6 kk w zw. z art.12 kk apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 maja 2013 roku sygn. akt III K 361/12 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk uniewinnia oskarżonych M. K., B. K., P. K., M. M. i J. M. od popełnienia zarzuconych im czynów, a na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II AKa 221/13 UZASADNIENIE I Prokurator Prokuratury Okręgowej w Krakowie oskarżył: M. K. o to, że: I. w okresie od dnia 24 marca 2006 roku do dnia 4 kwietnia 2007 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M., J. M., B. K. oraz P. K., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 4 500 100 zł (cztery miliony pięćset tysięcy złotych) pochodzących z czynów zabronionych z art. 54 § 1 k.k.s., popełnionych przez inne osoby, co do których toczy się odrębne postępowanie, poprzez:
w zw. z art. 12 k.k. B. K. o to, że: II. w okresie od dnia 20 stycznia 2006 roku do dnia 30 czerwca 2006 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M., J. M., M. K. zd. G. oraz P. K., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 4 500 000, 00 zł (cztery miliony pięćset tysięcy) podjęła czynności mogące udaremnić stwierdzenie pochodzących z przestępstwa z art. 54 § l k.k.s., popełnionego przez inne osoby, w stosunku do których toczy się odrębne postępowanie, poprzez:
w zw. z art. 12 k.k. P. K. o to, że: III. w okresie od dnia 21 kwietnia 2006 roku do dnia 20 kwietnia 2007 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M., J. M., M. K. zd. G. oraz B. K., osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 4 500 000, 00 zł (cztery miliony pięćset tysięcy złotych) pochodzących z czynów zabronionych art. 54 § l k.k.s., popełnionych przez siebie oraz inną osobę, co do których toczy się odrębne postępowanie, poprzez:
M. o to, że: IV. w okresie od dnia 23 października 2006 roku do dnia 20 kwietnia 2007 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z J. M., B. K., M. K. zd. G. oraz P. K., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 4 500 000, 00 zł (cztery miliony pięćset tysięcy złotych) pochodzących z czynów zabronionych z art. 54 § l k.k.s., popełnionych przez siebie oraz inną osobę, co do których toczy się odrębne postępowanie, poprzez:
w zw. z art. 12 k.k., J. M. o to, że: V. w okresie od dnia 5 kwietnia 2006 roku do dnia 4 października 2007 roku w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M. M., B. K., M. K. zd. G. oraz P. K., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, osiągając łączną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 4 500 000,00 zł (cztery miliony pięćset tysięcy złotych) podjął czynności mogące udaremnić stwierdzenie pochodzących z przestępstwa z art. 54 § l k.k.s., popełnionego przez inne osoby, w stosunku do których toczy się odrębne postępowanie, poprzez: 1. przyjęcie transferów na swój osobisty rachunek bankowy numer (...)prowadzony w (...)tytułem „przelew przychodzący wewnętrzny" - pochodzących od (...) (...): • w dniu 5 kwietnia 2006 roku w wysokości 20 773,72 EUR; • w dniu 4 maja 2006 roku w wysokości 28 609,19 EUR; • w dniu 10 maja 2006 roku w wysokości 8 178,44 EUR; • w dniu 16 maja 2006 roku w wysokości 26 854,39 EUR; • w dniu 24 maja 2006 roku w wysokości 19 454,44 EUR; • w dniu 9 czerwca 2006 roku w wysokości 18 519,67 EUR; • w dniu 5 lipca 2006 roku w wysokości 15 629,20 EUR; • w dniu 19 lipca 2006 roku w wysokości 70,37 EUR; • w dniu 2 sierpnia 2006 roku w wysokości 16 189,79 EUR; • w dniu 15 sierpnia 2006 roku w wysokości 15 700,56 EUR; • w dniu 13 września 2006 roku w wysokości 7 641,11 EUR, które następnie przetransferował na swój osobisty rachunek bankowy prowadzony w tym samym banku o numerze (...), celem przewalutowania z waluty EURO na złoty polski, a następnie dalej przetransferował na rachunki bankowe należące do: • B. K.- prowadzony w (...) o numerze (...), w okresie od dnia 10 kwietnia 2006 roku do dnia 19 czerwca 2006 roku, w łącznej kwocie 132.555 zł pod pozornym tytułem „zwrot pieniędzy", podczas gdy osoby te nie zawierały między sobą jakichkolwiek umów cywilnoprawnych, z którego to rachunku następnie B. K.dokonała osobiście wypłat gotówkowych, • M. K.zd. G.– prowadzony w (...)o numerze: (...), w okresie od dnia 10 kwietnia 2006 roku do dnia 8 czerwca 2006 roku, tytułem „zwrot pieniędzy" oraz „(...)w łącznej kwocie 25 000 zł, podczas gdy M. K.zd. G.nigdy nie była związana jakąkolwiek umową cywilnoprawną lub wynikającą z obrotu gospodarczego z J. M., ani też nie prowadziła działalności eksportowej, które to pieniądze następnie przetransferowała na rachunek bankowy prowadzony na rzecz B. K.w (...) o numerze (...), a które to kwoty pieniężne zostały podjęte w gotówce przez B. K.; • A. B.(nieżyjącego od dnia 5 maja 1999 roku) - prowadzony w (...)o numerze (...), w okresie od dnia 24 sierpnia 2006 roku do dnia 4 października 2006 roku, pod pozornym tytułem „zwrot pieniędzy" w łącznej kwocie 1230 zł, tj. o przestępstwo z art. 299 § 1 k.k. w zw. z §
w zw. z art. 12 k.k. II Sąd Okręgowy w Krakowie po ponownym rozpoznaniu tej sprawy, wyrokiem z dnia 27 maja 2013 roku (sygn. akt III K 361/12): I. uznał oskarżoną M. K. za winną popełnienia czynu zarzucanego w pkt I aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działała w celu ukrycia prowadzenia przez oskarżonych P. K. i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, osiągając znaczną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 340.694 złotych, a nadto: - opisane w punkcie I ppkt 1 zarzutu przelewy miały miejsce w okresie od 9 lutego 2007 roku do 4 kwietnia 2007 roku, przelew tytułem „merchantssales peakline invoice ..." był w kwocie 2.376.640,80 koron szwedzkich (SEK), w dniu 9 lutego 2007 roku dokonała dwóch przelewów w kwotach 489.416,36 SEK i 96.182,94 SEK, w dniu 13 lutego 2007 roku nie dokonała przelewu, środki zostały podjęte w gotówce przez P. K.w okresie do dnia 23 kwietnia 2007 roku, - opisane w pkt I ppkt 2 zarzutu środki zostały podjęte w gotówce przez P. K. w okresie do dnia 14 czerwca 2006 roku w łącznej kwocie 561 800 zł, - opisane w pkt I ppkt 3 zarzutu przelewy na rachunek osobisty M. M.w (...)o numerze (...)tytułem „przelew eksportowy" lub „salesprovisionpeakline invoice ..." oraz „merchantssales peakline irwoice ..." były w łącznej kwocie 653.664,90 zł, przelewy w okresie od 22 stycznia 2007 roku do dnia 13 marca 2007 roku zostały dokonane na osobisty rachunek walutowy M. M.w (...)o numerze (...)w łącznej kwocie 1.568.000 SEK, - opisany w pkt I ppkt 5 zarzutów przelew z rachunku bankowego prowadzonego w (...)w S.o numerze (...)w dniu 30 marca 2006 roku był w wysokości 20.410,92 zł, drugi z przelewów z dnia 21 czerwca 2006 roku w był wysokości 21.409,28 zł, co stanowi przestępstwo z art. 299 § l k.k. w zw. z art. 299 §
w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. wymierzył jej karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, II. uznał oskarżoną B. K. za winną popełnienia czynu zarzucanego w pkt II aktu oskarżenia z tym, że przyjął, iż działała w celu ukrycia prowadzenia przez oskarżonych P. K. i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, osiągając znaczną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 340.694 złotych, a nadto: - opisane w punkcie II pkt 1 zarzutu transfery walutowe jakie przejęła z rachunku bankowego prowadzonego na rzecz M. K.zd. G.w (...)w S., były w łącznej kwocie 552.567,17 zł, transfery walutowe z rachunku bankowego prowadzonego na rzecz J. M.w (...)były w łącznej kwocie 112.555 zł, - opisana w pkt II ppkt 2 wypłata w dniu 31 stycznia 2006 roku była w wysokości 500 zł, co stanowi przestępstwo z art. 299 § l k.k. w zw. z art. 299 §
w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. karę grzywny 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, III. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu zarzucanego w pkt III aktu oskarżenia przyjmując, że podejmował on gotówkę ze wskazanych kont bankowych w łącznej wysokości 880 000 zł w okresie do dnia 12 marca 2007 roku i ustalając, iż działał w celu ukrycia prowadzonej przez siebie i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, osiągając znaczną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 340 694 złotych, a nadto: - opisana w punkcie III ppkt 2 wypłata w dniu w dniu 8 czerwca 2006 roku była w kwocie 40.000 zł, co stanowi przestępstwo z art. 299 § l k.k. w zw. z art. 299 §
w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, IV. uznał oskarżonego M. M. za winnego czynu zarzucanego w pkt IV aktu oskarżenia z tym, że ustalił, iż dopuścił się tego w okresie od 19 października 2006 roku do dnia 23 kwietnia 2007 roku i działał w celu ukrycia prowadzonej przez siebie i P. K. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, osiągając korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 340.694 złotych, a nadto: - opisane w punkcie IV ppkt 1 wyroku (w akcie oskarżenia ppkt 5) przyjęcie transferów na rachunek bankowy numer (...) miało miejsce: w dniu 19 października 2006 roku w wysokości 37.775,16 zł; w dniu 25 października 2006 roku w wysokości 32.136,75 zł; w dniu 27 października 2006 roku w wysokości 33.259,74 zł; w dniu 2 listopada 2006 roku w wysokości 25.645,52 zł; w dniu 2 listopada 2006 roku w wysokości 38.236,77 zł; w dniu 2 listopada 2006 roku w wysokości 26.252,16 zł; w dniu 7 listopada 2006 roku w wysokości 37.424,76 zł; w dniu 8 listopada 2006 roku w wysokości 38.233,03 zł; w dniu 9 listopada 2006 roku w wysokości 38.004,93 zł; w dniu 16 listopada 2006 roku w wysokości 37.097,64 zł; w dniu 16 listopada 2006 roku w wysokości 34.260,94 zł; w dniu 21 listopada 2006 roku w wysokości 36.143,95 zł; w dniu 22 listopada 2006 roku w wysokości 35.520,25 zł; w dniu 27 listopada 2006 roku w wysokości 31.948,65 zł; w dniu 29 listopada 2006 roku w wysokości 37.289,29 zł; w dniu 30 listopada 2006 roku w wysokości 30.322,15 zł; w dniu 5 grudnia 2006 roku w wysokości 31.450,22 zł; w dniu 6 grudnia 2006 roku w wysokości 36.564,75 zł; w dniu 7 grudnia 2006 roku w wysokości 32.648,92 zł; w dniu 7 grudnia 2006 roku w wysokości 30.711,45 zł; w dniu 11 grudnia 2006 roku w wysokości 26.248,12 zł; w dniu 12 grudnia 2006 roku w wysokości 26.945,17 zł; w dniu 13 grudnia 2006 roku w wysokości 38.107,05 zł; w dniu 14 grudnia 2006 roku w wysokości 35.638,21 zł; w dniu 18 grudnia 2006 roku w wysokości 38.087,22 zł; w dniu 20 grudnia 2006 roku w wysokości 35.854,62 zł; w dniu 20 grudnia 2006 roku w wysokości 36.224,97 zł; w dniu 22 grudnia 2006 roku w wysokości 33.786,22 zł; w dniu 16 stycznia 2007 roku w wysokości 37.793,56 zł; w dniu 17 stycznia 2007 roku w wysokości 36.571,82 zł; w dniu 19 stycznia 2007 roku w wysokości 34.805,91zł; w dniu 23 stycznia 2007 roku w wysokości 37.026,66 zł; w dniu 25 stycznia 2007 roku w wysokości 32.910,87 zł; w dniu 26 stycznia 2007 roku w wysokości 31.604,36 zł; w dniu 31 stycznia 2007 roku w wysokości 29.515,64 zł; w dniu 1 lutego 2007 roku w wysokości 37.220,55 zł; w dniu 5 lutego 2007 roku w wysokości 30.761,19 zł; w dniu 6 lutego 2007 roku w wysokości 36.928,07 zł; w dniu 13 lutego 2007 roku w wysokości 36.354,37 zł; w dniu 14 lutego 2007 roku w wysokości 29.480,74 zł; w dniu 14 lutego 2007 roku w wysokości 21.130,98 zł; w dniu 15 lutego 2007 roku w wysokości 37.715,26 zł; w dniu 20 lutego 2007 roku w wysokości 30.527,37 zł; w dniu 21 lutego 2007 roku w wysokości 32.887,65 zł; w dniu 22 lutego 2007 roku w wysokości 38.644,35 zł; w dniu 26 lutego 2007 roku w wysokości 37.702,21 zł; w dniu 28 lutego 2007 roku w wysokości 37.213,78 zł; w dniu 1 marca 2007 roku w wysokości 22.321,11 zł; w dniu 1 marca 2007 roku w wysokości 36.769,26 zł; w dniu 5 marca 2007 roku w wysokości 36.737,47 zł; w dniu 6 marca 2007 roku w wysokości 25.766,69 zł; w dniu 8 marca 2007 roku w wysokości 35.881,77 zł; w dniu 8 marca 2007 roku w wysokości 35.610,91 zł; w dniu 8 marca 2007 roku w wysokości 37.487,75 zł; w dniu 12 marca 2007 roku w wysokości 23.960,99 zł; w dniu 14 marca 2007 roku w wysokości 25.835,57 zł; w dniu 14 marca 2007 roku w wysokości 37.565,59 zł; w dniu 15 marca 2007 roku w wysokości 37.191,79 zł; w dniu 19 marca 2007 roku w wysokości 34.948,52 zł; w dniu 21 marca 2007 roku w wysokości 37.333,89 zł; w dniu 21 marca 2007 roku w wysokości 36.553,36 zł; w dniu 22 marca 2007 roku w wysokości 34.634,14 zł; w dniu 27 marca 2007 roku w wysokości 34.954,17 zł; w dniu 28 marca 2007 roku w wysokości 36.462,73 zł; w dniu 3 kwietnia 2007 roku w wysokości 36.309,84 zł; w dniu 4 kwietnia 2007 roku w wysokości 30.478,06 zł; w dniu 5 kwietnia 2007 roku w wysokości 50.341,75 zł; w dniu 11 kwietnia 2007 roku w wysokości 32.818,73 zł; w dniu 12 kwietnia 2007 roku w wysokości 34.188,73 zł; w dniu 12 kwietnia 2007 roku w wysokości 33.206,66 zł; w dniu 13 kwietnia 2007 roku w wysokości 33.791,73 zł; w dniu 17 kwietnia 2007 roku w wysokości 29.026,36 zł; w dniu 24 kwietnia 2007 roku w wysokości 26.441,53 zł; w dniu 25 kwietnia 2007 roku w wysokości 23.145,93 zł; w dniu 25 kwietnia 2007 roku w wysokości 47.857,17 zł; w dniu 26 kwietnia 2007 roku w wysokości 25.085,73 zł w łącznej kwocie 2.374.548,50 zł; - przyjęcie transferów opisanych w pkt. IV ppkt 2 zarzutów (ppkt 6 aktu oskarżenia) miało miejsce w okresie od 9 lutego 2007 roku do dnia 4 kwietnia 2007 roku, transfery były w łącznej kwocie 2 376 640,80 koron szwedzkich (SEK), - opisane w pkt IV ppkt 3 zarzutów (w akcie oskarżenia ppkt 2) przyjęte transfery z rachunku bankowego prowadzonego w (...)w S.o numerze (...)były w łącznej kwocie 653.664,90 zł, transfery w okresie od 22 stycznia 2007 roku do dnia 13 marca 2007 roku przyjęte zostały na osobisty rachunek walutowy M. M.w (...) o numerze (...)– tytułem „przelew eksportowy" lub „salesprovision invoice …" oraz „merchantsales invoice ..." w łącznej kwocie 1.568.000 SEK, co stanowi przestępstwo z art. 299 § l k.k. w zw. z art. 299 §
w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, V. uznał oskarżonego J. M. za winnego pełnienia czynu zarzucanego pkt V aktu oskarżenia przyjmując, iż jego działania polegające na przyjmowaniu przelewów na rachunek bankowy i następnie transferowaniu ich na rachunki bankowe innych osób miały miejsce w okresie od 5 kwietnia 2006 roku do 13 września 2006 roku i ustalając, iż działał w celu ukrycia prowadzenia przez oskarżonych P. K. i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, osiągając znaczną korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 340.694 złotych, a nadto: - opisane w punkcie V pkt 1 zarzutu przelewy z sierpnia 2006 roku miały miejsce w dniu 16 sierpnia 2006 roku w wysokości 20.852,37 EUR i 31 sierpnia 2006 roku w wysokości 15.700,56 EUR , środki zostały następnie przetransferowane na swój osobisty rachunek bankowy prowadzony w tym samym banku o numerze (...), - przetransferował na rachunek bankowy B. K. kwotę 112.555 zł, - wyeliminował z opisu czynu przetransferowanie kwoty 1230 zł na rachunek A. B.– prowadzony w (...)o numerze (...), co stanowi przestępstwo z art. 299 § l k.k. w zw. z art. 299 §
w zw. z art. 12 k.k. i za to na mocy art. 299 § 5 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na mocy art. 33 § 2 k.k. karę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych, VI. na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonym wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący: - w stosunku do oskarżonej M. K. 4 lata, - w stosunku do oskarżonej B. K. 3 lata, - w stosunku do oskarżonych P. K. i M. M. 5 lat, - w stosunku do oskarżonego J. M. 2 lata, VII. na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 4 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty: - od M. K. kwotę 1.700 złotych, - od B. K. kwotę 980 złotych, - od P. K. kwotę 6.300 złotych, - od M. M. kwotę 6.300 złotych, - od J. M. kwotę 980 złotych, a w pozostałym zakresie zwolnił ich od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. III Od wyroku tego apelację wywiódł obrońca oskarżonych – adwokat T. W., zaskarżając go w całości na ich korzyść. Odwołując się do treści art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. obrońca oskarżonych zarzucił temu orzeczeniu: I. mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, polegający na przyjęciu, że przestępstwo bazowe, kwalifikowane na podstawie art. 54 § 1 k.k.s., zostało przez oskarżonych P. K. i M. M. popełnione „już w chwili rozpoczęcia handlu papierosami”, podczas gdy właściwa ocena materiału dowodowego oraz prawidłowe ustalenia wykładnicze, jeśli chodzi o czas popełnienia przez w/w oskarżonych przestępstw skarbowych, prowadzą do przekonania, iż P. K. dopuścił się przestępstwa skarbowego z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. w dniu 30 kwietnia 2007 roku oraz przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s. w dniu 29 kwietnia 2008 roku, zaś M. M. popełnił przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. w dniu 30 kwietnia 2007 roku oraz przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s. w dniu 29 kwietnia 2008 roku, II. obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 299 § 1 k.k. poprzez błędną wykładnię, której skutkiem było przyjęcie, iż czynem zabronionym, o którym mowa w tym przepisie, może być nie tylko zachowanie wyczerpujące znamiona przestępstwa powszechnego i określonego w Kodeksie karnym albo innej ustawie, ale również zachowanie wyczerpujące znamiona przestępstwa skarbowego określonego w Kodeksie karnym skarbowym. Podnosząc powyższe zarzuty, na zasadzie art. 437 § 1 i §2 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., obrońca oskarżonych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie wszystkich oskarżonych od zarzucanych im czynów. IV Na rozprawie odwoławczej obaj reprezentujący oskarżonych obrońcy podtrzymali zarzuty odwoławcze zawarte w sporządzonej apelacji oraz sformułowany w niej wniosek odwoławczy. Prokurator oponował uwzględnieniu wniesionej apelacji i postulował utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Oskarżony P. K. wnosił i wywodził jak jego obrońcy. V Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonych okazała się ze wszech miar zasadna. Już w tym miejscu wskazać jednak należy, że jej rozpoznanie ograniczono do pierwszego podniesionego w niej zarzutu, uznając to za wystarczające do wydania wyroku (art. 436 k.p.k.). Uwzględnienie bowiem tego zarzutu, prowadzące de facto do ustalenia, że nie zostały zrealizowane ustawowe znamiona przestępstwa, którego popełnienie przypisano każdemu z oskarżonych, sprawiło, że rozpoznanie wniesionej apelacji w szerszym zakresie stało się bezprzedmiotowe, skoro siłą rzeczy (niezależnie od oceny drugiego podniesionego w niej zarzutu) musiało ono skutkować wnioskowaną przez jej autora reformacją zaskarżonego wyroku w postaci uniewinnienia wszystkich oskarżonych. Zwrócił zresztą na to uwagę sam skarżący, który przechodząc do uzasadnienia drugiego podniesionego w skardze zarzutu, celnie zauważył, że potrzeba ustosunkowania się do niego zaktualizuje się dopiero w przypadku uznania przez Sąd ad quem za trafne tych ustaleń poczynionych w zaskarżonym wyroku, z których wynika, że wszystkie podejmowane przez oskarżonych karalne czynności pralnicze miały miejsce już po popełnieniu przestępstwa bazowego z art. 54 § 1 k.k.s. W przedmiotowej sprawie wszystkim oskarżonym zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 299 § l k.k. (w kwalifikowanej postaci z uwagi na działanie w porozumieniu oraz osiągnięcie znacznej korzyści majątkowej – §
). Najkrócej rzecz ujmując istota tego przestępstwa, powszechnie nazywanego w piśmiennictwie przestępstwem „prania brudnych pieniędzy”, polega na przyjmowaniu, przekazywaniu, wywożeniu za granicę składników majątkowych, o których mowa w tym przepisie, pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z czynu zabronionego, niekoniecznie popełnionego przez inną osobę, a także na udzieleniu pomocy do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmowaniu innych czynności (nie zostały one tutaj wymienione w sposób wyczerpujący), które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, a także wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku (zob. Uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 18 grudnia 2013 roku, I KZP 19/13). Przestępstwo to ma charakter umyślny, toteż podejmując się którejkolwiek ze wskazanych w nim czynności, sprawca musi mieć świadomość posługiwania się składnikami majątkowymi pochodzącymi z czynu zabronionego oraz wolę udaremnienia w ten sposób lub znacznego utrudnienia stwierdzenia ich przestępnego pochodzenia. Jako że ma ono jednocześnie charakter formalny, sprawca swoim zachowaniem wcale nie musi takiego udaremnienia lub utrudnienia faktycznie spowodować. Jest przy tym oczywiste i w niniejszej sprawy w ogóle nie kwestionowane, że skoro wymienione w przepisie art. 299 § 1 k.k. składniki majątkowe (zwane potocznie "brudnymi pieniędzmi") muszą pochodzić (bezpośrednio lub pośrednio) z korzyści związanych z popełnieniem określonego czynu zabronionego, odpowiedzialność karna na gruncie tego przepisu może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy czyn ten (zwany potocznie pierwotnym, bazowym) zostanie popełniony przed podjęciem przez sprawcę realizacji wskazanych w nim znamion określających czynność sprawczą. Warto przy tym zauważyć, że skazanie sprawcy za przestępstwo prania pieniędzy nie jest uzależnione od wcześniejszego skazania sprawcy przestępstwa bazowego, ani nawet od wszczęcia postępowania karnego w tym przedmiocie. Wystarczy tutaj, że w toku procesu karnego w przedmiocie przestępstwa prania pieniędzy zostanie ustalone, że składniki majątkowe, do których sprawca skierował swe czynności wykonawcze pochodzą z określonego czynu zabronionego. Podkreśla się jednak w orzecznictwie, że istnienie takiego czynu zabronionego pierwotnego, stanowiącego źródło korzyści majątkowych objętych czynnościami wykonawczymi związanymi z praniem brudnych pieniędzy, nie może być jedynie domniemywane lecz musi być udowodnione w taki sam sposób, jak wszystkie pozostałe znamiona przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. (zob. wyrok SN z dnia 4 października 2001 roku, III KK 28/11, OSNKW 2011/11/101). Na kanwie poczynionych wyżej ogólnych uwag nie może zatem budzić żadnych wątpliwości, że odpowiedzialność karna wszystkich oskarżonych była możliwa tylko w razie ustalenia, że przed podjęciem przez nich opisanych w zarzutach czynności sprawczych, polegających na transferowaniu środków pieniężnych pomiędzy różnymi rachunkami bankowymi, został już popełniony (przez któregokolwiek z nich lub inną osobę) konkretny czyn zabroniony (tzw. pierwotny), który generował bezprawne korzyści majątkowe. Zwracał już na to uwagę poprzednio orzekający w tej sprawie Sąd odwoławczy (zob. wyrok z dnia 16 października 2012 roku – sygn. akt II AKa 148/12), że tylko poczynienie w tym zakresie jednoznacznych i prawidłowych ustaleń umożliwi odtworzenie zamiaru, jaki przyświecał oskarżonym w czasie transferowania środków finansowych uzyskanych w związku z prowadzoną przez P. K. i M. M. (bez odpowiedniego zgłoszenia) działalnością gospodarczą, w szczególności pozwoli wyjaśnić kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię, czy zamiarem tym było tutaj udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia pochodzenia tych środków płatniczych z popełnionego przestępstwa, czy też jedynie ukrycie w ten sposób prowadzonej działalności gospodarczej w celu uchylenia się od zapłaty podatku dochodowego. Przed poczynieniem dalszych uwag warto w tym miejscu przypomnieć, że w związku z prowadzoną przez oskarżonych M. M.i P. K.nieujawnioną działalnością gospodarczą polegającą na sprzedaży wyrobów tytoniowych, toczyły się przeciwko nim dwa odrębne postępowania karne, w ramach których zapadły wobec nich prawomocne już wyroki skazujące. W szczególności M. M.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 4 marca 2010 roku (sygn. akt IX Ks 49/10/K) za popełnienie dwóch przestępstw z art. 54 § 1 k.k.s., które polegały na: 1) uchylaniu się przez oskarżonego od opodatkowania w okresie od 1 stycznia 2007 roku do 30 kwietnia 2007 roku i nie ujawnieniu właściwemu organowi Urzędowi Skarbowemu (...)w K.podstawy opodatkowania, które skutkowało uszczupleniem podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 194 253 zł, a czym naruszył on przepis art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych; 2) uchylaniu się przez oskarżonego od opodatkowania w okresie od 1 stycznia 2008 roku do dnia 30 kwietnia 2008 roku i nie ujawnieniu właściwemu organowi Urzędowi Skarbowemu (...)w K.podstawy opodatkowania, które skutkowało uszczupleniem podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 246 339 zł, a czym naruszył on przepis art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei P. K.skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z dnia 9 grudnia 2010 roku (sygn. akt VIII Ks 109/10/N) za popełnienie przestępstwa z art. 54 § 2 k.k.s., które polegało na tym, że uchylając się od opodatkowania, w dniu 30 kwietnia 2007 roku nie ujawnił właściwemu organowi Urzędowi Skarbowemu (...)w K.podstawy opodatkowania, przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 144.759 zł – czym naruszył art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz za popełnienie przestępstwa z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 1 k.k.s., które polegało na tym, że składając w dniu 29 kwietnia 2008 roku Urzędowi Skarbowemu (...)w K.deklarację podatkową za rok podatkowy 2007, zataił prawdę poprzez nieujawnienie wszystkich swoich przychodów, przez co uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 148.693 zł – czym naruszył przepis art. 20 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W nawiązaniu do tych prawomocnych wyroków, Sąd pierwszej instancji zauważył, że ustalone w nich ( notabene w sposób rozbieżny) okresy uchylania się M. M. i P. K. od opodatkowania zostały określone w sposób nieprawidłowy. Mocno akcentując powyższą okoliczność jak również fakt, że w dalszej perspektywie doprowadziło to do wydania przez Sądy Rejonowe dwóch różnych orzeczeń w tej samej materii, nie tylko w odniesieniu do opisów przypisanych oskarżonym czynów, ale również w zakresie dokonanej subsumcji prawnej, Sąd a quo ostatecznie stwierdził, że obaj oskarżeni dopuścili się swym zachowaniem przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s., które popełnili już w momencie rozpoczęcia handlu papierosami (działalność ta została zainicjowana końcem 2005 roku). W konsekwencji, na bazie tego ustalenia, Sąd pierwszej instancji skonstatował, że przedsięwzięte przez tych i pozostałych oskarżonych czynności, polegające na transferowaniu pieniędzy pochodzących z tej działalności, zostały podjęte już po zaistnieniu przestępstwa bazowego z art. 54 § 1 k.k.s., co z kolei musiało skutkować ich skazaniem za przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”. Nie odmawiając w żadnym wypadku Sądowi pierwszej instancji prawa do samodzielnego rozstrzygania (w ramach autonomii jurysdykcyjnej) zagadnień faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie, a w konsekwencji czynienia własnych ustaleń odnośnie do czasu popełnienia przez P. K. i M. M. przestępstwa bazowego z art. 54 § 1 k.k.s., stwierdzić należy, że poczynione w tym przedmiocie ustalenia, które skutkowały skazaniem wszystkich oskarżonych za zarzucone im przestępstwo „prania brudnych pieniędzy” są błędne, podobnie jak przedstawione na ich poparcie argumenty oraz wywody o charakterze prawnym. Za w pełni trafny i należycie uzasadniony uznać trzeba zarzut skarżącego, że zaprezentowana w zaskarżonym wyroku koncepcja wykładnicza dotycząca charakteru przestępstwa pierwotnego oraz czasu jego popełnienia, która stanowiła osnowę tych ustaleń, jest nie tylko dotychczas niespotykana, nowatorska i oderwana od utrwalonych w piśmiennictwie i judykaturze poglądów, ale przede wszystkim całkowicie chybiona i pozbawiona merytorycznych podstaw. Trafnie zauważa skarżący, posiłkując się dla wykazania swych racji poglądami przedstawicieli doktryny prawa karnego skarbowego, że materialne prawo karne skarbowe ma subsydiarny charakter względem norm prawa finansowego, gdyż zabezpiecza ono za pomocą sankcji karnych wykonanie obowiązków m.in. z zakresu prawa podatkowego. Z tego też względu, na płaszczyźnie przepisów części szczególnej, charakteryzujących się wtórnością, zachodzi bezpośredni związek prawa karnego skarbowego z prawem finansowym, polegający na tym, że zastosowanie przepisów części szczególnej Kodeksu karnego skarbowego zależne jest od istnienia i zakresu obowiązywania warunkujących karalność czynu przepisów odpowiedniej dziedziny prawa finansowego. Przepisy części szczególnej poświęcone odpowiedzialności karnoskarbowej za przestępstwa skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym są zatem bardzo wyraźnie i ściśle powiązane z prawem finansowym, które wyznacza nakazy i zakazy zachowania w zakresie porządku finansowego. Trafnie podnosi również skarżący, odwołując się w tej mierze do poglądów prezentowanych w piśmiennictwie, że przepis art. 54 k.k.s., mający (podobnie jak większość przepisów części szczególnej Kodeksu karnego skarbowego) charakter blankietowy, chroni prawidłowe wykonanie zobowiązań podatkowych, których sposób powstania, przedmiot, podstawę i inne obowiązki podatnika z tym związane szczegółowo określono w innych aktach prawnych (w przedmiotowej sprawie w grę wchodzić tutaj będą przepisy materialne prawa podatkowego zawarte w ustawie z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych). Przepis ten penalizuje uchylanie się podatnika od obowiązku podatkowego przez nieujawnienie (niezgłoszenie) właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub niezłożenie deklaracji, przez co dochodzi do narażenia podatku na uszczuplenie. Przestępstwo to ma charakter materialny (skutkiem jest tutaj narażenie podatku na uszczuplenie), zaś określone w nim znamiona czasownikowe „nie ujawnia” oraz „nie składa” sprzężone są ściśle z obowiązkiem ujawnienia i złożenia deklaracji, który wynika z prawa podatkowego. Obowiązek ten zawsze określa termin ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodatkowania czy złożenia deklaracji. Jest to przestępstwo z zaniechania, dlatego też realizacja znamienia czasownikowego, a tym samym wszystkich pozostałych znamion określonych w tym przepisie następuje dopiero w momencie upływu terminu na dokonanie wspomnianych czynności. Przyznać przeto wypada rację obrońcy oskarżonych, że przedstawione w apelacji poglądy przedstawicieli doktryny prawa karnego skarbowego, wskazujące na występowanie ścisłego związku pomiędzy normami sankcjonującymi zawartymi w przepisach części szczególnej Kodeksu karnego skarbowego a normami sankcjonowanymi zakodowanymi m.in. w ustawach podatkowych, pozwalają na zakwestionowanie niezwykle kontrowersyjnej tezy Sądu pierwszej instancji, że wprawdzie przepis art. 54 k.k.s. nie określa w żaden sposób czasookresu popełnienia tego przestępstwa, wszelako odwołanie się w tym zakresie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter posiłkowy, nie może stanowić reguły i faktycznie uzależnione jest od okoliczności danego czynu. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz. U. z 2012r., poz. 361z późn. zm.) podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym z zastrzeżeniem ust. 7 i 8 (w niniejszej sprawie nie znajdują one zastosowania– uwaga SA). W zeznaniu tym podatnik jest zobowiązany do wskazania m.in. podstawy opodatkowania zgodnej ze stanem faktycznym. Z tą też datą ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku dochodowego, który podlega samoobliczeniu. O nieujawnieniu, czy niezłożeniu deklaracji można zatem mówić dopiero wtedy, gdy w przewidzianym do tego terminie – w analizowanym przypadku do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym – mimo istnienia obowiązku podatkowego, stosowna deklaracja lub ujawnienie nie zostanie dokonane. W świetle stanowczego i jednoznacznego brzmienia powołanego wyżej przepisu, nie sposób odmówić racji skarżącemu, że oskarżeni P. K. i M. M. mieli obowiązek ujawnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania w odniesieniu do dochodów uzyskanych w 2006 roku najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2007 roku. Obaj oskarżeni tego nie uczynili, ani też nie uiścili należnego za ten okres podatku, zatem niewątpliwie uchybili w ten sposób ciążącym na nich obowiązkom, popełniając w ten sposób (w tej właśnie dacie, tj. w dniu 30 kwietnia 2007 roku) przestępstwo z art. 54 k.k.s. W uwarunkowaniach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zupełnie zbędna jawi się natomiast bliższa analiza późniejszego (rodzajowo innego) zachowania tych oskarżonych, które polegało na zatajeniu prawdy (przez nieujawnienie wszystkich swoich przychodów) w deklaracjach podatkowych złożonych w dniu 29 kwietnia 2008 roku, które dotyczyły 2007 roku. W kontekście zakreślonego zaskarżonym wyrokiem czasookresu podejmowania przez wszystkich oskarżonych czynności wykonawczych, szczegółowo w nim opisanych (ustalono, że ostatniego transferu pieniędzy oskarżeni dokonali w dniu 26 kwietnia 2007 roku) oraz poczynionych w tym orzeczeniu ustaleń w przedmiocie przestępstwa pierwotnego i czasu jego popełnienia (uznano za nie wyłącznie występek z art. 54 § 1 k.k.s., popełniony przez P. K. i M. M. już w momencie rozpoczęcia handlu papierosami), szersze rozważania w tym zakresie miałyby bowiem charakter stricte bezprzedmiotowy. Uznając za irrelewantne dla odpowiedzialności karnej wszystkich oskarżonych wszelkie okoliczności związane ze złożeniem przez P. K. i M. M. nieprawdziwych zeznań podatkowych za 2007 rok, wskazać jedynie należy, że także przedstawionej w apelacji ocenie prawnej tego zachowania bynajmniej nie można odmówić racji. Podzielić należy stwierdzenie skarżącego, że bez znaczenia dla zaprezentowanych wyżej rozważań w przedmiocie czasu popełnienia przez oskarżonych przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 k.k.s., będącego źródłem korzyści majątkowych, wobec których (zdaniem Sądu meriti) miały być podejmowane czynności pralnicze, pozostaje okoliczność, której Sąd pierwszej instancji niesłusznie nadał zupełnie fundamentalny walor, a mianowicie istniejący u oskarżonych od samego początku i konsekwentnie przez nich realizowany zamiar nieujawnienia prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji chęć uniknięcia opodatkowania. Trafnie zwraca uwagę obrońca oskarżonych, że dopóki nie upłynął ustawowy termin do złożenia deklaracji za poprzedni rok podatkowy, w której oskarżeni zobowiązani byli ujawnić właściwemu organowi przedmiot i podstawę opodatkowania, dopóty zamiar oskarżonych mógł ulec w tym zakresie zmianie bez jakichkolwiek negatywnych konsekwencji zarówno w zakresie odpowiedzialności karnoskarbowej jak i w aspekcie podatkowym. Zatem, nie zamiar oskarżonych P. K. i M. M. popełnienia w przyszłości przestępstwa z art. 54 k.k.s., który mógł ulec w każdym czasie (do dnia 30 kwietnia 2007 roku) zmianie, a dopiero realizacja wszystkich jego znamion (co miało miejsce dopiero w tej dacie), mogła stanowić o popełnieniu przez nich tego czynu zabronionego. Zasadnie krytykuje również skarżący zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku koncepcję, wedle której określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych termin składania deklaracji podatkowych i uiszczenia należnego podatku dotyczy jedynie tych podatników, którzy prowadzą legalną (zarejestrowaną) działalność gospodarczą. Trafnie podnosi obrońca, że przepisy tej ustawy nie pozwalają na jakiekolwiek czynienie rozróżnienia w tej kwestii. Określone w tej ustawie zasady rozliczenia podatku, w szczególności czas i forma zgłoszenia właściwemu organowi przedmiotu i podstawy opodatkowania są dokładnie takie same w odniesieniu do tych osób fizycznych, które zarejestrowały prowadzoną działalność gospodarczą, jak i tych, które takiego zgłoszenia zaniechały, choć spełniają wymogi definicji ustawowej tego rodzaju działalności zawarte w art. 5a pkt 6. Na gruncie prezentowanych w doktrynie i orzecznictwie zgodnych poglądów odnośnie do charakteru przestępstwa z art. 54 k.k.s., przyznać też trzeba rację obrońcy oskarżonych, że przestępstwo to nie ma charakteru trwałego, jak wskazano w zaskarżonym wyroku, lecz „jednochwilowy” (jednorazowy), a jego popełnienie przez oskarżonych P. K. i M. M. miało miejsce w dniu 30 kwietnia 2007 roku, to jest w ostatnim dniu, w którym ujawnienie przedmiotu i podstawy opodatkowania było jeszcze możliwe. Jako że podobny, nietrafny pogląd wyrażono także we wcześniejszym (uchylonym) wyroku, warto w tym miejscu przypomnieć, że również poprzednio orzekający Sąd ad quem stwierdził, że teza, iżby występek z art. 54 § 1 k.k.s. miał charakter trwały budzi uzasadnione wątpliwości. Z zasłużoną krytyką skarżącego spotkała się również próba posiłkowania się przez Sąd meriti w swej argumentacji zapatrywaniem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 listopada 2011 roku (II AKa 317/10, LEX nr 677937), w myśl którego podatnik zobowiązany do opodatkowania na podstawie ustawy o podatku od osób prawnych i ustawy o podatku od towarów i usług, który w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uchylania się od obowiązków podatkowych określonych w tych ustawach, nie składał wymaganych przez te ustawy sprawozdań, w tym i comiesięcznych deklaracji, i naraził przez to Skarb Państwa na uszczuplenie tych podatków, popełnia jedno przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., którego przedmiotem jest wielkość będąca sumą obu narażonych na uszczuplenie podatków. Słusznie konstatuje obrońca oskarżonych, że pogląd ten in concreto trafny nie mógł mieć zastosowania w realiach niniejszej sprawy, skoro przyjęciu, iż oskarżeni P. K. i M. M. działali w warunkach czynu ciągłego, sprzeciwia się już choćby odstęp czasu, który dzielił poszczególne zachowania, polegające najpierw na zaniechaniu złożenia deklaracji podatkowej za rok 2006, a następnie na złożeniu nieprawdziwej deklaracji podatkowej za rok 2007. W przypadku czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej odstęp ten nie może być dłuższy niż 6 miesięcy (zob. art. 6 § 2 k.k.s.), tymczasem tutaj wynosił on 12 miesięcy. Trafnie zauważa również skarżący, że odwołując się do wskazanego judykatu, Sąd pierwszej instancji popadł w sprzeczność, skoro bowiem uznał, że przestępstwo pierwotne z art. 54 k.k.s. ma charakter trwały, to tym samym wykluczył możliwość popełnienia go w warunkach czynu ciągłego, skoro ta ostatnia konstrukcja prawna znajduje zastosowanie tylko do tych czynów zabronionych, które realizowane są jednym zachowaniem. Niejako w podsumowaniu tych wszystkich uwag stwierdzić należy, że oskarżeni P. K. i M. M. bez wątpienia nie dopełnili ciążących na nich, z mocy ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013r, poz. 672 z późn. zm.) oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązków pozostających w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą polegającą na prowadzeniu sklepu internetowego i sprzedaży za jego pośrednictwem odbiorcom indywidualnym na terenie krajów europejskich wyrobów tytoniowych kupowanych w hurtowniach funkcjonujących na terenie K.. Jest okolicznością bezsporną, że oskarżeni, decydując się końcem 2005 roku na prowadzenie tej działalności, wbrew swej powinności nie zgłosili tego faktu właściwemu organowi (nie złożyli wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności Gospodarczej). Oskarżeni nie prowadzili również ksiąg podatkowych, jak też nie odprowadzali na rachunek Urzędu Skarbowego comiesięcznych zaliczek na poczet przyszłego podatku dochodowego od osób fizycznych, końcowo zaś nie złożyli do dnia 30 kwietnia 2007 roku zeznania podatkowego za 2006 rok. Okoliczności te wszelako nie czyniły realizowanej przez nich działalności bezprawną. Prowadzona przez oskarżonych sprzedaż wyrobów tytoniowych, uprzednio nabywanych przez nich w hurtowniach na terenie kraju, choć nie została przez nich ujawniona, nie była zabroniona, a osiągane z niej dochody (środki pieniężne) nie były „brudne” w rozumieniu art. 299 § 1 k.k. Tym samym podejmowane przez oskarżonych czynności sprawcze polegające na dokonywaniu wpłat pieniędzy na utworzone konta, transferowaniu tych środków pomiędzy poszczególnymi rachunkami bankowymi oraz wypłacaniu ich w gotówce, nie mogły być uznane za karalne, skoro nie dotyczyły składników majątkowych pochodzących z określonego czynu zabronionego. Taki zabroniony przez ustawę charakter (oczywiście w razie niepodzielenia zarzutu opisanego w pkt II apelacji) miałyby te czynności sprawcze oskarżonych, które byłyby bezpośrednio związane z transferowaniem pieniędzy pochodzących z przestępstwa z art. 54 k.k.s., stanowiących nieuiszczony przez P. K. i M. M. podatek dochodowy od prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Tymczasem, zwrócono już wyżej na to uwagę, że osoby te mogły zrealizować obowiązek ujawnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz zapłaty należnego podatku dochodowego za 2006 rok do dnia 30 kwietnia 2007 roku. Dopiero zatem po tym dniu, stanowiącym datę popełnienia przez P. K. i M. M. przestępstwa z art. 54 k.k.s., środki pieniężne stanowiące równowartość nieuiszczonego podatku dochodowego mogłyby być uznane za pochodzące z popełnionego przez nich czynu zabronionego. Tymczasem, o czym również była już mowa, w zaskarżonym wyroku przyjęto, że ostatniego transferu pieniędzy oskarżeni dokonali w dniu 26 kwietnia 2007 roku, zatem jeszcze przed datą, w jakiej mogli spełnić swój obowiązek podatkowy oraz uiścić podatek. Skoro więc ostatnia tego rodzaju czynność sprawcza miała faktycznie miejsce przed zaistnieniem przestępstwa bazowego z art. 54 k.k.s., a nie po jego popełnieniu, jak wymaga tego art. 299 § 1 k.k., wszystko to pozwala na wyprowadzenie jedynego słusznego wniosku, że wobec niezrealizowania przez oskarżonych wszystkich znamion określonych w tym przepisie, brak było podstaw do skazania ich za zarzucone im występki. Przedstawione rozważania nie byłyby jednak pełne bez odnotowania jeszcze jednej ważnej okoliczności, na którą zwrócił również uwagę skarżący. Otóż realizując wytyczne zawarte w poprzednim orzeczeniu Sądu odwoławczego w zakresie ustalenia zamiaru, z jakim działali oskarżeni, Sąd a quo popadł w istotną sprzeczność, gdyż w wyroku przyjął, że zamiarem oskarżonych nie było udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępnego pochodzenia środków płatniczych objętych transferami bankowymi, lecz ukrycie prowadzenia przez oskarżonych P. K. i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, czemu zresztą dał jasny wyraz dokonując stosownej modyfikacji opisu przypisanych im czynów, natomiast w uzasadnieniu parokrotnie stwierdził, że wszyscy oskarżeni mieli pełną świadomość, że podjęte przez nich celowe działania były ukierunkowane na udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępnego pochodzenia pieniędzy (miały na celu ich wypranie). Jakkolwiek słusznie zauważył skarżący, że na gruncie dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizy prawnej zachowania oskarżonych nakreślona wyżej sprzeczność jest możliwa do wytłumaczenia, to jednak nie sposób uchylić się w tym miejscu od stwierdzenia, że dokonana w wyroku modyfikacja opisu czynu, którą Sąd odwoławczy (z uwagi na kierunek wniesionego środka odwoławczego) musiał w pełni respektować, wskazująca na to, że zamiarem oskarżonych było jedynie ukrycie prowadzenia przez oskarżonych P. K. i M. M. działalności gospodarczej w perspektywie zapłaty podatku dochodowego, dodatkowo wykluczyła możliwość skazania oskarżonych za zarzucone im przestępstwo „prania brudnych pieniędzy”, skoro (w świetle dokonanej reformacji opisu czynu) nie to było to ich zamiarem. VI W tym stanie rzeczy, mając na uwadze całokształt poczynionych wyżej rozważań, Sąd Apelacyjny w oparciu o art. 437 § 1 i § 2 i art. 438 pkt 3 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonych M. K., B. K., P. K., M. M. i J. M. od popełnienia zarzuconych im aktem oskarżenia czynów, a na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.