powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Wprowadzenie nowej regulacji w art.
- jak zauważył już Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 24.02.2009 r., (sygn. akt: III CZP 2/09) - oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. W tym stanie rzeczy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, kiedy zazwyczaj pojawiają się poważne trudności dowodowe. Przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia natomiast poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym odpowiedzialność taka już ciąży. Z tych względów Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale z dnia 24.02.2009 r. przyjął, że pod rządem art.
powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko oraz argumentację przytoczoną dla jego uzasadnienia. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł jak w pkt. II i III sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, tj. ponad kwotę przyznaną z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia, powództwo podlegało oddaleniu. Sąd nie znalazł także podstaw dla uwzględnienia roszczenia powoda w zakresie kwoty 35 331,43 zł z tytułu naprawienia szkody dotyczącej utraty zarobków w okresie od maja 2008 r. do kwietnia 2010 r. Stan faktyczny sprawy wykazał bezsprzecznie, że w dacie zaistnienia wypadku, tj. w dniu 02.05.2008 r. powód nie posiadał zatrudnienia. Przez trzy miesiące bezpośrednio przez wypadkiem (do dnia 30.04.2008 r.) powód był zatrudniony na okres próbny jako kierowca z wynagrodzeniem około 2000 zł. Materiał dowodowy nie dał jednak podstaw do przyjęcia, że pracodawca powoda wyraził wolę zatrudnienia go na dalszy czas. Nie świadczyły o tym w szczególności dokumenty pracownicze, z których wynikało jedynie, że powód świadczył pracę na rzecz różnych przedsiębiorców. Także i treść zaświadczenia ostatniego pracodawcy nie wskazywała na wolę kontynuowania zatrudnienia powoda. Wobec tego Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda oraz świadka E. Z.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.