(1). Jak wynikało bowiem z dowodów w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii (k. 98-1010, a także zaświadczenia (k. 67), informacji (k. 88) i zeznań świadka matki powódki E. S. (k. 70-72) i przesłuchania powódki S. S.

(1)(k. 70-72) na skutek wypadku i śmierci ojca B. S.

(1)powódka doznała silnego przeżycia traumatycznego, co spowodowało u niej uszczerbek na zdrowiu, przede wszystkim psychicznym, z objawami psychosomatycznymi, które pojawiają się pomimo upływu ponad dwunastu lat od wypadku. Z powyższych dowodów wynikało, że bezpośrednio po wypadku na skutek śmierci ojca małoletnia powódka utraciła poczucie bezpieczeństwa i zaczęła się obawiać straty drugiego rodzica. Na skutek wypadku powódka cierpiała na stany lękowe, drażliwość, nerwowość, płaczliwość, problemy z zasypianiem. W związku z powyższymi objawami powódka w roku szkolny 2003/2004 była objęta opieką psychologiczną w Poradni (...) w O.. Biegły sądowy podał ponadto, że obecny stan psychiczny powódki S. S.

(1)po śmierci ojca charakteryzuje się podwyższonym poziomem neurotyczności, który ujawnia się w zachowaniach lękowych oraz psychosomatycznych (trudności ze spaniem, problem ze złapaniem oddechu, przełykaniem, z koncentracją uwagi). Zachowania te pojawiły się po wypadku i nasilają się w sytuacjach stresowych. Oceniając rozmiar krzywdy powódki Sąd wziął także pod uwagę, iż S. S.

(1)w momencie śmierci ojca miała 5 lat. Przed wypadkiem B. S.

(1)spędzał z córką dużo czasu, lubił się z nią bawić, zabierał powódkę na spacery i wycieczki. Powódka S. S.

(1)była bardzo zżyta ze swoim ojcem. Powódka źle znosiła rozłąkę z ojcem, gdy ten wyjeżdżał do pracy w Niemczech. Powódka wówczas tęskniła za ojcem i czekała na jego powrót. Podkreślić należało, że na skutek wypadku i śmierci ojca powódka wychowywała się w niepełnej rodzinie. W bardzo młodym wieku utraciła bliską sobie osobą, od której w dalszym życiu mogła oczekiwać wsparcia i zapewnienia poczucia bezpieczeństwa. Powódka wspomina ojca jako osobę bardzo ważną i kochaną, na którą czekała z utęsknieniem. Nie bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie było także, iż przed wypadkiem B., E. i małoletni S. i N. S. prowadzili wspólnie gospodarstwo domowe. B. i E. S. stanowili zgodne małżeństwo. B. S.

(1), z zawodu rolnik, przed wypadkiem prowadził gospodarstwo rolne, a także podejmował dorywcze prace zagranicą. Na B. S.

(1)spoczywał główny ciężar utrzymania rodziny. Zarobione pieniądze ojciec powódki przeznaczał m.in. na rozwój i modernizację gospodarstwa rolnego. Śmierć B. S.

(1)będącego głównym żywicielem rodziny niewątpliwie odbiła się niekorzystnie na sytuacji finansowej powódki i jej najbliższych. Po wypadku wyłączny ciężar utrzymania małoletnich dzieci i utrzymania gospodarstwa domowego spoczął na E. S., której powódka wraz z bratem pomagali, wykonując także część prac polowych w gospodarstwie rolnym. Z drugiej zaś strony, Sąd miał na względzie także i okoliczność, że odpowiedniość zadośćuczynienia oznacza nie tylko jego adekwatność do rozmiaru krzywdy, ale także że winna ona odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. tu uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30.04.2013 r. w sprawie brata powódki N. S. – sygn. akta I ACa 376/13). Kierując się zatem powyższym, a nadto biorąc pod uwagę fakt, iż w toku postępowania likwidacyjnego strona pozwana już w 2002 roku wypłaciła powódce odszkodowanie w kwocie 35.000 zł oraz przyznała jej rentę w aktualnej wysokości 630 zł kwartalnie, Sąd uznał, iż dochodzona przez powódkę tytułem zadośćuczynienia kwota 100.000 zł jest tu wygórowana. Dlatego też ostatecznie przyznał na jej rzecz kwotę 60.000 zł jako odpowiednią do poczucia krzywdy powódki, a zarazem odpowiadającą aktualnej, przeciętnej stopie życiowej polskiego społeczeństwa, o czy orzekł jak w punkcie I wyroku. Rozstrzygnięcie co do odsetek Sąd wydał zaś w oparciu o art. 481 k.c. i art. 455 k.c. W niniejszej sprawie termin wymagalności świadczenia wynikała zaś z art. 817 § 1 k.c., zgodnie z którym to jeżeli nie umówiono się inaczej, zakład ubezpieczeń obowiązany był spełnić świadczenie w terminie 30 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. W rozpoznawanej sprawie powódka zgłosiła stronie pozwanej sporne roszczenie w piśmie z dnia 29 czerwca 2012 r., natomiast strona pozwana, w dniu 2 sierpnia 2012 roku jednoznacznie zajęła stanowisko w sprawie zgłoszonego przez powoda roszczenia, odmawiając zapłaty na jego rzecz wnioskowanej kwoty zadośćuczynienia. Należne powódce odsetki ustawowe od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia należało zatem liczyć od dnia 3 sierpnia 2012 r. O kosztach procesu Sąd orzekł z kolei w oparciu o przepis art. 100 zdanie pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia powództwa, koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powódka wygrała zaś sprawę w 60 %, a strona pozwana w 40 %. Powódka poniosła koszty procesu w wysokości 3.617 zł ( koszty zastępstwa procesowego – 3.600 zł + koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł ). Strona pozwana także w wysokości 3.617 zł. Powódka mogła się zatem domagać zwrotu tychże kosztów w kwocie 2.170,20 zł ( 60 % z 3.617 zł ), a strona pozwana w kwocie 1.446,80 zł ( 40 % z 3.617 zł ). Po ich odjęciu pozostała zaś kwota 723,40 zł, którą to zasądzono na rzecz powódki od strony pozwanej. W punkcie IV wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych brakującymi kosztami sądowymi w kwocie 3.107,04 zł obciążył stronę pozwaną. Powódka została bowiem zwolniona od kosztów sądowych nie uiszczając należnej w sprawie opłaty sądowej w kwocie 5.000 zł oraz zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego, które ostatecznie wyniosło 178,41 zł i zostało tymczasowo wypłacone ze środków Skarbu Państwa – kasy tutejszego Sądu. Stąd też i strona pozwana winna zwrócić Skarbowi Państwa 60 % z tejże kwoty ( 5.178,41 * 60 % = 3.107,04 zł ).