jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji , jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem , chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej . Powód w swoim stanowisku które wyraził w pozwie jak i w swoich zeznaniach wskazał co już wyżej podkreślono , iż dochodzone roszczenie wiąże z krzywdzącymi orzeczeniami m.in. w sprawach o obniżenie alimentów toczącymi się przez Sądem Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim. Powód jednak ( co potwierdził w swoich zeznaniach ) nie wnosił do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń w sprawie brak zatem podstawowej przesłanki tzw. przedsądu który umożliwiałby skuteczne dochodzenie przez powoda odszkodowania od Skarbu Państwa. Obecnie obowiązujący art.
w zw. z art. 424 b k.p.c. umożliwia dochodzenie odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem od którego skarga nie przysługuje , bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba, że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych . Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) przepis art.
Kodeksu cywilnego w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ma zastosowanie do orzeczeń, które uprawomocniły się od dnia 17 października 1997 r. Przechodząc do analizy treści w/w przepisów które znajdą zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdzić należy , iż w sprawie III RC 162/07 zapadł wyrok oddalający powództwo o obniżenie alimentów , powód nie zaskarżył tego wyroku a zatem wyrok uprawomocnił się. Podobnie w sprawie III RC 148/08 wydano wyrok oddalający powództwo , spóźnione żądanie uzasadnienia tego wyroku zostało przez Sąd odrzucone postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009r. i uprawomocniło się nie będąc przez powoda zaskarżone. W tej sytuacji powód nie skorzystał z przysługujących mu środków prawnych bowiem nie złożył zażalenia na to postanowienie o odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku . Taka postawa powoda uniemożliwia Sądowi rozważenie zasadności odszkodowania w związku z wydaniem prawomocnego orzeczenia w sprawie III RC 148/08 z uwagi na brak podstawowej przesłanki warunkującej dochodzenie odszkodowania . Sąd bowiem nie ma możliwości badania zgodności z prawem postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzasadnienie w sytuacji gdy powód nie zaskarżył tego postanowienia . Podobnie rzecz ma się jeśli chodzi o sprawę III RC 162/07 gdzie powód w ogóle nie wywiódł apelacji. Z kolei w sprawie III RC 310/09 niekorzystny dla siebie wyrok powód zaskarżył jednakże jego apelacja okazała się nieskuteczna bowiem Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie II Ca 719/09 oddalił apelację powoda . W takiej sytuacji możliwość dochodzenia przez powoda odszkodowania w związku z wadliwie wydanym rozstrzygnięciem w sprawie III RC 310/09 (II Ca 719/09 ) winno być poprzedzone uzyskaniem przez powoda orzeczenia Sądu Najwyższego stwierdzającego niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w trybie art. 424 k.p.c. . Bezspornym jest , ze powód nie dysponuje takim orzeczeniem zatem brak podstaw do jakiegokolwiek odszkodowania w związku ze sprawą III RC 310/09. Jeśli chodzi o pozostałe sprawy tj. III RC 162/07 i III RC 148/08 to powód nie wykorzystał nawet w pełni drogi odwoławczej bowiem nie odwołał się skutecznie od postanowienia z dnia 14 stycznia 2009r. w sprawie III RC 148/08 , także w sprawie III RC 162/07 nie złożył w ogóle apelacji . Już stwierdzenie powyższych okoliczności upoważnia sąd od oddalenia powództwa bez potrzeby badania pozostałych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej . Dodatkowo wskazać należy , iż powód nie wykazał szkody, związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wydaniem wadliwych jego zdaniem orzeczeń. W swoich zeznaniach powód wskazuje , iż na dochodzoną kwotę 150.000 zł składa się także kwota z tytułu zadośćuczynienia za utracone zdrowie bowiem ma problemy z niedożywienia i jest osłabiony również z niedożywienia. Nie wiąże jednak tego rozstroju zdrowia wprost z działaniami Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim . Nawet gdyby tak istotnie przyjąć , to w ocenie Sądu stwierdzić należy , iż powód nie wykazał aby ta szkoda pozostawała w związku przyczynowym z działaniem lub zaniechaniem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim . Nie sposób także dopatrywać się w działaniu Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim bezprawności a tym bardziej winy. Okoliczności te sprawiają , iż brak podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w myśl przepisów art. 23 k.c. w zw. z art. 448 k.c. czy też art. 445 k.c. Zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Zastosowanie tego przepisu winno być ocenione w kontekście całokształtu okoliczności . Okoliczności te powinny być związane z przebiegiem samego procesu jak i mogą być to fakty leżące na zewnątrz procesu zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego ( sytuacji życiowej) strony.. Okoliczności te powinny być ocenione przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego . ( por. postanowienie SN z 14.01.1974r. II CZ 223/73 nie publ.) . Powód istotnie obecnie znajduje się w trudniej sytuacji posiada zaległości alimentacyjne do tego jest chory - jak wynika z przedstawionych zaświadczeń - na wiele różnych chorób , jest zmuszony korzystać z pomocy społecznej . Mając zatem na uwadze chorobę powoda oraz przytoczone wyżej rozważania Sąd uznał ,iż zachodzą „szczególne okoliczności” w rozumieniu art. 102 k.p.c. które usprawiedliwiają odstąpienie od ogólnej zasady odpowiedzialności za wynik sprawy i dlatego też orzekł jak w pkt 2 wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.