Natomiast obciążenie hipotekami przymusowymi praw do nieruchomości należących do obowiązanego pozwoli na należyte zabezpieczenia roszczenia uprawnionego i to w pełnej wysokości, jak wynika z wielkości kwot wskazanych przy poszczególnych hipotekach w odniesieniu do wysokości roszczenia. Nieruchomości te wchodzą w skład majątku obowiązanego dopiero od 25 czerwca 2012 r., a ustanowienie hipoteki przymusowej nie wywiera negatywnego wpływu na prowadzoną działalność gospodarczą i pozwala na dalsze korzystanie ze wskazanych nieruchomości (art. 730
gdyż uprawniony nie uprawdopodobnił, że posiada interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia a mianowicie, że brak zabezpieczenia mógłby uniemożliwić lub poważnie utrudnić wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia i pozbawić wierzyciela możliwości zaspokojenia roszczenia oraz art.
przez obciążenie obowiązanego ponad potrzebę. Wskazując na te zarzuty obowiązany wniósł „o uchylenie” zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od wnioskodawcy na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Uprawniony wniósł o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie od obowiązanego na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie okazało się nieuzasadnione. Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez Sąd I instancji, czyniąc je tym samym podstawą własnego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu odwoławczego twierdzenia pozwu wraz z dołączonymi do akt sprawy dokumentami w sposób dostateczny uprawdopodabniają istnienie roszczenia powoda przeciwko pozwanym o zapłatę kwoty 1.483.380 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu, czego obowiązany nie kwestionował w zażaleniu. Wbrew twierdzeniom żalącego uprawniony na obecnym etapie postępowania uprawdopodobnił również interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Obowiązany w zażaleniu nie podważał ustaleń Sądu I instancji w zakresie jego trudnej kondycji finansowej w 2011 r., wskazał tylko, że Sąd wydając zaskarżone orzeczenie oparł się na danych historycznych. Do zażalenia jednakże nie załączył żadnych dokumentów, które dotyczyłyby jego aktualnej sytuacji majątkowej i pozwoliłby przyjąć, że jego sytuacja finansowa w porównaniu do 2011 r. uległa poprawie. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia odmiennej oceny niż przyjął Sąd I instancji, że sytuacja finansowa obowiązanego jest tego rodzaju, że nieudzielenie zabezpieczenia może uniemożliwić lub poważnie utrudnić wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia. Twierdzenia żalącego, że w sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania zabezpieczenia z uwagi na fakt, że inwestor dokonał zabezpieczenia odpowiednich środków w depozycie pieniężnym zgodnie z art. IV ust. 8 umowy z dnia 15 kwietnia 2012 r. (k.236) są bezpodstawne. W tym zakresie Sąd odwoławczy podziela w pełni argumenty uprawnionego przedstawione w odpowiedzi na zażalenie, że środki pieniężne o których mowa w art. IV ust. 8 w/w umowy zostały zabezpieczone w celu ewentualnych roszczeń podwykonawców do inwestora, a nie wobec obowiązanego. Ustawowa solidarna odpowiedzialność inwestora i wykonawcy za wypłatę wynagrodzenia podwykonawców nie daje podstaw do wywodzenia skutków prawnych rozszerzonej skuteczności zabezpieczeń roszczeń wobec jednego dłużnika solidarnego na inne roszczenia wobec drugiego dłużnika solidarnego. Poza tym w niniejszej sprawie inwestor (...) S.A. nie jest stroną postępowania. Tym samym twierdzenia żalącego o rzekomej potędze gospodarczej inwestora nie uprawdopodabniają braku interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia wnioskodawcy. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że wskazany w zaskarżonym postanowieniu sposób zabezpieczenia poprzez obciążenie hipotekami przymusowymi praw do nieruchomości należących do żalącego obciąża go ponad potrzebę. Obowiązany mimo podnoszonych twierdzeń nie uprawdopodobnił uciążliwości wynikających z tego sposobu zabezpieczenia, a mianowicie, że ma on wpływ na jego zdolność do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej tj. na jej finansowanie przez banki i na umowy factoringowe. Na tę okoliczność nie przedłożył żadnych dokumentów. Wskazał tylko, że usztywnienie banków w tym zakresie spowodować może istotne perturbacje w gospodarce obowiązanego z trudnymi do przewidzenia skutkami. Jednakże te twierdzenia nie są wystarczające, do przyjęcia, że wskazany w zaskarżonym postanowieniu sposób zabezpieczenia obciążą go ponad potrzebę. Wobec tego, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie obowiązanego jako bezzasadne (pkt 1). O kosztach postępowania zażaleniowego orzekł na podstawie art. 745 § 1 k.p.c. (pkt 2). Andrzej DaczyńskiElżbieta Fijałkowska Bogusława Żuber
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.