II AKa 35/13

(1), 2) J. F.

(1), 3) A. M., 4) U. M. oskarżonych z art. 286 § 1 k.k. i in. k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego W. –. P. w. W. z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt V K 48/10 utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części, uznając wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne; oskarżoną K. J. A. zwalnia od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa; zasądza na rzecz Skarbu Państwa należne za postępowanie odwoławcze – opłaty: od osk. J. F.

(1)1200 zł, od osk. A. M. 3300 zł, od osk. U. M. 2300 zł, a nadto od każdego z nich po ¼ poniesionych w tym postępowaniu wydatków. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego W. –. P. w. W. z dnia 26 września 2012 r. K. A.

(1)uznana została za winną tego, że od 17 czerwca 2003 r. do 17 lipca 2008 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie z innymi ustalonymi osobami, będąc zatrudniona w (...) Grupa Sp. z o.o. w (...) SA w W. na stanowisku specjalisty do spraw kadr i płac, wprowadziła w błąd w/w Spółki w ten sposób, że będąc uprawniona do wystawiania dokumentów w postaci list płac umieszczała na listach tych osoby które faktycznie nie były zatrudnione, doprowadzając w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę naliczonych na rzecz tych osób kwot, w tym z tytułu wynagrodzenia, jak też doprowadzając do przelania na swoją rzecz nienależnych kwot z tytułu wynagrodzenia, czym doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości: (...) SA na kwotę 1.131.254,90 zł oraz (...) Grupa Sp. z o.o. na kwotę 723.515,97 zł tj. na łączną wartość mienia w kwocie 1.854.770,87 zł tj. czynu z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k. Za tak przypisany czyn Sąd skazał ją na karę 4 lat pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem skazany został J. F.

(1)i 7 innych osób, które udostępniły osk. K. A. swoje konta bankowe, na które przelewała ona nienależne wynagrodzenie z tytułu fikcyjnego zatrudnienia tych oskarżonych w ww. spółkach. J. F.

(1)uznany został za winnego tego, że w okresie od 17 lipca 2003 r. do 14 lipca 2005 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie z innymi ustalonymi osobami, poprzez wprowadzenie w błąd co do faktu jego zatrudnienia, doprowadził (...) SA w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57513,28 zł poprzez przelanie łącznie w/w kwoty na należące do niego konto tytułem nienależnego mu wynagrodzenia tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd orzekł wobec niego karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności , której wykonanie warunkowo zawiesił na 3 – letni okres próby. Orzekł nadto karę grzywny w liczbie 150 stawek dziennych po 30 zł każda oraz naprawienie szkody w wysokości 57 513,28 zł. Po rozpoznaniu wniesionych w sprawie apelacji, Sad odwoławczy, utrzymał wyrok – w zaskarżonej części - w mocy, apelacje uznając za oczywiście bezzasadne. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył jedynie obrońca osk. J. F.

(1). Jego apelacja zarzucała wyrokowi Sądu Okręgowego: 1. obrazę przepisów postępowania, a to art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k. wyrażającą się w: - niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych dowodów, akcentującej – wbrew zasadzie obiektywizmu - okoliczności niekorzystne dla oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności dla niego korzystnych i to bez należytego uzasadnienia takiego stanu rzeczy, mające swój wyraz w wyselekcjonowaniu z wyjaśnień oskarżonych, oraz innych dowodów tylko tych fragmentów, które pozostawały w korelacji z powziętą przez Sąd tezą o winie oskarżonego J. F.

(1), - rozstrzygnięciu wątpliwości, które wyłoniły się w toku postępowania, na niekorzyść oskarżonego, a więc wbrew zasadzie in dubio pro reo, - zaniechanie realizacji zasady prawdy materialnej i zasady obiektywizmu oraz obrazę art. 7 k.p.k. poprzez wydanie wyroku z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego J. F.

(1)i oskarżonej K. A.

(1), dokumentacji bankowej rachunku J. F.

(1)oraz dokumentacji bankowej dotyczącej przelewów wysyłanych na nazwisko J. F.

(1)wpływających na rachunki nie należące do J. F.

(1); 2. mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez uznanie oskarżonego J. F.

(1)za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje wystarczających podstaw do przypisania oskarżonemu winy w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz, że oskarżony J. F.

(1)działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i taką korzyść osiągnął, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonej K. A.

(1)nie daje wystarczających podstaw do uznania takich ustaleń za prawdziwe, a z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że J. F.

(1)nie osiągał korzyści majątkowej, nie wiedział o przestępczym procederze oskarżonej K. A.

(1)i nie działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Tak formułowana apelacja okazała się oczywiście bezzasadna, dlatego wystarczy wskazać co następuje. Istota apelacji, jak wynika z jej uzasadnienia i zarzutu błędnych ustaleń faktycznych, sprowadza się do twierdzenia, że oskarżony nie osiągnął korzyści majątkowej, nie działał w celu jej osiągnięcia i nie wiedział o przestępczym procederze osk. K. A.

(1), dlatego nie może ponieść odpowiedzialności. Skarżący nie kwestionuje przy tym tych ustaleń Sądu pierwszej instancji, opartych również na wyjaśnieniach samego oskarżonego, z których wynika, że J. F. udostępnił spokrewnionej z nim oskarżonej dane swojego konta bankowego, że na konto to regularnie wpływały kwoty z tytułu wynagrodzenia ze spółki w której nie był zatrudniony, a co więcej wykazywane one były w otrzymanych przez niego dokumentach podatkowych (PIT) i oskarżony odprowadzał od nich stosowne podatki. Powyższe trafnie uznał Sąd Okręgowy za okoliczności przesądzające o współdziałaniu J. F. ze współoskarżoną K. A. w oszustwie na szkodę (...) S.A. Nie można, jak chce skarżący, przyjąć, że oskarżony wiedząc o powyższym, otrzymując wyciągi z konta na które wpływało nienależne wynagrodzenie i dokumenty podatkowe potwierdzające osiągane dochody z zatrudnienia którego nie wykonywał, a od których opłacał podatki – był nieświadomym tylko współuczestnikiem przestępczego procederu. Fakt przekazywania uzyskanych kwot osk. K. A., co zdaje się być zasadniczym argumentem mającym przemawiać za trafnością tez i wniosków apelacji, pozostaje – wbrew podglądowi skarżącego - bez znaczenia dla odpowiedzialności osk. J. F.. Korzyścią majątkową, jak to reguluje przepis art. 115 § 4 k.k. jest korzyść „zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego” – czego nie dostrzegł skarżący. Nieistotny dla przypisania oskarżonemu winy jest zatem fakt, czy wpływające wynagrodzenie zatrzymywał on dla siebie, czy przekazywał je – zgodnie z ustalonym w przebiegu przestępstwa podziale ról – współdziałającej z nim K. A.. W tym stanie rzeczy ustalenia Sądu pierwszej instancji i dokonane w oparciu o nie oceny prawne uznać należało za prawidłowe. Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, prawidłowo – zgodnie z regułami art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, nie uchybił przy tym w żadnej mierze przepisom art. 4 i art. 5 § 2 k.p.k. Nie podzielając oczywiście bezzasadnych, w tym stanie rzeczy, zarzutów apelacji, wyrok wobec J. F.

(1)– jako trafny – należało utrzymać w mocy.