1 k.c. jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. W niniejszej sprawie powód upatrywał swojej szkody w tym, że na skutek błędnych postanowień Sądu (...) nie nabył prawa własności przedmiotowego lokalu, pomimo zawarcia uprzednio z (...) sp. z o.o. we W. umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu mieszkalnego nr (...) położonego we W. przy ul. (...) i uiszczenia na poczet ceny sprzedaży łącznie kwoty 92 000,00 zł. W pierwszej kolejności należało zauważyć, że w sprawie nie spełniły się przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa wynikające z art.
2 k.c., w szczególności w postaci niezgodności z prawem działania strony pozwanej polegającego na wydaniu prawomocnych orzeczeń oraz powstałej wskutek tego szkody. Przepis art.
k.c., który stanowi lex specialis względem art. 417 k.c., dotyczy szczególnych przypadków wyrządzenia szkody przy wykonywaniu władzy publicznej, a mianowicie szkody wynikłej z wydania aktu normatywnego, prawomocnego orzeczenia albo ostatecznej decyzji oraz szkody wyrządzonej przez zaniechanie wydania powyższych aktów, orzeczeń albo decyzji. Przesłanką odpowiedzialności jest wymóg uzyskania określonego w przepisach szczególnych prejudykatu, a więc orzeczenia przesądzającego o niezgodności z prawem danego zachowania się władzy publicznej. Rola tego prejudykatu polega na tym, że niedopuszczalne jest przed jego wydaniem zasądzenie odszkodowania za szkodę spowodowaną deliktem władzy publicznej. Proces odszkodowawczy nie może bowiem stać się polem, na którym przeprowadza się badanie legalności aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń i ostatecznych decyzji. Poczucie pewności prawa zostałoby zachwiane, gdyby proces taki mógł służyć jako surogat kolejnej instancji weryfikującej prawomocne akty stosowania prawa albo gdyby mógł być instrumentem sprawdzającym legalność stanowionych norm. We wszystkich deliktach władzy publicznej regulowanych w art.
k.c. bezprawność musi być pojmowana w jej znaczeniu wąskim, jako niezgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Powołany przepis art.
w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodek cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, znajduje zastosowanie do orzeczeń, które uprawomocniły się od dnia 17 października 1997 r. (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz. U. Nr 155, poz. 1037), a zatem dotyczy także obu spornych postanowień Sądu (...). Mając na uwadze powyższe, zauważyć należało, że powód nie legitymował się orzeczeniem stwierdzającym niegodność z prawem postanowienia Sądu (...) we W. z dnia 30 lipca 2003 r. w przedmiocie ogłoszenia upadłości (...) sp. z o.o. we W. oraz postanowienia Sądu (...) we W. z dnia 23 grudnia 2003 r. w przedmiocie zezwolenia syndykowi na obniżenie ceny sprzedaży z wolnej ręki przynależnego do masy upadłości prawa własności spornego lokalu. Tym samym nie można uznać, aby powód wykazał w sposób przewidziany prawem przesłankę bezprawności działania strony pozwanej. Z okoliczności faktycznych przytoczonych przez powoda dla uzasadnienia swojego żądania trudno wywieść, czy swojej szkody upatruje wyłącznie w wydaniu rzekomo bezprawnych postanowień Sądu (...), czy też w sprzedaży przez syndyka masy upadłości osobie trzeciej lokalu mieszkalnego nr (...) położonego we W. przy ul. (...). Powództwo nie zasługiwałoby na uwzględnienie także wówczas, gdyby ewentualną szkodę wyrządzoną powodowi wiązać ze sprzedażą przez syndyka masy upadłości spornego lokalu osobie trzeciej za obniżoną cenę. Zdaniem Sądu, takie działanie nie miało charakteru bezprawnego albowiem syndyk, dokonując zbycia przedmiotowej nieruchomości po obniżonej cenie, działał na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu, co do którego nie zostało stwierdzone, że jest ono niezgodne z prawem, a zatem w granicach obowiązującego porządku prawnego. Trudno także uznać, aby rozważana sprzedaż w sposób adekwatny przekładała się na szkodę doznaną przez powoda. Należy podkreślić, że powód nigdy nie stał się właścicielem przedmiotowego lokalu, nie odniósł więc jakiejkolwiek szkody z tytułu jego sprzedaży za cenę niższą od ceny rynkowej. Z kolei okoliczność, że powód nie stał się właścicielem przedmiotowego lokalu mieszkalnego również nie pozostawała w związku z rzekomo niezgodnym z prawem działaniem strony pozwanej. Powodowi przysługiwało wprawdzie przeciwko (...) sp. z o.o. we W. roszczenie o przeniesienie własności przedmiotowego lokalu, jednakże z dniem ogłoszenia upadłości (...) sp. z o.o. we W. roszczenie powoda o nabycie prawa własności przedmiotowej nieruchomości przekształciło się w roszczenie pieniężne (art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1112). Wierzytelność powoda została zgłoszona w postępowaniu upadłościowym i ujęta na 110 miejscu listy wierzytelności. Przy podziale funduszów masy upadłości (...) sp. z o.o. we W. powodowi przypadała do wypłaty kwota 2 569,51 zł. Na marginesie jedynie zasygnalizować należało, że rada wierzycieli zezwoliła na nabycie przez powoda własności przedmiotowego lokalu po spełnieniu świadczeń dodatkowych, na co powód jednak nie wyraził zgody. Należy także podnieść, że gdyby szkody powoda upatrywać w sprzedaży lokalu osobie trzeciej, to w ocenie Sądu roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Przepis art. 442 1 § 1 k.c. ustanawia trzyletni termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, który liczy się od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jak przyznał powód, o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr (...) położonego we W. przy ul. (...) dowiedział się najpóźniej w dniu 13 sierpnia 2007 r. Zdaniem Sądu, trzyletni termin przedawnienia należało więc liczyć od tej daty. Termin ten upływał w dniu 13 sierpnia 2010 r. Skoro więc pozew został wniesiony w dniu 12 marca 2013 r., to nastąpiło to już po upływie terminu przedawnienia. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z jego pism: z dnia 4 października 2004 r., z dnia 19 lipca 2005 r., z dnia 28 września 2005 r., z dnia 19 czerwca 2006 r., z dnia 7 maja 2007 r., z dnia 18 czerwca 2007 r., z dnia 27 września 2007 r., z dnia 11 marca 2008 r. oraz z dnia 1 marca 2010 r., jak również z postanowienia Sądu(...) z 19 marca 2008 r. (sygnatura akt VIII GUo 9/08) wraz z pismem z dnia 18 kwietnia 2008 r. Zdaniem Sądu, wnioskowane dowody nie służyły wykazaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach procesu zawarte w pkt II wyroku zostało oparte na przepisie art. 102 k.p.c. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie – mając na uwadze przede wszystkim przyczyny wytoczenia przez powoda powództwa oraz jego sytuację, w tym również materialną i życiową – zachodziły okoliczności szczególnie uzasadniające odstąpienie od obciążania powoda kosztami procesu poniesionymi przez stronę pozwaną. Orzeczenie o kosztach sądowych zawarte w pkt III wyroku zostało oparte na przepisie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Z racji tego, że powód, który był zwolniony od kosztów sądowych w części, przegrał niniejszy spór, nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd obciążył Skarb Państwa. (...) 1. (...) 2. (...) - (...) - (...) 3. (...) 18 grudnia 2013 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.