← Polska

II AKa 70/13

Sygn. akt II AKa 70/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2013 r. Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: SSA Piotr Moskwa (spr.) Sędziowie:

§ 6pkt.

4 k.k. oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny w rozmiarze 50 [pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b / na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od T. K.

(1)na rzecz (...) SA we W. kwotę 2000 zł [dwa tysiące złotych] tytułem częściowego naprawienia szkody; 3.w ramach czynu zarzuconego w pkt. IV aktu oskarżenia uznał winnym tego, że, w dniu 24 kwietnia 2002 roku w G., woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w zarzucie (...). wspólnie i w porozumieniu z M. W.
(1)B. używającym przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu i mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się bronią palną pod postacią strzelby typu M. grożąc ich użyciem pracownicom Banku Spółdzielczego Ziemi (...) Odział w G.: J. S., K. G., K. P., A. K. i E. M., zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930,00 zł [pięćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset trzydzieści złotych] na szkodę tego Banku; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i w zw. z art. 57 § 2 k.k.

§ 6pkt.

2 k.k skazał go na karę 1 [jednego] roku i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; 4.w ramach czynu opisanego w pkt. V aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w dniu 7 czerwca 2002 roku w S., woj. (...) działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. (...) niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną o ustalonej tożsamości, posługującym się przedmiotem odpowiadającym wyglądem broni palnej i W. B.

(1)posługującym się innym przedmiotem tego typu, który użył przemocy polegającej na uderzeniu pięścią w twarz K. B.; zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 100.000 zł [sto tysięcy złotych] na szkodę Przedsiębiorstwa (...) w S.; to jest przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i w zw. z art. 57 § 2 kk.

§ 6pkt.

3 k.k. skazał go na karę 1 [jednego] roku i 2 [dwóch] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; 5. a/uznał winnym popełnienia zarzuconego mu w pkt. VI aktu oskarżenia czynu; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy przepisu art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i w zw. z art. 57 § 2 kk.

§ 6pkt.

2 k.k skazał go na karę 1 [jednego] roku i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od T. K.

(1)na rzecz R. W. 9.000 zł [dziewięć tysięcy złotych]; 6. w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w dniu 17 stycznia 2005 r. w S., woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. (...) niniejszego wyroku, dokonał rozboju na osobie J. P.
(2), wspólnie i w porozumieniu z W. B.
(1), który kierował wykonaniem rozboju, i mężczyzną o ustalonej tożsamości co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w ten sposób, że posługując się przedmiotem przypominającym broń palną w postaci pistoletu, ostentacyjnie groził jego użyciem w stosunku do A. K. zaś mężczyzna co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, użył w stosunku do J. P.
(2)przemocy polegającej na uderzaniu pięściami w głowę i szyję, przez co spowodował u niej stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgowia, krwiaka powłok skóry głowy okolicy potylicznej, krwiaka okularowego okolicy oka lewego, ranę tłuczoną i krwiaka wargi górnej oraz stłuczenia części szyjnej kręgosłupa, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający dłużej niż 7 dni, i zabrał jej w celu przywłaszczenia na jej oraz J. P.
(3)szkodę pieniądze w walutach zagranicznych wartości 16.001,01 zł [szesnastu tysięcy jeden 0,01 złotych] i pieniądze w polskiej walucie w kwocie 90.000,00 zł [dziewięćdziesiąt tysięcy złotych], wraz z dokumentami i telefonem komórkowym; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i w zw. z art. 57 § 2 kk.

§ 6pkt.

3 k.k skazał go na karę 1 [jednego] roku i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; 7. a/na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 i 2 k.k. orzeczone w stosunku do T. K.

(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny połączył i wymierzył: karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 2 [dwóch] lat i 2 [dwóch] miesięcy oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych ustalając jedna stawkę dzienna na kwotę 35 zł [trzydzieści pięć złotych]; b/na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. (...).a/ kary pozbawienia wolności zaliczył T. K.
(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymania i aresztowania] w czasie od 25 lipca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności; 8. zasądził od T. K.
(1)na rzecz Skarbu Państwa 25.390,92 zł [dwadzieścia pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt 0,92 złotych] kosztów postępowania i wymierzył opłaty w kwocie 2.150 zł [dwa tysiące sto pięćdziesiąt złotych]; 9. uniewinnił T. K.
(1)od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. II aktu oskarżenia i stwierdza, że w tej części koszty postępowania obciążył Skarb Państwa. IV . oskarżonego A. P.
  1. a/uznał winnym popełnienia zarzuconego mu w pkt. IX aktu oskarżenia czynu; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i za to na mocy przepisu art. 280 § 1 k.k. skazał go na karę 4 [czterech] lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od A. P. na rzecz: S. M. 10.000 zł [dziesięć tysięcy złotych];
  2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. IV1.a/ kary pozbawienia wolności zaliczył A. P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymania i tymczasowego aresztowania] w czasie od 1 czerwca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności; 3.zasądził od A. P. na rzecz Skarbu Państwa 4.231,82 zł [cztery tysiące dwieście trzydzieści jeden 0,82 złotych] kosztów postępowania i wymierza opłaty w kwocie 2.150 zł [dwa tysiące sto pięćdziesiąt złotych]; 4.uniewinnił A. P. od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. I aktu oskarżenia i ustala, że w tej części koszty postępowania obciążając Skarb Państwa. V. oskarżonego J. P.
(1)1.w ramach czynu opisanego w pkt. I aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w okresie od marca 2003 r. do stycznia 2005 r. w S., T., K., S. woj. (...), wspólnie z W. B.
(1), T. K.
(1), i trzecim mężczyzną wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował: od stycznia 2004 r. wspólnie z W. B.
(1), to jest przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. i za to na mocy tego przepisu skazał go na karę 1 [jednego] roku i 8 [ośmiu] miesięcy pozbawienia wolności; 2.a/w ramach czynu zarzuconego w pkt. VI aktu oskarżenia uznał winnym tego, że; w dniu 19 marca 2003 r. w K., woj. (...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt V1, niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu z W. B.
(1), który posługiwał się bronią palną, T. K.
(1)i M. D.
(1)wziął udział w rozboju na osobie W. W.
(1), w ten sposób, że wytypował tego pokrzywdzonego, opisał jego wygląd, obserwował jego postępowanie podczas wymiany pieniędzy i informował o tym pozostałych współsprawców, z których W. B.
(1)grożąc użyciem broni palnej oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarz czym spowodował u W. W.
(1), stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewego z krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchownego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę paliczka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowiące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, a T. K.
(1)zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000,00 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy złotych], 100 [sto]USD i 50 [pięćdziesiąt] Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł [dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset dwadzieścia jeden 0,50 złotych] na szkodę R. W.; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy przepisu art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k . skazał go na karę 3 [trzech] lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od J. P.
(1)na rzecz R. W. 20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych];
  1. w ramach czynu opisanego w pkt. VII aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w lutym 2004 roku w T. , woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej pkt. V
  2. niniejszego wyroku, wspólnie i w porozumieniu z W. B.
(1), przyjął od T. W. pieniądze pochodzące z rozboju na osobie S. W. na terenie M., Republiki Federalnej Niemiec, w kwocie co najmniej 710 [siedemset dziesięć] Euro wartości 3.379,60 zł [trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt dziewięć 0,60 złotych] to jest przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 [jednego] roku pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; 4. w ramach czynu opisanego w pkt. VIII aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w marcu 2004 roku w T., woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt V1 niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu, z W. B.
(1), przyjął od T. W. co najmniej kamerę pochodzącą z rozboju na osobie E. I., wartości 1500 [jeden tysiąc pięćset] Euro, [7.140 zł] to jest przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 [jednego] roku pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; 5. a / w ramach czynu opisanego w pkt. IX aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w dniu 29 kwietnia 2004 roku w S. , woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt.V1 niniejszego wyroku wspólnie i w porozumieniu, z W. B.
(2)oraz A. P. i mężczyzną o ustalonej tożsamości, dokonał rozboju na osobie S. M., w ten sposób, że wytypował jako pokrzywdzonego, i zebrał informacje o sposobie jego postępowania z pieniędzmi pochodzącymi z wymiany w kantorze, udzielił o tym pozostałym sprawcom bieżących danych, a po dokonanej kradzieży przejął od współsprawców zrabowane pieniądze i odwiózł je poza miejsce przewidywanego pościgu; A. P. i mężczyzna o ustalonej tożsamości, dokonując rozboju użyli w stosunku do S. M. przemocy polegającej na uderzaniu rękoma w tył głowy, wyrwali mu w celu przywłaszczenia torbę z pieniędzmi, w kwocie 415.000,00 zł [czterysta piętnaście tysięcy złotych], na jego szkodę i powodując u niego obrzęk w formie guza o średnicy 3,5 cm. w okolicy potylicznej prawej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni; czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy przepisu art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 4 [czterech] lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 250 [dwustu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od J. P.
(1)na rzecz: S. M. 28.000 zł [dwadzieścia osiem tysięcy złotych]; 6. a/ w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w styczniu 2005 roku w T. , woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej pkt. V1., przyjął od W. B.
(1)pieniądze w kwocie około 20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych] pochodzące z rozboju na osobie J. P.
(2)to jest przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie przepisu art. 291 § 1 k.k w zw. z art. 65 § 1 k.k . skazał go na karę 2 [dwóch] lat i 6 [sześciu] miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od J. P.
(1)na rzecz: J. P.
(2)i J. P.
(3)solidarnie 20.000 zł [dwadzieścia tysięcy złotych]; 7.a/na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 i 2 k.k. orzeczone w stosunku do J. P.
(1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny połączył i wymierzył: karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 5 [pięciu] lat i 6 [sześciu] miesięcy oraz karę łączną grzywny w rozmiarze 300 [trzystu] stawek dziennych ustalając jedna stawkę dzienna na kwotę 35 zł [trzydzieści pięć złotych]; b/na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. V7.a/ kary pozbawienia wolności zaliczył J. P.
(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie] w czasie od 25 lipca 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności; 8.zasądził od J. P.
(1)na rzecz Skarbu Państwa 25.390,92 zł [dwadzieścia pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt 0,92 złotych], kosztów postępowania i wymierza opłaty w kwocie 2.700 zł [dwa tysiące siedemset złotych]. VI. oskarżonego M. R.
(1)1.a/w ramach czynu opisanego w pkt. X aktu oskarżenia uznał winnym tego, że w dniu 17 stycznia 2005 r. w S., woj. (...), udzielił pomocy W. B.
(1), T. K.
(1)i mężczyźnie o ustalonej tożsamości co do którego prowadzone jest odrębne postępowanie, w dokonaniu rozboju na osobie J. P.
(2), w ten sposób, że udostępnił im samochód, pozostawał w gotowości w czasie popełnienia przestępstwa do umożliwienia ucieczki tym samochodem i odwiózł ich z miejsca popełnienia tego przestępstwa; to jest czynu stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i za to na mocy przepisu art. 280 § 1 kk skazał go na karę 3[trzech] lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. na karę grzywny w rozmiarze 150 [stu pięćdziesięciu] stawek dziennych po 35 zł [trzydzieści pięć złotych] każda; b/na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził tytułem częściowego wyrównania szkody od M. R.
(1)na rzecz: J. P.
(2)i J. P.
(3)solidarnie 1.000 zł [jeden tysiąc złotych]; 2.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt. VI1.a/ kary pozbawienia wolności zaliczył M. R.
(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie [zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie] w czasie od 25 grudnia 2011 r. do 27 lutego 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równy jednemu dniowi pozbawienia wolności; 3. zasądził od M. R.
(1)na rzecz Skarbu Państwa 4.231,82 zł [cztery tysiące dwieście trzydzieści jeden 0,82 złotych] kosztów postępowania i wymierzył opłaty w kwocie 1.450 zł [jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych]; 5. uniewinnił M. R.
(1)od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. I aktu oskarżenia i stwierdził, że w tej części koszty postępowania obciążają Skarb Państwa; VII. zasądził koszty zastępstwa procesowego na rzecz S. M. od W. B.
(1), J. P.
(1)i A. P. po 640 zł [sześćset czterdzieści złotych] kosztów zastępstwa procesowego Powyższy wyrok zaskarżony został apelacjami przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu w stosunku do oskarżonych W. B.
(1), M. D.
(1), T. K.
(1), A. P. i M. R.
(1)oraz obrońców oskarżonych: W. B.
(1), M. D.
(1), J. A. P. i M. R.
(1). Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych W. B.
(1), M. D.
(1), A. P., M. R.
(1)i T. K.
(1)w częściach dotyczących: - uniewinnienia w pkt IV
  1. wyroku A. P. od popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. i uniewinnienia w pkt VI
  2. wyroku M. R.
(1)od popełnienia czynu z art. 258 § 2 k.k. opisanych w pkt I aktu oskarżenia - co do winy w zakresie czynów z art. 258 § 3 k.k. przypisanego M. D.
(1)w pkt III. wyroku, w zakresie czynów z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisanych M. D.
(1)w pkt
  1. i II4.a/ wyroku,
  2. co do winy w zakresie czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisanego W. B.
(1)w pkt I10.a/ wyroku, czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisanego T. K.
(1)w pkt (...). wyroku i czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przypisanego M. R.
(1)w pkt VI1.a/ wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przez M. D.
(1)występku z art. 258 § 3 k.k. opisanego w pkt I aktu oskarżenia w formie sprawczej polegającej na kierowaniu grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz na popełnienie w dniu 24 kwietnia 2002 roku zbrodni z art. 280 § 2 k.k. opisanej w pkt IV aktu oskarżenia i popełnienie w dniu 19 marca 2003 roku zbrodni z art. 280 § 2 k.k. opisanej w pkt VI altu oskarżenia tj. rozbojów z posługiwaniem się bronią palną i przypisanie mu występku z art. 258 § 3 k.k. opisanego w pkt III wyroku tj. kierowania grupą przestępczą oraz popełnienia w dniu 24 kwietnia 2002 roku występku z art. 280 § 1 k.k. opisanego w pkt 113 wyroku i popełnienia w dniu 19 marca 2003 roku występku z art. 280 § 1 k.k. opisanego w pkt (...) wyroku, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnień T. K.
(1)i J. P.
(1)oraz zeznań M. M. potwierdzonych dowodami pozaosobowym, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winę M. D.
(1)w zakresie kierowania grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz współsprawstwa w dokonaniu zbrodni rozbojów ze świadomością posłużenia się przez współsprawców bronią palną,
  1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przez A. P. występku z art. 258 § 1 k.k. opisanego w pkt I aktu oskarżenia tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i uniewinnienie go w pkt IV
  2. wyroku od popełnienia tego czynu, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnień T. K.
(1)i J. P.
(1)oraz zeznań T. W. potwierdzonych dowodami pozaosobowym, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winę A. P. w zakresie świadomego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przez M. R.
(1)występku z art. 258 § 2 k.k. opisanego w pkt I aktu oskarżenia tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym i uniewinnienie go w pkt VI5. od popełnienia tego czynu, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnień T. K.
(1)i J. P.
(1)oraz zeznań T. W. potwierdzonych dowodami pozaosobowymi, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winę M. R.
(1)w zakresie świadomego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku, mający wpływ na jego treść, wynikający z dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż w sprawie brak jest dowodów na popełnienie przez W. B.
(1), T. K.
(1)i M. R.
(1)w dniu 17 stycznia 2005 roku zbrodni z art. 280 § 2 k.k. opisanej w pkt X aktu oskarżenia tj. rozboju z posługiwaniem się bronią palną i przypisanie W. B.
(1)występku z art. 18 § 1 k.k. w zw. 280 § 1 k.k. opisanego w pkt 110.a/ wyroku, T. K.
(1)występku z art. 280 § 1 k.k. opisanego w pkt (...). wyroku i M. R.
(1)występku z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. opisanego w pkt VII.a/ wyroku, podczas gdy uzyskane dowody w szczególności pod postacią wyjaśnień T. K.
(1)oraz zeznań T. W. i A. K. potwierdzonych dowodami pozaosobowymi, ocenione we wzajemnym powiązaniu, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują na sprawstwo i winę W. B.
(1)w zakresie kierowania popełnieniem zbrodni rozboju przez T. K.
(1), M. R.
(1)i mężczyznę o ustalonej tożsamości posługujących się bronią palną III. Mając na względzie postawiony wyżej zarzuty na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o:
  1. uchylenie wyroku w pkt IV
  2. i w pkt VI
  3. i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania.
  4. zmianę wyroku - w pkt
  5. a/ przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony W. B.
(1), kierował działaniem T. K.
(1)posłującego się bronią palną, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzenie mu na mocy przepisu art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. kary 6 lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 45 zł, - w pkt. III. przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony M. D.
(1)kierował zorganizowaną grupa przestępczą o charakterze zbrojnym, - w pkt 113. przez przyjęcie w kwalifikacji, że oskarżony M. D.
(1)popełnił czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzenie mu na mocy przepisu art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. kary 6 lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 0 i 3 k.k. grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 55 zł, - w pkt 114.a1 przez przyjęcie w kwalifikacji, że oskarżony M. D.
(1)popełnił czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzenie mu na mocy przepisu art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. kary 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 55 zł, - w pkt (...). przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony T. K.
(1)posługiwał się bronią palną, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzenie mu na mocy na mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k. i w zw. z art. 57 § 2 kk.

§ 6pkt.

2 k.k. 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 35 zł, - w pkt VII.a przez przyjęcie w opisie czynu, że oskarżony M. R.

(1)działał pod kierownictwem W. B.
(1)wspólnie i w porozumieniu z mężczyzna om ustalonej tożsamości oraz z T. K.
(1)posługując się bronią palną pod postacią pistoletu, a w jego kwalifikacji, że oskarżony ten popełnił czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i wymierzenie mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 35 zł, Obrońca oskarżonego W. B.
(1)– adw. R. Ł. zaskarżył powyżej opisany wyrok na korzyść oskarżonego - w całości. Powołując się na przepisy art. 436,437,438 pkt.2, pkt.3 i pkt. 4 kpk zarzucił: 1/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 258 § 2 i 3 kk - punkt I.1 dyspozytywnej części wyroku: a/ mający wpływ na treść orzeczenia błąd w sferze ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, przez: - wyrażenie poglądu jakoby wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonego T. K.
(1)można było dokonać ustaleń faktycznych pozwalających na przyjęcie, że W. B.
(1)uczestniczył przy dokonywaniu przypisanych mu przestępstw w zorganizowanej grupie przestępczej, która miała zbrojny charakter, gdy tymczasem oskarżony ten nie przedstawił w swoich wyjaśnieniach żadnych wiadomości pozwalających ustalić, że stopień zorganizowania, istniejących między wspólnie działającymi oskarżonymi, przekroczył stan wynikający z art. 18 § 1 k.k., to jest, że był inny niż działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, - planowanie dokonania przestępstwa wyrażające się w doborze osób, którym powierza się wykonanie zaboru mienia było kierowaniem (albo współkierowaniem) zorganizowaną grupą przestępczą a nie było sprawstwem kierowniczym w rozumieniu art. 18 § 1 k.k. - gdy tymczasem dowód ten, nawet uzupełniony treścią wyjaśnień J. P.
(1), nie pozwalał na dokonanie takich ustaleń. 2/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 298§ 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. – punkt I. 2. dyspozytywnej części wyroku: - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 92, art. 410 kpk przez wyrażenie poglądu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy mógł stanowić podstawę dokonania takiego ustalenia faktycznego, jak to, że W. B.
(1)był sprawcą podpalenia budynku, w którym działała dyskoteka (...), gdy tymczasem takich ustaleń nie można było dokonać. 3/w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 291 § 1 w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt I.3. dyspozytywnej części wyroku: - mający wpływ na treść orzeczenia błąd w sferze ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, przez wyrażenie poglądu jakoby wyłącznie na podstawie wyjaśnień oskarżonego T. K.
(1)można było dokonać ustaleń faktycznych pozwalających na przyjęcie, że W. B.
(1)wykonując - nawet na zlecenie M. K. - transport samochodu T. o numerze rejestracyjnym (...) z Polski na Ukrainę dopuścił się przestępstwa paserstwa, gdy tymczasem wyjaśnienia tego oskarżonego nie pozwalały dokonać kategorycznego stwierdzenia, że w ogóle doszło do popełnienia przestępstwa, ani - tym bardziej - ustalenia, że zachowanie W. B.
(1)było karalną na podstawie art. 291 k.k. pomocą do zbycia cudzej rzeczy, uzyskanej za pomocą przestępstwa, - uczestniczył przy dokonywaniu przypisanego mu przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w efekcie tego przypisania W. B.
(1)surowszej odpowiedzialności wynikającej z art. 65 § 1 k.k., gdy tymczasem wyjaśnienia oskarżonego nie pozwalały poczynić takich ustaleń. 4/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt I.
  1. dyspozytywnej części wyroku i w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt I.
  2. dyspozytywnej części wyroku: - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpk przez przyjęcie poglądu, że wyjaśnienia oskarżonego T. K. mogą stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, gdy tymczasem twierdzenia tego oskarżonego zawierają wewnętrzne sprzeczności, przypuszczenia i opierają się domysłach oskarżonego T. K.
(1), przez co nie mogły być uznane za podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, w następstwie czego przyjęcie, że W. B.
(1)uczestniczył w opisywanych zdarzeniach nastąpiło wbrew regułom dowodzenia winy w procesie karnym. 5/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt I.6. dyspozytywnej części wyroku: - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpk przez przyjęcie poglądu, że wyjaśnienia oskarżonego T. K. mogą stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, gdy tymczasem przebiegowi wydarzeń wynikającemu z opisu przedstawionego przez tego oskarżonego przeczą inne dowody, w tym analizy kryminalistyczne dotyczące połączeń telefonicznych między poszczególnymi badanymi osobami i pomimo tego uznanie, że W. B.
(1)był jednym ze sprawców tego przestępstwa, 6/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkty I.
  1. i I.
  2. dyspozytywnej części wyroku: - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpk przez przyjęcie poglądu, że zeznania świadka T. W. mogą przekonywać o tym, że oskarżony miał świadomość pochodzenia rzeczy, gdy tymczasem twierdzenia świadka w tym zakresie nie są jednoznaczne, świadek często powołuje się na prawdopodobieństwo zaistnienia zdarzenia, a nie jest pewny, a pomimo tego uznanie, że W. B.
(1)dopuścił się przypisanych mu przestępstw. 7/ w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt I.9. dyspozytywnej części wyroku i w zakresie przypisanego oskarżonemu przestępstwa opisanego w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - punkt 1.10 dyspozytywnej części wyroku : - mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 92, art. 410, art. 424 kpk przez przyjęcie poglądu, że zeznania świadka T. W. oraz wyjaśnienia oskarżonych T. K.
(1)i J. P.
(1), przy jednoczesnym braku jakichkolwiek dowodów materialnych mogą stanowić wystarczającą podstawę dokonania kategorycznych ustaleń faktycznych co do udziału oskarżonego W. B.
(1)w przypisanych mu przestępstwach, gdy tymczasem niepewność dowodów osobowych w połączeniu ze wskazanym brakiem dowodów rzeczowych powinna prowadzić do odmiennej niż to przyjął Sąd I oceny. 8/ w zakresie wymierzonej oskarżonemu W. B.
(1)kary łącznej - punkt 1. 11 a dyspozytywnej części wyroku: - rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary wyrażającą się w określeniu jej rozmiaru w górnej granicy ustawowego wymiaru kary, bez uwzględnienia tego, że oskarżony w swoich działaniach pozostawał pod wpływem innych osób, które potrafiły „ zarazić” dwudziestokilkuletniego mężczyznę własnymi pomysłami na życie, a którym on sam nie potrafił się przeciwstawić i w pewnym okresie życia uznał tę postawę za wartą realizacji, by przez ostatnich, co najmniej 6 lat, całkowicie zmienić swoją postawę życiową i postępować w sposób zasługujący na aprobatę. Podnosząc powyższe wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku co do W. B.
(1)w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego W. B.
(1)adw. A. R. na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. oraz 439 § 1 pkt 9 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. odnośnie całości rozstrzygnięcia: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść wydanego wyroku, a to: a) art. 424 § 1 i 2 k.p.k. albowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera podstawowych elementów konstrukcyjnych umożliwiających kontrolę instancyjną wyroku, a zwłaszcza: - w przedmiotowym uzasadnieniu całkowicie pominięto wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku odnośnie wszystkich czynów przypisanych oskarżonemu, zaś w tym względzie Sąd odniósł się jedynie do różnic w interpretacji przepisów i wyjaśnił jedynie część spornych kwestii dotyczących podstawy prawnej wyroku, - w przedmiotowym uzasadnieniu brak rzetelnego i wszechstronnego odniesienia się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który jest niezwykle obszerny, a o którym Sąd w uzasadnieniu nie wspomina, poza przywołaniem części dowodów, które częściowo służyły za podstawę do czynienia ustaleń faktycznych, - uzasadnienie wyroku nie zawiera rzeczowego wyjaśnienia, które konkretnie dowody i w jakiej części posłużyły Sądowi do czynienia ustaleń faktycznych, jak również nie zawiera wszechstronnego odniesienia się do wszystkich ustalonych faktów, w kontekście konieczności wyjaśnienia, które to fakty Sąd uznał za udowodnione, a które nie i w jakiej mierze Sąd oparł się na poszczególnych dowodach, co także uniemożliwia odzwierciedlenie toku rozumowania Sąd oraz weryfikację prawidłowości subsumcji, - uzasadnienie wyroku nie zawiera także szczegółowego wyjaśnienia w zakresie zastosowania względem oskarżonego T. K.
(1)instytucji tzw. „małego świadka koronnego”, a w szczególności nie zawiera wyjaśnienia jakie informacje w stosunku do każdego z czynów przypisanych innym oskarżonym, były kluczowe na tyle, iż można było mówić o możliwości zastosowania tej instytucji, a które ustalenia pochodziły z innych źródeł dowodowych, co mogło podważyć zasadność jej zastosowania co do każdego z czynów, zarzuconych T. K.
(1), b) art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. albowiem w sprawie brał udział i wydał wyrok sędzia, który powinien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy, gdyż wydawał wyrok w sprawie z powództwa jednego ze współoskarżonych w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym IV Wydziałem Gospodarczym w T. o sygnaturze IV GC 30/04, której przedmiotem było odszkodowanie z tytułu pożaru dyskoteki, co do której Sąd w niniejszej sprawie ustalił, iż została celowo podpalona przez oskarżonego W. B.
(1), a to powoduje, iż sędzia posiadał wiedzę o tym zdarzeniu z innego źródła, co niewątpliwie wpłynęło na jego obiektywizm,
  1. c)art. 192 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez zaniechanie przesłuchania świadka T. W. w obecności lekarza psychiatry, pomimo wniosku obrony oraz sugestii biegłego psychologa, a także zaniechanie przeprowadzenia badania w/w świadka i sporządzenia w tym względzie opinii psychiatrycznej, która pozwoliłaby ocenić czy świadek jest upośledzony umysłowo i nadal cierpi na schizofrenię, a nadto czy w chwili popełniania czynów miał zdolność do ich postrzegania, rozumienia i kierowania, co wpływa niewątpliwie na możliwość ich późniejszego odtwarzania z pamięci, II. odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt I. 7 i 8 zaskarżonego orzeczenia: 1. stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez przekroczenie granic oskarżenia, naruszenie zasady skargowości i w konsekwencji przypisanie oskarżonemu winy za czyn, który nie był objęty skargą oskarżyciela publicznego, alternatywnie 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to:
  2. a)art. 5 § 2 k.p.k. poprzez bezpodstawne uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy istniały nie dające się usunąć wątpliwości, co do wypełnienia znamion czynów opisanych w pkt I. 7 i 8 wyroku, które zgodnie z nakazami tego przepisu powinny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,
  3. b)art. 4, art. 7 k.p.k. ., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, omijającą wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, pomijającą okoliczności przemawiając na korzyść oskarżonego, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu na jego podstawie, iż oskarżony jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy takiemu rozstrzygnięciu, albowiem: - w zakresie wypełniania znamion czynów przypisanych w pkt I. 7 i 8 wyroku Sąd poczynił dowolne ustalenia w zakresie w jakim przyjął, iż oskarżony zlecił T. W. wyjazd do Niemiec w celu osiągnięcia dla siebie korzyści majątkowych w postaci przedmiotów pochodzących z przestępstw, których T. W. miał się dopuścić, - w powyższym zakresie Sąd oparł się wyłącznie na jednym dowodzie w postaci zeznań T. W., który z uwagi na chorobę psychiczną i tendencję do urojeń, nie mógł stanowić obiektywnego źródła dowodowego do czynienia tego typu ustaleń, natomiast z pozostałych dowodów nie wynika jakoby oskarżony W. B.
(1)miał wypełnić znamiona zarzucanego mu czynu, - w powyższym zakresie Sąd dowolnie przyjął wartość przedmiotów pochodzących z przestępstwa, w sytuacji gdy nie ma żadnych dowodów w postaci opinii biegłego, na podstawie której można by ustalić faktyczną wartość przedmiotów, zaś wobec braku obiektywnych źródeł dowodowych w powyższym zakresie, nie można wykluczyć, iż wartość tych przedmiotów była niższa i zachodził przypadek niniejszej wagi, - III. odnośnie pozostałych czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
  1. a)art. 298 § 1 k.k. - dotyczy czynu przypisanego w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony przez Sąd stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem opisanym w wyroku, wypełnił znamiona tego czynu zabronionego,
  2. b)art. 46 § 1 k.k. - dotyczy czynu przypisanego w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez bezzasadne orzeczenie względem oskarżonego W. B.
(1)obowiązku częściowego naprawienia szkody na rzecz (...) SA, w sytuacji gdy Sąd ustalił, iż oskarżony pomagał przy popełnieniu oszustwa, którego tylko usiłowano dokonać, w związku z tym nie można w tej sytuacji przyjąć, że zasadnym jest orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przy jednoczesnym przyjęciu, iż przestępstwa oszustwa nie dokonano, 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego wyroku, a to: a) art. 4, art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, omijającą wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, pomijającą okoliczności przemawiając na korzyść oskarżonego, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustaleniu na jego podstawie, iż oskarżony jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego przeczy takiemu rozstrzygnięciu, albowiem: - przy dokonywaniu ustaleń faktycznych do zdecydowanej większości czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu W. B.
(1)Sąd nie dysponował żadnymi konkretnymi dowodami i opierał się wyłącznie o wyjaśnienia współoskarżonego T. K.
(1), które to wyjaśnienia nie są spójne i konsekwentne, zaś brak jest innych dowodów, na podstawie których Sąd mógłby weryfikować prawdziwość twierdzeń tego oskarżonego, co było niezwykle istotne z uwagi na fakt, iż oskarżony T. K.
(1)miał interes w przedstawieniu okoliczności wszystkich przestępstw zarzuconych poszczególnym oskarżonym, - przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd I instancji w zdecydowanej mierze opierał się także na zeznaniach świadka T. W., co do którego istnieją bardzo poważne wątpliwości odnośnie jego poczytalności, co w kontekście braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychiatry celem określenia możliwości odtwarzania i postrzegania zdarzeń powoduje, iż zeznania tego świadka nie mogą stanowić obiektywnego źródła dowodowego do czynienia prawdziwych ustaleń faktycznych, - Sąd dokonał dowolnej i niewszechstronnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa brania udziału i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą oraz że grupa ta miała charakter zbrojny, - ustalenie zbrojnego charakteru grupy przestępczej jest także dowolne i niepoparte rzeczowym materiałem dowodowym, a wynika jedynie z faktu przypisania przestępstwa rozboju z użyciem broni palnej na bank w G. oraz w trakcie napadu w K., w sytuacji gdy nie ma żadnego dowodu na to, iż w trakcie w/w czynów którykolwiek z oskarżonych używał broni palnej, - Sąd dokonał dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony W. B.
(1)dokonał podpalenia dyskoteki (...) oraz że działał przy tym w zamiarze wyłudzenia przez M. D.
(1)odszkodowania ze świadomością, iż pomaga przy popełnieniu oszustwa chcąc osiągnąć korzyść majątkową, - Sąd dokonał dowolnej oceny odnośnie okoliczności podpalenia, a także możliwości i celowości działania oskarżonego W. B.
(1), - Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony pomógł M. K. w zbyciu samochodu marki T. - jako przedmiotu rzekomo pochodzącego z przestępstwa przywłaszczenia, w sytuacji gdy w czasie czynu tj. 29 marca 2002 r. samochód T. pozostawał do swobodnej dyspozycji M. K. na podstawie umowy leasingu, w ramach której wymieniony płacił raty leasingowe jeszcze w lipcu 2002 r. przez co nie można mówić, iż w marcu 2002 r. doszło do przywłaszczenia pojazdu, a tym bardziej nie można przyjąć, iż oskarżony W. B.
(1)miał świadomość, że pomaga w zbyciu przedmiotu pochodzącego z przestępstwa, - w powyższym zakresie Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż oskarżony dopuścił się czynu przypisanego w pkt I. 3 zaskarżonego wyroku działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, przy jednoczesnym przyjęciu, iż część uczestników wyjazdu nie brała udziału w grupie, - Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na bank w G. M. K. posługiwał się bronią palną typu M., w sytuacji gdy nie zabezpieczono żadnej broni przez co nie można obiektywnie powiedzieć, iż użyta przy napadzie była bronią palną, - Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na pracownika firmy (...) uczestnicy zdarzenia łączyli się z nr telefonu W. B.
(1)- (...) - co miało wskazywać na jego udział w napadzie, w sytuacji gdy na podstawie zgromadzonych dowodów nie da się ustalić do kogo należał w/w numer, zaś z notatki wynika, iż telefonu o takim numerze używał K. M.
(1), - Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na w K. W. B.
(1)posługiwał się bronią palną, w sytuacji gdy nie zabezpieczono żadnej broni przez co nie można obiektywnie powiedzieć, iż użyta przy napadzie była bronią palną, - Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w zakresie w jakim ustalił, iż w trakcie napadu na S. M. skradziono mu 415 000,00 zł, które to ustalenie miało wpływ na wymiar kary, a które oparte jest wyłącznie o niespójne zeznania S. M., natomiast istnieje cały szereg dowodów przeciwnych, które wykluczają możliwość przyjęcia, iż w dniu napadu S. M. wymienił w kantorze (...) waluty, za które otrzymał kwotę 415 000,00 zł, - Sąd bezzasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego W. B.
(1)tłumacząc to w zasadzie tym, iż oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, zaś sam fakt nieprzyznania się do winy i odmowy wyjaśnień nie stanowi okoliczności dyskredytującej wiadomości przedstawiane przez tego oskarżonego, zwłaszcza gdy nie istniały obiektywne dowody przeciwne mogące podważyć linię obrony tego oskarżonego, b) art. 413 § 2 pkt 2 - odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I. 2 zaskarżonego wyroku - poprzez niewłaściwą kwalifikację prawną czynu i błędnym przyjęciu, iż w ramach czynu przypisanego oskarżonemu zachodzi zbieg przestępstw z art. 298 §1 k.k. i 286 § 1 k.k. W razie nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów, na zasadzie przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k. ponadto zarzucił:
  1. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych i w konsekwencji kary łącznej 12 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych po 45 zł każda zamiast kary pozbawienia wolności i kary grzywny w niższym wymiarze poprzez przecenienie negatywnych okoliczności wpływających na stopień społecznej szkodliwości oraz winy, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd istotnych okoliczności dotyczących osoby oskarżonego oraz sposobu jego zachowania, wskazujących na zasadność orzeczenia kary w niższym wymiarze. Wskazując na powyższe zarzuty, na zasadzie przepisów art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 k.p.k., wniósł o:
  2. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów zabronionych, przy czym w zakresie, o którym mowa w pkt. II. 1 niniejszej apelacji - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w omawianym wyżej zakresie, przy jednoczesnym uniewinnieniu oskarżonego od zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów zabronionych;
  3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie
  4. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu. W razie nieuwzględnienia zarzutów opisanych w pkt I, II i III, przy jednoczesnym uwzględnieniu zarzutu dotyczącego rażącej niewspółmiemości kary, wniósł o:
  5. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny w znacznie niższym niż dotychczas orzeczono wymiarze. Obrońca oskarżonego W. B.
(1)adw. P. R. zaskarżył wyrok w całości w części dotyczącej oskarżonego, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania karnego mającego wpływ na treść wyroku tj. art. 4, 5 § 1 i 2, 7 k.p.k. poprze dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą w szczególności na: a. uznaniu wyjaśnień oskarżonych W. B.
(1)za niewiarygodne, w sytuacji gdy są one spójne, logiczne i konsekwentne, b. oparciu ustaleń faktycznych na zeznaniach świadka T. W., w sytuacji gdy istnieją wątpliwości związane z jego chorobą tj. schizofrenią niezróżnicowaną i paranoidalną, c. naruszenie art. 192 § 2 k..p.k. poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka T. W. w obecności biegłych lekarzy psychiatrów, w sytuacji gdy świadek leczy się na schizofrenię, d. naruszenie art. 406 § 1 k.p.k. poprzez uniemożliwienie mu zabrania głosu po zamknięciu przewodu sądowego, nie zawiadamiając go o odwołaniu ostatniego terminu rozprawy, który był przewidziany na głosy. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na uznaniu winy i sprawstwa W. B.
(1)w zakresie zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy kompleksowa ocena materiału dowodowego na taki pogląd nie pozwala. Na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji w celu ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego M. D.
(1)adw. G. B. na zasadzie art. 444 k.p.k. i art. 425 § 2 k.p.k. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 27 lutego 2013 roku, sygn. akt: II K 21/12 w części objętej pkt II wyroku ust. 1, 2, 3, 4 , 5a, 6 (str. 10-12 wyroku). Na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: 1) art. 4 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia o winie ograniczając się jedynie do dowodów obciążających oskarżonego, w szczególności wyjaśnień T. K.
(1), który wielokrotnie je zmieniał. Jego relacje były niespójne i niekonsekwentne, a poza tym osiągnął osobistą korzyść obciążając oskarżonego M. D.
(1)co znajduje rozwinięcie w uzasadnieniu. 2) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięciu okoliczności, iż w sprawie zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, w szczególności wewnętrzna sprzeczność wyjaśnień T. K.
(1)oraz zeznań J. P.
(1). Poza tym zmarginalizowanie okoliczności w jaki sposób organy ścigania gromadziły materiał dowodowy w postępowaniu przygotowawczym na co wskazuje przesłuchanie M. M. (relacja pedagog M. S.), który jednoznacznie oświadczył przed Sądem, że nie wskazywał nigdy na M. D.
(1)jak wynikało z treści protokołu z postępowania przygotowawczego. 3) art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności pominięcie zeznań K. G. i K. P. w części dotyczącej czy M. D.
(2)brał udział w napadzie na bank w G.. Na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, będący następstwem naruszenia prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że: M. D.
(1)w okresie od kwietnia 2002 r. do marca 2003 r. w S., T., K., G. woj. (...), wspólnie z W. B.
(1)i T. K.
(1)wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą kierował z ustalonym mężczyzną w 2002 r. a następnie marcu 2002r. wspólnie z W. B.
(1), 1) M. D.
(1)we wrześniu 2001 r. w B., woj. (...) w zamiarze uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia wyposażenia lokalu dyskoteki (...) w B. na podstawie umowy ubezpieczenia serii (...) z T.U. (...) S.A., nakłonił W. B.
(1)do podpalenia budynku dyskoteki (...) w B. i przez to zniszczenia mienia Urzędu Gminy w B. na kwotę 19.872 zł, a następnie 28 września 2001r. zgłosił szkodę z tego tytułu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął gdyż to Towarzystwo (...) odmówiło wypłaty odszkodowania, 2) M. D.
(1)w dniu 24 kwietnia 2002 r. w G., woj. (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. 111. Przedmiotowego wyroku wspólnie i w porozumieniu z W. B.
(1)i T. K.
(1)oraz mężczyzną o ustalonej tożsamości, wziął udział w rozboju dokonanym na szkodę B. Spółdzielczego Ziemi (...) Oddział w G.: w ten sposób, że zebrał informacje o lokalu i funkcjonowaniu banku, zapewnił transport do dokonania rozboju a po dokonanym zaborze pieniędzy, przewiózł w ustalone wcześniej miejsce tych współsprawców rozboju i odebrał od nich skradzioną gotówkę, zaś współsprawcy posługujący się bronią palną pod postacią strzelby typu M. i używając przedmiotu przypominającego broń palną w postaci pistoletu, grożąc pracownikom Banku Spółdzielczego Ziemi (...) Oddział w G. J. S., K. G., K. P., A. K. i E. M., użyciem tej broni zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 51.930 zł na szkodę tego Banku, 3) w dniu 19 marca 2003 roku w K., woj. (...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt. 111. Przedmiotowego wyroku wspólnie i w porozumieniu z W. B.
(1), który posługiwał się bronią palną T. K.
(1)i J. P.
(1)wziął udział w rozboju na osobie W. W.
(1), w ten sposób, że sfinansował i zabezpieczył niezbędne pojazdy i wezwał współsprawców na wyznaczone miejsca, pozostawał w ich pobliżu i odebrał pieniądze pochodzące z napadu by zabezpieczyć je przed utratą; zaś współsprawcy; W. B.
(1)grożąc użyciem broni palnej oraz używając przemocy polegającej na kopaniu w twarz spowodował u W. W.
(1), stłuczenia głowy i twarzy z wybroczynami krwawymi małżowiny usznej lewej, okolicy skroniowej i okolicy jarzmowej policzka lewego z krwiakiem okularowym powieki oczodołu lewego, krwiaka spojówki, powierzchniowego uszkodzenia nabłonka rogówki oka lewego, ranę policzka dalszego palca II ręki lewej, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, a T. K.
(1)zabrał mu w celu przewłaszczenia pieniądze w kwocie 99.000 zł, 100 USD i 50 Euro, łącznej wartości 99.621,50 zł na szkodę R. W.pomimo, że wyjaśnienia T. K.
(1), na których, jak stwierdza, zasadniczo oparł się Sąd są wewnętrzenie sprzeczne, były wielokrotnie zmieniane a poza tym są niespójne i w części nielogiczne. Podobnie wyjaśnienia J. P.
(1). Nie można pominąć okoliczności, że nie było żadnych okoliczności wskazujących na dopuszczenie się przez oskarżonego zarzucanych mu czynów do czasu wyjaśnień T. K.
(1), który chcąc skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary zaczął oskarżać różne osoby o różne czyny, o których jak się później okazało nie miał faktycznej wiedzy. Opisywał miejsce zdarzenia według stanu z wizji lokalnej podczas gdy miejsce w chwili popełnienia przestępstwa wyglądało zupełnie inaczej, np. parking przy banku, którego w trakcie napadu nie było. Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów, na zasadzie art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 4 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary i środków karnych do okoliczności osobistych oskarżonego oraz stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów co skutkowało naruszeniem art. 53 kk. Sąd zmarginalizował okoliczność, że oskarżony nie był wcześniej karany. Ustalony przez Sąd stan faktyczny wskazuje, że oskarżony nie miał faktycznej kontroli nad czynami współoskarżonych. Poza tym Sąd jako uzasadnienie kary w wyższym wymiarze wskazuje na okoliczność, że oskarżony nie przyznaje się do winy i nie wyraził skruchy co jest sprzeczne z ugruntowanym orzecznictwem Sadu Najwyższego. I. Na zasadzie art. 427 § 1 kpk i 437 § 1 lub 2 kpk wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku w części objętej pkt II ust. 1, 2, 3, 4 , 5, 6 (str. 10 – 12 wyroku) przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub 3) z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonego M. D.
(1), wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej kary, w punkcie:
  1. a)pkt II ust. 1 przez orzeczenie kary 1 roku pozbawienia wolności,
  2. b)pkt II ust. 2 przez orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i nie orzekanie obowiązku naprawienia szkody,
  3. c)pkt II ust. 3 przez orzeczenie kary 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności i nie orzekanie kary grzywny
  4. d)pkt II ust. 4 przez orzeczenie kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i nie orzekanie kary grzywny oraz nie orzekanie obowiązku naprawienia szkody
  5. e)pkt II ust. 5a przez orzeczenie kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności
  6. f)pkt II ust. 6 przez nie obciążanie oskarżonego kosztami postępowania. Obrońca oskarżonego M. D.
(1)– adw. L. H. zaskarżył wyrok co do winy i kary na korzyść oskarżonego (pkt II. 1-6 wyroku) na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz 438 pkt 2,3,4 k.p.k. wyrokowi zarzucam: co do czynu z pkt 11.1 wyroku l) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. , art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. wyrażającą się w jednostronnej na niekorzyść oskarżonego M. D. ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności, uznaniu za wiarygodne w zakresie ustalenia istnienia grupy przestępczej do której miał należeć oskarżony M. D.
(1), kierowniczej roli jaką w tej grupie miał pełnić wyżej wymieniony - wyjaśnień składanych przez współoskarżonego T. K.
(1), w sytuacji, gdy: - ujawnione w toku postępowania okoliczności , wskazują na to, że wyjaśnienia T. K.
(1)dotyczące rzekomego uczestnictwa M. D.
(1)w grupie przestępczej, roli jaką odgrywał on przy popełnianiu poszczególnych przestępstw w okresie od kwietnia 2002r do marca 2003r , objętych pkt III - VI aktu oskarżenia nie mogą być uznane za wiarygodne w zakresie uczestnictwa w grupie przestępczej przez M. D.
(1)a wręcz dają podstawy do twierdzenia, że w tym okresie grupa przestępcza w rozumieniu art 258 k.k. nie istniała ; II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj. art. 4 k.p.k,, art 5 § 2 k.p.k., art 7 k.p.k., art 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k, wyrażająca się w braku wewnętrznej logicznej spójności pomiędzy czynem przypisanym M. D.
(1)w pkt 11.1 wyroku w którym przypisano oskarżonemu kierowanie grupą przestępczą , a czynami z pkt II.3 i II.4 wyroku, dotyczącymi czynów, które miały być popełnione w ramach grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonego, z których opisu wynika, że z ustalenia Sądu Okręgowego prowadzą do wniosku, że w rzeczywistości M. D.
(1)nie miał wpływu na podstawowe elementy działania bezpośrednich sprawców rozboju, używanie przez nich broni palnej - co daje podstawy do uznania, że nie może być on traktowany jako członek grupy przestępczej, w szczególności zwłaszcza sprawujący funkcje kierownicze w rozumieniu art. 258 § 3 k.k., III. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. , art. 410 k.p.k. poprzez jednostronną , na niekorzyść oskarżonego M. D.
(1)ocenę wyjaśnień oskarżonych : -T. K.
(1)wskazującego na udział M. D.
(1)w rozboju jaki miał miejsce w dniu 22 kwietnia 2002r w G. oraz rozboju z dnia 19 marca 2003r w K. -J. P.
(1), wskazującego na udział oskarżonego M. D.
(1)w rozboju jaki miał miejsce w dniu 19 marca 2003r. w K. i oparcie na nich ustaleń faktycznych co do udziału oskarżonego M. D.
(1)w grupie przestępczej oraz pełnionej przez niego kierowniczej roli w sytuacji gdy wyjaśnienia tych oskarżonych są wewnętrznie sprzeczne , zaś ich treść była zmieniana i dostosowywana do stanu sprawy w zależności od ujawnianych w toku procesu okoliczności, co czyni je niewiarygodnymi i winny być uznane za pomówienia służące jedynie zmarginalizowaniu ich odpowiedzialności za czyny , których ci oskarżeni się dopuścili, IV. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w przyjęciu, że oskarżony M. D.
(1)był członkiem grupy przestępczej w okresie od kwietnia 2002r do marca 2003r oraz, że w tym czasie będąc członkiem grupy przestępczej, kierował jej działaniami, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na takie wnioski , zaś wyjaśnienia oskarżonych obciążających M. D.
(1), wskazują, że w tym okresie grupą , w ramach której doszło do popełnienia przestępstw kierowała inna ustalona osoba (M. K.) , a następnie W. B.
(1), którzy mieli decydujący wpływ na wszystkie elementy działań podejmowanych w ramach grupy, przez poszczególnych ich członków, w związku z popełnianiem przestępstw; V. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku , wyrażający się w przyjęciu, że grupą przestępczą kierowały dwie osoby, w tym M. D.
(1), w sytuacji gdy biorąc pod uwagę ustalony przez Sąd Okręgowy skład osobowy grupy, nielogicznym i nieracjonalnym jest przyjęcie, że grupa miała kolegialne kierownictwo, co do czynu z pkt 11.2. wyroku : VI. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj. art. 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 366 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. wyrażającą w jednostronnej na niekorzyść oskarżonego ocenie zebranych dowodów, wyrażającą się uznaniu za w pełni wiarygodną wersję co do podpalenia przez W. B.
(1)jako przyczynę pożaru oraz osób mających związek z jego podpaleniem, wynikającą z wyjaśnień T. K.
(1), w sytuacji gdy oskarżony ten: - nie był w stanie podać jakichkolwiek istotnych szczegółów dotyczących zachowania W. B.
(1), czasu kiedy doszło do podpalenia budynku, lokalizacji podpalonego budynku, sposobu i środków jakimi posługiwał się wyżej wymieniony dokonując podpalenia budynku, spotkania bezpośrednio po podpaleniu do którego miało dojść na drodze obok przystanku w Z. M. D.
(1); a nadto: -nie był w stanie podać w sposób jednoznaczny okoliczności w jakich dowiedział się , że osobą z którą rozmawiał W. B.
(1)przy przystanku w Z. był M. D.
(1), - zmieniał podawane przez siebie wersje zdarzenia co w sytuacji , gdy relacja T. K.
(1)nie jest potwierdzona żadnymi innymi dowodami, czyni ją niewiarygodną - a przyjęcie jej jako podstawy dla ustaleń faktycznych w zakresie czynu zarzuconego w pkt IV aktu oskarżenia skutkowało przypisaniem oskarżonemu M. D.
(1)czynu z pkt II.2.a zaskarżonego wyroku oraz nałożeniem środka karnego z pkt II.2.b wyroku; VII. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj art 4 k.p.k., art 5 § 2 k.p.k., art 7 k.p.k., art 167 k.p.k., art 366 § 1 k.p.k., art 370 § 1 i 3 k.p.k., art 410 k.p.k. , poprzez brak dążenia do pełnego wyjaśnienia i zweryfikowania okoliczności wskazywanych przez T. K.
(1), w sytuacji gdy oskarżony ten odmówił odpowiedzi na pytania pozostałych oskarżonych i ich obrońców, a w tym - co miało znaczyć, że dokonanie przez W. B.
(1)podpalenia dyskoteki (...) w B. miało być formą „rozliczenia” z M. D.
(1), co skutkowało dowolnymi, błędnymi, niekorzystnymi dla M. D. ustaleniami Sądu Okręgowego w zakresie istniejących pomiędzy oskarżonymi: M. D.
(1)i W. B.
(1)powiązań w kontekście pożaru dyskoteki (...); w sytuacji gdy pojęcie „rozliczenia” jest wieloznaczne i w sytuacji nierozstrzygnięcia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jego znaczenia, w świetle przepisów postępowania karnego winno być interpretowane na korzyść oskarżonego M. D.
(1); VIII. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art 4 k.p.k., art 7 k.p.k., art 167 k.p.k., art 366 § 1 k.p.k., art 410 k.p.k. poprzez brak dążenia do pełnego wyjaśnienia sprawy, w tym nieuwzględnienie okoliczności dotyczących wcześniejszego podpalenia dyskoteki (...), dokonanej kradzieży sprzętu a także prób wymuszania na poprzednich właścicielach dyskoteki haraczu za ochronę, świadczących o tym, że zarówno w czasie kiedy dyskotekę prowadzili Ł. K. jak i M. D.
(1)- były osoby zainteresowane w jej wyeliminowaniu z rynku, jako podmiotu konkurencyjnego - co skutkowało uznaniem, że oskarżony M. D.
(1)był zainteresowany zniszczeniem lokalu; IX. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj, art 4 k.p.k., art 7 k.p.k, art 167 k.p.k., art 366 § 1 k.p.k., art 410 k.p.k. poprzez jednostronną na niekorzyść oskarżonego M. D.
(1)ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań byłych, skonfliktowanych z oskarżonym pracowników dyskoteki (...), w B., co skutkowało ustaleniem, że w okresie poprzedzającym pożar znajdowała się w złej kondycji finansowej i nie przynosiła ona zysków, w sytuacji gdy istniały dowody przeciwne oraz w sytuacji gdy nie podjęto próby przeprowadzenia dowodu na te okoliczności z dokumentacji rachunkowo-księgowej - co skutkowało przyjęciem, że M. D.
(1)miał motyw dla podjęcia działań w celu zniszczenia lokalu i uzyskania odszkodowania; X. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawę zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, że M. D.
(1)działając w celu uzyskania odszkodowania zlecił W. B.
(1)podpalenie lokalu dyskoteki (...) w B.; XI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, wyrażający się w przyjęciu , że oskarżony M. D.
(1)mógł umawiać się na spotkanie z W. B.
(1)w Z., w sytuacji, gdy s potkanie to, przy założeniu, że pomiędzy wyżej wymienionymi oskarżonymi istniało porozumienie co do podpalenia dyskoteki, bezpośrednio po jego dokonaniu, nie miało sensu, a nadto groziło ono dekonspiracją tych osób jako mających związek z podpaleniem; co do czynu z pkt 11.3 wyroku XII. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku art 4 k.p.k., art 7 k.p.k., art 366 k.p.k , 410 k.p.k. wyrażającą się w oparciu wyroku we wskazanej części wyłącznie w oparciu o dowody niekorzystne dla oskarżonego, w szczególności wyjaśnienia T. K.
(1), dotyczące roli jaką miał odegrać w napadzie na bank w G. M. D.
(1), w sytuacji gdy wyjaśnienia T. K.
(1)ze względu na swa niespójność, niekonsekwencję oraz sprzeczność z innymi dowodami nie mogą stanowić dowodu wiarygodnego; XIII. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku , wyrażający się w przyjęciu, że M. D.
(1)był autorem planu napadu na bank, a następnie w nim uczestniczył zabezpieczając transport zrabowanych pieniędzy, a także dowiezienie sprawców rozboju do ich samochodów po tym jak porzucili samochód, którym pierwotnie się poruszali, pomimo tego , że brak jest wystarczających, wiarygodnych dowodów wskazujących na udział oskarżonego w napadzie w dniu 24 kwietnia 2002r., a nadto brak jest jakichkolwiek relacji wskazujących na to, że oskarżony dowoził pozostałych uczestników rozboju do ich samochodów, po tym jak porzucili oni pojazd, którym udali się pod bank, jak również sytuacji gdy M. D.
(1)przedstawił alibi dotyczące tego zdarzenia, odnośnie czynu z pkt 11.4 wyroku XIV. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art 4 k.p.k., art 7 k.p.k., art 410 § 1 k.p.k., art. 366 k.p.k. poprzez jednostronną na niekorzyść oskarżonego ocenę zebranego materiału dowodowego, a w szczególności oparcie ustaleń faktycznych co do udziału i roli oskarżonego M. D. w napadzie rabunkowym w K. w dniu 19 marca 2003r o wyjaśnienia T. K.
(1), J. P.
(1)pomimo tego, że zawierają one istotne sprzeczności oraz częściowo na relacji M. M., mimo tego, że relacja ta z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego jest całkowicie niewiarygodna, a nadto wskazuje na manipulowanie tym świadkiem przez osoby trzecie w toku postępowania przygotowawczego - skutkiem czego doszło do uznania, że M. D.
(1)w sposób istotny uczestniczył w rozboju z dnia 19 marca 2013r; XV. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , tj. art 4 k.p.k., art 5 § 2 k.p.k., art 7 k.p.k., art 9 k.p.k., art 167 k.p.k. art 410 k.p.k. i art 366 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd zweryfikowania podnoszonych przez oskarżonego M. D.
(1)okoliczności wskazujących na jego alibi , a zwłaszcza sprawdzania w toku postępowania mającego miejsce w 2003r. nagrania z monitoringu miejskiego, które wyklucza możliwość przebywania M. D.
(1)w pobliżu miejsca rabunku w K., w czasie kiedy przestępstwo to miało być dokonane. odnośnie wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności i grzywny XVI. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu M. D.
(1)kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy nawet w przypadku uznania prawidłowości ustaleń, co do jego roli w grupie przestępczej, oraz roli w poszczególnych czynach mu przypisanych , biorąc pod uwagę wymiar kar dla pozostałych oskarżonych , wysokość kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do M. D.
(1)jest nadmiernie surowa, XVII. rażącą niewspółmierność kary grzywien poprzez przyjęcie za podstawę ich wymiaru stawki dziennej w wysokości 55,00 zł, w sytuacji gdy uzasadnienie wyroku nie wskazuje przyczyn dla których stawkę dzienną zarówno przy ustalaniu kar grzywny co do poszczególnych czynów jak i w zakresie kary łącznej przyjęto stawkę w takiej wysokości. oraz niezależnie od powyższych zarzutów XVIII. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku , wyrażającą się w naruszeniu prawa do obrony oskarżonego poprzez naruszenie art 85 § 2 k.p.k., wyrażającą się w dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze obrońcy J. P.
(1), adw. Z. G. broniącej wcześniej w tej sprawie także M. D.
(1)w sytuacji, gdy zarówno z podnoszonych przez oskarżonego M. D.
(1)okoliczności na uzasadnienie jego wniosku , jak również z jego wyjaśnień dotyczących tego co robił w czasie gdy miał miejsce napad rabunkowy na osobie W. W., wynikało, że istnieje konflikt interesów pomiędzy M. D.
(1)a J. P.
(1), XIX. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj. art. 41 § 1 k.p.k. poprzez prowadzenie sprawy przez sędziego, który wcześniej uczestniczył w sprawie z powództwa M. D.
(1)przeciwko T.U. (...) S.A. O odszkodowanie w związku z pożarem jaki miał miejsce w B. w nocy z 27/28 września 2001 r., w wyniku którego zniszczeniu uległa dyskoteka (...), co biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania objęty zarzutem II aktu oskarżenia , winno spowodować wyłączenie tego sędziego. Wskazując na powyższe wniósł: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. D.
(1)od zarzuconych mu czynów 2) ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego J. P.
(1)zaskarżył w/w wyrok w całości na korzyść oskarżonego J. P.
(1)przy czym: - w pkt V 1 wyroku w zakresie opisu i przyjętej kwalifikacji czynu, oraz wymierzonej kary, - w pkt V 2a wyroku w zakresie wymierzonej kary, - w pkt V 3 wyroku w zakresie wymierzonej kary, - w pkt V4 wyroku w zakresie wymierzonej kary, - w pkt V 5a wyroku w zakresie wymierzonej kary, - w pkt V 6a wyroku w zakresie opisu czynu a w szczególności wartości przyjętej od współoskarżonego W. B.
(1)kwoty 20.000 zł zamiast 2000 zł oraz wymierzonej kary, - w pkt V 6b wyroku w zakresie ustalonej wysokości środka karnego tytułem częściowego wyrównania szkody w kwocie 20.000 zł zamiast 2.000 zł, - w pkt V 7a wyroku w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary łączne pozbawienia wolności i kary łącznej grzywny. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: l/ obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt 1 kpk), a w szczególności: - art. 60 § 3 k.k. przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy oskarżony ujawnił Organowi ścigania powołanemu do ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności ich popełnienia a także rolę jaką pełnił w zarzucanych mu przestępstwach. Zgodnie z intencją ustawodawcy w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi w popełnieniu przestępstwa, który ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstwa informację dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności popełnienia przestępstwa, Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary. Za istotne okoliczności popełnienia czynu uważa się informacje dotyczące struktury grupy lub związku, miejsca spotkań, charakter planowanych przestępstw, środków użytych do ich popełnienia, sposobu przygotowania, rolach poszczególnych członków. Samo ujawnienie należy rozumieć jako przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które według wiedzy sprawcy są temu organowi nieznane (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29.10.2004 r. sygn. I KZP 24/04). W niniejszej sprawie zaistniały, więc przesłanki do zastosowania obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, albowiem oskarżony J. P.
(1)podał organom ścigania wszystkie znane mu istotne okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów, informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz rolę jaką pełnił, co pozwoliło na ustalenie sprawców oraz okoliczności popełnienia przestępstwa i rolę jaką pełnił w zarzucanych mu czynach. Na uwagę zasługuje fakt, ze jeśli chodzi o zarzut 10 aktu oskarżenia oskarżony J. P.
(1)przyznał się, iż w styczniu 2005r przyjął od W. B.
(1)pieniądze w kwocie 2.000 zł pochodzące z rozboju na osobie J. P.
(2), mimo, iż w toku sprawy brak było jakichkolwiek dowodów na powiązanie jego osoby z w/w przestępstwem. - art. 258 § 3 k.k. przez zastosowanie, mimo braku podstaw do jego stosowania. Brak jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, iż oskarżony J. P.
(1)kierował zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 § 3 k.k. Zwrócić tu należy uwagę na wyjaśnienia oskarżonego T. K.
(1)m.in złożone do protokołu rozprawy w dniu 12.09.2012r „tak jak już wiadomo przyznałem się do zarzucanego mi w pkt I aktu oskarżenia, czyli do przynależności do grupy przestępczej - określiłbym swoją rolę polegająca na tym, że wykonywałem „brudną robotę”. To nie były moje pomysły. Pomysły pochodziły od K., D. i B.. Te pomysły były przekazywane w sposób bezpośredni - w rozmowie”. Ponadto jak wynika z wyjaśnień oskarżonego J. P.
(1)jego rola w przestępstwach na terenie kraju sprowadzała się do udzielenia informacji odnośnie osób, które w kantorze wymieniają znaczną ilość gotówki i to dotyczyło zarzutu VI i IX za co otrzymał 20 zł za informację dotyczącą wytypowanej osoby jeśli chodzi o zarzut VI i 20 zł za informację dotyczącą wytypowanej osoby jeśli chodzi o zarzut IX plus 8.000 zł za udział polegający na przewiezieniu pieniędzy z miejsca popełnienia rozboju tj. S. do T. na polecenie W. B.
(1). Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego z dnia 02.10.2012r „jeśli chodzi o pierwszą rozmowę z B. dotyczącą zbierania informacji o klientach, to zarówno w pierwszej rozmowie jak i później B. wypowiadał się w ten sposób, że te informacje trafią również do innej osoby, która te informacje wykorzysta. On się zachowywał tak jakby przekazywał uzyskane ode mnie informacje. Zawsze rozmawiałem na w/w temat z B.. Nie byłem informowany przez B. o szczegółach napadu. Nie byłem również informowany o tym jacy będą uczestnicy napadów. Ja nie miałem nigdy propozycji abym spełniał inną rolę poza rolą informowania o osobach wymieniających pieniądze w kantorach. Nigdy nie używałem broni, nie potrafię się nią posługiwać. U współoskarżonych nigdy broni nie widziałem. Ja udzielałem informacji, myślałem że chodzi o zwykłą kradzież”. Istotą kierowania jest prowadzenie czyli „intelektualne i faktyczne panowanie nad istnieniem i działalnością związku, grupy poprzez rzeczywistą możliwość kształtowania jego sytuacji zatem podejmowanie czynności fizycznych jego istnienia i działalności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24.04.1997r sygn. III AKa 57/97). Jedynym kryterium weryfikacji czy sprawca kieruje grupą przestępczą jest ustalenie czy sprawuje on faktyczną kontrolę nad działalnością grupy, czy w jego gestii leży podejmowanie zasadniczych dla funkcjonowania grupy decyzji oraz czy ma możliwości wydawania pleceń członkom grupy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24.01.2008r sygn. akt I AKa 395/07). W w/w rozumieniu oskarżony J. P.
(1)nie kierował zorganizowaną grupą przestępczą. - art. 258 § 1 k.k przez niezastosowanie, albowiem oskarżonemu J. P.
(1)można przypisać co najwyżej udział w grupie. 2/ obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 3 k.p.k.), która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a polegająca na braku wszechstronnego zgodnego z art. 4, 5 § 2, 7, 410 k.p.k. rozważenia jak też uwzględnienia wszystkich ujawnionych w toku rozprawy okoliczności mających w odniesieniu do oskarżonego J. P.
(1)znaczenie dla opisu i kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego w pkt I i wysokości kwoty przyjętej z przestępstwa w odniesieniu do zarzutu X i ostatecznie wymiaru kary. Sąd I Instancji przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów odnośnie oskarżonego J. P.
(1), przyjmując, że nie był do końca szczery tj. miał większą wiedzę niż przekazał i tłumacząc wszelkie zaistniałe wątpliwości na niekorzyść oskarżonego powołując się w tym zakresie na niekonsekwentne zeznania T. W., który w miarę upływu czasu podawał nowe okoliczności co sprzeczne jest z zasadą doświadczenia życiowego a wynikając może ze stwierdzoną u niego przez biegłego psychologa osobowością narcystyczną oraz również nie konsekwentne zeznania P. P.
(1), który jak sam zeznał miał żal do oskarżonego J. P.
(1)za to, że nie zwrócił mi wszystkich pieniędzy. Ponadto Sąd I Instancji w swojej ocenie pominął fakt, iż wyjaśnienia oskarżonego J. P.
(1)zostały potwierdzone wyjaśnieniami T. K.
(1), któremu Sąd w całości dał wiarę zaś zeznania świadka T. W. zostały podważone wyjaśnieniami oskarżonego T. K.
(1)m.in. w tej części gdzie T. W. słuchany na rozprawie zeznał, iż pieniądze za rozbój w S. jemu oraz oskarżonemu T. K.
(1)przekazywał J. P.
(1)w sytuacji gdy T. K.
(1)od samego początku konsekwentne wyjaśnił, iż pieniądze za napad w S. zarówno jemu jak i T. W. i przekazał W. B.
(1)wypłacając im po 20.000 zł w T. na drodze do oczyszczalni a wyjaśnienia T. K.
(1)korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego J. P.
(1). 3/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający istotny wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.) a sprowadzający się do błędnego przyjęcia, iż oskarżony J. P.
(1)od stycznia 2004r wspólnie z W. B.
(1)kierował zorganizowaną grupą przestępczą mimo, iż brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na takie ustalenia w szczególności żaden ze współoskarżonych w swoich wyjaśnieniach nie wskazał, aby jakiekolwiek polecenia otrzymywał od J. P.
(1)a sam oskarżony J. P.
(1)wyjaśnił, iż jego rola w procederze przestępczym polegała na udzielaniu informacji (odnośnie zarzutu VI i IX aktu oskarżenia) odnośnie osób wymieniających znaczne kwoty pieniędzy w kantorze współoskarżonemu W. B.
(1), który to informacje jak wynika z wyjaśnień oskarżonego J. P.
(1)przekazywał innym osobom oraz wysłaniu T. W. do M. na prośbę P. P.
(1)(odnośnie zarzuty VII i VIII aktu oskarżenia) i przyjęciu od W. B.
(1)kwoty 2.000 zł z pochodzących z rozboju na J. P.
(2)(odnośnie zarzuty X aktu oskarżenia). Sąd I Instancji błędnie ustalił, iż oskarżony J. P.
(1)nie podał szczerze wszystkich znanych mu informacji odnośnie członków zorganizowanej grupy jak również roli każdego z nich mimo, iż brak podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, gdyż jak wynika z jego wyjaśnień kontaktował się on jedynie z W. B.
(1)a skład osób biorących udział w rozboju na osobie dowiedział się w ostatniej chwili, kiedy to W. B.
(1)zadzwonił do niego w dniu napadu i polecił mu przyjechać do S. - wyjaśnienia oskarżonego J. P.
(1)z dnia 02.10.2012r „byłem zorientowany tylko, że poza mną a B. ktoś jeszcze jest ale nie wiedziałem kto. Jak zatrzymałem samochód między garażami (chodzi o zarzut opisany w pkt IX) to nie wiedziałem ile osób jest jeszcze zaangażowanych w przedsięwzięcie. Dopiero później dowiedziałem się, że poza mną jest jeszcze 3 osoby. To wyszło w trakcie rozmowy z B.. Podobnie było w S. o składzie osobowym uczestników napadu dowiedziałem się dopiero na miejscu. Ja przyjechałem z B. i w innym samochodzie były jeszcze dwie osoby. Ja nie mam żadnych informacji, że w grupie była jakaś hierarchia. Wszystkie informacje przekazywał mi B.. Nawet teraz z perspektywy czasu nie mam informacji kto kierował grupą, która została opisana w pkt I aktu oskarżenia. Sąd I Instancji również błędnie przyjął, iż oskarżony J. P.
(1)przyjął od W. B.
(1)pieniądze w kwocie około 20.000 zł pochodzące z rozboju na osobie J. P.
(2)w ramach zarzutu opisanego w pkt X aktu oskarżenia, mimo, iż jak wynika z niekwestionowanych wyjaśnień oskarżonego otrzymał on od W. B.
(1)faktycznie kwotę około 2.000 zł. Na uwagę zasługuje fakt, iż oskarżony J. P.
(1)sam wyjaśnił o swojej roli, jeśli chodzi o zarzut X aktu oskarżenia, albowiem zarówno współoskarżony K., który składał wyjaśnienia w niniejszej sprawie jak i ś

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.