jeden ze sprawców kopał i szarpał kierowcę - A. W., P. M., M. P. – nadjechali F. (...) i potrącając uciekającego w ich stronę kierowcę, - J. S. – podwiózł T. W. do cysterny - T. W. – odjechał składem do bazy R. W.. Pokrzywdzony, jak poprzednio, zmuszony do wypicia alkoholu, został wyrzucony po kilku godzinach w odludnym miejscu. Sprawcy sprzedali paliwo R. W., kradnąc też wartościowe części składów przewożących paliwo, grabiąc części i porzucając nieprzydatne. Ujęty tu punktowo przebieg przestępstw popełnionych przez m. in. T. W.

(1), J. S.

(1), A. W., M. P.

(1)i A. M.

(1), którzy odwołują się od przyjętego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego sprawy, wynikłego z określonej oceny dowodów, został szczegółowo opisany we wstępnej części uzasadnienia Sądu I instaancji (str. 10 – 13). Tam też wskazano hasłowo dowody potwierdzające fakty, a następnie wykaz wszystkich zebranych w sprawie dowodów pogrupowano w zbiory dotyczące poszczególnych przestępstw (str. 16 – 17). W równie przejrzysty sposób zreferowano informacje płynące z poszczególnych dowodów i dokonano ich oceny w odniesieniu do poszczególnych czynów, w tym, objętych apelacjami (str. 60 -120). Przejrzysty układ pisemnych motywów wyroku SO pozwala na jasne określenie roli każdego z oskarżonych w rozbojach, nie pozostawiając wątpliwości co do skompletowania materiału dowodowego potwierdzającego ich winę, w sposób niewątpliwy. Ocena tych dowodów uwzględnia wszystkie procesowe zasady rozstrzygania o wartości dowodu, przez pryzmat badania dowodów materialnych (rzeczowych), fachowości i rzetelności opinii biegłych, aż do dowodów osobowych, w szczególności pomówień współsprawców. Te ostatnie traktowane przez prawo na równi z innymi doczekały się jednak w literaturze, orzecznictwie i praktyce sądowej miana dowodu szczególnego, z powodu potrzeby uważnej ich weryfikacji, pieczołowitości w ocenie każdej zmiany relacji i konieczności potwierdzenia w innych dowodach. Sąd Okręgowy świadomy tych wymogów sprostał im, stąd też zarzuty apelacyjne obrońców wymienionych pięciu oskarżonych i oskarżonego M. są nieuzasadnione. Zarzuty skarżących omówione na wstępie łącznie, w odniesieniu do zarzutu błędnej oceny wyjaśnień T. W. i A. W. i uczynienia ich podstawą ustaleń faktycznych, zostaną ocenione w zakresie indywidualnej krytyki wyroku Sądu orzekającego, wykraczającej poza wspólny dla wszystkich zarzut oceny pomówień. Obrońca oskarżonego T. W.

(1), o czym była mowa, zarzucił przypisanie winy oskarżonemu wyłącznie na sprzecznych i wykluczających się relacjach ww. współsprawców. Krytyka wyjaśnień T. W. sprowadza się w zasadzie do uwagi , że zmienił on wyjaśnienia, zaś w odniesieniu do zeznań A. W. padł zarzut „popisywania się” wiedzą na temat zdarzeń, w sensie ujawniania większej liczby szczegółów, podczas gdy oczekiwania obrony szły w kierunku utraty pamięci świadka. Obrońca zwrócił uwagę, że R. W.

(1), który miał przejmować od T. W. ładunek paliwa ze skradzionej cysterny, nie ujawnił jego tożsamości, nawet w ostatnich wyjaśnieniach, kiedy sam przyznał się do paserstwa. Padła też uwaga o zdemoralizowaniu T. W. i A. W., co nakazywało szczególną ostrożność w ocenie ich relacji. W odpowiedzi na te zarzuty Sąd Apelacyjny już na wstępie stwierdził, że wszystkie aspekty oceny relacji pomawiających, jak też sam charakter tego dowodu zostały bardzo wnikliwie, obiektywnie i rozważnie przeprowadzone. Dotyczy to zarówno oceny zmieniających się wyjaśnień T. W. i A. W. na różnych etapach postępowania, jak też ich osobowości i celów procesowych. T. W. brał udział we wszystkich trzech zarzucanych rozbojach, gdzie wykonywał stałą rolę – kierowcy skradzionego składu ciężarowego z cysterną z paliwem. Podział ról wśród napastników i stałe obsadzenie głównych ról przez te same osoby (T. W., A. W., W., M., W., P.) oraz pewność co do sprawnego zbycia paliwa i ewentualnie samochodów, którą gwarantował R. W. sprawiały, że sprawcy działali szybko, niemal niezauważeni. Prawdą jest, że R. W. wskazał imiennie tylko na tych sprawców, którzy sami przyznali się do winy, chroniąc T. W., z którym albo sam albo jego pracownik J. musieli zetknąć się osobiście. Obrońca pomija w tym miejscu głęboką analizę wyjaśnień R. W. (str. 25 - 34) dokonaną przez Sąd Okręgowy, gdzie dostrzeżona została zmienność wyjaśnień dopasowywanych do zmieniającej się sytuacji procesowej, nakierowanych na osiągnięcie jak największych profitów. Sąd Okręgowy słusznie zauważył, że przyznanie się R. W. do wielokrotnego zakupu skradzionego paliwa i paserstwa różnych elementów pojazdów nastąpiło w ostatniej fazie rozpoznawania sprawy, a miało to miejsce po przytłaczającej fali dowodów winy. Uznanie ostatnich wyjaśnień w całości za szczere obrażałoby zdrowy rozsądek, a zatem rzekome niedostrzeżenie czy nierozpoznanie T. W. - Sąd Okręgowy słusznie uznał za wybieg przyjętej linii obrony. Należy podkreślić, że wyjaśnienia T. W. odnośnie do udziału T. W. w rozbojach nie stały się, jak sugeruje obrońca, podstawą ustaleń faktycznych, bowiem były one zmienne w tej kwestii i wzbudzały nieufność Sądu. Pomijany początkowo w relacjach T. W. W. (rozboje w N. i W.), podobnie jak W., M. czy M. powracali częściowo w jego relacjach podczas konfrontacji 8 stycznia 2009 r. lub na rozprawie, jednak emocje wyrażane przez T. W. podczas składania wyjaśnień, postawa – opisana i prawidłowo oceniona przez Sąd meriti nie pozwoliły na uznanie dowodu za obiektywny i całkowicie prawdziwy. U podstaw przypisania T. W. winy za współudział w napadach legły konsekwentne wyjaśnienia głównego organizatora i rozdzielającego role A. W.

(2). Stąd wzięła się też jego pamięć i szczegółowość, nad którą ubolewa obrońca w apelacji. Oczywistym jest, że rolę T. W. łatwo zapamiętać, bo jako jedyny w stałym trzonie grupy posiadał uprawnienia do kierowania samochodami tego typu jak kradzione. Był więc nieodzowny podczas każdego z zarzucanych rozbojów i wielu innych, co do których orzekano w innych postępowaniach. Apelujący wspomina wyłącznie o dowodzie z pomówień abstrahując od szczegółowych ustaleń – odniesionych do innych dowodów, które Sąd Okręgowy przedstawił w uzasadnieniu (str. 61 – 120). Tam właśnie w częściach podzielonych na poszczególne czyny dokonano wnikliwej, logicznej i mądrej oceny całokształtu dowodów. Tam też Sąd rozprawił się z wybiórczym pomówieniem W. co do udziału W., które przeciwstawił wyjaśnieniom A. W. popartymi jednym z najbardziej obiektywnych dowodów pośrednich jakim są dane mówiące o połączeniach telefonów komórkowych i miejscach logowań przez stacje przekaźnikowe, tzw. (...) y. Odnaleziony podczas przeszukania T. W. telefon (w maju 2006 r.) dostarczył informacji mających charakter dowodu pośredniego o udziale w rozbojach w dniach 20 października 2005 r.(analiza dot. telefonów str. 72- 73), 7 listopada 2005 r. (str. 88 ). Sąd Okręgowy wskazał także dowody, które potwierdzały udział T. W. w ostatnim rozboju – 25 listopada 2005 r. Apelujący zapomniał o dowodzie bezpośrednim jakim są zeznania współsprawcy tego przestępstwa – M. C.

(1)(str. 101 – 105), który wskazał wprost na W. (pilotował go) i opisał przebieg napadu zgodny z relacją W., W. i pośrednio pokrzywdzonego oraz świadka anonimowego. Ten ostatni widział początkowy fragment rozboju (zatrzymanie samochodu i rozpięcie przewodów na przejeździe klejowym - str. 110 – 111). O winie T. W. świadczą liczne całkowicie pominięte w apelacji dowody, które jednoznacznie przeczą tezie obrońcy o skazaniu oskarżonego na podstawie wątpliwych pomówień osób zdemoralizowanych. Ocena wszystkich dowodów spełnia warunki z art. 7 k.p.k., jest obiektywna, a użycie w apelacji art. 5 k.p.k. nie zostało w ogóle uzasadnione. Dołączenie do krytyki pomówień T. W. i A. W. art. 5 k.p.k. sugeruje wątpliwości zeń wynikające, które rozwiała ocena wszystkich dowodów dokonana przez Sąd. Ocena ta doprowadziła do przypisania winy, prawidłowej kwalifikacji prawnej czynów i skazania T. W.. Niemal identyczny zarzut apelacji obrońcy oskarżonego J. S.

(1), stwierdzający naruszenie art. 7 k.p.k. w odniesieniu do oceny pomówień T. W. i A. W. jest równie niezasadny. Zupełnie bezpodstawne jest stwierdzenie, że Sąd Okręgowy „nie wskazał dowodów i nie przedstawił toku rozumowania…”, w sytuacji tak starannego, obszernego i usystematyzowanego uzasadnienia wyroku. Są to zarzuty ogólne i nieprzekonujące, co charakterystyczne, ich autor nie stawia zarzutu naruszenia art. 424 k.p.k., krytykując uzasadnienie wyroku. Obrońca przedstawia własne – polemiczne stanowisko co do oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy . Dostrzega przy tym, podobnie jak obrońca T. W., dowody bezpośrednie, czyli wyjaśnienia T. W. i A. W., zaś z zeznań świadka anonimowego, który nie rozpoznawał nikogo ze sprawców, stara się wyeksponować drugorzędne informacje. Tymczasem W. i W. konsekwentnie twierdzili, że J. S. był na miejscu rozboju. Obrońca przeprowadził nieudolną próbę oderwania niezbitego faktu, że J. S. był kierowcą T. W. na miejsce rozboju i po skradzeniu cysterny, od świadomości udziału w przestępstwie. Stąd pojawia się stwierdzenie o „niejako przypadkowym charakterze” jego udziału, o „niemożności zrekonstruowania składu osobowego napadu 25 listopada 2005 r., w szczególności udziału J. S..” Obrońca zauważa, że T. W.

(2)wskazał jednoznacznie, że J. S. przywiózł go na miejsce zdarzenia i zabrał go po napadzie , co w dedukcji skarżącego nie dowodzi udziału oskarżonego w rozboju. Prezentowana przez obrońcę wersja o nieświadomym kierowcy W., wykonującym bez pytań i refleksji jego polecenia nie wyjaśnia co robił J. S. pomiędzy przywiezieniem i odwiezieniem jednego z organizatorów napadu. W tej części obrońca krytykuje zeznania M. C.

(1)dostrzegając w nich rozbieżności i niezgodności z wyjaśnieniami T. W. i zeznaniami A. W.. Wedle obrońcy są to rozbieżności nie pozwalające na określenie roli J. S. w rozboju i w ogóle na odtworzenie składu napastników. Tymczasem materiał dowodowy dotyczący rozboju pod M. jest najbogatszy, gdyż składa się bezpośrednio z relacji trzech współsprawców, a pośrednio z zeznań świadka anonimowego, pokrzywdzonego oraz informacji telekomunikacyjnych. Dowody te zostały poddane drobiazgowej i logicznej ocenie przez Sąd Okręgowy, zarówno w części dotyczącej zeznań T. W., A. W. i M. C. (str. 34 – 51), jak też pozostałych dowodów (str. 97 - 154 uzasadnienia). W przypadku tego rozboju relacje ww. osób podają zgodnie przebieg napadu, rozpoczynającego się zajechaniem drogi cysternie przez T. kierowaną przez M. C., rozpięciem przewodów powietrznych przez (...), kopnięciem kierowcy i jego ucieczką w stronę nadjeżdżającego F. (...), w którym siedzieli W., M. i P.. W istocie na tym etapie zdarzenia nikt nie relacjonuje udziału J. S. ale zgodnie z zeznaniami C., złożonymi już przed Sądem Okręgowym w. P., w napadzie brał także udział (...). W obecnej sprawie świadek C. widząc J. S.

(1)na sali rozpraw wskazał wprost na niego mówiąc, że jest to mężczyzna na którego mówili J.. Z kolei na konkretne czynności oskarżonego wskazał główny organizator napadu A. W. twierdząc, że widział jak S. podwoził W. do cysterny. W powiązaniu z relacją W., który był pewien, że przyjechał i odjechał z rozboju ze S. oraz zgodnym potwierdzeniu w napadzie składu osobowego przez 3 przyznające się doń osoby nie ulega wątpliwości, że stan faktyczny zdarzenia ustalony przez Sąd Okręgowy (str.9-11) jest niepodważalny. Ocena materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z art. 7 k.p.k., bowiem uwzględnia całość dowodów i nie pomija rozważań dotyczących rozbieżności, czy braków pamięciowych świadków i oskarżonych. Urastający do rangi poważnej wątpliwości wątek świadka anonimowego jest drugorzędny wobec istnienia kilku bezpośrednich dowodów udziały J. S. w rozboju. Świadek nie rozpoznał żadnego z napastników, zeznał natomiast, że samochodem cinquecento, który przywiózł kierowcę do cysterny (W.) była kobieta. Sąd Okręgowy odniósł się do rozpoznania z fotografii oraz bezpośredniego (str. 110 uzasadnienia), które dały tak różne wyniki, że słusznie wzbudzały niewiarę i nieufność, Sądu do relacji świadka w zakresie udziału kobiety. Udział taki wykluczały wyjaśnienia wszystkich sprawców, a C. i W. jednomyślnie stwierdzili, że S. przywiózł W. do cysterny. Niewiarę w rozpoznanie osób wzmogło wskazanie na inną jeszcze osobę, z czego świadek anonimowy wycofał się w bezpośrednim okazaniu. Charakterystyczne jest to, że obrońca J. S. w apelacji nie kwestionuje ustaleń o przyjeździe oskarżonego i powrocie z miejsca rozboju z T. W., nie zaprzecza przebiegowi napadu, a równocześnie w zeznaniach C., twierdzącego, że to on przyjechał z W. widzi sprzeczność podważającą całość ustaleń faktycznych. Taką sprzeczność wykluczają stanowcze wyjaśnienia W., który wcale nie twierdził, że przyjechał tylko ze S., a poza tym jednoznacznie stwierdził, że zaproponował S. udział w napadzie (str. 99). Skarżący pomija pośredni ale jakże istotny dowód udziału oskarżonego , a mianowicie, fakt zatrzymania do policyjnej kontroli drogowej samochodu kierowanego przez J. S., z pasażerem T. W.. Nastąpiło to o godz. 10.00 w dniu 25 listopada 2005 r. w Ł., gdy ww. wracali z oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów miejsca rozboju (str. 111). Wnioski jakie wyciągnął z tego faktu Sąd Okręgowy , o znajomości obu oskarżonych i wspólnym powrocie , jako odpowiadające relacji T. W., są w pełni uprawnione. Potwierdzone też zostały pośrednio poprzez analizę połączeń telefonicznych i miejsc logowań telefonów. Wprawdzie nie ustalono stanowczo telefonu którym posługiwał się J. S. ale ustalono, że użytkownik telefonu znalezionego podczas przeszukania u T. W. pokonał z miejsca napadu trasę do Ł., gdzie logował się dokładnie w czasie pobytu na tym terenie W. i S., a następnie do T., aż do miejsca stacji paliw R. W.

(1), gdzie w czerwcu 2006 r. znaleziono elementy cysterny zrabowanej 25 listopada 2005 r. Należy także pamiętać, że R. W. potwierdził paserstwo towarów z każdego napadu. Bacząc na zebrane dowody wniosek Sądu Okręgowego o świadomym udziale J. S. (w postaci zamiaru bezpośredniego) w rozboju jest w pełni uprawniony. Przyjęcie za wiarygodną wersji oskarżonego o przywiezieniu i odwiezieniu T. W., bez zaangażowania w plan przestępny i przyjęcia jednej z ról podczas rozboju, byłoby sprzeczne z bezpośrednimi dowodami winy i tak naiwne, że aż rażąco sprzeczne z samym choćby doświadczeniem życiowym i wiedzą ogólną. Polemika podjęta w apelacji z oceną dowodów dokonaną przez Sąd jest stanowiskiem subiektywnym, traktującym dowody selektywnie, wynikłym z wyeksponowanych, nieistotnych rozbieżności, jak choćby ta, że powrót J. S. z Bułgarii wykluczał jego udział w naradzie sprawców przed 25 listopada 2005 r. Takim sugestiom Sąd Okręgowy – przeciwstawił precyzyjne ustalenie czasu zwolnienia J. S. z bułgarskiego aresztu – 8 listopada 2005 r., przekroczenia granicy bułgarskiej – 16 listopada 2005 r., co umożliwiało spotkanie wspólników nawet przed 20 listopada 2005 r. (str. 11 uzasadnienia). Skarżący zapomina o tej części wyjaśnień T. W., w których mówił, że wspólników ze znajomego grona można było zebrać na wyjazd „po chlebek”, telefonicznie. Sąd Okręgowy dokonał wnikliwej i zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny dowodów w sprawie J. S., wywiódł z niej słuszny wniosek o winie i kwalifikacji prawnej czynu, dlatego apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Także próba podważenia wiarygodności T. W. podjęta w postępowaniu odwoławczym nie powiodła się. Sąd Apelacyjny podczas rozprawy w dniu 8 marca 2013 r. oddalił wniosek dowodowy (k. 14277) o dołączenie wyników badań psychiatrycznych T. W. wykonanych w 2008 r., w innej sprawie. Sąd ocenił taki dowód jako nieprzydatny do wykazania niewiarygodności depozycji T. W., zwłaszcza, że poczytalność tej osoby nie została zakwestionowana, co potwierdzają wyniki badań sądowo – psychiatrycznych wykonanych w rozpoznawanej sprawie. Sąd Apelacyjny nie znalazł potwierdzenia dla zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego A. W.

(1), skazanego za udział w rozbojach dokonanych 20 października 2005 r. w N. i 7 listopada 2005 r. w W. – zarzuty XXIV i XXV a/o, pkt 5 i 6 wyroku Sądu Okręgowego. Podobnie jak w przypadku pozostałych oskarżonych ustalenia dotyczące roli A. W. w tych przestępstwach poparte zostały nie tylko pomówieniem T. W., który konsekwentnie i stanowczo twierdził, że W. uczestniczył w tych rozbojach ale także innymi dowodami, które pomija skarżący. Wedle prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego A. W. pełnił w trakcie obydwu rozbojów rolę ubezpieczającego z pewnej odległości osoby bezpośrednio napadające na cysternę. Wiąże się to z tzw. obstawą, czyli czuwaniem, obserwowaniem i sygnalizowaniem niechcianych zdarzeń, np. zbliżających się osób lub pojazdów. Wbrew zaprzeczeniom A. W. T. W. już w początkach współpracy ze śledczymi wyjaśnił stanowczo o udziale tego oskarżonego w rozbojach i wskazał jego wizerunek. Wyjaśnił tak wielokrotnie w śledztwie i innych sprawach toczących się przeciwko tej grupie. Apelacja zdaje się bazować na pewnej zmianie wyjaśnień, która dokonała się na rozprawie, kiedy to T. W. zaczął chronić A. W. mówiąc, że był z nim na dwóch rozbojach; 20 października 2005 r. przyjechał z nim jednym samochodem, miał obiecany zarobek ale nie wiedział, że będzie napad. Podobnie wyjaśnił o napadzie 7 listopada 2005 r. mówiąc, że to „z jego winy” znalazł się tam A. W., bo dał się przekonać do wyjazdu. T. W. zachęcił go powiedzeniem „będzie chlebek”. Jak wspomniano na wstępie niniejszego uzasadnienia wszelkie zmiany wyjaśnień T. W., emocje im towarzyszące, w tym ekspresyjna demonstracja niechęci do jednych oskarżonych i sympatia do innych, zostały zauważone i prawidłowo ocenione przez Sąd orzekający (str. 34 – 44, a szczególnie na str. 47 – 48 i 63 uzasadnienia Sąd Okręgowy). Wyraźny element sympatii T. W. względem A. W. okazany na rozprawie, próba odciążenia kolegi od świadomości uczestnictwa w przestępstwach rozboju stała się podstawą zarzutu apelacyjnego obrońcy, krytykującego Sąd za to, że nie uznał za wiarygodne zmienionych wyjaśnień T. W.. To jednak wybiorcza ocena obrońcy, dostrzegającego wyłącznie zmieniony – korzystny dla wersji A. W. fragment relacji, świadczy o stronniczości i dowolności jego ocen. Ocena dokonana przez Sąd Okręgowy bazuje na analizie całokształtu zebranych dowodów. Ustalenia faktyczne nie są dotknięte ani błędem braku, ani błędną oceną dowodów. Sąd wskazał też inne dowody potwierdzające początkową wersję W., w której mówił wprost o współudziale W.. Są to wyjaśnienia, a później zeznania A. W.. Ten wprawdzie mylił się początkowo mówiąc o udziale (...) w rozboju w N. i W., mając na myśli S. ale później i w trakcie konfrontacji z W. 8 stycznia 2009 r. (k. 13545 – 7) podał skład napastników zgodny co do osoby W.. Posługiwał się częściowo imieniem A. lub kolega W. ale nie mylił się co do przydzielonej W. roli obstawiania dróg, a po napadzie 7 listopada 2005 r. pilotowania skradzionej cysterny. Sąd Okręgowy nie pominął kwestii pomyłki W., uznał słusznie, że opisał on rolę pełnioną przez W. przypisując ją S., a uczynił to z uwagi na wielość podobnych zdarzeń. W tej kwestii należało bardziej polegać na pierwotnej relacji W., bo W. należał do grona organizowanego przez niego. W. przyjechał właśnie z nim i realizował jego polecenia w ramach wcześniejszego podziału ról. A. W. mówił o naradach poprzedzających napady, gdzie przydzielano powtarzalne zwykle role (str. 64). Właśnie takie przygotowania, podział ról i koordynacja sprawiły, że oskarżeni byli długo nieuchwytni, dokonując w sumie wielu podobnych czynów, zatrzymując samochody metodą „na policjanta”. W związku z tym Sąd słusznie odwołał się do zasad doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania przeczących jakiemukolwiek nieświadomemu i przypadkowemu pojawieniu się obcej osoby w gronie zgranej grupy sprawców. Sąd należycie uzasadnił uznanie za niewiarygodne, tej części wyjaśnień T. W., w której starał się ratować W. z sytuacji procesowej w której postawił go przyznając, że brał on udział w 2 napadach (użyczał pojazdu, woził na miejsca napadów, obstawiał drogi). Należy pamiętać, że mimo nieprzyznania się do winy i odmowy składania wyjaśnień przez A. W. apelujący nie kwestionuje już samej obecności A. W. na miejscach zdarzeń i wspólnego przyjazdu z T. W.. Zmienia natomiast linię obrony przechodząc od całkowitego zaprzeczenia tym faktom po ich karkołomną interpretację zgodną z linią, którą obrał przed Sądem I instancji T. W.. Potwierdza to tylko nieufność Sądów obu instancji do ostatnich relacji T. W., tak wyraźnie nacechowanych sympatią lub niechęcią do części współoskarżonych (str. 64 – 65). Należy także podkreślić, że Sąd Okręgowy nie czynił ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o chwiejne pomówienie jednej osoby, bowiem poza zeznaniami A. W. na obecność A. W. na miejscu napadu na T. W. wskazywała analiza połączeń telefonicznych omówiona szczegółowo na str. 73 dół – 74 góra uzasadnienia SO. Numer telefonu komórkowego należącego do firmy A. W. został bezspornie powiązany z obecnością oskarżonego w miejscu zdarzenia. W odniesieniu do rozboju z 7 listopada 2005 r. na Z. K. Sąd Okręgowy równie starannie przeanalizował dane telekomunikacyjne (str. 87 – 88) stwierdzając, że karta SIM, której opakowanie znaleziono później w mieszkaniu A. W. przypisana była do numeru telefonu logującego się w miejscu napadu i pozostającego wówczas w kontakcie z trzema innymi sprawcami. Powiązał też połączenia z numeru należącego do firmy oskarżonego, logującego się właśnie w miejscu przestępstwa, z telefonem jego ojca. W powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonego K. słyszącego jak jeden ze sprawców mówił do telefonu „tato”, wskazanie na W. było logiczne. Okoliczności te, bardzo niewygodne z punktu widzenia obrony, zostały zmarginalizowane w apelacji. Obrońca twierdzi, że Sąd oparł się tylko na bilingach rozmów, zapominając o danych z (...)ów, ale równocześnie skarżący nie podważa obecności W. w miejscu zdarzeń. Dowód z bilingów i (...)ów (danych stacji bazowych telefonii komórkowej) jest w ostatnich latach częstym dowodem pośrednim w procesie karnym. Tworzy on swoisty ślad prowadzący do logicznego wniosku o komunikowaniu się posiadacza ustalonego aparatu z innymi osobami i o jego obecności w miejscu zarejestrowanym poprzez logowanie się aparatu. Obalenie naturalnego i prostego domniemania obecności i kontaktów w tym miejscu posiadacza aparatu wymaga wskazania dowodu przeciwnego, którego apelujący nie powołali. Oczywistym jest, że wymienione dowody nieosobowe nie są stanowczym potwierdzeniem porozumienia przestępnego ale doświadczenia życiowe i wiedza wskazują, że porozumienia takie nigdy nie są utrwalane w żadnej materialnej formie, poza wzajemnym powiązaniem wspólników i nakazem milczenia podyktowanym wzajemnym bezpieczeństwem. O przypadkowości udziału A. W. w rozbojach i braku świadomości ma wedle obrońcy świadczyć zapłata jaką otrzymał oskarżony za „udział”, tj. butelka wódki. Ta „nader skromna odpłata”, jak to nazywa skarżący ma odpierać wszystkie przedstawione wyżej obciążające dowody bezpośrednie i pośrednie. Teza obrońcy jest oczywiście banalnym uproszczeniem wnioskowania: mały wkład (udział) w zdarzenie – niska odpłata. W istocie szczegółowy podział łupów jest trudny do ustalenia zważywszy na wyjaśnienia A. W., który rozliczał się z R. W.

(1)przyjmującym paliwo z cysterny, a potem, w zależności od kwoty dzielił pieniądze. A. W. stwierdził, że w przypadku napadu 20 października 2005 r po odjęciu kosztów paliwa, kart SIM, jedzenia i wódki wyszło „po 6 tys. zł na głowę”. Okoliczność jaką zapłatę przyjął A. W. ma drugorzędne znacznie, bowiem nie musiała ona wcale odpowiadać wykonanemu zadaniu. W grupie były różne długi i rozliczenia, oczywiste jest, że nikt z uczestników nie był bezinteresowny, wszyscy reagowali na hasło „będzie chlebek”, wiedzieli co to oznacza, zwłaszcza w sytuacji wielokrotnej powtarzalności napadów. Należy ponadto pamiętać o definicji korzyści majątkowej towarzyszącej przestępstwu rozboju, a zawartej w art. 115 § 4 k.k. – korzyści zarówno dla sprawcy jak i dla kogo innego. Wykluczenie zatem zamiaru – umyślność działania rozbójniczego A. W., osoby która przyjechała na miejsce dwóch napadów z T. W., przywiozła torbę z akcesoriami policyjnymi, przebywała w miejscu rozboju , aż do wspólnego wyjazdu i otrzymała choćby drobną zapłatę, obrażałoby zasady procesowej oceny dowodów i prowadziłoby do rażąco błędnych ustaleń faktycznych. Podpieranie zarzutów apelacyjnych zarzutem obrazy art. 20 k.k., również w celu oddzielenia roli A. W. jako nieświadomego pomocnika, jest oczywiście bezzasadne. Sąd Apelacyjny prawidłowo określił zakres odpowiedzialności oskarżonego jako współsprawcy obejmującego swą świadomością całość działań pr