Sygn. akt I C 1428/13 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 6 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Oleśnicy w I Wydziale Cywilnym w składzie: Przewodniczący SSR Ewa Przychodzka Protokolant Beata Wolny po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. w Oleśnicy sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W. przeciwko S. K. o zapłatę powództwo oddala. Z. /
- odnotować;
- kal. 21 dni. 6 marca 2014 r. I C 1428/13 UZASADNIENIE Strona powodowa (...)z/s w W.wniosła o wydanie na jej rzecz nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i zasądzenie od pozwanego S. K.kwoty 5.830,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona powodowa podała, że pozwanego łączyła z pierwotnym wierzycielem, tj. (...) S.A. z/s w W., umowa kredytu na zakup dóbr konsumpcyjnych w sklepie (...) we W.. Z tytułu w/w umowy, pozwany powinien uiścić na rzecz pierwotnego wierzyciela kwotę stanowiącą niespłacony kapitał kredytu wraz z odsetkami, czego jednak nie uczynił, a co potwierdzają dodatkowo załączone do sprawy dokumenty. Strona powodowa nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 09.06.2011 r. wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi względem pozwanego i wezwała go do dobrowolnej zapłaty spornej kwoty, która do chwili obecnej nie została przez niego uregulowana. Nakazem zapłaty z dnia 17.10.2012 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym uwzględnił żądanie strony powodowej w całości a następnie postanowieniem z dnia 13.12.2012 r. nadał w/w nakazowi zapłaty klauzule wykonalności. Pozwany S. K. złożył wniosek o przywrócenie mu terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wraz ze sprzeciwem. Postanowieniem z dnia 16.05.2013 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości. Pozwany S. K. w odpowiedzi na pozew z dnia 25.02.2014r. zgłosił zarzut przedawnienia. W toku postępowania dowodowego u s t a l o n o n a s t ę p u j ą c y s t a n f a k t y c z n y: Pozwany S. K.zawarł w dniu 23.04.2002 r. umowę wydania karty kredytowej (...) nr (...), z tytułu której wierzytelność nabyła strona powodowa. Pozwany nie spłacił zaciągniętej pożyczki wynikającej z w/w umowy, która to spłata stała się wymagalna dnia 04.07.2007 r. /dowód: specyfikacja zadłużenia – k. 64; kopia umowy nr (...) – k. 46 – 47; Strona powodowa (...)z/s w W.zawarła z (...) S.A.z/s w W.w dniu 09.06.2011 r. umowę przelewu wierzytelności pieniężnych względem byłych dłużników. /dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 09.06.2011 r. - k. 43-45; Strona powodowa wezwała pozwaną pismem z dnia 04.07.2011 r. do zapłaty kwoty 5109,65 zł „z tytułu zadłużenia wynikającego z umowy zawartej z (...) S.A.” W piśmie tym zawarto informację o umowie cesji wierzytelności z dnia 09.06.2011 r. /dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 04.07.2011 r. – k. 48; Sąd zważył: Pozwany nie kwestionował prawidłowości dokonanej cesji wierzytelności dokonanej pomiędzy (...) S.A. z/s w W. a stroną powodową w dniu 09.06.2011 r., ani faktu zawarcia w dniu 23.04.2002 r. umowy wydania karty kredytowej AURA nr (...). Podniósł natomiast zarzut przedawnienia. Istota przedawnienia polega na tym, że po upływie określonego w ustawie terminu, ten przeciwko któremu kieruje się roszczenie (dłużnik), może uchylić się od jego zaspokojenia (art. 117 kc). W aspekcie procesowym oznacza to, że w razie skutecznego skorzystania przez dłużnika (pozwanego) z zarzutu przedawnienia i uchylenia się od zaspokojenia roszczenia, nie może ono być skutecznie dochodzone w postępowaniu sądowym, co obliguje sąd do oddalenia powództwa. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd w swoim rozstrzygnięciu wziął pod uwagę dowody przedstawione przez stronę powodową i dał im wiarę. Kwestią, która wymagała ustalenia w niniejszej sprawie było ustalenie terminu przedawnienia, jaki będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak wynika z charakteru stosunku prawnego łączącego pierwotnego wierzyciela z pozwanym, zawarta przez nich umowa o wydanie karty kredytowej miała charakter roszczenia związanego z prowadzeniem przez pierwotnego wierzyciela działalności gospodarczej. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 118 kc. Przepis ten stanowi, iż termin przedawnienia roszczeń wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń okresowych oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, roszczenia następcy prawnego wierzyciela przedawniły się w lipcu 2010 r. a pozew w sprawie wydania przeciwko pozwanemu nakazu zapłaty został złożony do Sądu po upływie tego terminu. Istota przedawnienia polega na tym, że po upływie określonego w ustawie terminu, ten przeciwko któremu kieruje się roszczenie (dłużnik), może uchylić się od jego zaspokojenia (art. 117 kc). W aspekcie procesowym oznacza to, że w razie skutecznego skorzystania przez dłużnika (pozwanego) z zarzutu przedawnienia i uchylenia się od zaspokojenia roszczenia, nie może ono być skutecznie dochodzone w postępowaniu sądowym, co obliguje sąd do oddalenia powództwa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.