Sygn. akt II AKa 436/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Maria Mrozik-Sztykiel Sędziowie:
§ 1k.k.
i innych na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt V K 91/12 zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że: 1. uchyla orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności; 2. w miejsce czynu przypisanego oskarżonym K. G.
(1), M. G.
(1), P. K.
(1)i M. S.
(2)w pkt. I zaskarżonego wyroku uznaje ich za winnych tego, że w dniu 28 sierpnia 2011 r w O. działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu R. Z.
(1), narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo nastąpienia skutku określonego w art. 156§1 kk lub art. 157§1 kk i za to, na podstawie art.158§1 kk skazuje ich na kary po 1 (roku) i 6 (miesięcy) pozbawienia wolności;
- w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
- na mocy art.69§1 i §2 kk oraz art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec P. K.
(1)warunkowo zawiesza ustalając okres próby na 2 (dwa) lata; 5. na mocy art. 71§1 kk wymierza oskarżonemu P. K.
(1)karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równoważną w kwocie 20 ( dwudziestu) zł.; 6. na mocy art. 85 kk i art.86§1 kk oskarżonym K. G.
(1)i M. G.
(1)wymierza kary łączne po 2 (dwa) lata i 6 (miesięcy) pozbawienia wolności, zaś M. S.
(2)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 7. na mocy art. 63§1 kk zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: - M. G.
(1)– od dnia 29 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od 27 grudnia 2011 r. do 11 marca 2013 r., -K. G.
(1)- od dnia 31 sierpnia 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. i od 12 stycznia 2012 r. do 11 marca 2013 r., - M. S.
(2)- od dnia 1 listopada 2011 r do 12 stycznia 2013 r; -P. K.
(1)- na poczet orzeczonej kary grzywny od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 7 grudnia 2011 r. przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości 2 ( dwóch) stawek dziennych, uznając ją za wykonaną w całości; 8. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie w częściach na nich przypadających w tym opłaty od K. G.
(1)i M. G.
(1)po 400 zł, od oskarżonego M. S.
(2)300 zł., zaś od P. K.
(1)kwotę 700 zł. UZASADNIENIE Oskarżeni K. G.
(1), M. G.
(1), P. K.
(1)i M. S.
(2)stanęli pod następującymi zarzutami: 1) K. G.
(1)tego, że: I. w dniu 28 sierpnia 2011 r., w O. woj. (...), poprzez stosowanie przemocy wobec R. Z.
(2), polegającej na: przewróceniu ww. na ziemię, kopaniu go po całym ciele oraz biciu niebezpiecznym narzędziem w postaci kija bejsbolowego dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 300 zł, na szkodę R. Z.
(2)to jest czynu z art. 280 § 2 k.k.; 2) M. G.
(1)P. K.
(1)M. S.
(2)i K. G.
(1)tego, że: II. w dniu 28 sierpnia 2011 r. w O. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci kijów bejsbolowych oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciu R. Z.
(2)– czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w ar. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. na szkodę R. Z.
(2)to jest czynu z art. 159 k.k. K. G.
(1)M. G.
(1)tego, że: III. w dniu 26 grudnia 2011 r, w O. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, po uprzednim użyciu przemocy wobec R. Z.
(2)polegającej na biciu pięściami po głowie i kopaniu po całym ciele, wywierali wpływ na R. Z.
(2)w celu zmuszenia go do zmiany zeznań w postępowaniu oznaczonym KPP O. sygn. RSD 1136/11 i Prokuraturze Rejonowej w. O. o sygn. 1 Ds. 1069/11, czym spowodowali u wymienionego obrażenia ciała w postaci złamania żebra IX i X po stronie prawej, a także narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia określony w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. to jest czynu z art. 245 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. M. S.
(2)tego, że: IV. w dniu 01 listopada 2011 r. w O. woj. (...) wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci (...) w ilości 15,16 grama oraz substancję psychotropową w postaci (...) w ilości 6,81 grama to jest czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; V. w dniu 01 listopada 2011 r. na ul. (...) w O. woj. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny D. (...) nr rej. (...) (...) znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci (...) to jest czynu z art. 178 a § 1 k.k. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r. w sprawie V K 91/12 orzekł: I. oskarżonych K. G.
(1), M. G.
(1), P. K.
(1)i M. S.
(2)w ramach czynu zarzucanego im w punkcie II uznał za winnych tego, że w dniu 28 sierpnia 2011 r. w O. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci drewnianych pałek i deski oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciu R. Z.
(1), czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. na szkodę R. Z.
(1), to jest za winnych popełnienia czynu z art. 159 k.k. i za to na mocy art. 159 k.k. i skazał każdego z nich na kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności; II. na mocy art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci metalowego pręta i kawałka deski, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/321/11 pod poz. 1 i 2; III. na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego P. K.
(1)kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; IV. na mocy art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu P. K.
(1)karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 20 (dwudziestu) złotych; V. oskarżonych K. G.
(1)i M. G.
(1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie III, z tym, że przyjął prawidłową pisownię nazwiska pokrzywdzonego R. Z.
(1)i za to na mocy art. 245 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał ich, zaś na mocy art. 245 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył każdemu z nich kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności; VI. oskarżonego M. S.
(2)uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach IV i V i za czyn opisany w punkcie IV na mocy art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł nawiązkę w wysokości 2000 (dwóch) tysięcy złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) ul. (...) (...)-(...) W., zaś za czyn opisany w punkcie V na mocy art. 178 a § 1 k.k. skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat; VII. oskarżonego K. G.
(1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I; VIII. na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych wyżej kar jednostkowych wymierzył oskarżonym K. G.
(1)i M. G.
(1)kary łączne po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu M. S.
(2)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; IX. na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie - M. G.
(1)na poczet orzeczonej kary łącznej 3 (trzech) lat pozbawienia wolności od dnia 29 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od dnia 27 grudnia 2011 r. do dnia 11 marca 2013 r. : - K. G.
(1)na poczet orzeczonej kary łącznej 3 (trzech) lat pozbawienia wolności od dnia 31 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od dnia 12 stycznia 2012 r. do dnia 11 marca 2013 r. - M. S.
(2)na poczet orzeczonej kary łącznej 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności od dnia 01 listopada 2011 r. do dnia 12 stycznia 2013 r.; - P. K.
(1)na poczet orzeczonej kary grzywny - od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 07 grudnia 2011r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości dwóch stawek dziennych i uznając ją za wykonaną w całości. Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonych K. G.
(1), M. G.
(1)i P. K.
(1)oraz obrońca oskarżonego M. S.
(2). Pierwszy z nich: I. na podstawie art, 425 § 1 i 2 oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonych - co do wszystkich oskarżonych w całości, z tym, że co do K. G.
(1)- za wyjątkiem pkt. VII; II. na podstawie art. 438 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 427 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a będący następstwem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżeni K. G.
(1), M. G.
(1)oraz P. K.
(1), w dniu 28 sierpnia 2011 r. działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci drewnianych pałek i deski oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciu R. Z.
(1); III. na podstawie art. 438 pkt 2 oraz art. 424 § 1 k.p.k. wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na przesłuchaniu świadków P. K.
(2), D. K., T. Z. oraz D. Z. bez pouczenia o tym, że mogą oni uchylić się od odpowiedzi na pytania, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić ich na odpowiedzialność za przestępstwo; IV. mając powyższe na uwadze, wnosił o zmianę wyroku w tej części poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt. II aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; V. na podstawie art, 438 pkt. 3 k.p.k., w zw. z art, 427 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a będący następstwem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art.7 k.p.k.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżeni K. G.
(1)i M. G.
(1)w dniu 26 grudnia 2011 r. po uprzednim użyciu przemocy wobec R. Z.
(1)polegającej na biciu pięściami po głowie i kopaniu go po całym ciele, wywierali wpływ na niego w celu zmuszenia do zmiany zeznań w postępowaniu 1 Ds 1069/11 Prokuratury Rejonowej w O. czym spowodowali u niego obrażenia ciała oraz przez co narazili go na niebezpieczeństwo utraty życia albo uszczerbek o jakim mowa w art. 156 § 1 k.k. lub 157 § 1 k.k.; VI. mając powyższe na uwadze, wnosił o zmianę wyroku w tej części poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt. III aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. VII. z ostrożności procesowej, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 427 § 1 i 2 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) kary wymierzonej oskarżonym K. G.
(1), M. G.
(1)oraz P. K.
(1)w stosunku do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości społecznej czynu oraz pozostałych okoliczności jego popełnienia. Podnosząc ten zarzut, na podstawie art. 437 § l i 2 k.p.k., wnosił o zmianę powyższego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonych K. G.
(1)i M. G.
(1)kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, zaś wobec P. K.
(1)kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze z warunkowym zawieszeniem wykonania. Obrońca oskarżonego M. S.
(2)zaś: I. na podstawie art. 425 i nast. oraz art. 444 i nast. k.p.k. zaskarżył powyżej wskazany wyrok w zakresie pkt. I wyroku (dotyczącego skazania za czyn z art. 159 k.k.) oraz pkt. VI wyroku (tylko w zakresie skazania oskarżonego za czyn z art.
p. 1 k.k. tj. zarzutu V aktu oskarżenia; II. na podstawie art. 427 § 1 i § 2 k.p.k. i art. 428 § 1 k.p.k. oraz 438 pkt. 2 i pkt. 3 i wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez: a) w zakresie czynu z art. 159 k.k. (z pkt. I zaskarżonego wyroku) - obrazę art. 4 i 7 k.p.k. poprzez błędną i dowolną ocenę dowodów w sprawie, a zwłaszcza nadaniu zeznaniom pokrzywdzonego R. Z.
(1)waloru wiarygodności i tym samym skazaniu oskarżonego na podstawie jego zeznań w sytuacji, gdy były one niespójne, sprzeczne i wielokrotnie modyfikowane w toku postępowania, a nadto w sytuacji, gdy Sąd uniewinnił innego oskarżonego od zarzutu rozboju przypisywanego mu przez pokrzywdzonego (a tym samym niejako bezpośrednio „przyłapał” pokrzywdzonego na zeznawaniu nieprawdy), b) w zakresie czynu z art. VI wyroku tj. czynu z art.
p. 1 k.k.: - obrazę art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 5 p. 2 k.p.k. poprzez przyjęcie, iż oskarżony S. znajdował się „pod wpływem środka odurzającego” w rozumieniu przepisu art.
pkt 1 k.k. w sytuacji, gdy oskarżyciel nie dowiódł istnienia takiego stanu oskarżonego dowodząc jedynie fakt zażycia narkotyku, a zatem wobec powstałej i nieusuniętej wątpliwości Sąd powinien uznać, iż oskarżony S. znajdował się jedynie w stanie „po użyciu” takiego środka odurzającego w rozumieniu przepisu art. 87 p. 1 KW (kodeks wykroczeń) i powinien skazać oskarżonego S. właśnie za wykroczenie z art. 87 p. 1 KW; III. niezależnie od powyższych zarzutów - w zakresie czynu z art. VI wyroku tj. czynu z art.
p. 1 k.k. – podniósł również zarzut obrazy prawa materialnego poprzez: - uznanie, iż oskarżony znajdował się „pod wpływem środka odurzającego” w rozumieniu przepisu art.
pkt 1 k.k., podczas gdy wykryta u niego bardzo niska ilość narkotyku (A3 tetrahydrokannabinolu w ilości 1,0 ng/1) wskazuje na to, iż znajdował się on co najwyżej w stanie po użyciu” środka odurzającego w rozumieniu przepisu art. 87 pkt 1 KW (kodeks wykroczeń) i Sąd powinien był skazać oskarżonego S. właśnie za wykroczenie z art. 87 pkt 1 KW. Wnosił o uniewinnienie oskarżonego S. od zarzucanego mu w pkt. I wyroku skazującego czynu oraz uznanie, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt. VI wyroku skazującego (zarzut V aktu oskarżenia) dotyczący prowadzenia pojazdu przez oskarżonego po zażyciu środków odurzających stanowił wykroczenie z art. 87 p. 1 KW i następczo wnosił o umorzenie postępowania w zakresie tego wykroczenia z uwagi na przedawnienie jego karalności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje tylko częściowo okazały się zasadne. Z wyjątkiem czynu przypisanego oskarżonym w pkt I wyroku (czyn w pkt II aktu oskarżenia) Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie je ocenił mając na uwadze treść art. 7 k.p.k. istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z zachowaniem wymogów art. 424 k.p.k. wskazano które fakty uznano za udowodnione, dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego zarówno w zakresie winy oskarżonych jak i oceny prawnej ich działania. Apelacje obrońców (poza wymienionym przypadkiem) nie wskazują na istotne momenty które nie znalazłyby tam uzasadnienia. Ich wywody sprowadzają się w istocie rzeczy do przedstawienia własnego poglądu na wyniki przewodu sądowego. Autorzy apelacji powołują się na okoliczności prawidłowo przez Sąd rozważone. Sprawstwo oskarżonych nie może budzić żadnych wątpliwości. Zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonych K. G., M. G. i P. K., że Sąd Okręgowy naruszył przepisy postępowania karnego co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku a polegało na nie pouczeniu świadków P. K.
(2), D. K. i T. Z. o tym, że mogą się uchylić od odpowiedzi na pytania jeżeli mogłoby to narazić ich na odpowiedzialność karną (art. 183 § 1 k.p.k.) jest całkowicie bezpodstawny. Tę kwestię jednoznacznie rozstrzyga lektura akt sprawy. Wymienieni świadkowie zostali pouczeni o treści art. 183 § 1 k.p.k. zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i podczas rozprawy. Świadek P. K.
(2)(k. 430 i 1211), świadek D. K. (k. 428 i 1211) i świadek T. Z. (k. 269 i 1211). Skarżący niesłusznie nadto stoi na stanowisku, że świadkowie ci widzieli przebieg zdarzenia w dniu 28 sierpnia 2011 r. Analiza ich zeznań w szczególności wielokrotnie cytowanego w apelacji św. P. K.
(2)(k. 430 – 431) potwierdzonych podczas rozprawy głównej (k. 1218) świadczy jednoznacznie, że nie widział on ani jego koledzy tego zajścia (pobicia R. Z.
(1)w dniu 28 sierpnia 2011 r.). Stwierdził, że „nie wiedziałem co się dokładnie działo na podwórku, gdyż nie widziałem podwórka” – chodziło o to, że z miejsca którym się znajdował nie było ono widoczne. I dalej „nie było sytuacji aby na podwórku jeszcze podczas mojej obecności była jakakolwiek awantura...”. Niezrozumiałe są zatem tezy zawarte w apelacji obrońcy oskarżonych K. G., M. G. i P. K.. Kolejny zarzut, że skoro oskarżony P. K. nie widnieje na żadnej fotografii wykonanej przez matkę oskarżonych G. to nie można wysnuwać wniosku o jego obecności na miejscu zdarzenia jeszcze przed jego rozpoczęciem, także jest niezrozumiały. Po pierwsze D. G. koncentrowała się na fotografowaniu strony przeciwnej, po drugie zeznania pokrzywdzonego R. Z. – obciążające oskarżonego P. K. są jednoznaczne poczynając od momentu zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa (k. 1-3). Wbrew wywodom apelującego zeznania pokrzywdzonego stanowią sugestywny i wyrazisty obraz tego co się zdarzyło także i w dniu 26 grudnia 2011 r. (zarzut III), natomiast świadek A. B.
(1)nie widział zajścia, słyszał jedynie i zauważył jak strony kłóciły się a M. S.
(3)użyła słów wulgarnych wobec rodziny G.. Było to po zakończeniu zdarzenia. Jeżeli chodzi o stopień doznanych obrażeń ciała przez pokrzywdzonego to w tej mierze miarodajne jest stanowisko biegłego lekarza (k. 781 – 782) nie zaś zeznania św. A. B.. Mając to na uwadze trzeba stwierdzić, że w żadnym stopniu zeznania A. B. nie mogą zmienić prawidłowej oceny dowodów poczynionej przez Sąd orzekający. Na temat zeznań św. S. R. – które zresztą w kontekście pozostałych dowodów – nie wnoszą istotnych okoliczności do sprawy Sąd Okręgowy wypowiedział się w sposób jasny na str. 23 swojego uzasadnienia, natomiast apelujący powołuje się na okoliczności prawidłowo przez ten Sąd rozważone. Sąd Apelacyjny podzielił natomiast pogląd wyrażony w apelacji dotyczącej używania niebezpiecznych narządzi podczas zdarzenia w dniu 28 sierpnia 2011 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i poglądami doktryny za niebezpieczny można uznać taki przedmiot, którego używając zgodnie z jego cechami fizycznymi można spowodować skutki podobne do użycia noża lub broni palnej. Takim przedmiotem może być np. siekiera, nie jest natomiast kij czy gałąź. Jeżeli zaś chodzi o będący w użyciu pręt metalowy to Sąd I instancji niestety nie zindywidualizował który z napastników go używał (str. 2 uzasadnienia wyroku) dlatego też Sąd Apelacyjny zmuszony był dokonać stosowanej zmiany wyroku w tym zakresie, bowiem nie istniała możliwość przyjęcia kwalifikacji prawnej tego czynu z art. 159 k.k. Ogólnikowe argumenty zawarte w apelacji oskarżonego M. S.
(2)zmierzające do wykazania, że zeznania pokrzywdzonego R. Z.
(1)są niespójne, sprzeczne i zmieniane nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oskarżony w zasadzie skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień (odnośnie czynu w pkt II a/o) dlatego też jego szczątkowe wyjaśnienia (odpowiedzi na pytania) nie mogły stanowić podstawy do ustaleń faktycznych. Sąd I instancji słusznie stanął na gruncie zeznań pokrzywdzonego potwierdzonych przecież innymi dowodami o czym Sąd ten pisze w uzasadnieniu wyroku. Jeżeli zaś chodzi o zarzut dotyczący przestępstwa określonego w art.
§ 1k.k.
(w pkt V a/o) to problem nie jest do końca normatywnie rozstrzygnięty. Apelacja stawia pytanie czy oskarżony M. S. mając we krwi 6,2 ng/ml (...) znajdował się pod wpływem środka odurzającego w rozumieniu art.
§ 1k.k.
czy w stanie „po użyciu tego środka w rozumieniu art. 87 pkt 1 kw. Bezsporne jest, że oskarżony zanim wsiadł do samochodu zażywał (...) i (...). Stężenia tych środków odurzających we krwi sprawcy określa opinia zakładu toksykologii sądowej (k. 776 – 779). Stwierdzono obecność we krwi oskarżonego (...) w stężeniu 6,2 ng/ml oraz ∆
(9)– (...) w stężeniu 1,0 ng/ml. Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony ten prowadząc pojazd mechaniczny znajdował się pod wpływem środka odurzającego (ar.
§ 1k.k.) a także „pod wpływem podobnie działającego środka jak alkohol” (art.
87 § 1 kw) bowiem rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 czerwca 2003 r. w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu wymienia (...) a więc (...) i (...). Na pytanie czy oskarżony popełnił przestępstwo określone w art.
§ 1k.k.
należy jednak odpowiedzieć twierdząco. Sąd Apelacyjny podzielił w tym względzie stanowisko Sądu I instancji przyjmując iż oskarżony prowadził samochód w sposób ustalony przez Sąd orzekający a więc bez wymaganych uprawnień i zagrażając bezpieczeństwu w ruchu drogowym doprowadził do zderzenia z zaparkowanym pojazdem powodując realne szkody. Prowadzenie więc pojazdu pod wpływem środka odurzającego miało wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego. Takie stanowisko koresponduje z treścią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2013 r. w sprawie IV KK 136/13 (Lex 1379930) w którym Sąd ten stwierdził, że z przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym pod wpływem środka odurzającego mamy do czynienia wtedy gdy środek ten miał wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego pojazdem w stopniu podobnym jak w sytuacji znajdowania się pod wpływem alkoholu. Tak więc wina oskarżonych nie budzi wątpliwości jednak Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok odnośnie czynu popełnionego w dniu 28 sierpnia 2011 r. przypisanego w pkt I wyroku przyjmując, iż oskarżeni K. i M. G.
(1), P. K.
(1)i M. S.
(2)wzięli udział w pobiciu R. Z.
(1)w rozumieniu art. 158 § 1 k.k. Podmiotem przestępstwa określonego w art. 159 k.k. może być tylko ten uczestnik bójki lub pobicia który używał niebezpiecznego przedmiotu – w tym wypadku metalowego pręta. Sąd I instancji nie zdołał ustalić który z oskarżonych używał owego metalowego pręta (patrz str. 2 uzasadnienia wyroku) dlatego też przyjęto prawidłową kwalifikację prawną czynu jako przestępstwo określone w art. 158 § 1 k.k. i wymierzając im kary pozbawienia wolności w wysokości po 1 roku i 6 miesięcy. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd Apelacyjny stosowanie do treści art. 437 § 1 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok tylko w zakresie wyżej wskazanym, utrzymując go w mocy w pozostałej części. W związku z tą zmianą Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonym K. G.
(1), M. G.
(1)kary łączne po 2 lata i 6 miesięcy zaś M. S.
(2)karę 2 lat pozbawienia wolności uznając je za współmierne do stopnia zawinienia ale też i okoliczności popełnionych czynów przestępczych. Wbrew stanowisku skarżących nie można im postawić zarzutu nadmiernej surowości. Okoliczności zdarzeń oraz sposób działania sprawców świadczą o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynów. Wszyscy oskarżeni z wyjątkiem P. K. byli uprzednio karani i mają negatywne opinie. M. S.
(2)dopuścił się nadto przestępstw określonych w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz w art.
§ 1k.k.
prowadząc samochód pod wpływem środka odurzającego, a więc czynów także groźnych społecznie. Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treść art. 636 k.p.k.