307 i części 3 art. 305 Kodeksu Postępowania Karnego Ukrainy, za jakie został skazany W. B.wyrokiem M. Sądu Rejonowego Obwodu (...)z dnia 31 marca 2011r., podlegają zakwalifikowaniu według prawa polskiego z art. 258 § 1 k.k. oraz art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz że wykonaniu podlega kara 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i środek karny w postaci przepadku środków odurzających. Ponadto Sąd ten zasądził obrońcy z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu oraz zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skazany i jego obrońca. Obrońca skazanego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na: - błędnej kwalifikacji prawnej czynu skazanego i przyjęciu za jej podstawę treści normy art. 55 ust. 3 oraz art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, - nieuwzględnienie ustawowych dyrektyw wymiaru kary i środków karnych przewidzianych w art. 11 ust. 1 d Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w S. dnia 21.03.1993 r. oraz art. 114 § 4 k.k. w zw. z art. 611 § 2 k.k. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i ponowne określenie kwalifikacji prawnej czynu skazanego według prawa polskiego oraz kary i środka karnego podlegających wykonaniu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Z kolei skazany w swoim osobistym zażaleniu opisując przebieg zdarzenia i wskazując na niesłuszność orzeczenia zapadłego przed sądem ukraińskim wniósł o uwzględnienie jego sytuacji rodzinnej, dotychczasowej niekaralności i złagodzenie wyroku. Sąd Apelacyjny miał na uwadze, co następuje: Zażalenia wniesione przez skazanego i jego obrońcę nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji przepisu art.
po przejęciu do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem państwa obcego, sąd polski określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz karę i środek podlegające wykonaniu. Paragraf drugi tego przepisu stanowi natomiast, że określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis art. 114 § 4 k.k. zgodnie z treścią, którego w razie przejęcia obywatela polskiego, skazanego prawomocnie przez sąd obcego państwa, do wykonania wyroku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd określa według polskiego prawa kwalifikację prawną czynu oraz podlegającą wykonaniu karę lub inny środek przewidziany w tej ustawie. Podstawę określenia kary lub środka podlegającego wykonaniu stanowi wyrok wydany przez sąd państwa obcego, kara grożąca za taki czyn w polskim prawie, okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonana tam kara lub inny środek, z uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego. W realiach niniejszej sprawy z treści wyroku zapadłego przed M. Sądem Rejonowym Obwodu (...) wynika, że W. B. został skazany za przestępstwa z art. 305 i 307 Kodeksu postępowania karnego Ukrainy tj. za przemyt środków narkotycznych, substancji psychotropowych przez granicę celną Ukrainy poza kontrolą celną lub ukrywając je przed kontrolą celną oraz popełnienie wyżej opisanego działania w zorganizowanej grupie przestępczej, a także w odniesieniu do środku narkotycznych lub substancji psychotropowych w szczególnie dużej ilości. Z treści uzasadnienia tegoż wyroku wynika także, że W. B. w ramach grupy przestępczej stworzonej przez T. W. pełnił rolę kuriera tj. dokonywał nielegalnego przechowywania i przemieszczania przez granicę celną Ukrainy środka narkotycznego w postaci kokainy, które następnie przekazywał J. L. w celu dalszych działań. Przewożony przez niego pakunek z kokainą ważył zaś, co najmniej 16,215 gramów (k. 24 akt sprawy i 3 tłumaczenia uzasadnienia), z tym, że uzasadnienie to zawiera pewne sprzeczności w tym zakresie, gdyż z jego treści zamieszczonej na kolejnych kartach można by wnioskować, iż w dniu 7 września 2010 r. J. L.
określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis art. 114 § 4 k.k. zgodnie z treścią, którego w razie przejęcia obywatela polskiego, skazanego prawomocnie przez sąd obcego państwa, do wykonania wyroku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd określa według prawa polskiego między innymi podlegającą wykonaniu karę lub inny środek przewidziany w tej ustawie. Podstawę natomiast określenia kary lub środka podlegającego wykonaniu stanowi przede wszystkim wyrok wydany przez sąd państwa obcego, kara grożąca za taki czyn w polskim prawie, z uwzględnieniem różnic oczywiście na korzyść skazanego. W doktrynie przyjął się natomiast pogląd, że gdy orzeczona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia w państwie wykonującym, ale różni się od kar zwykle orzekanych w takich przypadkach, to jej adaptacja nie może służyć przystosowaniu do polityki karnej państwa wykonania. Byłoby to właściwie orzekanie o karze na nowo, wobec czego celowość uprzedniego wymierzania kary w państwie przekazującym byłaby wątpliwa. (L. Gardocki: Zarys prawa karnego międzynarodowego, Warszawa 1985, s. 229). Trzeba także zauważyć, że każde inne stanowisko podważyłoby ideę rozważanej tutaj instytucji, której celem jest przecież jedynie przejęcia orzeczenia do wykonania, a nie kształtowanie tego orzeczenia zgodnie z obowiązującą w kraju polityką karną. Skazany bowiem wie już, jaką karę wobec niego wymierzono i wie, że procedura przekazania ma umożliwić jedynie wykonanie całej lub reszty tej kary w państwie wykonania. W świetle powyższego, należało podzielić pogląd Sądu I instancji, że kara orzeczona przez sąd Ukrainy podlega wykonaniu w Polsce bez zmiany. W. B. został skazany na karę 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i skoro kara orzeczona przez sąd ukraiński mieści się w ustawowych granicach zagrożenia karą za takie samo przestępstwo w Polsce, to podlega ona wykonaniu w Polsce bez zmiany. Przepis art. 114 § 4 k.k. zawiera bowiem jedynie ustawowy zakaz pogarszania sytuacji skazanego po przyjęciu kary do wykonania. Brak jest w nim natomiast ustawowego nakazu polepszania tej sytuacji. Analogiczne uregulowanie znajduje się też w art. 11, wiążącej Polskę, wyżej wspomnianej Konwencji. Powyższe rozwiązania legislacyjne są konsekwencją obowiązywania zasady zgodnie, z którą sąd państwa przyjmującego orzeczenie do wykonania nie jest upoważniony do oceny prawidłowości wyroku sądu zagranicznego, w którym nastąpiło skazanie. Jak trafnie zatem podnosi się również w orzecznictwie ingerencja sądu polskiego w wymiar kary orzeczonej przez sąd zagraniczny możliwa byłaby jedynie w takiej sytuacji, gdyby kara orzeczona za granicą była w Polsce niemożliwa do orzeczenia ze względu na jej wysokość przekraczającą ustawowe progi zagrożenia. Potrzeba dostosowania kary w drodze orzeczenia sądowego zachodzić może bowiem tylko wtedy, gdy wymiar kary orzeczonej w wyroku skazującym przekracza górną granicę zagrożenia przewidzianego przez prawo państwa wykonania. W realiach niniejszej sprawy do pogorszenia sytuacji skazanego nie doszło. Wprawdzie wysokość kary przejętej do wykonania w oparciu o wyrok sądu ukraińskiego, w kontekście wysokości kar wymierzanych przez sądy polskie w tego typu sprawach, może się wydawać wysoka, niemniej jednak kara ta mieści się w granicach ustawowego zagrożenia za przestępstwa przypisane skazanemu według prawa polskiego i dlatego brak było podstaw do ingerencji sądu w jej wymiar. Nie zachodzą bowiem żadne wyjątkowe okoliczności, uzasadniające określenie kary podlegającej wykonaniu według prawa polskiego w wymiarze niższym niż orzeczona w wyroku państwa skazania. Jak już przy tym wyżej sygnalizowano kara wymierzona skazanemu mieści się w górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w polskiej ustawie karnej, co w konsekwencji nie pozwala uznać ją za wyjątkowo surową. Granice ustawowego zagrożenia za przypisany, który według prawa polskiego stanowi zbrodnię z artykułu 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, wynoszą od 3 do 15 lat pozbawienia wolności, a jego odpowiednik w prawie ukraińskim z art. 305 kodeksu postępowania karnego Ukrainy zagrożony jest karą od 8 do 12 lat pozbawienia wolności. Mając na względzie naprowadzone wyżej okoliczności Sąd Apelacyjny, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia, orzekł jak na wstępie, w szczególności, że z przyczyn naprowadzonych wcześniej, ocena kwestii odpowiedzialności skazanego, a więc kwestii realizacji przez niego znamion przypisanych przestępstw i kwestii zawinienia nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. O wysokości wynagrodzenia należnego obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie § 15 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sytuacja materialna skazanego uzasadniała decyzję o zwolnieniu go od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.