1 k.c., w myśl którego roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przepis ten, wprowadzając jako zasadę 3 letni termin przedawnienia roszczeń powstałych wskutek deliktu, konstruuje jednocześnie dwie przesłanki, których dopiero kumulatywne wystąpienie określa początek biegu terminu przedawnienia. Innymi słowy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się w chwili wystąpienia późniejszej z okoliczności wskazanych w art.
1 k.c., to jest od chwili dowiedzenia się o szkodzie albo od chwili dowiedzenia się o osobie obowiązanej do jej naprawienia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., V CSK 107/10, LEX nr 677913). Oczywiście w przypadku gdy okoliczności te wystąpią równocześnie, termin przedawnienia liczy się od tego momentu. Przez dowiedzenie się o szkodzie w znaczeniu nadanym art.
1 k.c. należy rozumieć uzyskanie świadomości w kwestii występowania ujemnych następstw określonego zdarzenia, które wskazują na jej powstanie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2012 r., I ACa 609/12, LEX nr 1237046). Z kolei dowiedzenie się o osobie obowiązanej do naprawienia szkody oznacza możliwość świadomego określenia podmiotu legitymowanego biernie w ewentualnym procesie. W ocenie Sądu, o ile powód mógł sobie zdawać sprawę, zgodnie z własną subiektywną oceną, że umieszczanie go w izbie przejściowej powoduje powstanie na jego osobie szkody, już w czasie pobytu w Zakładzie (...), o tyle o osobie obowiązanej do jej naprawienia powziął on wiedzę dopiero z pisma Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 14 grudnia 2011 r., co wyklucza możliwość stwierdzenia przedawnienia roszczeń powoda. Należy bowiem uznać, że powód, ze względu na swój stan intelektualny oraz sytuację majątkową, nie mógł samodzielnie rozpoznać złożoności problemu prawnego związanego z odpowiedzialnością Skarbu Państwa, która wywołuje niejasności także wśród osób profesjonalnie się tą tematyka zajmujących. Nadto, ze względu na swój pobyt w zakładzie poprawczym, a potem w zakładzie karnym, powód miał znaczenie ograniczoną możliwość uzyskania profesjonalnej opinii prawnej w swojej sprawie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., przy czym o wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 6 pkt 5 w związku z § 2 ust. 2 i 3 w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku. Zarządzenie: 1/(...) 2/ (...) 3/ (...) 4/ (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.