Sygn. akt I C 1286/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Aneta Fiałkowska - Sobczyk Prot

k.c., dotyczącymi terminów przedawnienia tych roszczeń i ich biegu. Przepisy te regulują przedawnienie wszelkich roszczeń majątkowych w zakresie odpowiedzialności deliktowej, a więc roszczeń o naprawienie szkody majątkowej oraz roszczeń o pieniężne zadośćuczynienie krzywdzie. W art.

§ 1k.c.

ustawodawca sformułował ogólne reguły określające termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym: przedawnienie następuje z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (termin a tempore scientiae), jednakże termin ten nie może być dłuższy niż 10 lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (termin a tempore facti). Jednocześnie ustawodawca określił dwa istotne odstępstwa od tych reguł: dla przedawnienia roszczeń deliktowych, jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku (art.

§ 2

k.c.), oraz dla roszczeń o naprawienie szkód na osobie (art.

§ 3k.c.).

Z uwagi na podniesione w pozwie zarzuty naruszenia dóbr osobistych powoda, należy stwierdzić, iż w/w odstępstwa od reguły nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art.

k.c. wprowadzony został do kodeksu cywilnego ustawą z 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538), ze skutkiem od dnia 10 sierpnia 2007 r. Dokonana zmiana polegała na uchyleniu wcześniej obowiązującego przepisu art. 442 i wprowadzeniu nowej regulacji prawnej, ujętej w postaci art.

. Przepis art.

k.c. stosuje się jednak nie tylko do roszczeń powstałych po nowelizacji kodeksu cywilnego, ale także do wcześniej powstałych roszczeń z tytułu czynów niedozwolonych i nieprzedawnionych w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej kodeks cywilny, a więc w dniu 10 sierpnia 2007 r. Natomiast komentowany przepis nie znajdzie zastosowania do roszczeń deliktowych, które na podstawie wcześniej obowiązującej regulacji prawnej uległy przed tym terminem przedawnieniu (por. art. 2 powołanej wyżej ustawy z 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 80, poz. 538). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawie, należy stwierdzić, iż w chwili wejścia w życie nowej regulacji (10 sierpnia 2007 r.) roszczenie powoda nie było jeszcze przedawnione. W sprawie ma zatem zastosowanie nowa regulacja przedawnienia roszczeń odszkodowawczych z tytułu czynów niedozwolonych. Powód wniósł pozew w niniejszej sprawie w dniu 3 grudnia 2012 r. (po uprzednim zwrocie pozwu zarządzeniem z dnia 6 listopada 2012 r.), a jego zarzuty dotyczą przebywania powoda jako osadzonego w (...) w W. w okresie od dnia 27.02.2007 r. do dnia 22.05.2009 r. Stosując przepis art. 442

(1)k.c. należy stwierdzić, iż roszczenie powoda o zadośćuczynienie z tytułu czynu niedozwolonego jakim miało być naruszenie dóbr osobistych powoda przez stronę pozwaną, przedawniło się wraz z upływem dnia 22 maja 2012 r. Poczucie krzywdy powoda wywołanej naruszeniem norm prawnych przez wskazany w pozwie (...) w W., mogło bowiem dotyczyć jedynie okresu faktycznego przebywania we wskazanej w pozwie placówce. Wraz z jej opuszczeniem rozpoczął bieg termin przedawnienia roszczenia powoda w stosunku do wymienionej jednostki penitencjarnej. Termin ten, z uwagi na od początku istniejącą po stronie powoda D. K. wiedzę o sprawcy jego krzywdy, wynosi 3 lata i zakończył swój bieg w maju 2012 r. Słusznie zarzucił więc pełnomocnik strony pozwanej, iż w chwili wniesienia pozwu w niniejszej sprawie (grudzień 2012 r.) roszczenie powoda było przedawnione. W tych okolicznościach uzasadnione stało się pominięcie zgłoszonych przez pełnomocnika strony pozwanej wniosków dowodowych i pominięcie dowodu z przesłuchania stron. Konkludując, wobec skutecznie podniesionego przez stronę pozwaną zarzuty przedawnienia, oddalono powództwo w punkcie I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach w punkcie II sentencji wyroku Sąd wydał kierując się normą art. 102 k.p.c., według którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie badano czy istotnie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a powództwo oddalono z uwagi na przedawnienie roszczeń z tego tytułu, stąd z przyczyn słusznościowych obciążanie powoda kosztami procesu nie było uzasadnione.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.