II AKa 69/12

(2)oskarżonego z art. 270 §1 kk w zw. z art. 65 kk; art. 18 §3 kk w zw. z art. 286 §1 kk w zw. z art. 65 kk; art. 291 §1 kk w zw. z art. 65 kk; art. 291 §1 kk w zw. z art. 294 §1 kk w zw. z art. 65 kk; art. 279 §1 kk w zw. z art. 65 kk; art. 275 §1 kk w zw. z art. 274 kk w zw. z art. 11 §2 kk w zw. z art. 65 kk; na skutek apelacji wniesionych przez: - prokuratora w odniesieniu do oskarżonych Z. K., S. C., M. P. i W. M.; - pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w odniesieniu do C. J., M. J., S. J., D. G., G. Z., J. Z., P. M., I. K. i M. M.

(2); - obrońców oskarżonych C. J., M. J., D. Z., P. W., S. J., M. K., K. K., D. G., Z. K., R. D., S. C., G. Z., A. B., M. W., K. J., J. Z., M. D., L. M., M. M., T. K. i M. M.

(2); od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt XVIII K 93/08 na podstawie art. 437§1 i 2 kpk, art. 438 pkt 1,2, 4 kpk, art. 439§1 pkt 9 kpk, art. 632 pkt 2 kpk, art. 636§2 kpk i art. 624§1 kpk I. uchyla zaskarżony wyrok w całości wobec oskarżonych: L. M., T. K., M. M.

(2)oraz M. P., a w stosunku do oskarżonego P. W. w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 53, 54, 55 i 56 sentencji wyroku i w tej części sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Łodzi; I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż: 1) w zakresie dotyczącym oskarżonego C. J. :

1. a)
2. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny;
3. b)uchyla wyrok w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 26 i w tej części sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Łodzi;
4. c)przyjmuje, iż oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w pkt 15 wyroku od marca 2000r. do lutego 2002r. i w związku z tym uchyla zaskarżony wyrok w pkt 15 w zakresie dotyczącym oskarżonego C. J. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie karne w tej części umarza, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;
5. d)z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 30, 32 i 33 sentencji wyroku eliminuje, iż działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepis art. 65 kk i wymierza oskarżonemu nowe kary pozbawienia wolności: ⚫ za czyn przypisany w pkt 16 - 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 17 - 1 (jeden) rok i 10 (dziesięć) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 18 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące; ⚫ za czyn przypisany w pkt 19 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące; ⚫ za czyn przypisany w pkt 20 - 10 (dziesięć) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 21 - 1 (jeden) rok i 8 (osiem) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 23 - 10 (dziesięć) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 28 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące; ⚫ za czyny przypisane w pkt 30 - po 1 (jeden) rok i 2 (dwa) miesiące; ⚫ za czyn przypisany w pkt 32 - 10 (dziesięć) miesięcy; ⚫ za czyn przypisany w pkt 33 - 6 (sześć) miesięcy;
6. e)
7. e)na podstawie art. 46§1 kk zasądza od oskarżonego C. J. tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem: ⚫ ⚫ na rzecz (...) w Ł. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo przypisane w pkt 22 wyroku; ⚫ na rzecz (...) w Z. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo przypisane w pkt 24 wyroku; ⚫ na rzecz (...) w P. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo przypisane w pkt 25 wyroku; 2) w zakresie dotyczącym oskarżonego M. J.
8. a)w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 36 sentencji wyroku przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z D. Z. i S. J. oraz z osobami nieustalonymi i odpowiadającym w innym postępowaniu;
9. b)na podstawie art. 46§1 kk zasądza od oskarżonego, tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem: ⚫ na rzecz (...) w P. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo przypisane w pkt 37 wyroku; ⚫ na rzecz (...) w Ł. dwie kwoty po 5.000 (pięć tysięcy) złotych każda w związku ze skazaniem za przestępstwa przypisane w pkt 38 i 39 wyroku; ⚫ na rzecz (...) w Z. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo przypisane w pkt 40 wyroku; 3) w zakresie dotyczącym oskarżonego M. K. :
10. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności oraz grzywny;
11. b)z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 68 wyroku eliminuje, iż oskarżony przerobił numery identyfikacyjne pojazdu i przyjmuje, że oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał dyspozycję art. 291§1 kk i na podstawie art. 291§1 kk oraz art. 33§2 kk orzeka wobec oskarżonego karę 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;
12. c)orzeczoną wobec oskarżonego za czyn przypisany w pkt 70 wyroku karę grzywny łagodzi do 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 4) w zakresie dotyczącym oskarżonego D. Z.
13. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny;
14. b)uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 45, 46 i 49 sentencji wyroku i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lodzi;
15. c)przyjmuje, iż oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w pkt 15 wyroku w okresie czasu od 2000r. do 25.02.2002r. i w związku z tym uchyla zaskarżony wyrok w pkt 15 w zakresie dotyczącym oskarżonego D. Z. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie karne w tej części umarza, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;
16. d)z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 44, 47, 48 i 50 eliminuje, iż działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepis art. 65 kk, a ponadto w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 44 przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z M. J. i S. J. oraz z osobami nieustalonymi i odpowiadającym w innym postępowaniu, a nadto w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 47 wyroku w podstawie prawnej skazania art. 18§1 kk zastępuje art. 18§2 kk i wymierza oskarżonemu nowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny: ⚫ za czyn przypisany w pkt 44 wyroku - 3 (trzy) lata pozbawienia wolności i 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; ⚫ za czyn przypisany w pkt 47 wyroku - 1 (jeden) rok pozbawienia wolności; ⚫ za czyn przypisany w pkt 48 wyroku - 1 (jeden) rok pozbawienia wolności; ⚫ za czyn przypisany w pkt 50 wyroku - 1 (jeden) rok pozbawienia wolności; 5) w zakresie dotyczącym oskarżonego K. K.
17. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny;
18. b)uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 77, 78 i 80 wyroku i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Łodzi; 6) w zakresie dotyczącym oskarżonego S. J.
19. a)uchyla orzeczenie o łącznej karze pozbawienia wolności;
20. b)uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 61 wyroku i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Łodzi;
21. c)uchyla zaskarżony wyrok odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 15 wyroku i na podstawie art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie karne w tej części umarza, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;
22. d)z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 59 i 60 wyroku eliminuje, iż działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepis art. 65 kk., a nadto w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 59 sentencji wyroku przyjmuje, iż czynu tego dopuścił się wspólnie i w porozumieniu z D. Z. i M. J. oraz z osobami nieustalonymi i odpowiadającym w innym postępowaniu i wymierza oskarżonemu nowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny: ⚫ za czyn przypisany w pkt 59 - 2 (dwa) lata i 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności i 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; ⚫ za czyn przypisany w pkt 60 wyroku - 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności;
23. e)
24. e)na podstawie art. 46§1 kk zasądza od oskarżonego, tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem na rzecz (...) w P. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo, o którym mowa w pkt 60 wyroku; 7) w zakresie dotyczącym oskarżonego D. G.
25. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności oraz grzywny;
26. b)uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym czynów opisanych w pkt 86, 107 i 108 komparycji wyroku i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Łodzi;
27. c)orzeczoną wobec oskarżonego karę za czyn przypisany w pkt 15 sentencji wyroku łagodzi do 1 (jednego) roku i 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności;
28. d)na podstawie art. 46§1 kk zasądza od oskarżonego D. G., tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem: ⚫ na rzecz (...) w Ł. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane w pkt 95 komparycji wyroku; ⚫ na rzecz (...) w K. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane w pkt 115 komparycji wyroku; ⚫ na rzecz (...) w B. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane w pkt 120 komparycji wyroku; ⚫ na rzecz (...) w Ł. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za przestępstwo opisane w pkt 135 komparycji wyroku;
29. e)
30. e)z opisu czynu, o którym mowa w pkt 125 komparycji wyroku, a przypisanego w pkt 95 sentencji wyroku eliminuje zwrot „będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat od odbycia kary w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy”; 8) w zakresie dotyczącym oskarżonego Z. K.
31. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności oraz grzywny;
32. b)uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 15 wyroku i na podstawie art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie karne w tej części umarza, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;
33. c)z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 107 i 108 wyroku eliminuje, iż działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepis art. 65 kk i wymierza oskarżonemu Z. K. za każdy z przypisanych czynów kary po 1 (jeden) rok pozbawienia wolności oraz kary grzywny po 30 (trzydzieści) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 9) w zakresie dotyczącym oskarżonego S. C.
34. a)uchyla orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności oraz grzywny;
35. b)uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 15 wyroku i na podstawie art. 17§1 pkt 6 kpk postępowanie karne w tej części umarza, a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;
36. c)z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 119 wyroku eliminuje, iż działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepis art. 65 kk i wymierza oskarżonemu S. C. za każdy z przypisanych czynów kary po 1 (jeden) rok pozbawienia wolności oraz kary grzywny po 30 (trzydzieści) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 10) w zakresie dotyczącym oskarżonego K. J. odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 170 wyroku za podstawę prawna skazania przyjmuje przepis art. 233§1 kk 11) w zakresie dotyczącym oskarżonych P. M. i I. K. - na podstawie art. 46§1 kk tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem zasądza:
37. a)od oskarżonego P. M. na rzecz (...) w B. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za czyn z pkt 490 komparycji wyroku;
38. b)od oskarżonego I. K. na rzecz inspektoratu PZU SA w Z. kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych w związku ze skazaniem za czyn z pkt 503 komparycji wyroku; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. apelacje obrońców oskarżonych: M. J., M. W., G. Z., J. Z., M. D., R. D., A. B. i M. M. uznaje za oczywiście bezzasadne. V. na podstawie art. 85 kk i art. 86§ 1 i 2 kk wymierza kary łączne : 1. oskarżonemu C. J. 4 (cztery) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 2. oskarżonemu M. K. 2 (dwa) lata i 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 3. oskarżonemu D. Z. 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; 4. oskarżonemu K. K. 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 5. oskarżonemu S. J. 3 (trzy) lata i 2 (dwa) miesiące pozbawienia wolności; 6. oskarżonemu D. G. 3 (trzy) lata pozbawienia wolności oraz 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 7. oskarżonemu Z. K. 1 (jeden) rok i 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 8. oskarżonemu S. C. 1 (jeden) rok i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; VI. VI. VI. na podstawie art. 69§1 i 2 kk i art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych Z. K. i S. C. łącznych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 4 (cztery) lata; VII. zasądza na rzecz oskarżyciela posiłkowego PZU SA w W. tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego: 1) od oskarżonych: C. J., M. J., D. G., M. M.

(2), I. K., P. M. i S. J. kwoty po 203,90 (dwieście trzy złote dziewięćdziesiąt groszy) - łącznie za postępowanie przed sądem I i II instancji; 2) od oskarżonych: G. Z. i J. Z. kwoty po 98,40 (dziewięćdziesiąt osiem złotych czterdzieści groszy) - za postępowanie przed sądem I instancji; VIII. VIII. VIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. T. S., adw. A. L., adw. E. L., adw. M. S., adw. W. C. i W. W. kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IX. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II AKa 69/12 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 21.01.2011 r. wydanym w sprawie XVIII K 93/08 uznał niżej wymienionych oskarżonych za winnych popełnienia przestępstw wyczerpujących dyspozycję: 1) C. J.

1. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
2. b)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
3. c)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
4. d)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
5. e)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
6. f)art. 297§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
7. g)art. 286§1 k.k., art. 270§1 k.k. i art. 18§2 k.k. w zw. z art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
8. h)art. 291§1 k.k.,
9. i)art. 292§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
10. j)art. 291§1 k.k.,
11. k)art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k.,
12. l)art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 280 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
13. m)art. 229 §3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
14. n)art. 229 §3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
15. o)18 §2 k.k. w zw. z art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
16. p)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., 2) 2) M. J.
17. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.
18. b)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.
19. c)art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 280 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.
20. d)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
21. e)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
22. f)art. 291§1 k.k.,
23. g)art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
24. h)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., 3) 3) D. Z.
25. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
26. b)art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 280 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
27. c)art. 297 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
28. d)art. 286 §1 k.k. i art. 270 §1 k.k. i art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
29. e)art. 18 §1 k.k. w zw. z art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
30. f)art. 229 §3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwit.nia 2004 r.,
31. g)art. 292 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,
32. h)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., 4) P. W.
33. a)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k.,
34. b)art. 291 §1 k.k. ,
35. c)art. 291 §1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.,
36. d)art. 291§1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., 5) S. J.
37. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
38. b)art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 280 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
39. c)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
40. d)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., 6) M. K.
41. a)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 279 §1 k.k.,
42. b)art. 270 §1 k.k.,
43. c)art. 229 §3 k.k.,
44. d)art. 291 §1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k.,
45. e)art. 291 §1 k.k., 7) K. K.
46. a)
47. a)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 271 §1 i 3 k.k.,
48. b)art. 229 §3 k.k.,
49. c)art. 291 §1 k.k.,
50. d)art. 286 §1 k.k.,
51. e)art. 286 §1 k.k., 8) D. G.
52. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
53. b)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
54. c)art. 270 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
55. d)art. 291 §1 k.k. w zw. z 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
56. e)art. 270§1 k.k. w zw. z 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
57. f)art. 291 §1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
58. g)art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
59. h)art. 306 k.k.,
60. i)art. 272 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k.,
61. j)art. 291§1 k.k., art. 306 k.k. w zw. z art. 112k.k.,
62. k)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
63. l)art. 229 §3 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,
64. m)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
65. n)art. 279 §1 k.k.,
66. o)art. 272 k.k.,
67. p)art. 279 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
68. q)art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
69. r)art. 279§1 k.k.,
70. s)art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
71. t)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 64§1 k.k.,
72. u)art. 263 §2 k.k.,
73. v)art. 275 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., 9) Z. K.
74. a)
75. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
76. b)art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
77. c)art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., 10) R. D.
78. a)art. 271 §1 i 3 k.k. 11) S. C.
79. a)
80. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
81. b)art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. 12) G. Z.
82. a)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k.,
83. b)art. 229 §3 k.k.,
84. c)art. 291 §1 k.k.,
85. d)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k., 13) A. B.
86. a)
87. a)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 297 §1 k.k. i art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 14) M. W.
88. a)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 297 §1 k.k. i art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 15) K. J.
89. a)art. 233 k.k.,
90. b)art. 286 §1 k.k., 16) 16) J. Z. art. 286 §1 k.k., 17) 17) M. D. art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 18) 18) L. M.
91. a)art. 18 §2 k.k. w zw. z art. 271 §1 i 3 k.k.,
92. b)art. 229 §1 i 3 k.k.,
93. c)art. 270 §1 k.k.,
94. d)art. 291 §1 k.k., 19) 19) M. M.
95. a)art. 258 §1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
96. b)art. 306 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
97. c)art. 291 §1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r.,
98. d)art. 306 k.k.,
99. e)art. 263 §2 k.k., 20) T. K. art. 292 k.k., 21) 21) 21) P. M.
100. b)art. 279§1 k.k.,
101. c)art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k.,
102. d)art. 291§1 k.k., 22) I. K.
103. a)
104. a)art. 291 §1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i w zw. z art. 64 §1 k.k.,
105. b)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 306 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i w zw. z art. 64§1 k.k.,
106. c)art. 291§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k., 23) M. M.

(2)– karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek dziennych po 50 złotych każda. Wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone wobec oskarżonych: Z. K., R. D., S. C., G. Z., A. B., M. W., K. J., J. Z., M. D., L. M., T. K. i P. M.. Apelacje od powyższego wyroku złożyli: - prokurator w odniesieniu do oskarżonych Z. K., S. C., M. P. i W. M.; - pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w odniesieniu do oskarżonych C. J., M. J., S. J., D. G., G. Z., J. Z., P. M., I. K. i M. M.

(2); - obrońcy oskarżonych C. J., M. J., D. Z., P. W., S. J., M. K., K. K., D. G., Z. K., R. D., S. C., G. Z., A. B., M. W., K. J., J. Z., M. D., L. M., M. M., T. K. i M. M.

(2). Prokurator zaskarżył wyrok w stosunku do oskarżonych Z. K. i S. C. – w zakresie rozstrzygnięcia o karze, natomiast w stosunku do oskarżonych M. P. i W. M. – w całości i zarzucił: 1) w stosunku do oskarżonych Z. K. i S. C. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 65 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 73 §2 k.k. polegająca na nie oddaniu oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora, podczas, gdy orzeczenie tego obowiązku jest obligatoryjne w stosunku do obu oskarżonych skazanych za przestępstwo z art. 258 §1 k.k., 2) w stosunku do oskarżonych M. P. i W. M. obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy ujawnionych w toku postępowania karnego i bezzasadne przyjęcie przez sąd, że: w stosunku do W. M. zachodzi powaga rzeczy osądzonej, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje jednoznacznie, że oskarżonemu zarzucono w akcie oskarżenia w swej istocie inne przestępstwo popełnione w innym czasie i nie zachodzi tożsamość faktyczna zdarzeń; w stosunku do M. P. brak jest jednoznacznych dowodów na jego sprawstwo i nieuwzględnienia w tym zakresie zeznań R. L., R. S. oraz zasad doświadczenia życiowego, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwala na przyjęcie, że oskarżony miął pełna świadomość przyjęcia samochodu pochodzącego z kradzieży i dokonania w nim przebicia numerów identyfikacyjnych. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonych W. M. i M. P. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zmianę wyroku w stosunku do oskarżonych Z. K. i S. C. i oddanie oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonych: C. J., M. J., D. G., M. M.

(2), I. K., G. Z., J. Z., P. M., S. J. i zarzucił: 1) obrazę przepisu prawa materialnego art. 46 §1 k.k. przez jego niezastosowanie polegające na nie orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody w stosunku od oskarżonych:

1. a)
2. a)C. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. w wysokości 36 090 zł.,
3. b)C. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 26 000 zł.,
4. c)C. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 64 263 zł.,
5. d)M. J. i S. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. w wysokości 17 020 zł.,
6. e)M. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 27 000 zł.,
7. f)M. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 40 500 zł.,
8. g)M. J. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 16 400 zł.,
9. h)D. G. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 35 483, 72 zł.,
10. i)D. G. i M. M. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. w wysokości 50 000 zł.,
11. j)D. G. i P. M. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 35 200 zł.,
12. k)D. G. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 26 900 złotych od J. Z. oraz G. Z. i D. G.,
13. l)I. K. pomimo, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego złożył w piśmie z dnia 5 lipca 2010 roku wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 §1 k.k. w wysokości 70 300 zł., 2) obrazę przepisu prawa procesowego art. 627 k.p.k. przez nie orzeczenie o zwrocie kosztów zastępstwa adwokackiego od: C. J.,. M. J., D. G., M. M.

(2), I. K., G. Z., J. Z., P. M., S. J. według norm przepisanych na rzecz oskarżyciela posiłkowego w sytuacji, gdy wobec złożenia wniosku przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego koszty te winny być zasądzone, 3) obrazę .przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. w zakresie uniewinnienia oskarżonego G. Z. od czynu zarzuconego mu w punkcie 356 aktu oskarżenia w punkcie 127 wyroku, poprzez nie wskazanie jakie fakty sąd uznał za udowodnione oraz jakie fakty sąd uznał za nie udowodnione, a także nie wskazanie dlaczego oparł się na dowodach korzystnych dla oskarżonego i nie wskazaniu dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, co w chwili obecnej znacznie utrudnia prześledzenie toku rozumowania sądu I instancji i kontrolę instancyjną zapadłego orzeczenia. Podnosząc powyższe pełnomocnik wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej:

1. a)
2. a)orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) w W., tak jak zostało to wskazane w zarzutach 1): a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l czyli: - od C. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 22 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 36 090 złotych, - od C. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 24 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 26 000 złotych, - od C. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 25 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 64 263 złotych, - od M. J. i S. J. w związku z przypisanymi im czynami w punkcie 37 wyroku o orzeczenie od nich obowiązku naprawienia szkody w wysokości 17 200 złotych, - od M. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 38 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 27 000 złotych, - od M. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 39 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 40 500 złotych, - od M. J. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 40 wyroku o orzeczenie od niego obowiązku naprawienia szkody w wysokości 16 400 złotych - od D. G. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 86 wyroku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 35 483, 72 złotych, - od D. G. i M. M.

(2)w związku z przypisanymi im czynami w punktach 86 i 225 wyroku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 50 000 złotych, - od D. G. i P. M. w związku przypisanymi im czynami w punktach 96 i 207 wyroku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 35 200 złotych, - od l. K. w związku z przypisanym mu czynem w punkcie 219 wyroku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 70 300 złotych, - zaś co do zarzutu 1 l) pełnomocnik wnosi o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 6 900 złotych (z uwagi na zasądzone naprawienie szkody na podstawie artykułu 72 §2 k.k. wobec J. Z. oraz G. Z.), 2) zasądzenie na podstawie artykułu 627 k.p.k. kosztów zastępstwa adwokackiego od: C. J., M. J., D. G., M. M.

(2), I. K., G. Z., J. Z., P. M., S. J. według norm przepisanych na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) w W., 3) uchylenie zaskarżonego wyroku odnośnie G. Z. w zakresie rozstrzygnięcia o uniewinnieniu w punkcie 126 wyroku od czynu zarzuconego oskarżenemu w punkcie 356 aktu oskarżenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) w W. za postępowanie przed Sądem II instancji od: C. J., M. J., D. G., M. M.

(2), I. K., G. Z., J. Z., P. M., S. J.. Obrońca oskarżonego C. J. zaskarżył wyrok w całości w zakresie pkt 15, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25, 26, 28, 29, 30, 32, 33 i zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, przyjęcie istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wyrażający się w uznaniu oskarżonego za winnego zarzucanych mu przestępstw w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego, wyjaśnień współoskarżonych oraz zeznań świadków z wyłączeniem R. L. prowadzi do wniosku przeciwnego. Podnosząc powyższe obrońca wnosił: 1) 1) o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich wymienionych wyżej czynów, ewentualnie 2) 2) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonych M. J. i M. K. zaskarżył wyrok w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego w/w oskarżonych w części dotyczącej uznania oskarżonych za winnych przypisanych im czynów zabronionych i zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1. a)
2. a)art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. polegającą na tym, że sąd okręgowy nie odniósł się w sposób wyczerpujący do relewantnych w sprawie - ujawnionych w toku rozprawy głównej - okoliczności, nie odnosząc się w zasadniczej części pisemnych motywów wyroku do tego, jak ocenił poszczególne dowody, w szczególności dlaczego oparł się na jednych dowodach, w szczególności wyjaśnieniach i zeznaniach R. L., nie uznając dowodów przeciwnych - jak wyjaśnień oskarżonych M. J. i M. K., jak również nie biorąc pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, a związanych z rzeczywistymi motywami nieprawdziwych wyjaśnień składanych przez pomawiającego ich R. L., co odbyło się z rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, a w zakresie przestępstwa rozboju przypisanego oskarżonemu M. J. dlaczego oparł się na zeznaniach świadka P. K., w sytuacji gdy zachodzą poważne wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia czynności okazania, które mogły mieć wpływ na zeznania świadka w części dotyczącej uczestniczenia przez oskarżonego J. w zdarzeniu,
3. b)art. 413 §2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 332 §1 pkt 2 k.p.k. polegająca na pominięciu w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. J. danych osobowych współsprawców - co najmniej dwóch osób fizycznych rzekomo współdziałających razem z nim w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co powoduje, że opis czynu przypisanego oskarżonemu operujący terminem „działał wspólnie i w porozumieniu z R. L. i innymi osobami” jest niepełny i nie odpowiada wymogom zastosowanego przepisu prawa materialnego, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na nietrafnym i dowolnym przyjęciu sprawstwa i winy oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów zabronionego w sytuacji, gdy całokształt materiału dowodowego poddany prawidłowej ocenie nie daje podstaw do przyjęcia tak daleko idących wniosków (pewności stwierdzeń, co do winy) i przyjęcia takich ustaleń faktycznych. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów zabronionych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Obrońca oskarżonych D. Z., K. K., G. Z., J. Z. i M. D. zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonych: 1) D. Z. - w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 15, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50 (zarzuconych w pkt 39, 40, 41, 42, 43, 44, 46 i 47) oraz pkt 52 i 230 wyroku - w całości, 2) K. K. - w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 77, 78, 79, 80, 81 (zarzuconych w pkt 73, 76, 77, 78, 79, 80) oraz pkt 83 wyrobu - w całości, 3) G. Z. - w zakresie czynów przypisanych w pkt 124, 125, 126, 128 (zarzuconych w pkt 353, 354, 355 i 357) oraz pkt 129-132 wyroku - w całości, 4) J. Z. - w zakresie czynu przypisanego w pkt 184 (zarzuconego w pkt 450) oraz pkt 185-187 wyroku - w całości, 5) M. D. - w zakresie czynu przypisanego w pkt 188 (zarzuconego w pkt 451) oraz pkt 190-191 wyroku - w całości. i zarzucił: I. I. w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu D. Z.: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. - poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu D. Z. w pkt 44 wyroku, w tym w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego D. Z. i bezzasadne odmówienie im przymiotu wiarygodności oraz dowodu z zeznań świadka P. K. w kontekście przeprowadzonej z jego udziałem czynności okazania osoby oskarżonego, a w konsekwencji błędne uznanie, iż oskarżony dopuścił się czynu penalizowanego treścią art. 280 §1 k.k., 2) art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 k.p.k. - poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu D. Z. w pkt 15 oraz w pkt 45-50 wyroku w postaci wyjaśnień oskarżonego D. Z. oraz wyjaśnień i zeznań świadka R. L., będących co należy podkreślić dowodem z tzw. pomówienia, który winien być przez sąd oceniony niezwykle rozważnie i wnikliwie, a którym to wymogom sąd okręgowy wydając skarżone rozstrzygnięcie nie sprostał, dokonując li tylko zbiorczej oceny tego dowodu, jednocześnie pozostawiając poza swoimi rozważaniami istotne okoliczności, które wpływały w sposób bezpośredni na ocenę wyjaśnień i zeznań R. L. i wartość dowodową przekazywanych przez niego relacji, a także niezależnie od w/w zarzutów: 2) 2) 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki relewantne w świetle treści art. 258 §1 k.k. do przyjęcia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, o jakiej mowa w w/w przepisie, a nadto, iż oskarżony D. Z. brał w niej udział oraz, że zachowań przypisanych oskarżonemu w pkt 44-50 dopuścił się w ramach takiej konstrukcji prawnej - podczas, gdy z jednej strony brak było trwałej struktury organizacyjnej istotnej dla jej bytu, wspólnego z góry ustalonego celu jej działania, wyodrębnionego ośrodka decyzyjnego, czy też hierarchii powiązań, z drugiej zaś z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało nadto, aby oskarżony D. Z. w ramach takiej struktury pełnił zindywidualizowaną rolę, akceptował wspólny jej cel, posiadał więzi organizacyjne oraz powiązania socjologiczno-psychologiczne z jej członkami, a w konsekwencji zachowanie oskarżonego mogło być oceniane jedynie na płaszczyźnie formy zjawiskowej „zwykłego” współsprawstwa, a nadto: 3) 3) 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony D. Z. zachowań przypisanych w pkt 44, 45 i 49 dopuścił się w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej przypisanej oskarżonemu w pkt 15 wyroku, w sytuacji gdy z ustalonego przez sąd stanu faktycznego oraz z opisu czynu z pkt 15 wyroku wynikało wprost, iż celem takiej grupy (niezależnie od wcześniej podniesionego zarzutu dotyczącego istnienia w realiach niniejszej sprawy takiej struktury) nie było popełnianie przestępstw, które zostały przypisane oskarżonemu D. Z. w w/w pkt sentencji wyroku, a nadto by miały one związek z jej funkcjonowaniem,. co w konsekwencji powodowało, iż brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony D. Z. dopuścił się ich w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a także w zakresie czynów przy pisanych oskarżonemu w pkt. 47 i 48 wyroku: 4) 4) 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony D. Z. zachowaniami przypisanymi oskarżonemu w pkt. 47 i 48 wyroku wypełnił dyspozycję art. 229 §3 k.k. i podżegania do czynu penalizowanego treścią art. 271 §3 k.k., podczas gdy z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynikało jedynie, iż oskarżony D. Z. działał umyślnie, bez jednoczesnego wskazania przez sąd na postać tego zamiaru, tymczasem zaś w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym przy uwzględnieniu przyjętej przez sąd w tym zakresie konstrukcji współsprawstwa) brak było podstaw do uznania, iż oskarżony D. Z. działał w tym zakresie z zamiarem bezpośrednim, a która to postać zamiaru stanowi warunek sine qua non do przypisania oskarżonemu, tak zarówno czynu z art. 229 §3 k.k., jak i podżegania do czynu z art. 271 §3 k.k., a także niezależnie od w/w zarzutów: 5) 5) 5) rażącą niewspółmierność (surowość) kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonemu D. Z., wynikającą z braku należytego rozważenia przez sąd wszystkich okoliczności wpływających na wymiar kar orzekanych za poszczególne czyny wobec oskarżonego D. Z., w tym przede wszystkim faktu jego uprzedniej niekaralności oraz znacznego upływu czasu od popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu do daty wyrokowania, a nadto błędnego rozważenia przez sąd okoliczności wpływających na wymiar kary łącznej za wszystkie zbiegające się przestępstwa, przemawiających w ocenie sądu za odstąpieniem od zastosowania zasady pełnej absorpcji. II. w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu K. K. w pkt 77 i 78 wyroku: naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. - poprzez dowolną ocenę zebranego, w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego K. K., w zakresie w jakim sąd odmówił wiary twierdzeniom oskarżonego, w których wskazywał, iż nie miał świadomości co do tego, że oskarżony D. G. przeprowadza odprawy celne pojazdów wręczając korzyści majątkowe funkcjonariuszom celnym oraz, że osobą z którą przyjechał na jego posesję był rzeczoznawca samochodowy, a także błędną ocenę w tym kontekście wyjaśnień D. G. oraz wyjaśnień i zeznań R. L., III. III. w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu K. K. w pkt 80 wyroku: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony K. K. czynem zarzuconym oskarżonemu w pkt 79 aktu oskarżenia (przypisanym w pkt 80 sentencji wyroku) wypełnił dyspozycję art. 286 §1 k.k. - podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż kredyt w kwocie 20.305 zł udzielony B. Z. był spłacany, a zatem brak było możliwości przypisania oskarżonemu działania z winy umyślnej w postaci zamiaru bezpośredniego kierunkowego wymaganego treścią art. 286 §1 k.k., a możliwe było co najwyżej uznanie, iż oskarżony udzielił pomocy do czynu penalizowanego treścią art. 297 §1 k.k., IV. IV. w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu K. K. i M. D. w pkt 81 i 188 wyroku: naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. poprzez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego K. K. oraz M. D. w zakresie, w jakim sąd odmówił wiary twierdzeniom oskarżonych, w których oboje oskarżeni podawali, że oskarżona M. D. została rzeczywiście zatrudniona w firmie (...) Sp. z o.o. i miała być akwizytorem, zaś pracowała krótko, z uwagi na problemy zdrowotne i przyjęcie, iż zatrudnienie oskarżonej M. D. miało charakter fikcyjny, V. V. w zakresie czynów przypisanych oskarżonym J. Z. i G. Z. w pkt 128 i 184 wyroku: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. - poprzez dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonych G. Z. oraz J. Z., w których G. Z. zaprzeczał aby w jakikolwiek sposób ustalał wspólnie z R. L. popełnienie przestępstwa kradzieży pojazdu marki T. (...), zaś J. Z. stwierdził, iż samochód ten rzeczywiście został mu skradziony, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony J. Z. dopuścił się przestępstwa oszustwa na szkodę (...), zaś G. Z. udzielił pomocy do tego czynu podczas, gdy przy prawidłowej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym analizie wartości dowodowej relacji przedstawionej przez oskarżonych G. Z. oraz J. Z., brak było podstaw do takiej oceny, VI. w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu G. Z.; w pkt 124 wyroku: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. - poprzez dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego G. Z., w zakresie, w jakim sąd odmówił wiary twierdzeniom oskarżonego, iż nie miał on świadomości wręczania korzyści majątkowej w celu skłonienia osoby pełniącej funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego, w tym również zeznań R. L., prowadzi do stwierdzenia, iż oskarżony G. Z. nie miał świadomości w zakresie przypisanego mu czynu, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony G. Z. dopuścił się przestępstwa podżegania do poświadczenia nieprawdy, podczas gdy przy prawidłowej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym analizie wartości dowodowej relacji przedstawionej przez oskarżonego G. Z. oraz przy prawidłowej ocenie informacji zeń płynących, brak było podstaw do takiej oceny, VII. w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu G. Z. w pkt 125 sentencji wyroku: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony G. Z. dopuścił się czynu przypisanego mu w pkt 125 sentencji wyroku, podczas gdy przy prawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności wartości dowodowej wyjaśnień G. Z., nie wynikało, aby oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z R. L.. VIII. VIII. w zakresie czynu przypisanego G. Z. w pkt 126 sentencji wyroku: naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1) 1) art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. - poprzez dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego G. Z. w zakresie, w jakim sąd odmówił wiary twierdzeniom oskarżonego, iż, nigdy nie nabywał samochodu od R. L., a także nie przerabiał jakichkolwiek numerów identyfikacyjnych silnika wraz z M. M., co w konsekwencji powodowało, iż przy prawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego, brak było podstaw do uznania, iż oskarżony G. Z. dopuścił się zarzucanego mu czynu, 2) art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 k.p.k. - poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia powodów, dla których sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego G. Z. i ograniczenie rozważań w tym zakresie jedynie do stwierdzenia w sposób ogólny, iż oskarżony miał świadomość nielegalnego pochodzenia samochodu. Podnosząc powyższe obrońca oskarżonych wnosił o: zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez: uniewinnienie oskarżonych D. Z., G. Z., J. Z. i M. D. od przypisanych im czynów, uchylenie rozstrzygnięcia w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego K. K., uniewinnienie oskarżonego K. K. od czynów przypisanych w pkt 77, 78 i 81 wyroku, uznanie w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 80 wyroku, iż oskarżony udzielił pomocy do czynu z art. 297 §1 k.k. i złagodzenie orzeczonej kary, wymierzenie 'za czyny przypisane oskarżonemu K. K. w pkt 79 i 80 wyroku kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania - ewentualnie o: zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego D. Z., poprzez: uchylenie rozstrzygnięcia w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego D. Z., uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego w pkt. 15 wyroku oraz wyeliminowanie z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 44-50 sformułowania „w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej przypisanej oskarżonemu w pkt 15 wyroku” oraz z podstawy wymiaru kary art. 65 §1 k.k. i złagodzenie kar jednostkowych pozbawienia wolności wymierzonych za poszczególne czyny, orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności na zasadzie pełnej absorpcji - ewentualnie o: uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Obrońca oskarżonych P. W. i M. W. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego P. W. w całości co do winy w zakresie skazania go w punktach 53, 54, 55 i 56 wyroku, a także na korzyść oskarżonego M. W. w całości co do winy w zakresie skazania go w punkcie 156 wyroku z czyny opisane w punktach 413, 414 i 415 aktu oskarżenia i zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a mianowicie:
4. a)
5. a)art. 2 §2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 §2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. poprzez dokonanie analizy zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień i zeznań współoskarżonego R. L. z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu występujących wątpliwości na niekorzyść obydwu oskarżonych oraz pozostawianiem poza oceną części dowodów, które obiektywny sąd winien przeprowadzić z urzędu, zwłaszcza gdy dotychczasowe ustalenia poczynione na podstawie opinii biegłego budziły poważne wątpliwości co do trafności jego wniosków,
6. b)art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 367 §1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii wnioskowanego na rozprawie biegłego z dziedziny mechanoskopii w sytuacji, gdy dotychczasowe opinie różniły się zasadniczo co do wniosków końcowych, a przedkładane w toku rozprawy dokumenty wskazywały nadto na ich błędność,
7. c)art. 2 §2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wadliwą ocenę zeznań świadków J. O., B. O., U. Z. oraz wyjaśnień D. G., a to w następstwie poczynienia ustaleń wyłącznie o zeznania świadka R. L., 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu za trafny poglądu, że sporządzona między stronami umowa o charakterze cywilno-prawnym, jaką jest umowa komisu, obliguje każdorazowo komisanta do przyjęcia i fizycznego przechowywania na terenie przedsiębiorstwa przedmiotu umowy, podczas gdy obowiązek taki nie wynika z norm regulujących to zagadnienie. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wnosił o uniewinnienie oskarżonych P. W. i M. W. od popełnienia przypisanych im wyrokiem czynów. Obrońca oskarżonego S. J. zaskarżył wyrok w całości, poza punktami 62 i 223, zarzucając: 1) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 §2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k.
8. a)
9. a)odnośnie przypisanego czynu z punktu 15 wyroku, przez niezasadne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego S. J., że nie miał on świadomości istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, a zatem nie uczestniczył w żadnej formie w jej strukturach i nie wykonywał żadnych czynności na czyjeś polecenia,
10. b)odnośnie przypisanego czynu z punktu 59 wyroku, przez niezasadne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego S. J., który zaprzecza co do swego rzekomego udziału polegającego na pobiciu P. K. i usiłowaniu zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego marki M.,
11. c)odnośnie przypisanych czynów z punktów 60 i 61 wyroku, przez niezasadne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego S. J., który zaprzeczał dopuszczeniu się w jakiejkolwiek formie umyślnego paserstwa samochodów: F. (...) i V. (...), 2) naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów przez uznanie sprawstwa oskarżonego S. J. co do przypisanych mu czynów w oparciu o zeznania R. L. i P. K., 3) niezasadnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom M. J., potwierdzających wyjaśnienia S. J. odnośnie czynów z punktów 60 i 61 wyroku, 4) rozstrzygnięciu ujawnionych w materiale dowodowym wątpliwości co do przypisanych S. J. czynów, na jego niekorzyść, 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający na przyjęciu, że oskarżony S. J. dopuścił się przypisanych mu czynów, pomimo że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na uznanie go za winnego ich popełnienia, 6) alternatywnie obrońca podniósł zarzut rażącej surowości kary pozbawienia wolności orzeczonej za poszczególne czyny, jak i kary łącznej. Podnosząc powyższe obrońca wnosił: 1) o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanych mu czynów, 2) ewentualnie o znaczne złagodzenie orzeczonych kar pozbawienia wolności za poszczególne czyny, jak i kary łącznej – mając na uwadze okres tymczasowego aresztowania odbytego do sprawy przez oskarżonego, pozwalającego uznać, że odbył on w całości złagodzoną przez sąd karę pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego D. G. zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego i zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa materialnego - pkt 15 wyroku - art. 258 §1 k.k., wobec uznania, że oskarżony D. G. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 258 §1 k.k., podczas gdy w sprawie nie zebrano dostatecznych dowodów istnienia zorganizowane] grupy lub związku przestępczego, a wykazano co najwyżej współdziałanie przestępcze sprawców, 2) obrazę przepisów prawa materialnego - art. 60 §3 k.k. z powodu nie zastosowania wobec oskarżonego D. G. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary pomimo wypełnienia przez oskarżonego przesłanek obligujących sąd do zastosowania przedmiotowej instytucji, 3) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia w punktach 85, 94, 65 i 103 wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 5 §2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego i współoskarżonych S. C., Z. K., opinii rzeczoznawców oraz świadków R. L. i P. G. przy jednoczesnym pomijaniu tej części wyjaśnień i zeznań R. L. i P. G., z których wynika brak świadomości D. G. w kwestii wręczania korzyści rzeczoznawcom i celnikowi przez R. L., 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w punktach 85, 94, 65 i 103 wyroku polegający na przyjęciu winy oskarżonego, podczas gdy dowody zebrane w sprawie wskazują, że oskarżony nie miał świadomości ewentualnego popełniania przestępstw przez innych sprawców, 5) rażącej niewspółmierności kary, zwłaszcza kary wymierzonej za czyn z art. 258 §1 k.k. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1) uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów przypisanych mu w pkt: 94, 95 i 103 oraz w pkt 15 i 85 wyroku oraz wyeliminowanie z opisów pozostałych czynów przypisanych oskarżonemu kwalifikacji z art. 258 §1 k.k. i art. 65 k.k., 2) zastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianej w art. 60 §3 k.k., 3) w razie nieuwzględnienia wniosku z punktu poprzedzającego, obniżenie kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny i warunkowe zawieszenie wykonania łącznej kary pozbawienia wolności, 4) ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego Z. K. zaskarżył wyrok na korzyść wobec oskarżonego, co do punktów 107, 108, 110-113 i zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k. przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą zwłaszcza na:
12. a)
13. a)całkowitej negacji wyjaśnień oskarżonego Z. K. z postępowania sądowego, uznaniu ich za niewiarygodne i nieprawdziwe, choć znajdują potwierdzenie w innych dowodach osobowych i dokumentach,
14. b)niemal apriorycznym uznaniu, że wszystkie zeznania (a wcześniej wyjaśnienia) R. L. cechuje rzetelność, szczerość i że informacje w nich zawarte opowiadają prawdzie w sytuacji, kiedy depozycje te w wielu momentach są sprzeczne wewnętrznie, jak i z zeznaniami m.in. św. M. L., P. G., J. O., C. D., A. K., U. Z., K. G. oraz wyjaśnieniami niemal wszystkich oskarżonych,
15. c)niezasadnym dezawuowaniu wyjaśnień pozostałych oskarżonych w tych fragmentach, kiedy ich wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z relacjami R. L.,
16. d)niepełnej ocenie materiału dowodowego poprzez całkowite pominięcie oceny zeznań celnika P. G., bardzo ważnego świadka, który w swoich zeznaniach podał szereg okoliczności potwierdzających wyjaśnienia Z. K. i podważających słowa R. L., na podstawie którego depozycji sąd ustala niemal cały stan faktyczny sprawy,
17. e)nietrafnym uznaniu, że Z. K. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mimo, iż z materiału dowodowego, w tym z zeznań R. L., nie wynika by taka zorganizowana grupa przestępcza kiedykolwiek istniała, a jeśli nawet, to oskarżony nie miał świadomość jej istnienia i nie brał w niej udziału,
18. f)nie wzięcie pod uwagę, podczas oceny wiarygodności zeznań R. L. takich okoliczności, jak: uprzednia jego dwukrotna karalność za czyn z art. 233 §1 k.k. i dwukrotna za czyn z art. 238 k.k., wielokrotne oszustwa, w tym lekarzy psychiatrów w celu uzyskania korzystnych dla siebie opinii psychiatrycznych, co winno mieć istotny wpływ na ocenę tego źródła dowodowego,
19. g)całkowitemu odmówieniu wiary wyjaśnieniom współoskarżonych: D. G., C. J., D. Z., P. W. w zakresie w jakim kategorycznie zaprzeczali by udzielali korzyści majątkowych rzeczoznawcy K. za wydawanie przez niego ocen technicznych ich samochodów uznając, że nie zasługują one na wiarę, albowiem są one sprzeczne z dowodem z zeznań R. L.,
20. h)całkowitemu daniu wiary jednocześnie zeznaniom R. L. i świadków M. L., U. Z., A. K. czy K. G. w sytuacji, gdy zeznania tych ostatnich zaprzeczają wprost relacjom przedstawionym przez „małego świadka koronnego”,
21. i)braku korelacji między tymi samymi zarzutami postawionym współdziałającym w dokonaniu czynu zabronionego,
22. j)niewyjaśnieniu różnic pomiędzy stopniem uszkodzeń szeregu samochodów wskazywanych przez R. L., a dokumentem w postaci oceny technicznej uszkodzeń i braków w pojeździe sporządzonym przez oskarżonego K. (przedłożonym do odprawy celnej),
23. k)wyjątkowo wybiórczym i stronniczym przywołaniem fragmentów dowodów na poparcie przyjętego stanu faktycznego i to zarówno w odniesieniu do osobowych źródeł dowodowych, jak i dokumentów, mimo przeprowadzenia tych dowodów w całości, co przy wnikliwej ocenie całości tych dowodów jednoznacznie wyklucza tezę o sprawstwie i winie oskarżonego, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na:
24. a)ustaleniu, iż Z. K. był biegłym rzeczoznawcą samochodowym, w sytuacji gdy nigdy funkcji biegłego nie pełnił,
25. b)ustaleniu, iż ocena techniczna o stanie pojazdu była niezbędnym dokumentem potrzebnym do odprawy celnej, w sytuacji gdy taki dokument podczas procedury odprawy celnej jest dowodem posiłkowym, fakultatywnym, przeprowadzanym na zlecenie organu celnego,
26. c)ustaleniu, iż powyżej progu 70% uszkodzeń i braków w pojeździe uznawany był on za odpad w sytuacji, gdy żaden przepis prawa takiego progu nie ustalał oraz zaprzeczają temu przesłuchani celnicy,
27. d)mylnym założeniu (jak na str. 192 uzasad. wyr.), że oceny techniczne nie mogą stanowić dowodu na ich rzetelność, gdyż nie można w chwili obecnej ustalić czy stan pojazdu w momencie jego oględzin był tożsamy z opisem w ocenie technicznej, w sytuacji gdy stan techniczny każdego ze 100 sprowadzonych przez siebie samochodów R. L. drobiazgowo opisał (stąd same jego depozycje zajmują 3 tomy akt), co pozwala na porównanie ich stanu z opisem zawartym w ocenie technicznej,
28. e)mylnym założeniu (jak na str. 193 uzasad. wyr.), iż sprawdzenie ocen technicznych wydanych przez K. przez specjalistyczny program (...) nie pozwala na ustalenie czy istotnie stopień uszkodzeń pojazdu wyliczony w ocenie technicznej został zawyżony bądź zaniżony w relacji do rzeczywistego stanu technicznego samochodu, podczas gdy porównanie wyników z oceny technicznej i programu (...) pozwala na ustalenie czy doszło do zawyżenia lub zaniżenia stopnia uszkodzenia pojazdu,
29. f)oparciu ustaleń faktycznych dotyczących zarzutów postawionych Z. K. wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia R. L. w sytuacji, kiedy szereg innych dowodów (zwłaszcza oceny uszkodzeń i braków w pojeździe oraz wydruki z programu (...)), przeczy tezie o sprawstwie i winie oskarżonego w zakresie postawionych mu zarzutów. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego R. D. zaskarżył wyrok wobec oskarżonego, w części – co do zarzutów z punktów 338 i 339 i zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie przepisu art. 410 k.p.k. przez oparcie ustaleń faktycznych na jedynym dowodzie przeprowadzonym w postępowaniu i jedynym powołanym w uzasadnieniu wyroku, to jest zeznaniach R. L.; przyjęcie do ustaleń faktycznych wyroku, ustaleń nie mających oparcia w jakichkolwiek dowodach przeprowadzonych w postępowaniu i ujawnionych w nim, tj. rzekomo wytworzonych przez oskarżonego i materialnie istniejących, a nazywanych w zarzutach aktu oskarżenia zaświadczeniami o dopuszczeniu pojazdu do ruchu na terenie RP; istnieniu tych dokumentów autorstwa oskarżonego w postępowaniu administracyjnym mającym na celu rejestrację pojazdów, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mających wpływ na jego treść, wyrażających się brakiem przeprowadzenia możliwych do przeprowadzenia dowodów powodujących kontrolę zeznań świadka R. L., przez zażądanie dokumentacji ze Starostwa Powiatowego w T., która rzekomo została wytworzona przez R. D. i która rzekomo posłużyła do rejestracji pojazdów, wskazanych w zarzutach 338 i 339; przez ustalenie czy w związku z dokonaniem rzekomego przeglądu pojazdów stacja diagnostyczna (...) przyjęła obowiązkową opłatę administracyjną w kwocie po 200,00 zł i odprowadziła ją zgodnie z obowiązującą procedurą na rzecz Starostwa Powiatowego w T.; zażądanie dokumentacji stacji diagnostycznej (...), dokumentacji rejestracyjnej przeglądu pojazdów wymienionych w zarzutach 338, 339, bądź twardych dysków z rejestracją przeglądów i przyjęciem opłat za przegląd, 3) obrazę przepisów prawa materialnego – art. 271 §3 k.k. – przez błędne kwalifikowanie przyjęcia opłaty obowiązkowej za przegląd pojazdu i odprowadzenie jej na rzecz starostwa powiatowego, jako zachowania z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej i wyczerpującego znamię kwalifikowane, opisane w tym przepisie. W oparciu o powyższe obrońca wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Obrońca oskarżonego S. C. zaskarżył wyrok sądu meriti w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił obrazę przepisów postępowania – art. 4 k.p.k., art. 5 §2 k.p.k., 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 §1 k.p.k. – z powodu jednostronnej oceny dowodów wyłącznie w oparciu o zeznania świadka R. L., z pominięciem i nie omówieniem wszystkich tych dowodów, które nie potwierdzają zeznań tego świadka i przeczą tezom oskarżenia. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie w tej części zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego K. J. zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego i zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania karnego mającego wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 §1 i 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów polegającą w szczególności na:
30. a)
31. a)uznaniu wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w sytuacji gdy są spójne, logiczne i konsekwentne,
32. b)danie waloru wiarygodności niekonsekwentnym i niespójnym zeznaniom świadków: R. L. i M. M.

(6), które to zeznania nie zostały potwierdzone innym pełnowartościowym materiałem procesowym, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na uznaniu sprawstwa i winy oskarżonego, w sytuacji gdy prawidłowa i kompleksowa ocena zebranego materiału dowodowego na taki pogląd nie pozwala. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do sądu I instancji w celu ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego L. M. zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego w całości (pkt 192, pkt 193, pkt 194, pkt 195, pkt 196 i pkt 197 wyroku) i zarzucił: I. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 471 komparycji oraz pkt 192 części dyspozytywnej wyroku: 1) mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przy jego ferowaniu, polegający na przyjęciu, iż oskarżony L. M. brał jakikolwiek udział w nakłanianiu rzeczoznawcy samochodowego R. M. do wydania nie odpowiadającej stanowi faktycznemu opinii dotyczącej samochodu M. (...) w zamian za udzielenie korzyści majątkowej w kwocie 300 zł. - w sytuacji, gdy wszystkie formalności związane z przedmiotowym samochodem w tym kontakty z w/w rzeczoznawcą miały miejsce bez udziału oskarżonego i on sam w żaden sposób nie wpływał na czynności związane z wydaniem opinii, 2) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na jego treść, mianowicie art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 §l i 2 k.p.k. przez lakoniczne przywołanie zeznań R. L. i J. O. na dowód winy oskarżonego L. M. bez zważenia, iż ich zeznania były nie tylko sprzeczne ze sobą, ale i sprzeczne, wewnętrznie, a to nakazywało ich wnikliwe i wszechstronne rozważenie w obliczu konsekwentnego nieprzyznawania się do winy oskarżonego L. M., II. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 472 komparycji oraz pkt 193 wyroku: 1) 1) mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przy jego ferowaniu, polegający na przyjęciu, iż oskarżony w dniu 7.07.1999 r. działając wspólnie, z J. O. wręczył korzyść majątkową w kwocie 300 zł funkcjonariuszowi Urzędu Celnego w S. C. D. w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż L. M. nie brał udziału w czynnościach odprawy, stąd nie sposób było mu przypisać udziału w korumpowaniu funkcjonariusza publicznego, 2) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku mianowicie art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 i 2 k.p.k. przez wybiórczą i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadka J. O., w sytuacji gdy zeznania tego świadka dotknięte były sprzecznościami i swoiście ewoluowały w różnych postępowaniach i jako takie nie powinny stanowić podstawy do budowania odpowiedzialności oskarżonego L. M.; III. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 473 komparycji oraz pkt 194 wyroku: 1) mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przy jego ferowaniu, polegający na przyjęciu, iż oskarżony L. M. w dniu 7.07.1999 r. posłużył się jako autentycznymi podrobionymi dokumentami w postaci duńskiego dowodu rejestracyjnego, duńskiej faktury zakupowej oraz zaświadczenia stwierdzającego jego zameldowanie w Z. w sytuacji, gdy dokumenty te nie były dokumentami podrobionymi w szczególności gdy się zważy, iż zaświadczenie o zameldowaniu było dokumentem autentycznym, fakt otrzymania faktury duńskiej przy legalnym zakupie karoserii na „szrocie” w Danii wynikał zarówno z wyjaśnień L. M. jak też z zeznań R. L. oraz J. O., zaś w odniesieniu do duńskiego dowodu rejestracyjnego mowa była wyłącznie o kserokopii dokumentu, 2) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na jego treść mianowicie art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 i 2 k.p.k. przez zaniechanie rozważenia roli i zakresu udziału oskarżonego L. M. podczas zakupu karoserii w D., możliwości weryfikacji otrzymanych dokumentów zakupowych samochodu, znajomości zasad i reguł nabywania, clenia, dokumentowania oraz świadomego uczestniczenia w odprawie celnej samochodu w obliczu jednorazowego jego wyjazdu po samochód za granicę, braku znajomości języka, które to okoliczności wskazywały, iż L. M. jedynie fizycznie i finansowo uczestniczył w czynnościach odprawy, zaś cały proces odprawy celnej samochodu odbywał się bez jego udziału, VI. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 474 komparycji oraz pkt 195 wyroku: 1) mający wpływ na jego treść błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przy jego ferowaniu polegający na przyjęciu, iż zebrane w sprawie dowody pozwalają, na przyjęcie-paserstwa umyślnego po stronie oskarżonego w związku z nabyciem przez niego samochodu marki M. (...) w sytuacji, gdy:

1. a)
2. a)z zeznań R. L. oraz J. O. jednoznacznie wynikało, iż przedmiotowy samochód został zakupiony na duńskim „szrocie” legalnie i na zakupiony samochód dla L. M. sprzedawca wystawił rachunek i jedynie w odniesieniu do duńskiego dowodu rejestracyjnego była mowa o kserokopii dokumentu,
3. b)z wyjaśnień oskarżonego L. M. jednoznacznie i konsekwentnie wynikało, iż przedmiotowy samochód nabył legalnie,
4. c)obszar prawego nadkola, gdzie biegły stwierdził naprawy blacharskie i w obrębie którego znajdował się nr nadwozia, był obszarem uszkodzonym i opisanym w opinii przy odprawie celnej, jak też o naprawie tego obszaru nadkola zeznawał świadek K. B.,
5. d)silnik przedmiotowego samochodu został nabyty przez oskarżonego od firmy (...) ul. (...), (...)-(...) R. i jak wynika z dokumentu odprawy celnej silnika z dnia 24.08.2000 r. był on bez numeru serii - na dowód czego w sprawie przedłożono dokument nabycia w/w silnika,
6. e)opinia biegłego A. M. z dnia 1.02.2007 w sprawie VI Ds. 50/05 jak i ustna opinia z rozprawy nie odpowiedziała na pytanie o metodologię badań porównawczych pola numerowego samochodu z blachą karoserii samochodu M. (...),
7. f)nie dokonano w sprawie identyfikacji samochodu objętego badaniem przez biegłego pod kątem czy w ogóle ten samochód pochodził z przestępstwa, przyjmując domniemanie niedopuszczalne w prawie karnym; 2) mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. art. 410 k.p.k. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z nadania opinii A. M. waloru dowodu przesądzającego o zasadności zarzutu paserstwa bez dokonania identyfikacji samochodu, która by pozwoliła ocenić czy w istocie nabyty przez oskarżonego samochód pochodził z przestępstwa, a nadto:
8. a)
9. a)
10. a)przez pominięcie w uzasadnieniu zeznań świadków uczestniczących w sprowadzeniu samochodu M. (...), tj. G. O., a także świadków zgłoszonych przez obronę, tj. P. W. od którego L. M. kupił silnik bez numerów oraz skrzynię biegów, a także M. R. od którego L. M. kupił pozostałe części niezbędne do naprawy pojazdu,
11. b)przez dokonanie sprzecznego ustalenia w uzasadnieniu poprzez przyjęcie jako wiarygodne zeznań świadka K. B. a jednocześnie ustalenie, że nastąpiło wstawienie całego elementu blachy z nr VIN z innego pojazdu w M. (...),
12. c)przez niepowołanie innego biegłego z zakresu mechanoskopii w celu dokonania oceny legalności pochodzenia samochodu M. (...) w związku z niepełną i niespójną opinią biegłego M. wydaną na potrzeby niniejszej sprawy. Wskazując na powyższe obrońca wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego T. K. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku poprzez wyrażenie błędnego poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania za udowodniony faktu popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji spowodowało jego skazanie, podczas gdy te dowody i okoliczności, a zwłaszcza błędnie ocenione przez sąd dowody, rozważone we wzajemnym powiązaniu, prowadzą do jednoznacznego wniosku, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa, 2) rażącą niewspółmierność kary wymierzonej T. K., polegającą na niezastosowaniu wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania, mimo zaistnienia ku temu wszystkich przesłanek, w szczególności sposobu zachowania się oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa, powodujących że czyn oskarżonego nie cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, a tym samym w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie poniżej wymienionego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania, dlatego też wymierzona kara jest nadmiernie dolegliwa i nie spełnia swoich ustawowych wymogów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do oskarżonego, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego środka związanego z poddaniem sprawcy próbie w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. Obrońca oskarżonego M. M.

(2)zaskarżył wyrok w części dotyczącej w/w i zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w szczególności: 1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. poprzez zaniechanie dokonania oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego M. M.

(2)i niewskazanie w treści uzasadnienia w jakiej mierze sąd oparł się na tym dowodzie, a w jakiej odmówił mu wiarygodności, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonego, 2) art. 413 §2 k.p.k. poprzez wewnętrzną sprzeczność zawartą w pkt 226 wyroku polegającą na przypisaniu oskarżonemu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., 3) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnień D. G. w zakresie w jakim są one sprzeczne z wyjaśnieniami M. M.

(2), podczas gdy w uzasadnieniu skarżonego wyroku sąd nie wskazał powodów , dla których to wyjaśnienia D. G. a nie M. M.

(2)uznał za wiarygodne i przyjął za podstawę ustaleń faktycznych, 4) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu podstawy faktycznej czynu przypisanego w pkt 226 wyroku, tj. niewskazanie konkretnych zachowań oskarżonego, które wypełniałyby znamiona czynu z art. 291 §1 k.k., co w konsekwencji powoduje, iż zaskarżone orzeczenie nie poddaje się w tym zakresie kontroli instancyjnej; 5) art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. poprzez sprzeczność pomiędzy treścią wyroku a jego uzasadnieniem polegającą na przypisaniu w pkt 225 wyroku czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt 516 aktu oskarżenia (paserstwa samochodu M. (...) nr rej. (...)), podczas gdy treść uzasadnienia wskazuje na to, iz oskarżony w ogóle nie brał udziału w tym przestępstwie. Podnosząc powyższe obrońca wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Z uwagi na to, iż zarówno oskarżeni A. B.oraz M. M. jak i ich obrońcy, nie złożyli wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a apelacje ich zostały uznane za oczywiście bezzasadne, niniejsze uzasadnienie nie odnosi się bezpośrednio do zarzutów zawartych w pisemnych środkach odwoławczych dotyczących w/wym. (argument wynikający z art. 457§2 k.p.k.). Wniesione przez strony środki odwoławcze zasługiwały częściowo na uwzględnienie, w zakresie o jakim mowa będzie poniżej. Odnosząc się ogólnie do środków odwoławczych wniesionych przez obrońców oskarżonych odnotować należy, iż osią zarzutów apelacyjnych było przede wszystkim kwestionowanie przez obronę wiarygodności zeznań R. L. oraz faktu istnienia zorganizowanej grupy przestępczej. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wbrew sugestiom wynikającym z apelacji obrońców oskarżonych, jednoznacznie wskazuje na to, iż sąd meriti co do zasady prawidłowo ocenił zeznania R. L., nadając im walor wiarygodności. Dostrzec należy bowiem, iż zeznania te w odniesieniu do wielu zarzucanych czynów poszczególnym oskarżonym znajdują potwierdzenie nie tylko w osobowych źródłach dowodowych, ale także, co jest bardzo istotne, w dokumentach. Na okoliczności te zasadnie zwracał uwagę sąd I instancji, dokonując oceny zeznań tego świadka. Warto w tym miejscu wskazać, co starają się ze zrozumiałych powodów nie dostrzegać obrońcy oskarżonych, kwestionujący wiarygodność tego źródła dowodowego, iż depozycje R. L. znalazły w znacznej mierze potwierdzenie w innych przeprowadzonych w trakcie przewodu sądowego dowodach, w tym przede wszystkim wyjaśnieniach: D. G., P. M., M. M., M. A., B. Z., Z. K. i innych, a także zeznaniach świadków: M. M.

(6), częściowo A. J., J. P., U. Z. i innych, a także we wnioskach opinii mechanoskopijnych wskazujących, że w opisanych przez R. L. pojazdach mechanicznych faktycznie doszło do ingerencji w pola numerowe. Załączona do akt sprawy dokumentacja dotycząca poszczególnych samochodów wskazuje także na udział poszczególnych osób, o których w swoich zeznaniach i roli, jakiej odegrali, wspominał R. L.. Chodzi tutaj przede wszystkim o rzeczoznawców sporządzających opinie dotyczące samochodów oraz celników dokonujących odpraw celnych. Jak słusznie podniósł to sąd I instancji, nie zasługują na uwzględnienie pojawiające się sugestie, jakoby R. L.wyrażając wolę współpracy z organami ścigania, został przez nie wyposażony w dane dotyczące skradzionych wcześniej samochodów oraz szczegóły identyfikujące samochody, których to nauczył się i stąd wzięła się jego tak dokładna wiedza na temat poszczególnych zdarzeń. Z lektury akt wynika, iż w trakcie przewodu sądowego R. L. był bardzo dokładnie przesłuchiwany na wielu terminach rozpraw. Tak długi kontakt sądu meriti z osobowym źródłem dowodowym niewątpliwe sprzyja realizacji zasady bezpośredniości i pozwala sądowi dokonać rzetelnej oceny wiarygodności zeznań takiego świadka. Znamienne jest także to, iż sąd meriti w trakcie wielogodzinnych przesłuchań R. L. na rozprawach dostrzegł, iż świadek nie posługiwał się żadnymi notatkami i zapiskami, składając spontaniczne zeznania, co niewątpliwie świadczy o dobrej pamięci R. L.. Oczywiście upływ czasu oraz szeroki zakres przestępczej działalności w/wym. sprawia, iż w niektórych wypadkach zeznania jego są mało dokładne lub pojawiają się drobne sprzeczności. Te właśnie drobne sprzeczności, które w kontekście całokształtu materiału dowodowego nie mogą mieć ujemnego wpływu na wiarygodność R. L., były bardzo skrupulatnie wychwycone przez obrońców oskarżonych i podnoszone w środkach odwoławczych. Warto jednak wskazać, iż w sytuacji gdyby depozycje R. L. stanowiły lekcje wyuczoną, to z pewnością sprzeczności i odmienności nie pojawiałyby się w jego zeznaniach. Przyznać należy także rację sądowi okręgowemu, a co przemawia za wiarygodnością zeznań R. L., iż ich treść wcale nie wskazuje na to, iż stara się on przedstawić siebie w korzystniejszym świetle, albowiem przedstawia szereg informacji na swój temat i swojego niewłaściwego zachowaniach, nie umniejszając jednocześnie swojej roli w przestępczym procederze. Niewątpliwie trafnie podnosi także sąd I instancji wskazując, iż nie zasługują na akceptacje twierdzenia, iż w interesie R. L. jest przedstawienie jak największej liczby przestępstw i pomówienie jak największej liczny osób. Oczywiste jest bowiem, iż w takiej sytuacji R. L. dokonywałby samooskarżenia i narażałby siebie na postawienie mu większej ilości zarzutów, a w konsekwencji także wymierzenie surowszej kary. Aby bowiem skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego przepisem art. 60§3 k.k. wystarczające jest przedstawienie okoliczności kilku przestępstw popełnionych we współdziałaniu z innymi osobami, o których organy ścigania nie miały wiedzy. Nie było konieczne opisywanie aż tak dużej ich liczby. W tym stanie rzeczy, jak słusznie podnosi to sąd I instancji, jedynym racjonalnym wytłumaczeniem tej okoliczności, o czym zresztą mówił R. L., była chęć zerwania z przestępczą przeszłością i rozpoczęcie uczciwego życia, zwłaszcza iż przewód sądowy nie dostarczył dowodów na obalenie tej tezy. Kilka słów komentarza poświęcić należy także formułowanym przez obrońców oskarżonych zarzutów sprowadzających się w konkluzji do niezasadnego przyjęcia przez sąd meritii, iż poszczególni oskarżeni przypisanych im przestępstw dopuścili się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zwłaszcza iż nie została ustalona osoba, której przypisany zostałby przymiot kierowania zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu przepisu art. 258§3 k.k. Na wstępie niniejszych rozważań warto odnotować, iż przestępstwo w przypadku gdy w jego popełnieniu bierze udział więcej niż jedna osoba, może być popełnione w ramach współsprawstwa, sprawstwa kierowniczego, zorganizowanej grupy przestępczej i związku przestępczego, z tym tylko iż zorganizowaną grupę przestępczą oraz związek przestępczy tworzą co najmniej trzy osoby. Do przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każda z osób działających w porozumieniu realizowała niejako własnoręcznie znamię czynu zabronionego, zwane w teorii prawa czynnością czasownikową (w danym wypadku: „zabija”), lecz wystarcza, że osoba taka - dążąc do realizacji zaplanowanego wspólnie czynu - działa w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając co najmniej bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnie zamierzonego celu (tak: wyrok SN z dnia 19 czerwca 1978r., I KR 120/78, OSNKW 1978r., z. 10, poz. 110). Sprawcą kierowniczym jest natomiast ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub osoby mu podległe. Przyjmuje się zgodnie, że do wypełnienia warunków sprawstwa kierowniczego niezbędne jest faktyczne panowanie nad realizacją przestępstwa, tj. możliwość podejmowania decyzji co do jego podjęcia, prowadzenia, przerwania lub zmiany (zobacz także wyrok SN z dnia 30 maja 1975 r., Rw 204/75, OSNKW 1975, z. 8, poz. 115, a także wyrok SA w Krakowie z dnia 27 lutego 2003 r., II AKa 362/02, KZS 2003, z. 5, poz. 36). Zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie określonych przestępstw. Związek przestępczy cechuje natomiast wyższy stopień organizacji aniżeli zorganizowaną grupę. Cechami związku są trwałe formy organizacyjne, oznaczone kierownictwo oraz określona dyscyplina członków (zobacz: wyrok SN z 27 października 1995 r., III KRN 122/95, Prok. i Pr. 1996, nr 5, poz. 5). W doktrynie zasadnie podnosi się konieczność zachowania ostrożności odnośnie wprowadzenia definicji grupy zorganizowanej do Kodeksu karnego, a to w szczególności, ze względu na ewolucyjność zjawiska, jakim jest zorganizowana grupa przestępcza (zobacz: Z. Rau, Przestępczość zorganizowana w Polsce i jej zwalczanie, Kraków 2002, s. 39-53). Niezależnie od argumentów przytoczonych przez sąd meriti na poparcie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej wspomnieć należy, iż nie jest wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna grupy przestępczej, jak również nie jest wymagany jej niezmienny skład. Członkowie grupy mogą popełniać przestępstwa w różnych układach personalnych. Niemniej jednak musi je łączyć wspólna chęć popełniania przestępstw, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogą ułatwić popełnianie przestępstw. Należy mieć na uwadze wybór potencjalnych ofiar i miejsca popełnienia przestępstwa, opracowywanie planów działania, przygotowywanie niezbędnych środków do popełnienia przestępstwa (zob. Z. Ćwiąkalski, Wybrane problemy wymiaru kary za przestępczość zorganizowaną, Prok. i Pr. 2001, Nr 12, poz. 7 i n.; A. Geberle, Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne, CzPKiNP 1998, Nr 1-2, s. 76; M. Królikowski, R. Zawłocki, Kodeks karny. Część ogólna, Tom II, teza 2 do art. 65 k.k.). W orzecznictwie wprost wskazuje się, iż brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo członków grupy, a nawet brak kierownictwa grupy, nie wyklucza możliwości uznania grupy przestępczej za zorganizowaną. Zorganizowana grupa przestępcza może funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej jej członków. Istnienia zorganizowanej grupy przestępczej nie warunkuje stosowanie wobec jej członków środków przymusu dla uzyskania ich posłuszeństwa i zapobieżenia opuszczaniu jej szeregów, a podobnie i systemu nagród zapewniających lojalność członków takiej grupy. Motywy, którymi kierują się poszczególne osoby, przystępując do grupy przestępczej, nie mają znaczenia dla bytu zorganizowanej grupy przestępczej (zobacz: wyrok SA w Krakowie z dnia 16.02.2012r., II AKa 252/11, KZS 2012r., nr 3, poz. 42). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy dostrzec należy, iż poszczególne osoby (oskarżeni) miały przypisane określone role (zadania) i czyniły to nie jednorazowo lecz wielokrotnie i w dodatku na przestrzeni dłuższego okresu czasu, a dotyczyło to chociażby takich czynności jak np.: kradzieży pojazdów, przyjmowaniu do ukrycia i dalszego zbywania pojazdów pochodzących z kradzieży lub przyjmowania ich od właścicieli, którzy następnie oficjalnie zgłaszali ich kradzież, fałszowania dokumentów i na ich podstawie nielegalnym sprowadzaniu do Polski samochodów, wydawania fałszywych opinii o stanie technicznym pojazdów, dokonywania odpraw celnych po uprzednim przyjęciu korzyści majątkowej, przebijania numerów identyfikacyjnych nadwozi i silników itp. Nie ulega wątpliwości, iż w realiach przedmiotowej sprawy, zważywszy na rodzaj i charakter czynów zarzucanych, a następnie przypisanych oskarżonym w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, dokonanie tych przestępstw przekraczałoby ramy nie tylko jednego sprawcy, ale także współsprawstwa. Wewnętrzne uporządkowanie grupy polegające na dokonywaniu przez dłuższy okres czasu tych samych czynności noszących znamiona przestępstwa (była o nich mowa wcześniej), świadczy o istnieniu pewnej formy zorganizowania, w przeciwieństwie do grupy osób choćby i stale popełniających wspólnie podobne przestępstwa, ale wymieniających się rolami w zależności od zaistniałych zmiennych sytuacji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, wbrew sugestiom płynącym z treści pisemnych środków odwoławczych pochodzących od obrońców oskarżonych, iż sąd meriti co do zasady prawidłowo przyjął działanie wskazanych w wyroku osób w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Chociaż nie było podległości poszczególnych członków, ani też osoby nią kierującej, to jednak oskarżeni działali w sposób wymagający pewnej organizacji, za czym jednoznacznie przemawia chociażby charakter przypisanych oskarżonym czynów i wykonywanie przez oskarżonych, przez dłuższy okres czasu tych samych lub w niektórych wypadkach podobnych czynności sprawczych. Innymi słowy były w omawianej grupie osoby, które specjalizowały się w określonej działalności przestępczej i jednocześnie pozostawały do dyspozycji pozostałych członków grupy, co należy w efekcie uznać jako zorganizowaną grupę przestępczą mająca na celu popełnianie przestępstw. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego C. J. Apelacja obrońcy oskarżonego C. J. zasługuje na częściowe uwzględnienie. W pierwszej kolejności odnotować należy, iż okazanie na rozprawie apelacyjnej przez obrońcę paszportu należącego do oskarżonego C. J., z którego wynikało m. in., iż w/wym. w dniach 21 luty – 27 luty 2002r. przebywał na Ukrainie sprawiło, iż wyrok sądu I instancji co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 26 należało uchylić, a sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Chodzi o zarzut usiłowania rozboju na P. K. w dniu 25 lutego 2002r. w Ł.. Wprawdzie sądowi meriti znana była okoliczność przebywania oskarżonego C. J. w dacie popełnienia czynu na Ukrainie, na którą to powoływał się w swoich wyjaśnieniach oskarżony, jednakże zupełnie nową okolicznością było ujawnienie paszportu C. J., w którym widnieje jako data wjazdu na Ukrainę dzień 21 luty 2002r., zaś dzień wyjazdu z Ukrainy jest oznaczona datą 27 lutego 2002r. Jest to bardzo istotna okoliczność, zwłaszcza iż wynika z treści dokumentu i w konsekwencji wymaga rozważenia przez sąd meriti w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Rozważenie tej okoliczności przez sąd II instancji przekraczałoby uprawnienia sądu odwoławczego, który nie może przeprowadzać postępowania dowodowego co do istoty sprawy (art. 452§1 k.p.k.), a ocena tego dowodu przez sąd apelacyjny w kontekście całokształtu materiału dowodowego byłaby nie tylko naruszeniem podstawowej zasady polskiego procesu karnego, jaką jest zasada bezpośredniości, ale także zakazu związanego z niemożnością badania przez sąd II instancji istoty sprawy. Nie ma wątpliwości, iż dokonanie przez sąd apelacyjny oceny tego dowodu stanowiłoby naruszenie zakazu wynikającego z treści przepisu art. 452§1 k.p.k., skoro przeprowadzony na rozprawie apelacyjnej dowód w postaci okazania paszportu oskarżonego dotyczył w sposób bezpośredni kwestii winy oskarżonego w zakresie dotyczącym przypisanego oskarżonego przestępstwa usiłowania rozboju, a zatem odnosił się do istoty sprawy. Jako słuszny należy ocenić podnoszony przez obrońcę oskarżonego, lecz dopiero w uzasadnieniu skargi apelacyjnej zarzut, iż czyn dotyczący nabycia wspólnie i porozumieniu z D. Z. od R. L. płytek ceramicznych, co do których na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego (czyn przypisany w pkt 23 sentencji wyroku), nie mieści się w opisie działania zorganizowanej grupy przestępczej, która działała w zupełnie innym celu, albowiem jak słusznie dostrzegł to obrońca oskarżonego, czyn ten nie dotyczy kradzieży pojazdów i ich legalizacji, a następnie odsprzedaży, co było przedmiotem działalności zorganizowanej grupy przestępczej, lecz nabycia płytek, które w części zostały przez oskarżonego wykorzystane na remont mieszkania, zaś częściowo zostały zbyte znajomemu ze Z.. Nie ma natomiast wątpliwości co do tego, iż oskarżony C. J. na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł co najmniej przypuszczać, że przedmiotowe płytki zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, co wynika jednoznacznie z zeznań R. L. i okoliczności, w jakich doszło do nabycia przez oskarżonego od w/wym. przedmiotowych płytek. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, iż R. L. dzwonił do C. J. pytając się, czy wiadomo mu jest coś na temat kradzieży samochodu z płytkami, a następnie kupił płytki od R. L.. Konsekwencją przyjęcia, iż czynu z pkt 23 sentencji wyroku oskarżony C. J. nie dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, było przyjęcie, iż oskarżony działał w jej strukturach od marca 2000r. do lutego 2002r., albowiem materiał dowodowy, jaki został zgromadzony w niniejszej sprawie nie dostarcza jednoznacznych i nie budzących żadnych wątpliwości dowodów działania oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w okresie po lutym 2002r. W tym stanie rzeczy przyjąć należało (co też zostało uczynione), iż oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej opisanej w pkt 15 wyroku od marca 2000r. do lutego 2002r. i w związku z tym uchylno zaskarżony wyrok w pkt 15 w zakresie dotyczącym oskarżonego C. J. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne z uwagi na przedawnienie karalności w tej części umarzono, zaś kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa (argument z art. 632 pkt 2 k.p.k.). Zgodnie bowiem z treścią art. 101§1 pkt 4 k.k. karalność czynów zagrożonych karą pozbawienia wolności do 3 lat, wynosi 5 lat. Jeżeli jednak w okresie tym wszczęto postępowanie ad personam, karalność popełnionego przestępstwa następuje z upływem 5 lat od zakończenia wspomnianego wcześniej okresu, a zatem z upływem 10 lat licząc od momentu popełnienia czynu przestępnego. Warto także wspomnieć, iż zgodnie z treścią art. 4§1 k.k. jeżeli w czasie czynu obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art. 258§1 k.k. przestępstwo to było zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności. Wynika więc z tego, iż przedawnienie karalności przestępstwa dotyczącego działania oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej nastąpiło w marcu 2012r. Konsekwencją tego było wyeliminowanie z opisów czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 30, 32 i 33 sentencji wyroku, iż oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś z podstawy prawnej skazania oraz wymiaru kary przepisu art. 65 k.k. i wymierzenie oskarżonemu nowych kary pozbawienia wolności, uwzględniając tą okoliczność przy ustalaniu ich wymiaru, i tak wymierzono oskarżonemu C. J. następujące kary:  za czyn przypisany w pkt 16 - 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 17 - 1 (jeden) rok i 10 (dziesięć) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 18 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące;  za czyn przypisany w pkt 19 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące;  za czyn przypisany w pkt 20 - 10 (dziesięć) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 21 - 1 (jeden) rok i 8 (osiem) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 23 - 10 (dziesięć) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 28 - 1 (jeden) rok i 4 (cztery) miesiące;  za czyny przypisane w pkt 30 - po 1 (jeden) rok i 2 (dwa) miesiące;  za czyn przypisany w pkt 32 - 10 (dziesięć) miesięcy;  za czyn przypisany w pkt 33 - 6 (sześć) miesięcy. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący tego, iż zachowania oskarżonego nie można oceniać w kategoriach działalności w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Wprawdzie karalność tego czynu uległa przedawnieniu (była o tym mowa wcześniej), ale nie zwalnia to sądu apelacyjnego od obowiązku odniesienia się do w/wym. zarzutu, gdyż z punktu widzenia oskarżonego korzystniejsze jest uniewinnienie (w przypadku ustalenia, że czynu nie popełniono lub brak byłoby dostatecznych dowodów winy), niż umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności. Umorzenie postępowania z tego powodu jest bowiem możliwe w razie ustalenia, iż oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał wprawdzie znamiona czynu zabronionego, lecz co do czynu tego nastąpiło przedawnienie karalności (wystąpiła ujemna przesłanka procesowa). W realiach niniejszej sprawy prawidłowo ustalił sąd okręgowy, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co do którego przestępstwa w efekcie postępowanie należało umorzyć z uwagi na przedawnienie karalności. Argumentacja sądu meriti w tym zakresie jest trafna i spotkała się z całkowitą aprobata sądu apelacyjnego, a zatem nie ma potrzeby przytaczania w treści niniejszego uzasadnienia kolejny raz tych samych argumentów. Wypada nadmienić jedynie, iż to, że członkowie zorganizowanej grupy przestępczej, w tym także R. L. w zachowaniu swoim nie widzieli znamion przestępstwa stypizowanego w art. 258§1 k.k., nie może spowodować, iż sąd nie przyjmie, iż działali oni w zorganizowanej grupie przestępczej, skoro to subiektywne odczucie m. in. R. L. pozostaje w sprzeczności z zachowaniem oskarżonych, którym to przestępstwo zostało przypisane oraz okolicznościami sprawy. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia faktu, iż oskarżony C. J. współdziałał z : R. L., D. Z., M. K., M. J., S. J., D. G. i P. W.. Przypisane mu zachowania sprawcze dotyczyły głównie paserstwa pojazdów mechanicznych, a także udzielania korzyści majątkowej funkcjonariuszowi celnemu oraz rzeczoznawcy, podżegając jednocześnie drugiego z nich do poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w wydawanej przez rzeczoznawcę opinii dotyczącej stanu technicznego samochodów. W omawianym zakresie aktualne pozostają także rozważania sądu apelacyjnego zawarte we wcześniejszej fazie niniejszego uzasadnienia, a dotyczące zasadności przyjęcia przez sąd I instancji, iż oskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Aktualne są także rozważania sądu II instancji zawarte na wstępie niniejszych rozważań, a dotyczące kwestii związanej z dokonaniem przez sąd meriti prawidłowej oceny zeznań R. L.. Odnosząc się bezpośrednio do apelacji obrońcy oskarżonego C. J., w której kwestionuje one wiarygodność zeznań w/wym., należy jedynie dodać, iż wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego z wyjaśnień R. L. jednoznacznie wynika, iż pieniądze na łapówki dla P. G. dostawał od C. J., który miał pełną świadomość tego, że łapówkę trzeba zapłacić (zobacz: k. 56, tom II/4/B; k. 176, tom II/4/B). Warto także odnotować, iż okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują na to, iż C. J. przekazując R. L. pieniądze miał świadomość tego, iż część z nich jest przeznaczona na łapówkę dla P. G. (zobacz: k. 56, tom II/4/B; k. 176, tom II/4/B). Podnosząc w apelacji, iż zdaniem obrońcy brak jest dowodów na to, iż oskarżony C. J. dopuścił się czynów opisanych w pkt 2-5 i 8-11 aktu oskarżenia, gdyż istnieje wiele wątpliwości wynikających z zebranych dowodów, autor apelacji nie uzasadnia w przekonywujący sposób (używając rzeczowych argumentów) owych wątpliwości, co sprawia, że mamy w tym zakresie do czynienia z typową polemiką obrońcy z ustaleniami sądu i dokonaną w tym zakresie oceną materiału dowodowego. W uzasadnieniu apelacji mowa jest o sprzeczności pomiędzy zeznaniami R. L. a wyjaśnieniami C. J., W. i G. (dotyczy czynu przypisanego w 17 sentencji wyroku). Jak wskazuje jednak lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sąd meriti dokonując ustaleń w tym zakresie opierał się na zeznaniach R. L., który podał, że chodziło o samochód I., nie wspominając nic o samochodzie marki D.. Podobnie także odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 19 sentencji wyroku, wprawdzie sąd I instancji opierał się dokonując ustaleń faktycznych na zeznaniach R. L., ale uczynił to, podobnie zresztą jak w przypadku ustaleń, o których mowa była wcześniej, zgodnie z wynikająca z art. 7 k.p.k. zasadą swobodnej oceny dowodów. Sąd okręgowy dostrzegł bowiem wspomniane przez obrońcę zeznania D. Ś., któremu dał wiarę w zakresie dotyczącym sprzedaży oskarżonemu C. J. złomu użytkowego – kontenera, zgodnie z okazaną fakturą, odmawiając jedynie wiarygodności twierdzeniom świadka, iż faktura ta dotyczyła sprzedaży kontenera, o który chodzi w niniejszej sprawie. Jak trafnie zauważył to sąd meriti, okazana faktura nie zawierała ani numerów, ani marki, ani innych charakterystycznych cech kontenera, a zatem może dotyczyć każdej sprzedaży złomowanych części pojazdów różnych marek. Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 22 sentencji wyroku w ocenie skarżącego sąd I instancji błędnie ustalił, iż C. J. przyprowadził R. L. samochód marki N., podczas gdy z ustaleń sądu jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy samochód przyprowadził na posesję R. L. przewoźnik z pomocy drogowej, a zatem ustalenie to, wbrew sugestiom wynikającym z treści apelacji, jest zgodne z zeznaniami R. L.. Odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 32 i 33 sentencji wyroku, których zasadność przypisania kwestionuje także obrońca oskarżonego podnieść należy, iż wina oskarżonego w zakresie przypisanych w tych punktach przestępstw, to jest paserstwa samochodu marki M. oraz silnika do takiego samochodu, znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zeznaniach R. L.. To, że nie ustalono właściciela pojazdu, którego dotyczyło przestępstwo paserstwa nie świadczy jeszcze o tym, iż oskarżony zachowaniem swoim nie wyczerpał znamion przestępstwa z art. 291§1 k.k., gdyż o nielegalnym pochodzeniu przedmiotowego samochodu świadczy chociażby fakt, iż dla ukrycia jego „tożsamości” nastąpiło przebicie numerów identyfikacyjnych. Nie ulega także wątpliwości, iż zasady doświadczenia życiowego pozwalają ponad wszelką wątpliwość przyjąć, iż wartość silnika do samochodu marki M. (...) jest zapewne nie mniejszą niż 250 zł., co jednocześnie wyklucza możliwość przyjęcia wykroczenia, na co wskazuje obrońca oskarżonego. Z uwagi na to, iż sąd apelacyjny uchylił orzeczenie o łącznych karach pozbawienia wolności i grzywny, zobligowany był do orzeczenia nowych kar łącznych, co też zostało uczynione, a przy ustalaniu łącznej kary pozbawienia wolności na 4 lata i 6 miesięcy oraz łącznej kary grzywny na 250 stawek dziennych (wysokość jednej stawki ustalono na kwotę 50 zł.), kierowano się tymi samymi zasadami co sąd meriti. Orzeczone wobec oskarżonego kary w żadnym wypadku w ocenie sądu apelacyjnego nie noszą cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k., co uzasadniałoby ich złagodzenie. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonych M. J. i M. K. Apelacja obrońcy oskarżonych nie zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w pisemnym środku odwoławczym zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych nie mogą skutkować uchyleniem lub zmianą zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim obrońca oskarżonych kwestionuje wiarygodność zeznań R. L.. W ocenie sądu apelacyjnego nie ma podstaw do skutecznego podważania wiarygodności w/wym. osobowego źródła dowodowego. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż sąd I instancji podszedł z duża dozą ostrożności do zeznań R. L. i dokonał ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a zatem w takiej sytuacji stanowisko sądu I instancji korzysta w tym zakresie z ochrony przewidzianej przepisem art. 7 k.p.k., zwłaszcza iż autor środka odwoławczego nie wskazał sądowi apelacyjnemu na żadne racjonalne okoliczności (dowody), które pozwoliłyby uznać, iż sąd okręgowy ocenił to źródło dowodowe w sposób dowolny, naruszając jednocześnie dyrektywy zasady swobodnej oceny dowodów. Wręcz przeciwnie, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku dowodzi, iż sąd I instancji ocenił zeznania R. L. w kontekście całokształtu materiału dowodowego, z jednoczesnym uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Aktualne pozostają także rozważania sądu apelacyjnego dotyczące zeznań R. L. zawarte we wstępnej części rozważań sądu odwoławczego, a zatem nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania w tym miejscu. Jako niezasługujący na uwzględnienie należało uznać także podnoszony przez obrońcę zarzut, iż przy ustalaniu sprawstwa przestępstwa dokonania usiłowania rozboju przez oskarżonego M. J., sąd I instancji opierał się na zeznaniach świadka P. K. (pokrzywdzonego przestępstwem), w sytuacji gdy zdaniem obrońcy zachodzą poważne wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia czynności okazania. W tym miejscu odnotować należy, iż z protokołu okazania (zobacz: k. 160 – 161, tom II/16/A) wynika, iż podczas przeprowadzonego w dniu 11.01.2007r. okazania pokrzywdzony P. K. jako sprawcę rozboju spośród czterech okazanych mu osób rozpoznał oskarżonego M. J. i jak oświadczył wówczas nie miał co do tego rozpoznania żadnych wątpliwości. P. K. przekonywująco podał, iż jego początkowe wątpliwości co do osoby sprawcy wynikały z faktu, iż jedna z okazanych mu osób (nr 2) była bardzo podobna do jednego z kolejnych sprawców rozboju i kiedy okazano mu czwartą grupę osób stało się dla niego jasne, że jedną z osób, która usiłowała dokonać na nim rozboju był oskarżony M. J.. Niezależnie od rozpoznania oskarżonego przez pokrzywdzonego świadek R. L. w depozycjach swoich jednoznacznie wskazywał, m. in. również na oskarżonego M. J. jako na osobę biorącą udział w przedmiotowym zdarzeniu (zobacz: k. 266 – 267, tom IV/2/B). Jako niezasługujący na uwzględnienie należało uznać również podnoszony przez obrońcę zarzut polegający na pominięciu w opisie czynu przypisanego oskarżonemu M. J. danych osobowych współsprawców, współdziałających razem z nim w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Wprawdzie z przepisu art. 413§2 pkt 1 k.p.k. wynika, iż wyrok skazujący powinien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną, to jednak przyjęcie w opisie czynu przypisanego przez sąd w wyroku skazującym, iż oskarżony, a także inne osoby wskazane w pkt 15 sentencji wyroku, działając wspólnie i w porozumieniu oraz wspólnie i w porozumieniu z R. L. i innymi osobami, co do których postępowanie zostało umorzone oraz prawomocnie zakończone, bez wyraźnego oznaczenia tych osób z imienia i nazwiska, wcale nie oznacza, iż sąd meriti dopuścił się naruszenia przepisu prawa procesowego, gdyż opis czynu dokonany przez sąd I instancji całkowicie odpowiada użytemu w przepisie art. 413§2 pkt 1 k.p.k. pojęciu dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu, albowiem z opisu czynu wynikają znamiona czynu zabronionego, a także czas i miejsce popełnienia przestępstwa oraz sposób działania. Na marginesie wypada jedynie podkreślić, iż samo powołanie się przez obrońcę na obrazę przepisów prawa procesowego nie jest wystarczające do osiągnięcia pożądanego celu (zmiany lub uchylenia orzeczenia), skarżący wykazać bowiem musi, iż owa obraza przepisów postępowania mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia (argument wynikający bezpośrednio z treści przepisu art. 438 pkt 2 k.p.k.) i nie wystarczy tutaj jedynie samo przywołanie w apelacji zwrotu ustawowego z treści wspomnianego powyżej przepisu art. 438 pkt 2 k.p.k. Wskazane w apelacji przez obrońcę oskarżonego M. J. terminy, w których to oskarżony odbywał służbę wojskową oraz przebywał w szpitalu, nie kolidują z czasem popełnienia przez oskarżonego przypisanym mu przestępstw. Nie kwestionując natomiast konieczności sprawowania przez oskarżonego M. J. opieki nad żoną, podnieść należy, iż okoliczność ta nie wyłącza możliwości popełnienia przez oskarżonego czynów, co do których stwierdzono jego winę. Podnoszony przez obrońcę zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, w ocenie sądu apelacyjnego w realiach niniejszej sprawy, stanowi typową polemikę z ustaleniami sądu i dokonaną przez niego oceną materiału dowodowego, co do którego autor apelacji nie zdołał wykazać dowolności w rozumowaniu i dokonanej ocenie materiału dowodowego, ograniczając się w zasadzie do kwestionowania zeznań R. L., nie przedstawiając żadnych konkretnych argumentów (dowodów), które skutecznie byłyby w stanie podważyć wiarygodność tego dowodu. Zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu M. J. w pkt 36 sentencji wyroku została spowodowana uchyleniem wyroku co do tego samego czynu wobec oskarżonego C. J. (czyn z pkt 26 sentencji wyroku). Co do oskarżonego M. K. sąd apelacyjny z urzędu dokonał zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 68 sentencji wyroku i jego kwalifikacji prawnej, a było to związane z przedawnieniem zachowania, o którym mowa w art. 306 k.k. (fałszowanie znaków identyfikacyjnych). Przestępstwo to zagrożone jest karą do 3 lat pozbawienia wolności, a zatem przedawnienie karalności następuje z upływem 10 lat, jeżeli w ciągu 5 lat od jego popełnienia nastąpiło wszczęcie postępowania przeciwko osobie (art. 102 k.k.). Stwierdzenie przedawnienia, o którym mowa powyżej wiązało się z wymierzeniem za przypisany czyn nowej kary, uwzględniającej tą istotną okoliczność. Mając na uwadze fakt, iż wydany wyrok, który funkcjonuje w obrocie prawnym powinien odpowiadać prawu i być kompatybilny z całością orzeczenia, sąd apelacyjny orzeczoną wobec oskarżonego M. K. karę grzywny za czyn przypisany w pkt 70 sentencji wyroku złagodził do 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł. (brak apelacji na niekorzyść oskarżonego). Wypada w tym miejscu odnotować, iż sąd meriti za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 70 sentencji wyroku wymierzył karę 100 stawek dziennych grzywny, podczas gdy łączną karę grzywny orzekł w wysokości 80 stawek dziennych, co stanowiło naruszenie przepisu art. 86§1 k.k. Orzekając wobec oskarżonego M. K. łączne kary pozbawienia wolności oraz grzywny sąd odwoławczy kierował się tymi samymi regułami co sąd meriti. Zważywszy na charakter czynów przypisanych oskarżonym oraz zastosowanie przy orzekaniu kary łącznej zasady częściowej absorpcji, orzeczonych wobec oskarżonych kar nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surowe. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonych P. W. i M. W. Apelacja co do P. W. zasługiwała na uwzględnienie, natomiast w odniesieniu do oskarżonego M. W. była oczywiście bezzasadna. W pierwszej kolejności odnotować należy, iż sąd meriti ustalając winę oskarżonego P. W. w zakresie czynów przypisanych w/wym. w pkt 53 i 54 sentencji wyroku opierał się praktycznie wyłącznie na zeznaniach R. L.. Wystąpienie takiej sytuacji nakładało na sąd meriti obowiązek szczegółowego omówienia wyjaśnień R. L. w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Mimo obszerności pisemnych motywów wyroku i odniesienia się w nich do wielu bardzo istotnych kwestii, sąd okręgowy nie uczynił tego w wystarczający sposób w odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonemu P. W.. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż sąd I instancji nie dostrzegł zmiany wyjaśnień przez R. L. i należycie tej kwestii nie rozważył, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, zasadą obiektywizmu i tłumaczenia ewentualnych wątpliwości na korzyść oskarżonego (zobacz depozycje R. L. dotyczące czynu przypisanego oskarżonemu P. W. w pkt 53 sentencji wyroku k. 51, tom II/4/A; k. 153, tom II/4/B). Znamienne jest to, iż R. L. tłumaczył zmianę swoich wyjaśnień złożonych