← Polska

II AKa 356/12

Sygn. akt : II AKa 356/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA Michał Marzec Sędziowie SSA Pi

§ 1kk i art.

271§3 kk w zw. z art. 11§2 kk, art.

§1kk i art.

271§3 kk w zw. z art. 11§2 kk i art. 65§1 kk 13. J. W. s. T.i M., ur. (...)w M. oskarżonego z art. 231 § 2 kk, art. 271 § 3 kk, art. 286 § 1 kk i art. 298§1 kk przy zast. art. 11§2 kk na skutek apelacji prokuratora co do oskarżonych: Z. Ż., J. C.

(1), S. F., Ł. J., R. K., M. M.
(1), W. P.i D. S., obrońców oskarżonych: Z. Ż., R. K., M. M.
(2), A. P., J. W., D. S., J. C.
(1), J. C.
(2), W. P., Ł. J., M. M.
(1), pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) S.A.w W.co do oskarżonych: Z. Ż., W. P., Ł. J., M. M.
(1), R. K., A. P., J. C.
(1), K. Ł.i J. C.
(2)od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt. XVI K 224/08 1 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonych: Z. Ż., J. C.
(2), S. F., Ł. J., R. K., M. M.
(1), M. M.
(2), A. P., W. P., D. S.i J. W.i sprawę w tej części przekazuje Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania; 2 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób że: - w pkt 18 przyjmuje, iż przypisane J. C.
(1)czyny tworzące ciąg przestępstw wyczerpują znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k., - w pkt 19 eliminuje z podstawy prawnej skazania czynów przypisanych J. C.
(1)przepis art. 91 § 1 k.k., - w pkt 20 eliminuje z podstawy prawnej wymiaru kary łącznej wymierzonej J. C.
(1)art. 85 k.k., - na mocy art. 46§1 kk orzeka od K. Ł. na rzecz (...) S.A. w W. środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 22 stycznia 2006 roku i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki A. (...) nr rejestracyjny (...) w kwocie 3.971,42 zł (trzy tysiące dziewięćset siedemdziesiąt jeden złotych i czterdzieści dwa grosze); 3. w pozostałej zaskarżonej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 4. zwalnia oskarżonych J. C.
(1)i K. Ł. od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 356/12 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt XVI K 224/08) uznał oskarżonego Z. Ż. winnym popełnienia:
  1. przestępstwa opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, przyjmując, iż działał on wspólnie i w porozumieniu z W. P. i inną ustaloną osobą, tj. występku z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie w/w przepisu skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt II tj. występku z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt od III do IV, od VIII do XIV, od XVII do XXV, od XXVII do XXIX, od XXXI do XXXVIII, od XLI do XLIX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., tj. występków z art. 231 § l i 2 k.k., art. 271 §1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 231 § 1 i 2 k.k. art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § l k.k. i art. 94 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i art. 65 § l k.k. skazał go na karę 5 lat pozbawienia wolności;
  4. przestępstw opisanych w pkt V, XL, L przyjmując , że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § l k.k., tj. występku z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w z w. z art. 11 § 3 k.k. oraz 91 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  5. przestępstwa opisanego w pkt VI tj. występku z art.

§ 2k.k.

i 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 296 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;

  1. przestępstwa opisanego w pkt VII tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 238 k.k., art. 233 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt XV tj. występku z art. 238 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt XVI i XXVI przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowa znamiona z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § l k.k. i art. 65 § l k.k. oraz. art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  4. przestępstwa opisanego w pkt XXX tj. występku z art. 291 § 1 k.k., art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § l k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  5. przestępstw opisanych w pkt XXXIX, LIII i LVII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. oraz przyjmując, że w przypadku przestępstwa z pkt XXXIX udzielił on korzyści finansowej tylko M. M.

(4), czym wyczerpał ustawowe znamiona z art. 229 § 3 k.k. i 65 § 1 k.k. oraz art.91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności; 11. przestępstw opisanych w pkt od LI do LII i LVIII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art.

§ 2k.k.

oraz art.

§ 2k.k.

i 12 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 2k.k.

oraz art. 91 § 1 k.k. i 65 § 1 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności;

  1. przestępstwa opisanego w pkt LIV tj. występku z art. 18 § 2 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt LV przyjmując, że w tym wypadku nie działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. występku z art. 263 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstwa opisanego w pkt LVI przyjmując, że w tym wypadku nie działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. występku z art. 263 § 1 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. sąd połączył wymierzone powyżej wobec Z. Ż. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 7 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § l k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 czerwca 2007 r. do 6 października 2009 r. Tym samym wyrokiem sąd okręgowy uznał oskarżonego J. C.

(1)winnym popełnienia:
  1. przestępstwa opisanego w pkt LIX tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie w/w przepisu skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
  2. przestępstw opisanych w pkt LX , LXII, LXIII, LXV, LXVI przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z 286 § 1 k.k. przy zast. art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § l k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt LXI i LXIV przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 270 § 1 k.k., art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 270 § l k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączył wymierzone powyżej wobec J. C.
(1)kary pozbawienia wolności i wymierzył mu jedną karę łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 23 kwietnia 2008 r. do 24 marca 2009 r. Sąd okręgowy uznał ponadto J. C.
(2)(pkt 24) winnym tego, że w miesiącu lutym 2006 r. w T. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł W. P. i S. D. w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC w (...) SA z tytułu zorganizowanego przez nich zdarzenia stanowiącego podstawę do wypłaty odszkodowania w postaci kolizji samochodu C. nr rej. (...) oraz samochodu F. (...) nr rej. (...) w ten sposób, że wprowadził pracowników (...) S.A. w błąd co do okoliczności stanowiących podstawę do wypłaty odszkodowania, przedkładając nieprawdziwe oświadczenie odnośnie okoliczności kolizji, czym doprowadził (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 7000 zł., które jako odszkodowanie z tytułu OC za uszkodzenie samochodu F. (...) zostało wypłacone 28.03.2006 r., tj. występku z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowa zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Z kolei sąd uniewinnił oskarżonego S. F. (pkt 24) od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa opisanego w pkt LXVIII części wstępnej wyroku tj. występku z art. 228 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Tymże wyrokiem uznał Ł. J. winnym popełnienia:
  1. przestępstwa opisanego w pkt LXIX wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 258 § l k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
  2. przestępstw opisanych w pkt od LXX do LXXVII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § l k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. skazał go karę 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. sad połączył wymierzone powyżej wobec Ł. J. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu jedną karę łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 9 października 2007 r. Sąd okręgowy ponadto uznał R. K. winnym popełnienia:
  3. przestępstwa opisanego w pkt LXXVIII części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  4. przestępstwa opisanego w pkt LXXIX, tj. występku z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  5. przestępstw opisanych w pkt od LXXX do LXXXIX, od XCI do XCV, od XCVII do CIV przestępstw przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § l k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw . z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności;
  6. przestępstwa opisanego w pkt XCVI, tj. występku z art. 270 § 1 k.k., art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
  7. przestępstwa opisanego w pkt XC, tj. występku z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 270 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  8. przestępstwa opisanego w pkt CV, tj. występku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. oraz art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
  9. przestępstw opisanych w pkt CVI i CXII, przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpując ustawowe znamiona z art.

§ 2k.k.

w z w. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz. z art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności;

  1. przestępstw opisanych w pkt CVII i CXI, wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 229 § 3 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt CVIII przyjmując, iż w tym wypadku nie działał on w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. występku z art. 263 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstwa opisanego w pkt CX przyjmując, iż w tym wypadku nie działał on w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. występku z art. 263 § 1 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  4. przestępstwa opisanego w pkt CIX, tj. występku z art. 18 § 2 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k. oraz art. 65 § l k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. sąd połączył wymierzone powyżej wobec R. K. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § l k.k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zalicza okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 czerwca 2007 r. do 22 lipca 2009 r. Sąd uznał także B. K. (pkt 42) winną popełnienia opisanego w pkt CXIII części wstępnej wyroku przestępstwa wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 18 § 2 k.k. w zw . z art. 271 § 1 i 3 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Sąd okręgowy uznał K. Ł. (pkt 44) winnym tego, że w styczniu 2006 r. w T. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł W. P., Ł. J., Z. Ż., R. K. i innym w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC w (...) S.A. z tytułu zorganizowanego przez nich zdarzenia stanowiącego podstawę do wypłaty odszkodowania w postaci kolizji samochodu R. (...) nr rej. (...) oraz samochodu marki A. o nr rej. (...) w ten sposób, że przekazał on swojemu znajomemu A. J. swoje prawo jazdy, którym ten posłużył się przedstawiając oskarżonego jako sprawcę szkody na skutek czego doszło do doprowadzenia (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 27.800 zł., którą jako odszkodowanie z tytułu OC za uszkodzenie samochodu A. zostało wypłacone 30.03.2006 r., tj. występku z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Tym samym wyrokiem M. M.

(1)został uznany winnym popełnienia:
  1. przestępstwa opisanego w pkt CXV części wstępnej wyroku tj. występku z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności:
  2. przestępstwa opisanego w pkt CXVI przyjmując, że w tym wypadku nie działał w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt CXVII i CXIX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 296 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § l k.k. i za to na podstawie art.

§ 2k.k.

i art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;

  1. przestępstwa opisanego w pkt CXVIII, tj. występku z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt CXX, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt CXXI, CXXII, CXXVII, CXXIII, CXXXII, CXXXIII, CXXXIV, CXXXVI, CXXXVII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § l k.k. i na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz 65 § l k.k. i art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  4. przestępstw opisanych w pkt CXXIII, CXXXI, CXXXV i CXXXVIII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § l k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności:

  1. przestępstw opisanych w pkt CXXIV, CXXVI, CXXXIX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § l k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt CXXV, tj. występku z art. 238 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65§ 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § l k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności;
  3. przestępstw opisanych w pkt CXXIX i CXXX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpując ustawowe znamiona z art. 271 § 3 k.k., art. 270 § 1 k.k., art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
  4. przestępstwa opisanego w pkt CXL, tj. występku z art. 238 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § l k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
  5. przestępstwa opisanego w pkt CXLI, tj. występku z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. sąd połączył wymierzone powyżej wobec M. M.

(1)kary pozbawienia wolności i wymierzył mu jedną karę łączną w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 czerwca 2007 r. do 6 grudnia 2007 r. Sąd okręgowy uznał M. M.
(2)(pkt 60) winnym tego, że w marcu 2005 r. w T., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pomógł W. P., Ł. J.i innym osobom w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC w (...) S.A.z tytułu zorganizowanego przez nich zdarzenia stanowiącego podstawę do wypłaty odszkodowania w postaci kolizji samochodu B. nr rej. (...)oraz samochodu marki P. (...) nr rej (...)w ten sposób, że przekazał on swojemu znajomemu Ł. J.swoje prawo jazdy oraz podpisał mu oświadczenie o okolicznościach kolizji jako sprawca szkody, którymi to dokumentami ten posłużył się przedstawiając oskarżonego jako sprawcę szkody na skutek czego doszło do doprowadzenia (...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.623,26 zł. którą jako odszkodowanie z tytułu OC za uszkodzenie samochodu P.zostało wypłacone 22.04.2005 r., czym wyczerpał ustawowe znamiona z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 19 § l k.k. w zw. z art. 286 § l k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § l k.k. i art. 70 § 2 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Sąd okręgowy uznał A. P. (pkt 62) winną popełnienia opisanego w pkt CXLIII przestępstwa, wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 270 § 1 k.k., art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności. Ponadto (pkt 63) uznał oskarżoną winną tego, że w miesiącu grudniu 2005 r. w T. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej pomogła J. C.
(1), Z. Ż. i innym ustalonym osobom w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC w (...) S.A. z tytułu zorganizowanego przez nich zdarzenia stanowiącego podstawę do wypłaty odszkodowania w postaci kolizji samochodu F. (...) nr rej. (...) oraz samochodu M. nr rej. (...) w ten sposób, że wprowadziła pracowników (...) S.A. w błąd co do okoliczności stanowiących podstawę do wypłaty odszkodowania, przedkładając nieprawdziwe oświadczenie odnośnie okoliczności kolizji, czym doprowadziła (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4864 zł., które jako odszkodowanie z tytułu OC za uszkodzenie samochodu M. zostało wypłacone 21.12.2005 r. i w kwocie 9.232,50 zł. z tytułu AC za uszkodzenie F. (...) zostało wypłacone 18.01.2006 r., czym wyczerpała ustawowe znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i 298 § l k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i 11 § 3 k.k. skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. sąd połączył wymierzone wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności i wymierzył jej jedną karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Sąd okręgowy uznał W. P. winnym popełnienia w pkt:
  1. przestępstwa opisanego w pkt CXLV części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 10 pozbawienia wolności;
  2. przestępstwa opisanego w pkt CXLVI przyjmując, że w tym przypadku nie działał w ramach grupy przestępczej, tj. występku z art. 270 § 1 k.k., 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 20 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  3. przestępstw opisanych w pkt CXLVII, CLVII, CLXVIII, CLXX, CLXXVI, CXCV, CCXX przyjmując, że oskarżony dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., czym wyczerpał ustawowe znamiona z art. 229 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. oraz art. 91 §1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
  4. przestępstw opisanych powyżej w pkt CXLVIII, CLI, CLIV, CLVI, od CLVIII do CLXII, od CLXIV do CLXVII, CLXIX, CLXXL, CLXXIV, CLXXV, CLXXVII, CLXXX do CLXXXIII, CXCI, CXCIII, CXCIV, CXCVI, CXCVIII, CXCIX, od CCI do CCIII, od CCV do CCVII, od CCIX do CCXVI przyjmując, że oskarżony dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 §1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 360 stawek dziennych grzywny przyjmując że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  5. przestępstw opisanych powyżej w pkt CLI, CLIII, CLV, CLXXII, CLXXIII, CLXXVIII, CLXXXIV, CLXXXVIII, CŁXXXIX, CXC, CXCII, CXCVII, CC, CCIV przyjmując, że oskarżony dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 270 § 1 k.k. , art. 272 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 130 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  6. przestępstw opisanych w pkt CXLIX, CLXIII, CLXXIX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  7. przestępstw opisanych w pkt CLII i CLXXXVII przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 291 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 30 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  8. przestępstwa opisanego w pkt CLXXXVI tj. występku z art. 270 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 270 § l k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 30 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  9. przestępstw opisanych w pkt CLXXXV, CCVIII, CCXXI przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art.

§ 2k.k.

w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k. oraz art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 100 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;

  1. przestępstw opisanych w pkt CCXVIII i CCXIX przyjmując, że dopuścił ich się w ramach ciągu przestępstw z art. 91 §1 k.k., wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 18 § 2 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 91 § l k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. i art. 19 § l k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 30 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.;
  2. przestępstwa opisanego w pkt CCXVII wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 238 § k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. i art. 11 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 4 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę 30 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł.; Na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączył wymierzone powyżej wobec W. P. kary pozbawienia wolności oraz grzywny i wymierzył mu jedną karę łączną w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna grzywny jest równoważna kwocie 40 zł. Na podstawie art. 63 § l k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 czerwca 2007 r. do 1 lutego 2008 r. Sąd okręgowy (pkt 79) uniewinnił D. S. od popełnienia przestępstwa opisanego w pkt CCXXII tj. występku z art. 258 § 1 k.k. Uznał go natomiast winnym (pkt 80) popełnienia opisanego w pkt CCXXIV przestępstwa z tym, że przyjął, iż od M. M.

(1)kwotę 2000 zł., tj. występku z art.

§ 1k.k.

i art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art.

§ l k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto (pkt 81) uznał tego oskarżonego za winnego tego, że działając w ramach ciągu przestępstw opisanego w art. 91 §1 k.k.: - w okresie od 27 czerwca do 8 lipca 2003 r. w T.i K.mając z racji zajmowanego stanowiska Likwidatora Szkód Komunikacyjnych (...)S.A w K.istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki, będąc osobą upoważnioną do wystawienia dokumentów w postaci oceny technicznej i kosztorysu wyceny szkód, przyjął od M. M.

(1)korzyść majątkową równowartości 500 zł. przy sporządzaniu wyceny szkody z tytułu AC w samochodzie S. (...)o nr rej. (...)w zamian za zachowanie mogące wyrządzić szkodę (...) S.Aw K.; - w okresie od 28 maja do 16 czerwca 2004 r. w T.i K.mając z racji zajmowanego stanowiska Likwidatora Szkód Komunikacyjnych (...)S.A w K.istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki, będąc osobą upoważnioną do wystawienia dokumentów w postaci oceny technicznej i kosztorysu wyceny szkód, przyjął od M. M.
(1)i Z. Ż.kwotę 500 zł. przy sporządzaniu wyceny szkody z tytułu OC w samochodzie F. (...)o nr rej. (...)i z tytułu OC w samochodzie marki T. nr rej. (...)w zamian za zachowanie mogące wyrządzić szkodę (...) S.Aw K. - w okresie od 8 sierpnia do 6 września 2005 r. w T.i K.mając z racji zajmowanego stanowiska Likwidatora Szkód Komunikacyjnych (...)S.A w K.istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki, będąc osobą upoważnioną do wystawienia dokumentów w postaci oceny technicznej i kosztorysu wyceny szkód, przyjął od M. M.
(1)i W. P.kwotę 1600 zł. przy sporządzaniu wyceny szkody z tytułu OC w samochodzie V. (...)o nr rej. (...)i z tytułu OC w samochodzie F. (...) nr rej. (...)oraz z tytuły OC w samochodzie N. (...) nr rej. (...)w samochodzie w zamian za zachowanie mogące wyrządzić szkodę (...) S.Aw K.; - w okresie od 20 stycznia do 22 lutego 2006 r. w T.i K.mając z racji zajmowanego stanowiska Likwidatora Szkód Komunikacyjnych(...)S.A w K.istotny wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością tej jednostki, będąc osobą upoważnioną do wystawienia dokumentów w postaci oceny technicznej i kosztorysu wyceny szkód, przyjął od M. M.
(1)i W. P.kwotę 1000 zł. przy sporządzaniu wyceny szkody z tytułu OC w samochodzie R. (...)o nr rej. (...)oraz z tytułu OC w samochodzie F. (...) nr rej. (...)w zamian za zachowanie mogące wyrządzić szkodę (...) S.Aw K. czym wyczerpał ustawowe znamiona z art.

§ 1k.k.

oraz z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 91 § 2 k.k. (pkt 81) połączył wymierzone wobec D. S.kary pozbawienia wolności i wymierzył mu jedną karę łączną w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § l k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności od 9 października 2007 r. do 21 marca 2008 r. Sąd uniewinnił M. T. od popełnienia opisanego w pkt CCXXVIII przestępstwa, tj. występku z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. (pkt 83). Z kolei J. W. (pkt 84) uznał winnym popełnienia zarzucanego mu przestępstwa opisanego w pkt CCXXIX, wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § l i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowa zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. sąd zasądził na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A w W.: - od oskarżonych R. K., Z. Ż., M. M.

(1)i innej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 7.684,37 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 14.01.2004 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki Ż. nr rej. (...) i marki F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż. i i nnej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 22.200 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 29.01.2004 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki O. (...) nr rej. (...), O. (...) nr rej. (...) , A. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., Ł. J. i W. P. solid arnie kwotę 15.l20_zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.01.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., Ł. J. soli darnie kwotę 12.900 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 9.03.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki R. (...) nr rej.(...); - od oskarżonych Z. Ż. i W. P. oraz innej ustalonej osoby solidarnie kwotę 21.470 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 28.04.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...) ; - od oskarżonych Z. Ż. i W. P. solidarnie kwotę 25.288,87 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 20.05.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż., W. P. i Ł. J. solidarnie kwotę 16.100 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 4.10.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i T. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż. i W. P. oraz innej ustalonej osoby solidarnie kwotę 21.600 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 23.06.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki S. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż. oraz innej ustalonej osoby solidarnie kwotę 6.200 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 24.06.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki B. nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż. i M. M.
(1)solidarnie kwotę 20.376,32 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 9.08.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki V. (...) nr rej (...) i F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż., W. P. i Ł. J. solidarnie kwotę 22.641,54 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 26.08.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki M. nr rej. (...) ; - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P. i J. C.
(1)solidarnie kwotę 13.700 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.10.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki R. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P. i innej ustalonej osoby soli darnie, kwotę 10.197,26 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 17.11.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki C. nr rej. (...) i A. nr rej. (...) ; - od oskarżonych R. K., Z. Ż., J. C.
(1), A. P. i innej ustalonej osoby solidarnie kwotę 14.097,50 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 5.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i M. nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P. solidarnie kwotę 13.600 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 6.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki O. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż. i W. P. solidarnie kwotę 8.000 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 7.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż. i W. P. solidarnie kwotę 13.100 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 11.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki O. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P., Ł. J. i K. Ł. solidarnie 27.800 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 22.01.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki A. (...) nr rej .(...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P., J. C.
(1), M. M.
(1)i innej ustalonej osoby solidarnie kwotę 24.800 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki M. nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...) ; - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P. solidarnie kwotę 12.624,27 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 15.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki B. nr rej. (...); - od oskarżonych W. P., J. C.
(2)i innych ustalonych osób solidarnie kwotę 7.000 zł tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 18.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...) ; - od oskarżonego W. P. i innych ustalonych osób solidarnie kwotę 4.750 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 18.07.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...); Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził na rzecz pokrzywdzonego Towarzystwa (...) S.A. w Ł.: - od oskarżonych R. K., Z. Ż., M. M.
(1)i D. S.solidarnie łączną kwotę 13144 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 24.11.2003 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki O. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż., M. M.
(1)i Ł. J. solidarnie łączną kwotę 8.908,22 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 28.05.2004 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż. i M. M.
(1)solidarnie łączną kwotę 30.000 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z sierpnia 2004 r. i wypłatą odszkodowania w związku ze zgłoszeniem rzekomej kradzieży samochodu marki O. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż., W. P. i innej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 15.500 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z 11.07.2005 r. i wypłatą odszkodowania w związku ze zgłoszeniem rzekomej utraty samochodu marki F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż.. W. P., M. M.
(1)i innej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 16.263,75 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 20.01.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonego M. M.
(1)kwotę 16.019,60 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 27/28.06.2003 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki S. (...) nr rej. (...) ; - od oskarżonych Z. Ż., W. P., M. M.
(1)i innej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 20.376,32 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 9.08.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki V. (...) nr rej. (...) F. (...) nr rej. (...); Na podstawie art. 46 § l k.k. zasądził na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. w W.: - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P.i innej ustalonej osoby solidarnie łączną kwotę 9.957,08 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 13.01.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) (...)i B. nr rej. (...); - od oskarżonych Z. Ż., W. P. i innych ustalonych osób solidarnie łączną kwotę 5.500 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 23.06.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...); - od oskarżonych R. K., Z. Ż., W. P. i innych ustalonych osób solidarnie łączną kwotę 11.954,45 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.10.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki O. (...) nr rej. (...) i A. nr rej. (...). Na podstawie 627 k.p.k. i art. 2 ust. pkt 2, 3, 4, 5 (Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych) zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: Z. Ż., J. C.
(1), J. C.
(2), Ł. J., R. K., B. K., K. Ł., M. M.
(1), M. M.
(2), A. P., W. P., D. S.i J. W.stosowne opłaty oraz obciążył ich wydatkami sądowymi w całości. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżyciel publiczny, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A.w W.oraz obrońcy oskarżonych Z. Ż., J. C.
(1), J. C.
(2), Ł. J., R. K., M. M.
(1), M. M.
(2), A. P., W. P., D. S.i J. W.. Prokurator Okręgowy w Katowicach zaskarżył wyrok w stosunku do oskarżonych Z. Ż., J. C.
(1), S. F., Ł. J., R. K., M. M.
(1), W. P.i D. S.w całości na ich niekorzyść. Powołując się na przepis art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k. zarzucił:
  1. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § l k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 3 wyroku, iż Z. Ż. dopuścił się czynów opisanych w pkt III, IV, części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt VIII do XIV, XVII do XXV, XXVII do XIX, XXXI do XXXVIII, XLI do XLIX części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębny ciąg przestępstw, co powinno skutkować orzeczeniem jednej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt III, IV części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt VIII do XIV, XVII do XXV, XXVII do XXIX, XXXI do XXXVIII, XLI do XLIX części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez pominięcie w podstawie skazania w punkcie 3 wyroku kwalifikacji prawnej czynu z pkt XXII części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu Z. Ż. popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 231 § 1 i 2 k.k. art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyn z pkt XXII części wstępnej wyroku został zakwalifikowany z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 286 § 1 k.k. i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.,
  3. obrazę prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 4 wyroku, iż Z. Ż. dopuścił się czynów opisanych w pkt V, XL i L części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje,
  4. obrazę prawa materialnego, a to art. 296 § 2 k.k., poprzez błędne wskazanie w pkt 5 wyroku w podstawie wymiaru kary wobec oskarżonego Z. Ż. przepisu art. 296 § 2 k.k., podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu Z. Ż. za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, iż jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona przestępstwa z art.

§ 2k.k., 5.

obrazę prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 10 wyroku, iż Z. Ż. dopuścił się czynów opisanych w pkt XXXIX, LIII i LVII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, jak również nie zostały „popełnione w podobny sposób”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje, 6. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez pominięcie w podstawie skazania w pkt 11 wyroku art. 65 § 1 k.k. z pkt LII i LVIII części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu Z. Ż. popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 296 a § 2 k.k. oraz art. 296 a § 2 k.k. i art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyny z pkt LII i LVIII części wstępnej wyroku zostały zakwalifikowane z art.

§ 2k.k.

i w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

  1. obrazę prawa materialnego, a to art. 12 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania czynów z pkt 13 i 14 wyroku, podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynów wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu Z. Ż. za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku wynika, iż oskarżony Z. Ż. nie działał w warunkach wskazanych w tym przepisie,
  2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 1 pkt k.p.k., polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a w szczególności poprzez nie przytoczenie przez Sąd powodów, jakie miał na względzie uznając, iż oskarżony Z. Ż. czynu zarzucanego mu w pkt LVI części wstępnej wyroku nie dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,
  3. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynów z pkt 3, 4, 8 10, 11 wyroku zarzucanych oskarżonemu Z. Ż.,
  4. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kar) łącznej w stosunku do oskarżonego Z. Ż. (pkt 15 wyroku ),
  5. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego Z. Ż. za czyny z pkt 2, 3, 4, 6, 8, 9 wyroku oraz kary łącznej (pkt 15 wyroku), w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, a zwłaszcza ilości popełnionych czynów, roli w dokonanych przestępstwach i jego bardzo długiej przestępczej działalności, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, a także wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 7 lat pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,
  6. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary' grzywny wobec Z. Ż.,
  7. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez przytoczenie w podstawie skazania w punkcie 18 wyroku niepełnej kwalifikacji prawnej czynów z pkt LX, LXIII, LXV i LXVI części wstępnej wyroku poprzez pominięcie art. 65 § 1 k.k. oraz z pkt LXII części wstępnej wyroku poprzez pominięcie art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu J. C.

(1)popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. przy zast. art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyny z pkt LX, LXIII, LXV i LXVI części wstępnej wyroku zostały zakwalifikowane z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. natomiast czyn z pkt LXII z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 14. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynów z pkt 18 i 19 wyroku zarzucanych oskarżonemu J. C.
(1), 15. obrazę prawda materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego J. C.
(1)(pkt 20 wyroku ), 16. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego J. C.
(1)za czyn z pkt 18 wyroku, wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, 17. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kąty, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary grzywny wobec J. C.
(1),
  1. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynu z pkt 26 wyroku zarzucanego oskarżonemu Ł. J.,
  2. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego Ł. J. (pkt 27 wyroku),
  3. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego Ł. J. za czyn z pkt 26 wyroku, wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,
  4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary grzywny wobec Ł. J.,
  5. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 31 wyroku, iż R. K.dopuścił się czynów opisanych w pkt od LXXX do LXXXVI części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt od LXXXVII do ŁXXXIX, XCI do XCV, XCVII do CIV części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią dwa odrębne ciągi przestępstw, co powinno skutkować orzeczeniem jednej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt LXXX i LXXXI części występnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., jednej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt od LXXXII do LXXXVI części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych pkt od LXXXVII do LXXXIX, XCI do XCV, XCVII do CIV części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  6. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez pominięcie w podstawie skazania w punkcie 31 wyroku kwalifikacji prawnej czynów z pkt XCI i CIII części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu R. K. popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 231 § 1 i 2 k.k., z art. 271 § 1 i 3 k.k. z art. 286 § 1 k.k. i z art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyny z pkt XCI i CIII części wstępnej wyroku zostały zakwalifikowane z art. 231 § 1 i 2 k.k., z art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 13 § 1 k.k. i w zw. z art. 286 § 1 k.k. i z art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k.,
  7. obrazę prawa materialnego, a to art. 65 § 1 k.k., poprzez niepowołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary i skazania, względem oskarżonego R. K. odnośnie czynu z pkt 32 wyroku, podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu R. K. za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku wynika, iż oskarżony R. K. działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,
  8. obrazę prawa materialnego, a to art. 270 § 3 k.k., poprzez błędne wskazanie w pkt 33 wyroku w podstawie skazania wobec oskarżonego R. K. przepisu art. 270 § 3 k.k., podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu R. K. za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, iż jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona przestępstwa z art. 271 § 3 k.k.,
  9. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 35 wyroku, iż R. K. dopuścił się czynów opisanych w pkt CVI i CXII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje,
  10. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 36 wyroku, iż R. K. dopuścił się czynów opisanych w pkt CVII i CXI części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one „popełnione w podobny sposób”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje,
  11. obrazę prawa materialnego, a to art. 12 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w kwalifikacji prawnej czynów z pkt 37 i 38 wyroku, względem oskarżonego R. K., podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynów wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu R. K. za winnym popełnienia tych przestępstw, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku wynika, iż oskarżony R. K. nie działał w warunkach wskazanych w tym przepisie,
  12. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a w szczególności poprzez nie przytoczenie przez Sąd powodów, jakie miał na względzie uznając, iż oskarżony R. K. czynu zarzucanego mu w pkt CX części wstępnej wyroku nie dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,
  13. obrazę prawda materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynów z pkt 31, 35, 36 wyroku zarzucanych oskarżonemu R. K.,
  14. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego R. K. (pkt 40 wyroku),
  15. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego R. K. za czyny z pkt 30, 31, 33 i 34 wyroku oraz kary łącznej (pkt 40 wyroku), w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, a zwłaszcza ilości popełnionych czynów, roli w dokonanych przestępstwach i jego bardzo długiej przestępczej działalności, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, a także wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 4 lat pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,
  16. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary grzywny wobec R. K.,
  17. obrazę prawa materialnego, a to art. 296 § 2 k.k., poprzez błędne wskazanie w pkt 48 wyroku w podstawie skazania wobec oskarżonego M. M.
(1)przepisu art. 296 § 2 k.k., podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu M. M.
(1)za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, iż jego zachowanie wyczerpało ustawowe znamiona przestępstwa z art.

§ 2k.k., 35. obrazę prawda materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwie zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 51 wyroku, iż M. M.

(1)dopuścił się czynów opisanych w pkt CXXI i CXXII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CXXVII, CXXV1II, CXXXII, CXXXIII, CXXXIV, CXXXVI, CXXXVII części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębny ciąg przestępstw, co powinno skutkować orzeczeniem jednej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CXXI i CXXII części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CXXVII, CXXVIII, CXXXII, CXXXIII, CXXXIV, CXXXVI, CXXXVII części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., 36. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez pominięcie w podstawie skazania w punkcie 51 wyroku kwalifikacji prawnej czynu z pkt CXXXIII części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu M. M.
(1)popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyn z pkt CXXXIII części wstępnej wyroku został zakwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., 37. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 52 wyroku, iż M. M.
(1)dopuścił się czynów opisanych w pkt CXXIII i CXXXVIII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CXXXI, CXXXV części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z czynów opisanych w pkt CXXIII i CXXXVIII części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CXXXI, CXXXV części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., 38. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., poprzez pominięcie w podstawie skazania w punkcie 52 wyroku kwalifikacji prawnej czynu z pkt CXXXVIII części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu M. M.
(1)popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego ustawowe znamiona z art.

§ 2k.k.

i art. 65 § 1 k.k., podczas gdy czyn z pkt CXXXVIII części wstępnej wyroku został zakwalifikowany z art.

§ 2k.k.

i w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., 39. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 53 wyroku, iż M. M.

(1)dopuścił się czynów opisanych w pkt CXXIV, CXXVI, CXXXIX części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje, 40. obrazę prawda materialnego, a to art. 11 § 3 k.k., poprzez wymierzenie oskarżonemu M. M.
(1)w pkt 55 wyroku kary na podstawie art. 270 § 1 k.k., podczas gdy należało wymierzyć karę na podstawie art. 271 § 3 k.k., przywidującego karę najsurowszą, 41. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynów z pkt 48, 51, 52, 53 i 55 wyroku zarzucanych oskarżonemu M. M.
(1), 42. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego M. M.
(1)(pkt 58 wyroku), 43. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego M. M.
(1)za czyny z pkt 47, 49, 51, 53, 55 wyroku, wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 3 lat pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, 44. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia, co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary grzywny wobec M. M.
(1),
  1. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 68 wyroku, iż W. P.dopuścił się czynów opisanych w pkt CXLVII i CCXX części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CLYII, CLXVIII, CLXX, CLXXVI, CXCV części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z czynów opisanych w pkt CXLVII i CCXX części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CLVII, CLXVIII, CLXX, CLXXVI, CXCV części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  2. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 69 wyroku, iż W. P.dopuścił się czynu opisanego w pkt CXLVIII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CLI, CLIV, CLVI, CLVIII do CLXII, CLXIV do CLXVII, CLXIX, CLXXI, CLXXIV, CLXXV, CLXXVII, CLXXX do CLXXXIII, CXCI, CXCIII, CXCIV, CXCVI, CXCVIII, CXCIX, CCI do CCIII, CCV do CCVII, CCIX do CCXVI części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie został on popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowi odrębne przestępstwo, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowej kary na podstawie przepisu, którego znamiona czyn opisany w pkt CXLVIII części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CLIV, CLVI, CLVIII do CLXII, CLXIV do CLXYII, CLXIX, CLXXI, CLXXIV, CLXXV, CLXXVII, CLXXX do CLXXXIII, CXCI, CXCIII, CXCIV, CXCVI, CXCVIII, CXCIX, CCI do CCIII, CCV do CCVII, CCIX do CCXVI części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.k., poprzez przytoczenie w podstawie skazania w punkcie 69 wyroku niepełnej kwalifikacji prawnej czynu z pkt CXLVIII, CLI, CLIV, CLVI, CLVIII do CLXII, CLXIV do CLXVII, CLXIX, CLXXI, CLXXV, CLXXVII, CLXXX do CLXXXIII, CXCI, CXCIII, CXCIV, CXCVI, CXCIX, CCI do CCIII, CCV do CCVII, CCIX do CCXII części wstępnej wyroku poprzez pominięcie art. 65 § 1 k.k. oraz pominięcie kwalifikacji prawnej czynu z pkt CLXXIV części wstępnej wyroku przy opisie ciągu przestępstw, a w rezultacie przypisanie oskarżonemu W. P. popełnienia ciągu przestępstw wyczerpującego znamiona z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i 65 § 1 k.k., podczas gdy czyny z pkt CXLVIII, CLI, CLIV, CLVI, CLVIII do CLXII, CLXIV do CLXVII, CLXIX, CLXXI, CLXXV, CLXXVII, CLXXX do CLXXXIII, CXCI, CXCIII, CXCIV, CXCVI, CXCIX, CCI do CCIII, CCV do CCVII, CCIX do CCXII części wstępnej wyroku zostały zakwalifikowane z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., natomiast czyn z pkt CLXXIV z art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,
  4. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 70 wyroku, iż W. P. dopuścił się czynu opisanego w pkt CL części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CLIII, CLV, CLXXII, CLXIII, CLXXVIII, CLXXXIV, CLXXXVIII, CLXXXIX, CXC, CXCII, CXCVII, CC, CCIV części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy to zachowanie nie posiada tożsamej kwalifikacji prawnej, lecz stanowi odrębne przestępstwo, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowej kary na podstawie przepisu, którego znamiona czyn opisany w pkt CL części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CLIII, CLV, CLXXII, CLXIII, CLXXVIII, CLXXXIV, CLXXXVIII, CLXXXIX, CXC, CXCII, CXCVII, CC, CCIV części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.
  5. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 71 wyroku, iż W. P. dopuścił się czynu opisanego w pkt CXLIX części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CLXIII, CLXXIX części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostało popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowi odrębne przestępstwo, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowej kary na podstawie przepisów, którego znamiona czyn opisany w pkt CXLIX części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CLXIII, CLXXIX części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  6. obrazę prawa materialnego, a to art. 11 § 3 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary odnośnie czynu z pkt 71 wyroku, podczas gdy z opisu i kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z treści aktu oskarżenia, a przyjętej przez Sąd, a także ze sformułowania o uznaniu W. P. za winnym popełnienia tego przestępstwa, jak też ustalonego stanu faktycznego wynikającego z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, iż oskarżony W. P. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona określone w jednym przepisie ustawy karnej,
  7. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 72 wyroku, iż W. P. dopuścił się czynów opisanych w pkt CLII i CLXXXVII części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje,
  8. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 74 wyroku, iż W. P. dopuścił się czynu opisanego w pkt CCXXI części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CLXXXV, CCVIII części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostało popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowi odrębne przestępstwo, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowej kąty na podstawę przepisów, którego znamiona czyn opisany w pkt CCXXI części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw opisanych w pkt CLXXXV, CCVIII części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  9. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 75 wyroku, iż W. P. dopuścił się czynów opisanych w pkt CCXVIII i CCXXIX części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw w sytuacji, gdy nie zostały one popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z tych czynów wyczerpuje,
  10. obrazę prawa materialnego, a to art. 65 § 1 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary odnośnie czynów z pkt 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76 wyroku w stosunku do oskarżonego W. P.,
  11. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynów z pkt 68, 69, 70, 71, 72, 74, 75, wyroku w stosunku do oskarżonego W. P.,
  12. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego W. P. (pkt 77 wyroku),
  13. obrazę prawa materialnego, a to art. 11 § 3 k.k., poprzez wymierzenie oskarżonemu D. S.w pkt 80 wyroku kary na podstawie art.

§ 1k.k., podczas gdy należało wymierzyć karę na podstawie art.

271 § 3 k.k., przewidującego karę najsurowszą, 58. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nietrafne uznanie w pkt 81 wyroku, iż D. S.

(1)dopuścił się czynów opisanych w pkt CCXXIII, CCXXV części wstępnej wyroku w ciągu przestępstw z czynami opisanymi w pkt CCXXVI, CCXXVII części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy nie zostały popełnione „w krótkim odstępie czasu”, lecz stanowią odrębne przestępstwa, co powinno skutkować orzeczeniem jednostkowych kar na podstawie przepisów, którego znamiona każdy z czynów opisanych w pkt CCXXIII, CCXXV części wstępnej wyroku wyczerpuje oraz odrębnej kary za ciąg przestępstw' opisanych w pkt CCXXVI, CCXXVII części wstępnej wyroku przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k.,
  1. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego D. S.za czyny z pkt 80 i 81 wyroku, wynikającą z odstąpienia od orzeczenia kary grzywny, w stosunku do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, rodzaju i charakteru naruszonego dobra chronionego prawem oraz rozmiaru ujemnych następstw przestępstw, pomimo że znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemawiały za orzeczeniem grzywny obok kary pozbawienia wolności, przez co wymierzona kara łączna 2 lat pozbawienia wolności nie spełni swych ustawowych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,
  2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia co do kary, zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej wymiaru, a w szczególności powodów, dla których Sąd odstąpił od wymierzenia kary grzywny wobec D. S.,
  3. obrazę prawa materialnego, a to art. 91 § 1 k.k. poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie skazania odnośnie czynu z pkt 81 wyroku w stosunku do oskarżonego D. S.,
  4. obrazę prawa materialnego, a to art. 85 k.k., poprzez błędne powołanie tego przepisu w podstawie prawnej wymierzenia kary łącznej w stosunku do oskarżonego D. S.(pkt 81 wyroku),
  5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na wyciągnięciu błędnego wniosku na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, iż oskarżony D. S.nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w pkt CCXXII wyroku, podczas, gdy należyta ocena materiału dowodowego przeprowadzonego i ujawnionego przed Sądem - zwłaszcza wyjaśnienia M. M.
(1)i W. P., złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i w toku przewodu sądowego oraz prawidłowa wykładnia art. 258 § 1 k.k., prowadzi do wniosku przeciwnego i pozwala na wydanie wyroku skazującego. 64. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na wyciągnięciu błędnego wniosku na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, iż oskarżony S. F.nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w pkt LXVIII wyroku, podczas, gdy należyta ocena materiału dowodowego przeprowadzonego i ujawnionego przed Sądem - zwłaszcza zeznania świadka M. M.
(4)i oskarżonego Z. Ż., złożonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i w toku przewodu sądowego, prowadzi do wniosku przeciwnego, i pozwala na wydanie wyroku skazującego, 65. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k., poprzez nieprzytoczenie w pkt 89 wyroku przepisu ustawy karnej tj. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach karnych w sprawach karnych, który określa wysokość kary grzywny w przypadku jej orzeczenia obok kary pozbawienia wolności, co miało miejsce w przypadku oskarżonego W. P.. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku co do oskarżonych Z. Ż., J. C.
(1), S. F., Ł. J., R. K., M. M.
(1), W. P., D. S.i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca Z. Ż. zaskarżył wyrok w części dotyczącej winy oskarżonego w następujących punktach : pkt 1 w zakresie zarzutu I, pkt 4 w zakresie zarzutu L, pkt 6 w zakresie zarzutu VII, pkt 8 w zakresie zarzutu XXVI, pkt 9 w zakresie zarzutu XXX, pkt 10 w zakresie zarzutu LIII i LVII, pkt 12 w zakresie zarzutu LIV, a także pkt 15 w zakresie wymiaru orzeczonej tam kary łącznej pozbawienia wolności. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: - bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony Z. Ż. kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, dokumentom, obrotowi gospodarczemu, wymiarowi sprawiedliwości oraz działalności instytucji państwowych i samorządowych, podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony Z. Ż. w sierpniu 2004 r. w T. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nakłaniał M. M.
(1)do popełnienia czynu zabronionego w postaci zawiadomienia o niepopełnionym przestępstwie kradzieży z włamaniem do samochodu marki O. (...) numer rejestracyjny (...), złożenia fałszywych zeznań w tym zakresie oraz wyłudzenia odszkodowania, podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 238 k.k. i w zw. z art. 233 § 1 k.k. i w zw. z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w dniu 11 lipca 2005 r. w T. w celu wyłudzenia odszkodowania, wraz z innymi osobami wprowadził w błąd pracownika T. U. co do faktu utraty samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przez co doprowadził wyżej wymienioną firmę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w okresie od 8 września 2005 r. do 8 listopada 2005 r. w M. i T. wraz z innymi osobami nabył za kwotę 13.000,00 zł. od nieustalonej osoby pochodzący z czynu zabronionego samochód marki B. z przerobionymi oznakowaniami identyfikacyjnymi należący do K. L., a skradziony w dniu 29 maja 2005 r. w R., podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w dniach 12/13 września 2006 roku w T. wraz z innymi osobami upozorował zdarzenie w postaci kradzieży z włamaniem do samochodu marki B. numerze rejestracyjnym (...) stanowiące podstawę do wypłaty odszkodowania z tytułu zawartej umowy ubezpieczeniowej w T. A., podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i art. 65 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w dniu 22 stycznia 2007 r. w T. z innymi osobami udzielił funkcjonariuszom policji korzyść majątkową w postaci dwóch butelek wódki 0,7 litra w zamian za naruszenie przez nich prawa i niedopełnienie obowiązków służbowych, podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w okresie od 23 do 28 maja 2007 r. wspólnie z innymi osobami nakłaniał S. G. do złożenia fałszywych zeznań w postępowaniu o sygnaturze akt 4 Ds. 662/07, podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., - bezpodstawnym przyjęciu, że w dniu 6 czerwca 2007 r. w K. wspólnie z innymi osobami udzielił funkcjonariuszowi K. w K. korzyść majątkową w postaci 3.000,00 zł., aby skłonić tę osobę do umorzenia postępowania o sygnaturze akt 4 Ds. 662/07, podczas gdy obiektywna i wyważona ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzić musi do wniosku, że oskarżony swym zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,
  1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i całkowite pominięcie okoliczności dla niego korzystnych, - art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny przeprowadzonych dowodów w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, - art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu wyroku numeracji kart na których znajdują się wyjaśnienia bądź zeznania na które powołuje się Sąd w części ustalającej stan faktyczny oraz na lakonicznym uzasadnieniu wyroku w części niejawnej,
  2. rażącą niewspółmierność kary w stosunku do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu poprzez wymierzenie oskarżonemu w pkt 15 bezwzględnej kary 7 lat pozbawienia wolności. Wskazując na powyższe wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzutów wymienionych na wstępie i opisanych w akcie oskarżenia w pkt I, VII, XXVI, XXX, L, LIII, LIV, i LVII, zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 15 i wymierzenie oskarżonemu łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca R. K. zaskarżył powyższy wyrok w pkt 29 - w całości, w pkt 31, 32, 33, 34, 35, 36, 39 - w części dotyczącej przyjęcia iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w pkt 86 i 87 - w części dotyczącej solidarnego zasądzenia wymienionych tam kwot tytułem naprawienia szkody. Zarzucił:
  3. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w szczególności: - art. 7 i 5 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń na podstawie części dowodów i ich ocenę wbrew wymogom art. 7 k.p.k., a także rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, - art. 2 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń i oparcie rozstrzygnięć na domniemaniach, a nic ustaleniach prawdziwych, - art. 4 i 110 k.p.k. - poprzez pominięcie w wyroku szeregu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej,
  4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw działał w jej ramach według przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań oraz, że w równym stopniu odpowiada za szkody wyrządzone towarzystwom ubezpieczeniowym mimo, że korzyści jakie uzyskiwał były znikome w porównaniu z innymi sprawcami, podczas, gdy materiał dowodowy nie pozwala na tak daleko idące ustalenia, przy prawidłowych i zgodnych z prawdą ocenach zebranego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - zmianę w pkt 29 wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. K. od zarzutu opisanego w pkt L XXVIII czynu, - zmianę pkt 31 do 36 i 39 wyroku, poprzez wyeliminowanie z opisu czynu działania w ramach zorganizowanej grupy, przestępczej i w konsekwencji wyeliminowanie z podstaw skazania art. 65 k.k., - zmianę pkt 86 i 87 poprzez ustalenie obowiązku naprawienia szkody nie solidarnie, a w części odpowiadającej korzyści jaką oskarżony uzyskał. Obrońca M. M.
(2)zaskarżył wyrok w całości w części dotyczącej tego oskarżonego. Podniósł zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 1 § 2 k.k., w zw. z art. 18 § 3 k.k., w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § l k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. oraz w związku z art. 115 § 2 k.k. przez uznanie, że przypisany oskarżonemu czyn stanowi przestępstwo, mimo, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Obrońca A. P. zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tejże oskarżonej, tj. w zakresie pkt 62, pkt 63, pkt 64, pkt 65 w całości oraz w zakresie pkt 86 tiret 14, pkt 89 tiret 10 w odniesieniu co do oskarżonej A. P.. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1 obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia a to: art. 4 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść tego orzeczenia wyrażający się przyjęciem, iż: - oskarżona nie była faktycznym, prawnym właścicielem samochodu marki F. (...) nr rej. (...), - oskarżona w dniu 10 listopada 2005r. w Urzędzie Miasta T. przedkładając dokumenty niezbędne do zarejestrowanie w/w samochodu przedłożyła jej osobie uprawnionej do wydania dokumentu (decyzji) stwierdzającej rejestrację pojazdu,
  1. obrazę przepisu prawa materialnego, a to: - art. 272 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się przyjęciem, iż zachowanie pozwanej z dnia 10 listopada 2005 r., a dotyczące rejestracji samochodu marki F. (...) w Urzędzie Miasta T. wypełniało znamiona tegoż przestępstwa, tj. było działaniem podstępnie wprowadzającym w błąd pracownika Urzędu Miast T., - art. 18 § 3 k.k. w. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 298 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się uznaniem przez Sąd I-ej instancji, iż oskarżona przedkładając nieprawdziwe oświadczenie odnośnie okoliczności kolizji pomogła ustalonym osobom w wyłudzeniu odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC w (...) S.A. z tytułu zorganizowanego przez te ustalone osoby zdarzenia stanowiącego podstawę do wypłaty odszkodowania, działając w zamiarze, aby owe ustalone osoby dokonały czynu zabronionego albo chociażby godziła się na możliwość jego popełnienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku Sądu I-ej instancji w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie oskarżonej od obu stawianych jej zarzutów. Ewentualnie z tzw. ostrożności procesowej wniósł o uchylenie wyroku Sądu I-ej instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I-ej instancji. Obrońca J. W. zaskarżył wyrok w całości, na korzyść oskarżonego i zarzucił
  2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: 1.
  3. obrazę przepisu z art. 4 k.p.k., a to zasady obiektywizmu, czyli obrazę polegającą na zaniechaniu uwzględnienia przemawiających na korzyść oskarżonego J. W.okoliczności podanych przez świadka T. B., który podniósł, iż jest możliwe, że osoba nieuczestnicząca w kolizji drogowej może podać się za jej uczestnika wobec nieaktualności fotografii w prawie jazdy względem aktualnego wyglądu osoby, która dokumentem takowym w dniu zdarzenia się posługuje, zwłaszcza, iż Sąd nie ustalił danych osobowych wszystkich osób znajdujących się na miejscu zdarzenia w dniu 20 marca 2005 roku, 1.
  4. obrazę przepisu z art. 5 § 2 k.p.k., a to zasady in dubio pro reo, czyli obrazę polegającą na nierozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego J. W.w sytuacji, gdy jedynym osobowym źródłem dowodowym, które wskazuje na winę tego oskarżonego jest współoskarżony Ł. J., który z kolei nie tylko zmienił w trakcie postępowania - w toku przewodu sądowego - wersję wydarzeń odnośnie udziału oskarżonego J. W.w zdarzeniu z dnia 20 marca 2005 roku, ale i przekonywująco wyjaśnił powody złożenia przez siebie wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego o treści obciążającej oskarżonego J. W., 1.
  5. obrazę przepisu z art. 7 k.p.k., a to zasady swobodnej oceny dowodów, czyli obrazę polegającą na nieuwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania i niesłusznym przyjęciu przez Sąd orzekający in meriti , iż ostatecznym, koronnym dowodem wiedzy oskarżonego J. W.o sfingowaniu kolizji z dnia 20 marca 2005 roku jest fakt nieobecności w miejscu zdarzenia rzekomego sprawcy tejże kolizji - M. M.
(2), w sytuacji, gdy wszyscy ustaleni obecni podczas wykonywania czynności służbowych przez oskarżonego J. W., a w szczególności: W. P.i Ł. J., wskazywali na obecność jeszcze jednej nieznanej im osoby, przy uwzględnieniu faktu, że nie ustalono w toku postępowania, kto ostatecznie przekazał dokumenty rzekomego sprawcy kolizji, tj. M. M.
(2), oskarżonemu J. W.
(1)i przy uwzględnieniu okoliczności, na które wskazał świadek T. B., a które to okoliczności opisano powyżej w zarzucie 1.1., 1.4 obrazę przepisu z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 9 § 2 k.p.k., a to zasady oficjalności, czyli obrazę polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd z urzędu dowodów w postaci: - przesłuchania w charakterze świadka kom. M. G. - Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w T., względnie M. B., W. K. lub G. P. - Kierowników' Sekcji, którzy prowadzili czynności nadzorcze w tamtejszym wydziale w roku 2005 - na okoliczność czasu pracy funkcjonariusza policji, zasad ustalania grafików służb podległych im funkcjonariuszy, określania dni pełnienia przez nich służby, zasad ustalania rejonów, gdzie funkcjonariusze mają pełnić służbę oraz dostępności tych grafików dla funkcjonariuszy i pracowników cywilnych (...) K. w T., - przesłuchania w charakterze świadka - po jej ustaleniu - osoby dokonującej odprawy służbowej w (...) K.w T.w dniu 20 marca 2005 roku - na okoliczność godziny dokonania odprawy w dniu zdarzenia, wydania polecenia oskarżonemu J. W.
(1)udania się w konkretny rejon pełnienia służby i przyczyn skierowania J. W.i T. B.w dany rejon służby, - przesłuchania w charakterze świadka osoby aprobującej zapisy z książki zdarzeń drogowych, którą pozyskał Sąd, a to asp. J. K.
(1)- na okoliczność przebiegu służby z dnia 20 marca 2005 r. i na okoliczności wskazane powyżej, dotyczące kierowania funkcjonariuszy w konkretny rejon, - przesłuchania w charakterze świadka kom. J. M.— Zastępcy Naczelnika (...) K.w T., tj. osoby aprobującej zapisy z notatki urzędowej z dnia 20 marca 2005 r., sporządzonej przez oskarżonego J. W.— na okoliczność pozyskanej wówczas wiedzy o przebiegu zdarzenia i służby podległych mu funkcjonariuszy, - przesłuchania w charakterze świadków E. H., J. K.
(2)oraz pozostałych dyżurnych K.w T., którzy pełnili służbę jako dyżurni lub pomocnicy dyżurnych K.w T.w dniu 20 marca 2005 r. - na okoliczność skierowania w rejon zdarzenia na ulicy (...)w T.oskarżonego J. W.i T. B., przyczyn, dla których takie polecenie zostało wydane i dokumentacji (...), na której się oparli wydając powyższe polecenie, - o ustalenia w K.w T., jacy inni funkcjonariusze (...)pełnili służbę w dniu 20 marca 2005 roku i czy rejon ich służby pokrywał się z rejonem służby funkcjonariuszy J. W.i T. B., a także na okoliczność, czy oni również otrzymali polecenie udania się na miejsce zdarzenia, - pozyskania z K.w T.notatników służbowych oskarżonego J. W.i T. B.oraz pozostałych funkcjonariuszy (...) K.w T.za dzień 20 marca 2005 roku - na okoliczność ustalenia przebiegu ich służby i rejonów, w których ja pełnili, a także na okoliczność, czy i inni funkcjonariusze, poza J. W.i T. B., również otrzymali polecenie udania się na miejsce zdarzenia, - przesłuchania w charakterze świadka Z. P., brata oskarżonego W. P. i także funkcjonariusza policji z K. w T. - na okoliczność jego wiedzy o zdarzeniu z dnia 20 marca 2005 roku z udziałem W. P. i jego informacji o grafiku służb funkcjonariuszy (...) K. w T., - przesłuchania w charakterze świadka S. Ż. - funkcjonariusza policji przeprowadzającego czynność konfrontacji pomiędzy ówczesnymi podejrzanymi Ł. J. a W. P. - na okoliczność przebiegu tej czynności, a w szczególności: na okoliczność twierdzeń podnoszonych przed Sądem przez Ł. J., a dotyczących nacisków na niego podczas czynności i dokładnej treści oświadczeń, jakie wówczas składał Ł. J., 1.5 obrazę przepisu z art. 389 § 1 i 2 k.p.k., polegającą na zaniechaniu odczytania protokołu konfrontacji z postępowania przygotowawczego pomiędzy współ oskarżonymi W. P. i Ł. J. i zaniechaniu zwrócenia się do oskarżonego W. P. o wypowiedzenie się co do jego treści, 1.6 obrazę przepisu z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wszystkich faktów, które Sąd 1 instancji uznał za nieudowodnione, a w szczególności: - na zaniechaniu dokonania prawno - karnej oceny materiału dowodowego w zakresie zeznań świadka T. B. w części, dotyczącej możliwości podania się przez uczestnika zdarzenia za inną osobę i poznania przez funkcjonariusza rejonu służby dopiero w dniu pełnienia służby, - na zaniechaniu dokonania oceny w zakresie udziału w zdarzeniu z dnia 20 marca 2005 roku czwartej, nieustalonej osoby, o której wspominają wszyscy pozostali uczestnicy, a to: W. P., Ł. J. i świadek A. S., a nadto - obrazę polegającą na wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż Sąd oparł się przy stwierdzeniu winy oskarżonego J. W.na analizie konfrontacji pomiędzy mm a współoskarżonym Ł. J., podczas, gdy taka czynność nie została w toku całego postępowania przygotowawczego i jurysdykcyjnego wykonana, co zdaniem obrony - z pewnością miało wpływ na ocenę wiarygodności wyjaśnień Ł. J., dokonaną finalnie przez wyrokujący Sąd, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść a polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji za wiarygodne wyjaśnień Ł. J., złożonych w śledztwie, a jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień Ł.: J., złożonych w toku przewodu sądowego, przy uwzględnieniu logicznych i opartych n: zasadach doświadczenia życiowego powodów zmiany wyjaśnień przez współoskarżonego Ł. J., przekazanych Sądowi przez niego samego, a co za tym idzie - błąd polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, że oskarżony J. W.wyczerpał swym działaniem znamiona czynów zabronionych z art. 231 § 1 k.k., 271 § 3 k.k., 286 § 1 k.k. i z art. 298 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., podczas, gdy dogłębna analiza zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza ostatecznych i spójnych wyjaśnień Ł. J.w powiązaniu z oceną faktu, iż wiedza oskarżonego W. P.pochodzi z „drugiej ręki”, czyli tylko od współoskarżonego Ł. J., który pragnął z powodów osobistych manipulować przed zdarzeniem W. P.w zakresie wiedzy tego ostatniego planowanym rzekomo udziale w zdarzeniu jakiegokolwiek funkcjonariusza policji, prowadzi do wniosku, iż oskarżony J. W.nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o przeprowadzenie na rozprawie dowodu z uzupełniającego przesłuchania oskarżonego J. W.na okoliczność czasu dowiadywania się o rejonie pełnienia służby przez funkcjonariuszy (...) K.w T.i procedur stosowanych przez dyżurnych K.w T.przy wysyłaniu patroli w rejon zaistnienia kolizji drogowych, jednoczesne uznanie, iż zachodzi ku temu wyjątkowy wypadek i istnieje potrzeba uzupełnienia przewodu sądowego, a przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. w W. zaskarżył opisany wyżej wyrok w stosunku do oskarżonych: Z. Ż., W. P., Ł. J., M. M.
(1), R. K., A. P., J. C.
(1), K. Ł., J. C.
(2)w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, w zakresie w jakim środek karny przewidziany w art. 46 § 1 k.k. został orzeczony w sposób odmienny od złożonego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w dniu 10.12.2010 r. wniosku, zarzucając:
  1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 424 k.p.k. poprzez rażące naruszenie wskazanych w tym przepisie wymogów dotyczących uzasadnienia wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zastosowaniu wobec oskarżonych środka karnego przewidzianego w art. 46 k.k.;
  2. obrazę przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 46 § 1 k.k. poprzez niezasądzenie na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. od Z. Ż. i W. P. kwoty 15.600 zł tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 11 sierpnia 2005 r., mimo uznania obu oskarżonych winnych zarzucanych im czynów i złożenia przez pełnomocnika pokrzywdzonego wniosku obejmującego powyższą szkodę. Wskazując na te zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonych środka karnego przewidzianego w art. 46 § 1 k.k. zgodnie z wnioskiem złożonym przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w dniu 10.12.2010 r., tj. zasądzenie od:
  3. Z. Ż., R. K. i W. P. solidarnie kwoty 7.684,37 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 14.01.2004 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki Ż. nr rej. (...) i marki F. (...) nr rej. (...), z jednoczesnym ustaleniem, że bęcłzie to odpowiedzialność solidarna ze skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 07 grudnia 2009 r. F. P. w sprawie o sygnaturze akt li K 480/09, wobec którego obowiązek ten został orzeczony w całości w punkcie 30 wyroku;
  4. Z. Ż., R. K.i M. M.
(1)po 3.171,42 zł, tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 29.01.2004 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów markiO. nr rej. (...)i O. (...) nr rej. (...)oraz A. (...) nr rej. (...);
  1. Z. Ż., W. P., Ł. J. i R. K. po 3.024 zl. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.01.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...);
  2. Z. Ż., W. P. i Ł. J. po 3.225 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia z dnia 09.03.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki R. (...) nr rej. (...);
  3. Z. Ż., W. P. po 4.295,60 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 28.04.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...);
  4. Z. Ż., W. P. po 5.057,77 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 20.05.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i F. (...) nr rej. (...);
  5. Z. Ż., W. P. i M. M.
(1)po 3.085,71 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 23.06.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki S. (...) nr rej. (...);
  1. Z. Ż. 1.550 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 24.06.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki B. nr rej. (...);
  2. Z. Ż.i W. P.solidarnie kwotę 15.600 zl. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 11.08.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie pojazdów marki N. (...)nr rej. (...)i H. (...) nr rej. (...), z jednoczesnym ustaleniem, że jest to odpowiedzialność solidarna ze skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt XXI K 30/10 B. G., wobec którego obowiązek ten został zasądzony w całości punktu 6 wyroku;
  3. Z. Ż., W. P. i Ł. J. po 4.528,30 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 26.08.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki M. nr rej. (...);
  4. Z. Ż., W. P. i Ł. J. po 2.300 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 4.10.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki R. (...) nr rej. (...) i T. (...) nr rej. (...);
  5. Z. Ż., W. P., R. K. i J. C.
(1)po 2.283,33 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.10.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie pojazdu R. (...) nr rej. (...);
  1. Z. Ż., R. K. i W. P. po 2.549,31 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 17.11.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki C. nr rej. (...) i A. nr rej (...);
  2. Z. Ż., J. C.
(1), A. P. i R. K. po 2.819,30 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 5.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki F. (...) nr rej. (...) i M. nr rej (...);
  1. Z. Ż., W. P. i R. K. po 1.942,85 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 06.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki O. (...) nr rej. (...);
  2. Z. Ż. i W. P. solidarnie kwotę 8.000 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 07.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej (...) z jednoczesnym ustaleniem, że będzie to odpowiedzialność solidarna ze skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dna 07.12.2009 r. w sprawie o sygnaturze II K 480/09 J. H.;
  3. Z. Ż., W. P. i R. K. po 1.871,42 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 11.12.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki O. (...) nr rej. (...);
  4. Z. Ż., W. P., R. K., K. Ł. i Ł. J. po 3.971,42 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 22.01.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki A. (...) nr rej. (...);
  5. Z. Ż., W. P., R. K., M. M.
(1)i J. C.
(1)po 2.755,55 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 10.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodów marki M. nr rej. (...) i R. (...) nr rej. (...);
  1. Z. Ż., W. P. i R. K. po 3.160,56 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 15.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki B. nr rej. (...);
  2. W. P. i J. C.
(2)po 2.366,66 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 18.02.2006 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...); 22. W. P. 4.750 zł. tytułem naprawienia szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 18.07.2005 r. i wypłatą odszkodowania za uszkodzenie samochodu marki F. (...) nr rej. (...), z jednoczesnym ustaleniem, że będzie to odpowiedzialność solidarna ze skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 07 grudnia 2009 r. w sprawie o sygnaturze akt 11 K 480/09 J. K.
(3), wobec którego obowiązek naprawienia szkody został orzeczony w całości w punkcie 13 wyroku. Obrońca D. S. zaskarżył wyrok w części co do winy w zakresie pkt 81 i 81 (wymienionym jako drugi w kolejności) oraz pkt 89 oraz co do kary w zakresie pkt 80 i 81 (wymienionym jako drugi w kolejności). Zarzucił w zakresie pkt 81 i 81 (wymienionym jako drugi w kolejności) i 89 skarżonego wyroku: a. obrazę przepisów prawa procesowego, a to przepisu art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k., w postaci wydania orzeczenia w oparciu o selektywnie wybrane elementy materiału dowodowego - wnioski opinii biegłego i akta szkodowe, a bez uwzględnienia wyjaśnień oskarżonego (którym, sąd dał wiarę w całości) oraz pozostałej części opinii, co miało wpływ na treść orzeczenia w postaci przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia; b. obrazę przepisów prawa procesowego, a to przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 i 410 k.p.k. poprzez danie wiary w całości wyjaśnieniom M. M. i jednoczesnym uznaniu za wiarygodnych w całości wyjaśnień D. S., podczas gdy wyjaśnienia te częściowo wzajemnie się wykluczają, m.in. w zakresie dokonywania przez oskarżonego „zawyżeń wycen” oraz przyjęcia przez niego korzyści majątkowej w zamian za zawyżanie wycen, co miało wpływ na treść orzeczenia, w postaci przyjęcia wzajemnie sprzecznych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia; c. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, a to przez uznanie: - że oskarżony działał z zamiarem spowodowania szkody w majątku (...) w sytuacji, w której okoliczność taka nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym w szczególności nie wynika ani z wyjaśnień oskarżonego, ani też nie ma oparcia w powołanej przez sąd opinii biegłego, a co miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia poprzez uznanie, że oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona czynu z art.

k.k. - błąd w ustaleniach faktycznych odnośnie przebiegu likwidacji szkody w zakresie zdarzenia, którego dotyczy zarzut CCCXL aktu oskarżenia. 2. w zakresie pkt 80 i 81 (wymienionego jako drugi w kolejności) skarżonego wyroku, rażącą niewspółmierność orzeczonej w kary za czyn wymieniony w pkt 80 skarżonego wyroku, jak i kary łącznej orzeczonej w pkt 81 (wymienionego jako drugi w kolejności) jako, że okoliczności popełnienia czynu, ujawniony materiał dowodowy i postawa oskarżonego nie uzasadniają orzeczenia kary bezwzględnego pozbawienia wolności. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, aby uniewinnić oskarżonego od czynu wskazanego w pkt 81, a w pozostałym zakresie orzec wobec niego karę łagodniejszą, wolnościową lub karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obrońca J. C.

(1)zaskarżył wyrok co do kary. Na podstawie art. 438 k.p.k. zarzucił rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, podczas gdy ze względu na postawię oskarżonego, przyznanie się do winy, skruchę oraz bliski związek przedmiotowy i czasowy przypisanych mu czynów kary jednostkowe oraz kara łączna winny zostać orzeczone w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kar jednostkowych na poziomie dolnej granicy ustawowego zagrożenia oraz kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 5. Obrońca J. C.
(2)zaskarżył wyrok w części dot. oskarżonego w zakresie pkt 22, 23, 86 (akapit 20) i pkt 89 (akapit 3). Zarzucił 1. naruszenie prawa procesowego, a to art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości w zakresie czy oskarżony czytał dokumenty wypisane przez osk. W. P. w (...) przed podpisaniem czy też uległ sugestii, że podpisuje dokumenty niezbędne do wypłaty odszkodowania za faktycznie zaistniałą kolizję. Wskazując na powyższe podstawy apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego J. C.
(2)i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego J. C.
(2)i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi instancji. Obrońca J. W.adw. W. H. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu :
  1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby wchodził 011 w przestępcze porozumienie i poświadczył nieprawdę co do okoliczności kołizji drogowej, a nadto działał z zamiarem wyłudzenia odszkodowania od (...), w sytuacji gdy Ł. J.odwołał pomówienia co do osoby oskarżonego w postaci zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a świadek T. B.- funkcjonariusz Policji który razem z oskarżonym J. W.obsługiwał kolizję z dnia 20.03.2005 r. - wprost zeznał, iż ”nie ma możliwości aby na miejscu kolizji nie było uczestników kolizji (jeżeli któryś z nich nie uciekł) i by Policjant wykonujący czynności tego nie dostrzegł.”
  2. obrazę przepisów postępowania, a to art. 4 k.p.k. w zw. z 5 § 2 w zw. z 410 k.p.k. przez uwzględnienie okoliczności przemawiających tylko na niekorzyść oskarżonego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy;
  3. obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. przez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, które to uchybienia proceduralne miały wpływ na treść wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, alternatywnie o uchylenie wyroku i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca W. P. i Ł. J. adw. R. L. zaskarżył wyrok w części dot. rozstrzygnięcia o karze w stosunku do obu oskarżonych podnosząc zarzut jej rżącej niewspółmierności (surowości). W związku z tym wniósł o zmianę zaskarżanego wyroku w części dotyczącej kary dla oskarżonych W. P. i Ł. J. i wymierzenie oskarżonym kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca M. M.
(1)zaskarżył wyrok w części, na korzyść oskarżonego zarzucając: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to obrazę przepisu z art. 270 § 1 k.k. - w punkcie 46 zaskarżonego orzeczenia oraz obrazę art. 270 § 1 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. — w punkcie 55 zaskarżonego wyroku, poprzez uznanie, iż zachowanie oskarżonego M. M.
(1)opisane w tychże punktach zaskarżonego wyroku, a wskazane uprzednio w punktach CXV, CXXIX i CXX.X aktu oskarżenia wyczerpały znamiona przestępstw stypizowanych w Ustawie - kodeks karny, w sytuacji, gdy wyczerpały one znamiona czynu zabronionego z Ustawy - Kodeks karny skarbowy w postaci art. 62 § 2 k.k.s., zagrożonego karą samoistnej grzywny w miejsce kary pozbawienia wolności, a nadto — obrazę art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s. w przypadku orzeczenia z punktu 46 zaskarżonego wyroku, polegającej na niezastosowaniu przez Sąd orzekający instytucji przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego czynu tam opisanego i obrazę art. 51 § 1 k.k.s. i art. 62 § 5 k.k.s. w zw. z art. 53 § 3 k.k.s. w przypadku orzeczenia z punktu 55 zaskarżonego wyroku, polegającej na nieuznaniu, iż opisany czyn zabroniony stanowi wykroczenie z art. 65 § 3 k.k.s. i że jego ściąganie uległo przedawnieniu, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, iż czyn opisany w punkcie 55 zaskarżonego orzeczenia nie stanowi wypadku mniejszej wagi z art. 62 § 5 k.k.s., co stanowi tym samym iż czyn ten jest wykroczeniem skarbowym, zagrożonym karą grzywny określoną kwotowo, 3. rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego M. M.
(1)kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, podczas, gdy właściwości oskarżonego i jego warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się oskarżonego po jego popełnieniu, a zwłaszcza złożenie szczegółowych, rzetelnych i logicznych wyjaśnień, w których w całości przyznał się do zachowań, opisanych aktem oskarżenia i opisał swój udział w ich popełnieniu, a co najważniejsze — opisał także udział innych osób w działalności przestępczej, ułatwiając organom ochrony porządku prawnego ustalenie prawdy obiektywnej, podczas, gdy wystarczające dla spełnienia przesłanek prewencji ogólnej i szczególnej byłoby orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punktach 46 i 55 poprzez uznanie, iż czyny zabronione tam opisane stanowią - odpowiednio - przestępstwo i wykroczenie skarbowe z art. 62 k.k.s., a ich ściganie uległo przedawnieniu po myśli - również odpowiednio - art. 44 § 1 pkt 1 i art. 51 § 1 k.k.s, oraz o uchylenie kar cząstkowych pozbawienia wolności, orzeczonych względem oskarżonego M. M.
(1)w punktach 46 i 55 zaskarżonego wyroku i zmianę punktu 58 wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności. Obrońca Ł. J. adw. T. K. zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego oskarżonego w pkt 25-28, zarzucając mu:
  1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżony Ł. J. popełnił czyn opisany w pkt LXIX aktu oskarżenia polegający na tym, iż w T. i innych miejscowościach, działając wspólnie i porozumieniu ze Z. Ż. i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, dokumentom, wymiarowi sprawiedliwości, obrotowi gospodarczemu, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego materiału prowadzi do absolutnie odmiennych wniosków;
  2. obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 424 § 1 k.p.k. - poprzez brak wyjaśnienia w powyższym zakresie podstawy prawnej wyroku oraz niedostateczne uzasadnienie stanowiska w przedmiocie uznania za wiarygodne i przekonywujące dowodów obciążających oskarżonego bez odniesienia się do dowodów świadczących na jej korzyść, a także w zakresie wymiaru kary w tym w zakresie braku warunkowego zawieszenia jej wykonania, co spowodowało, iż sporządzone uzasadnienie wyroku, jako niepełne, uniemożliwia właściwe dokonanie jego merytorycznej oceny;
  3. rażącą surowość kary wymierzonej oskarżonemu za przypisany ciąg przestępstw w pkt 26 wyroku oraz kary łącznej wymierzonej w pkt 27 wyroku, przejawiającej się w braku warunkowego zawieszenia wykonania kary dwóch lat pozbawienia wolności. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu w pkt LXIX aktu oskarżenia czynu oraz usunięcie art. 65 § 1 k.k. z podstawy prawnej opisu czynu zawartego w pkt 26 zaskarżonego wyroku; a w konsekwencji powyższego wniósł o wymierzenie oskarżonemu za ciąg przestępstw opisanych w pkt 26 wyroku kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby. W przypadku utrzymania w mocy sprawstwa czynu opisanego w pkt LXIX aktu oskarżenia, wniósł o wymierzenie za oba czyny opisane w pkt 25 i 26 wyroku kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona kontrola odwoławcza pozwoliła stwierdzić, że zdecydowana większość spośród wniesionych apelacji zasługiwała na uwzględnienie. Sąd okręgowy, wydając wyrok w niniejszej sprawie, dopuścił się szeregu uchybień, stanowiących obrazę przepisów prawa materialnego i obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenie, a także błędnie dokonał ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ilość stwierdzonych uchybień, a nade wszystko ich rodzaj, nakazywał uchylić w znacznym zakresie zaskarżony wyrok i sprawę w części dotyczącej Z. Ż., J. C.
(2), S. F., Ł. J., R. K., M. M.
(1), M. M.
(2), A. P., W. P., D. S.i J. W.przekazać do ponownego rozpoznania. Jedynie w przypadku rozstrzygnięć dotyczących J. C.
(1)i K. Ł.zaistniała podstawa do jego zmiany, bez konieczności wydawania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Analiza postępowania, które przeprowadził sąd pierwszej instancji, w oparciu o lekturę protokołów rozprawy prowadzi do wniosku, że poświęcił on wiele pracy i czasu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Jednocześnie jednak lektura zaskarżonego wyroku oraz jego pisemnych motywów nakazuje wyprowadzić stanowczą konkluzję, że ów nakład pracy i czasu nie znalazł przełożenia na końcowy efekt. Odnosząc się do zarzutów i wniosków zawartych w apelacjach należy z urzędu stwierdzić, niezależnie od granic zaskarżenia, że na obecnym etapie postępowania sądowego, na plan pierwszy wysuwa się kwestia związana z obrazą przepisu prawa karnego procesowego określonego w art. 424 k.p.k. Polega ona na niewłaściwym sformułowaniu przez sąd okręgowy uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej ustalonego stanu faktycznego, bardzo pobieżna analiza zebranych dowodów oraz wyjątkowo lakoniczne wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, a także wymiaru kar. Wskazane mankamenty w dużym stopniu udaremniły przeprowadzenie obiektywnej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w płaszczyźnie ustaleń faktycznych oraz prawnych. Wyrok uchylający się spod kontroli z tego względu, iż motywy rozstrzygnięcia uniemożliwiły dokonanie merytorycznej oceny, musi być uchylony, a sprawa przekazana sądowi okręgowemu do ponownego rozpoznania. Odmienna praktyka byłaby sprzeczna z istotą apelacji i treścią art. 436 k.p.k., który upoważnia sąd odwoławczy do uwzględnienia tego rodzaju uchybień procesowych z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie zarzutów zamieszczonych w pozostałych środkach odwoławczych z racji stwierdzonych błędów i uchybień jest przedwczesne lub bezprzedmiotowe Ponadto zwraca uwagę bardzo duża ilość błędów w wyroku, które pozwoliły postawić

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.