zgodnie z którym, jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z treści powyższego uregulowania wynika, że konieczną przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej tego tytułu jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia lub prawomocnej decyzji. Omawiany przepis art.
dotyczący odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, uzależniający dochodzenie jej naprawienia od stwierdzenia we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, legł u podstaw zmian w kodeksie postępowania cywilnego i wprowadzenia w art. 424 i następnych k.p.c. instytucji skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z art.
wynika zatem ten skutek, że w postępowaniu odszkodowawczym sąd nie może samodzielnie dokonywać ustaleń prejudycjalnych, a wystąpienie z roszczeniem odszkodowawczym powinno być poprzedzone rozstrzygnięciem właściwego organu. Jedynie v/ przypadkach prawomocnych orzeczeń od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba ze strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych ( art. 424 lb k.p.c). Stosownie do treści art. 424 [ §1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujący stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W przedmiotowej sprawie wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 grudnia 2009 roku w sprawie sygn. akt II Ca 691/09, którego wydanie miało wyrządzić szkodę powodowi T. P., spełniał warunki określone w art. 424 1 § 1 k.p.c, albowiem orzeczenie to jest prawomocnym orzeczeniem sądu drugiej instancji kończącym postępowanie w sprawie, a jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe, ponieważ nie przysługiwała od niego skarga kasacyjna. Zatem powód T. P. w odniesieniu do kwestionowanego wyroku mógł wnieść skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Skoro powód nie uzyskał orzeczenia stwierdzającego niezgodność z prawem prawomocnego wyroku, którego wydanie miało wyrządzić mu szkodę, a wymóg uzyskania prejudykatu skutkuje niedopuszczalnością ustalania niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez sąd rozpoznający sprawę o odszkodowanie, zasądzenie odszkodowania od Skarbu Państwa nie mogło zostać uwzględnione i dlatego powództwo T. P. zostało oddalone. Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku zostało wydane w oparciu o art. 98§ k.p.c, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Ponieważ powód przegrał sprawę winien zwrócić pozwanemu koszty procesu. Koszty procesu poniesione przez Skarb Państwa w rozpoznawanej sprawie stanowiła kwota 1200 zł należna tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. Ust. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.