II AKa 96/14

(2)s. I. o wydanie wyroku łącznego z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II K 217/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. L. kwotę 147,60 złotych, w tym kwotę 27,60 złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE J. K.

(2)złożył wniosek o połączenie kar wymierzonych w wyrokach Sądu Rejonowego w Warszawie o sygn. akt V K 8/05 oraz w wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2004 roku o sygn. akt IV K 285/02. J. K.

(2)został skazany następującymi prawnymi wyrokami:

1. Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 31 marca 1994 r., w sprawie II K 81/93 zmienionym wyrokiem sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 1996 r., sygn. akt. II Akr 322/95 za czyn z art. 236 d.k.k. popełniony 24 grudnia 1992 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 265 §1 d.k.k. w zw. z art. 267 d.k.k. w zw. z art. 10 §2 d.k.k. w zw. z art. 58 k.k. popełniony w okresie od 5 listopada 1991 r. do 21 października 1992 r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
2. Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 1997 r. w sprawie III K 70/96 za czyn z art. 215 §2 d.k.k., popełniony w czerwcu 1995 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od 13.02.1996 r. do 09.07.1996 r.,
3. Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 2 września 1999 r. w sprawie II K 47/97 zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt. II AKa 100/00 za przestępstwo ciągłe z art. 208 d.k.k. i art. 11 §1 d.k.k. w zw. z art. 208 d.k.k. w zb. z art. 203 §2 1 d.k.k., art. 60 §2 d.k.k. i art. 58 d.k.k. w zw. z art. 10 §2 d.k.k. popełniony od 20 czerwca 1992 r. do przełomu sierpnia i września 1992 r. na karę 3 lat pozbawienia wolności, za ciąg przestępstw z art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. i art. 91 §1 k.k. popełnionych w okresie od listopada 1991 do 27 maja 1992 r. na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wymierzono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, wyrokiem łącznym Sądu okręgowego w Olsztynie z dnia 15 lutego 2001 r. sygn. akt. II K 343/00 połączono kary orzeczone w sprawach II K 81/93 Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie (pkt 1.) i II K 47/97 Sądu Okręgowego w Olsztynie (pkt 3.), wymierzając J. K.

(2)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności,

1. Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt. V K 8/05 za czyn z art.. 310 §2 k.k. popełniony w okresie od października 2000 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 zł, za czyn z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 270 §1 k.k. popełniony w okresie od października 2000 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wymierzono karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 5, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieście z dnia 7 marca 2013 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności,
2. Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie VIII K 323/12 za czyn z art. 279 §1 k.k. popełniony 7 marca 2012 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3,
3. Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 14 sierpnia 2012 r. w sprawie II K 918/11 za czyny popełnione 10 czerwca 2011 r. z art. 279 §1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 80 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 10 zł i z art. 217 §1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 5, zaliczając na poczet kary grzywny okres tymczasowego aresztowania od 10 stycznia 2011 r. do 10 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt 217/13: I. na podstawie art. 569 §2 k.p.k., art. 570 k.p.k. oraz art. 85 k.k., art. 86 §1 k.k. połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec J. K.

(2)wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu w sprawie sygn. akt. VIII K 323/12 (pkt 5.) i wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku w sprawie II K 918/11 (pkt 6.) i wymierzył skazanemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 §1 i 2 k.k., art. 70 §1 pkt 1 k.k., art. 73 §1 k.k. i art. 89 §1 k.k. wykonanie wobec skazanego orzeczonej kary łącznej warunkowo zawiesił na okres 5 lat i w okresie próby oddał go pod dozór kuratora, III. na podstawie art. 576 §1 k.p.k. w pozostałej części łączone wyroki pozostawił do odrębnego wykonania, IV. na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie umorzył, V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w przedmiocie wydania wyroku łącznego, VI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. L. kwotę 120 złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu. Apelację od powyższego wyroku wywiodła obrońca skazanego. Obrońca skazanego zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania w pozostałym zakresie na korzyść skazanego J. K.

(2)tj. pkt IV. orzeczenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na uznaniu przez Sąd okręgowy w Olsztynie, wbrew wnioskowi skazanego J. K.

(2), iż kary jednostkowe orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Warszawie w sprawie sygn. akt. V K 8/05 oraz Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt. IV K 285/02 nie podlegają połączeniu w wyroku łącznym. Mając na względzie powyższy zarzut obrońca skazanego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskiem skazanego i objęcie wyrokiem łącznym kar jednostkowych wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 8/05 oraz Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawie IV K 285/

1. Nadto skazany złożył pismo zatytułowane „Apelacja”, w którym wniósł również o połączenie kar orzeczonych w wyrokach Sądu Rejonowego w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 8/05 oraz Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawie IV K 285/
2. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy skazanego jest w sposób oczywisty bezzasadna. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił wszystkie prawomocne wyroki, którymi J. K.

(2)został skazany na kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny. Bezbłędnie też sąd ten uznał, że podlegają łączeniu jedynie kary pozbawienia orzeczone w wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu w sprawie o sygn. akt VIII K 332/12 i w wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku w sprawie o sygn. akt II K 918/11. Brak było przesłanek do połączenia kar wymierzonych w pozostałych wyrokach. Wprawdzie czyny, za które J. K.

(2)został skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 31 marca 1994 roku i wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 2 września 1999 roku, pozostają w realnym zbiegu, do którego ma zastosowanie art. 85 k.k., ale kary wymierzone w tych wyrokach zostały już połączone w wyroku łącznym Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 15 lutego 2001 roku w spawie o sygn. akt II K 343/

1. Trafne jest też stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie można było połączyć kary orzeczonej w wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2004 roku w sprawie o sygn. akt IV K 285/
2. Skazanie z tego wyroku uległo bowiem zatarciu. W wyroku tym wobec J. K.

(2)została orzeczona kara jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący trzy lata. Kara ta nie została zarządzona do wykonania. Zgodnie zaś z art. 76 §1 k.k. skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ulega zatarciu z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Takiemu stwierdzeniu nie przeczy treść art. 108 k.k., albowiem przepis art. 76 §1 k.k. wyłącza jego stosowanie na zasadzie lex specialis (por. np. wyroki SN: z dnia 17 maja 2000 r., V KKN 104/00, Lex nr 50954; z dnia 11 marca 2010 r., IV KK 396/09, Lex nr 843691, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2013 roku, III KK 197/13, Lex nr 1335579). Wydane zatem w innych sprawach prawomocne wyroki orzekające wobec skazanego bezwzględne kary pozbawienia wolności nie mają znaczenia dla zatarcia skazania w tych sprawach. Stąd też skazanie to w ogóle nie mogło być brane pod uwagę przy orzekaniu w przedmiocie wyroku łącznego z powodu uprzedniego zatarcia z mocy prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że wyrok skazujący na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, które wobec upływu okresu próby i dalszych 6 miesięcy uległo zatarciu, nie może być brany pod uwagę przy łączeniu kar w wyroku łącznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. IV KK 164/09, Lex nr 512114, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. V KK 303/09, Lex nr 553740, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2013 r. z dnia 16 lipca 2013 roku, III KK 197/13, Lex nr 1335579). W wyniku zatarcia skazania następuje bowiem stan swoistej fikcji prawnej, która powoduje, że za niebyłe uważa się nie tylko skazanie, ale również samo popełnienie przestępstwa, co powoduje brak warunków określonych w art. 85 k.k. do orzeczenia kary łącznej. Z tych też względów Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 437 §1 k.k. jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu od Skarbu Państwa wynagrodzenia obrońcy z urzędu znajduje podstawę w art. 618 §1 k.p.k. pkt 11 k.p.k. oraz w §14 ust. 5 i §19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.).