(2)w glosie do w/w orzeczenia. Kontrowersje dotyczyły m.in. możliwości zastosowania art. 376 § 2 k.p.k. w postępowaniu zwyczajnym prowadzonym pod nieobecność oskarżonego po przejściu z trybu uproszczonego, gdzie oskarżony wyjaśnień nie składał i odczytano jego wyjaśnienia na podstawie art. 479 § 2 k.p.k. złożone w postępowaniu przygotowawczym, a w związku z tym możliwości prowadzenia postępowania w dalszym ciągu w trybie zwyczajnym i wyrokowania bez obecności oskarżonego. Interpretacji pojęcia „w dalszym ciągu” zawartego w art. 484 § 2 k.p.k. oraz wykładni zwrotu „złożenie wyjaśnień”, o których mowa w art. 376 § 2 k.p.k. dokonał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt: I KZP 12/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 99. W uchwale tej Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że: zawarty w art. 484 § 2 k.p.k. zwrot: „w dalszym ciągu” oznacza, że przewidziana w tym przepisie obligatoryjna zmiana trybu postępowania z uproszczonego na zwyczajny nie pozbawia skuteczności przeprowadzonych do tej chwili czynności procesowych i nie obliguje do ich powtórzenia, natomiast wywołują one tylko te konsekwencje procesowe, które są właściwe dla trybu zwyczajnego. Tym samym – jak pisze się w uzasadnieniu uchwały – zmiana taka powoduje, że procedowanie po upływnie określonego w art. 484 § 1 k.p.k. maksymalnego terminu przerwy wymaga obecności oskarżonego na rozprawie zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 374 § 1 k.p.k. Nie można prowadzić rozprawy pod nieobecność oskarżonego na podstawie art. 376 § 2 k.p.k., jeśli nie złożył on dotąd wyjaśnień przed sądem, nawet gdy wcześniej podczas procedowania w trybie uproszczonym odczytano jego wyjaśnienia na podstawie art. 479 § 2 k.p.k. W rozpoznawanej sprawie nastąpiła zmiana trybu postępowania z uproszczonego na zwyczajny, czego konsekwencją była konieczność uczestnictwa oskarżonego w rozprawie głównej (art. 374 § 1 k.p.k.). Odstępując od tej zasady Sąd Rejonowy błędnie postąpił stosując przepis art. 376 § 2 k.p.k. Przepis ten nie mógł mieć zastosowania, albowiem oskarżony nie złożył wyjaśnień przed sądem, a tylko spełnienie tego warunku wynikającego z treści art. 376 § 1 k.p.k. umożliwiałoby procedowanie pod nieobecność oskarżonego. Dodatkowym argumentem przemawiającym za niemożnością zastąpienia wyjaśnień oskarżonego wyjaśnieniami odczytanymi przez Sąd w postępowaniu uproszczonym przed zmianą trybu jest treść art. 377 § 4 k.p.k. Kodeks postępowania karnego przewiduje możliwość prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego po zmianie trybu postępowania z uproszczonego na zwyczajny w sytuacji określonej w art. 377 § 3 k.p.k. Dotyczy to sytuacji niestawiennictwa oskarżonego na rozprawę bez usprawiedliwienia. Jednakże wówczas warunkiem sine qua non jest osobiste doręczenie oskarżonemu wezwania (art. 132 § 1 k.p.k.). In concreto przepis ten nie wchodził w rachubę, bo takie okoliczności w sprawie nie wystąpiły. Bezsprzecznie stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w Świdnicy w dniu 10 maja 2013 roku uchybił zasadom obowiązującym podczas rozpoznania sprawy w trybie zwyczajnym wynikającym z treści art. 374 § 1 k.p.k. i art. 376 § 2 k.p.k. na skutek tych nieprawidłowości rozpoznano sprawę podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność na rozprawie była obowiązkowa. Uchybienie to stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. Rozpoznając zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Apelacyjny zobligowany był do skontrolowania całego toku postępowania w sprawie, także pod kątem bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Problem wadliwości procedowania Sądu Rejonowego co prawda był przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, ale koncentrował się na przesłance określonej w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. Kluczową jednak kwestią tego procedowania nie był tylko problem awizowania wezwania, ale przekształcenie postępowania z trybu uproszczonego na zwyczajny. Problem ten tyko w pewnym stopniu przewinął się w treści wniosku i zażalenia złożonego przez obrońcę skazanego. Pozyskane informacje o nieprawidłowościach w procedowaniu Sądu Rejonowego znalazły odzwierciedlenie w aktach sprawy. To obligowało Sąd Apelacyjny do zbadania skutków zaistniałych błędów. Konkluzja jest taka, że prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego po przekształceniu trybu postępowania z uproszczonego na zwyczajny z zastosowaniem przepisu art. 376 § 2 k.p.k., jeżeli oskarżony nie złożył wyjaśnień przed sądem, stanowi bezwzględny powód odwoławczy z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., skutkujący wznowieniem postępowania z urzędu na mocy art. 542 § 3 k.p.k. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł jak w pkt I części dyspozytywnej wyroku. Wobec wznowienia postępowania i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania, Sąd ten w orzeczeniu kończącym postępowanie rozstrzygnie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu (art. 639 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k.).