I C 1973/12

Sygn. akt I C 1973/12 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 10 maja 2011r skierowanym do Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w. Ł.przeciwko (...) SA z siedzibą w W. powód M. Z. wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda następujących należności: ⚫ kwoty 9.000 zł z tytułu zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, ⚫ kwoty 1.100 zł zsumowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, ⚫ kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto powód wniósł o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku mogące powstać w przyszłości. W uzasadnieniu pozwu powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł, iż w dniu 26 maja 2010r na skrzyżowaniu ulic (...) w Ł. miał wypadek komunikacyjny, którego sprawcą był kierujący samochodem osobowym, posiadający obowiązkowe ubezpieczenie OC u pozwanego. Wskutek wypadku doznał licznych obrażeń ciała. Szkoda została zgłoszona pozwanemu, który dokonał wypłaty kwot 25.000 zł tytułem zadośćuczynienia i 4.312 zł tytułem zwiększonych potrzeb. Kwoty te są jednak niewspółmierne do doznanej przez niego szkody. Powód cały czas przebywa pod stałą opieką poradni ortopedycznej, rehabilitacyjnej i neurologicznej (pozew – k. 2-3). Pozwany (...) SA z siedzibą w S. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany przyznał prowadzenie postępowania likwidacyjnego w sprawie. Podniósł jednak brak współpracy powoda przy wyjaśnianiu okoliczności sprawy, w szczególności rozmiaru szkody. Podniósł również, iż w przypadku zderzenia dwóch pojazdów odpowiedzialność kształtuje się na zasadzie winy, a pozwany zwracał się zarówno do powoda jak i organów ścigania o nadesłanie dokumentacji potwierdzającej winę kierowcy ubezpieczonego u pozwanego. Pozwany wskazał na przyczynienie powoda w wysokości 50% (odpowiedź na pozew – k. 15-17). W piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2012 roku powód rozszerzył żądanie pozwu i wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz: ⚫ kwoty 87.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę z ustawowymi odsetkami od: - kwoty 9.000 zł od dnia doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty, - kwoty 78.000 zł od dnia doręczenia pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty, ⚫ kwoty 1.958 zł zsumowanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb z ustawowymi odsetkami od: - kwoty 1.100 zł od dnia doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty, - kwoty 858 zł od dnia doręczenia pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty (pismo procesowe powoda – k. 157-158). W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2012 roku pozwany wniósł oddalenie rozszerzonego powództwa (pismo procesowe pozwanego – k. 160-161). Postanowieniem z dnia 19 listopada 2012r Sąd Rejonowy d. Ł. Ś. w. Ł.stwierdził swoją niewłaściwość i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Łodzi (postanowienie – k. 159). Ostatecznie M. Z. podtrzymał żądanie w zakresie zapłaty zadośćuczynienia i zsumowanej renty jak w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2012r, precyzując je w zakresie renty i wskazując, że jest to renta skapitalizowana za okres od wypadku do wyrokowania (stanowisko procesowe powoda- k. 258). Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (stanowisko procesowe pozwanego – k. 258). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26 maja 2010r M. Z. jechał motocyklem marki H. ulicą (...) w Ł.. Powód miał na głowie kask ochronny. Powód dojechał do świateł na skrzyżowaniu z ulicą (...), następnie po zapaleniu się zielonego światła skręcił w ulicę (...). Powód jechał prosto tą ulicą, jechał środkiem swojego pasa ruchu. Kiedy zbliżał się do skrzyżowania z ulicą (...), zobaczył jadący z naprzeciwka samochód. (zeznania powoda – k. 176-177, 256-258) Był to samochód marki P. nr rej. (...) kierowany przez Ł. G.. Przy skrzyżowaniu ulicy (...) z Wapienną nie ma sygnalizacji świetlnej. Jadący prosto ulicą (...) powód miał pierwszeństwo przejazdu przez pojazdami jadącymi z naprzeciwka i ewentualnie skręcającymi w lewo w ulicę (...). Powód poruszał się wówczas z prędkością około 66 km/h, przy czym nie jest to szacunek pewny, z uwagi na brak pomiarów na miejscu zdarzenia. Kierujący samochodem osobowym P. nie przepuścił powoda jadącego prosto, lecz skręcił przed nim w lewo w ulicę (...). Powód uderzył w przednią część nadwozia samochodu P. pod kątem około 30 stopni, a po odbiciu pod kątem około 45 stopni przemieścił się na odległość 7 metrów. Do uderzenia doszło na pasie ruchu motocykla. Powód został wyrzucony w powietrze i po przebyciu w powietrzu nieznanej odległości upadł na ziemię. (opinia biegłego ds. ruchu drogowego J. Ż. – k. 193-201, ustna opinia uzupełniająca – k. 220-221) M. Z. stracił przytomność, ocknął się, kiedy leżał na trawie. Z miejsca zdarzenia powód został przewieziony do szpitala im. WAM w Ł.. Tam wykonano mu badania TK, USG i RTG i rozpoznano: stłuczenie płuc, odmę opłucnową prawostronną, złamania prawych żeber od VII do IX, złamanie prawej łopatki, złamania wyrostków poprzecznych kręgów (...)-8, złamanie kompresyjne kręgu (...), złamanie lewej kości strzałkowej, złamanie lewej kości promieniowej. Powód przyjęty został do Oddziału (...) Ogólnej, gdzie przebywał do dnia 2 czerwca 2010r. W dniu przyjęcia wykonano u niego drenaż prawej jamy opłucnowej, na lewą nogę założono unieruchomienie gipsowe, złamanie kręgu (...) zaopatrzono gorsetem ortopedycznym. Powoda kilkakrotnie konsultowano neurochirurgicznie i ortopedycznie oraz kardiologicznie. Po uzyskaniu rozprężenia płuca po około 7 dniach drenaż usunięto. Następnie powód w dniach 2-7 czerwca 2010r przebywał w Oddziale (...) Ręki tego samego szpitala, gdzie rozpoznano u niego złamanie dalszej nasady lewego przedramienia ze zwichnięciem stawu nadgarstkowego, złamanie lewej kości strzałkowej, złamania prawych żeber z odmą jamy opłucnowej, złamanie kompresyjne trzonu kręgu L

1. W dniu 2 czerwca 2010r wykonano u powoda otwarte nastawienie złamania lewej kości promieniowej i zespolenie metalową płytką i wkrętami. Następnie chorą rękę unieruchomiono w szynie gipsowej. Stosowano wobec powoda również leczenie farmakologiczne. W dniu 7 czerwca 2010r M. Z. został wypisany do domu z zaleceniem zmiany opatrunków aż do czasu usunięcia szwów w Poradni Chirurgicznej. Unieruchomienie gipsowe oraz unieruchomienie płytką miało pozostawać przez 6 tygodni. Powodowi przepisano również leki. (zeznania powoda – k. 176-177, 256-258, dokumentacja lekarska – k. 5-6, 8, 89-90) Powód został przewieziony do domu. W domu przez okres około 3 miesięcy cały czas leżał. Potrzeby fizjologiczne załatwiał do basenu, był karmiony, myty. Te czynności pielęgnacyjne wykonywały matka i żona powoda. W trakcie tych trzech miesięcy w domu powód rozpoczął proces pionizacji. Następnie zaczął korzystać z wózka inwalidzkiego, którym poruszał się po mieszkaniu. Kiedy operowana ręka była już w dobrym stanie, powód zaczął korzystać z kul łokciowych. Przy pomocy innych osób zaczął wychodzić na dwór. Przy chodzeniu wymagał pomocy, ponieważ miał problem z prawym kolanem. Prawa noga sprawiała wrażenie niepewnej. Powód odczuwał znaczne dolegliwości bólowe, wobec czego cały czas zażywał leki przeciwbólowe. Przez okres pierwszych 6 miesięcy po wypadku na leki przeciwbólowe wydawał około 100 zł miesięcznie. M. Z. pozostawał również pod stałą kontrolą lekarską. Wobec problemów z prawym kolanem zgłosił się do lekarza ortopedy. W badaniu (...) wykonanym w dniu 7 października 2010r stwierdzono częściowe uszkodzenie więzadła (...) bez przerwania ciągłości. Powód zaczął nosić stabilizator prawego stanu kolanowego. W dniach od 3 stycznia 2011r do 4 lutego 2011r przebywał w Oddziale Rehabilitacyjnym (...) Szpitala (...) im. WAM w Ł.. Zastosowano u niego leczenie usprawniające: kinezoterapeutyczne, fizykalne, farmakologiczne oraz ćwiczenia. Został wypisany do domu z zaleceniem dalszego leczenia w (...) oraz okresowej kontroli w (...). W dniu 28 lutego 2011r powód ponownie został przyjęty do Kliniki (...) im. WAM w Ł., gdzie przebywał do dnia 2 marca 2011r. Usunięto mu wówczas zespolenie – płytkę (...) z lewej ręki wobec stwierdzenia zrostu kostnego. Powód kontynuował leczenie usprawniające lewej ręki, lewej nogi oraz prawego kolana. Korzystał z rehabilitacji zarówno w ramach NFZ jak i prywatnie. Przy czym prywatnie korzystał głównie z masaży z powodu utrzymującego się bólu kręgosłupa lędźwiowego i piersiowego. Koszt jednego masażu wynosił około 40 zł. Powód cały czas zażywał znaczne ilości leków przeciwbólowych. Powód poddał się operacji kolana i po tym zabiegu sprawność prawej nogi uległa poprawie. M. Z. korzystał z prywatnych konsultacji lekarskich u neurochirurga, ortopedy oraz chirurga ręki. W sumie u lekarzy tych trzech specjalności był około 20 razy. Koszt jednej wizyty kształtował się na poziomie 100-130 zł. Powód korzysta również – w ramach świadczeń z ubezpieczenia społecznego – z porad psychologa i psychiatry. Po wypadku miał problemy ze snem, odczuwał lęk, pociły mu się ręce. Do psychiatry powód chodzi raz na dwa miesiące. Zażywa leki uspokajające przepisywane przez psychiatrę, których koszt wynosi około 40 zł. Z kolei psycholog uczy go radzenia sobie ze stresem. M. Z. do dnia dzisiejszego odczuwa dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa, nadgarstka oraz nogi, choć są one mniejsze niż poprzednio. Największe dolegliwości bólowe ma ze strony kręgosłupa. Ma problemy z oddawaniem moczu oraz ze skórą, która zrobiła się bardzo sucha. Z uwagi na przyjmowanie dużych ilości leków przeciwbólowych powód zaczął odczuwać znaczne dolegliwości ze strony żołądka. Stara się wobec tego ograniczać przyjmowanie leków przeciwbólowych. Ma również problemy seksualne, przez wiele miesięcy po wypadku miał problem z nasieniem. Powód nie może nosić ciężkich rzeczy, nie może też długo stać, gdyż boli go kręgosłup. (zeznania powoda – k. 176-177, 256-258, dokumentacja medyczna – k. 7, 9-10) W dacie wypadku M. Z. pracował zawodowo w firmie w Ł. jako koordynator do spraw magazynu. Po wypadku przebywał na zwolnieniu lekarskim. ZUS przyznał mu świadczenie rehabilitacyjne: w okresie od 27.11.210r do 24.02.2011r w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 25.02.2011r do 24.07.2011r w wysokości 75 % podstawy wymiaru. Potem powód okres około pół roku przebywał na rencie. Następnie wrócił do pracy, ale na inne stanowisko. Od stycznia 2014r znowu przebywa na zwolnieniu lekarskim. W dniu 4 kwietnia 2013 roku Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. zaliczył M. Z. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym. Orzeczenie wydano do 30 maja 2016 roku. (zeznania powoda – k. 176-177, 256-258, decyzje ZUS o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego – k. 248, 249, informacja o rencie – k. 247, orzeczenie o niepełnosprawności – k. 246) Wypadek w dniu 26 maja 2010r spowodowany został przez Ł. G. kierującego samochodem marki P. nr rej. (...), który prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego d. Ł. Ś. w. Ł.z dnia 27 marca 2012r uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w związku z art. 178 § 1 k.k. polegającego na umyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (0,94 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem marki P. nr rej. (...) i wykonując manewr skrętu w lewo z ulicy (...) w ulicę (...) nie ustąpił pierwszeństwa, i zderzył się z jadącym z naprzeciwka motocyklem marki H. (...) nr rej. (...) kierowanym przez M. Z., czym nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w następstwie którego M. Z. doznał licznych obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia i naruszeniem czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. (wyrok SR z akt sprawy VI K 287/12 – k. 164) Przekroczenie dozwolonej prędkości przez powoda nie miało wpływu na zaistnienie wypadku. Przed skrętem w lewo kierujący samochodem osobowym zatrzymał się i kiedy ruszył, i zaczął skręcać, powód miał na reakcję i podjęcie jakiegokolwiek manewru obronnego czas około 0,9 sekundy. Przeciętny czas reakcji psychofizycznej kierującego na zagrożenie – dla ponad 90 % badanej populacji kierowców – wynosi 0,98 s. Kierujący motocyklem nie miał więc możliwości uniknięcia wypadku bez względu na prędkość, z jaką się poruszał. (opinia biegłego ds. ruchu drogowego J. Ż. – k. 193-201) Posiadacz samochodu marki P. nr rej. (...) wdacie wypadku miał obowiązkowe ubezpieczenie OC u pozwanego ubezpieczyciela (niesporne). W związku z wypadkiem w dniu 26 maja 2010r powód reprezentowany przez adwokata A. K. pismem z dnia 5 lipca 2010r zwrócił się do (...) SA w S. o zapłatę na swoją rzecz następujących należności: ⚫ kwoty 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, ⚫ kwoty 20.000 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby. Ubezpieczyciel wszczął procedurę likwidacji szkody doznanej przez powoda, pismem z dnia 19 lipca 2010r potwierdził zgłoszenie szkody i wezwał pełnomocnika poszkodowanego do złożenia informacji, czy leczenie zostało zakończone. Pełnomocnik powoda pismem z dnia 2.08.2010r poinformował ubezpieczyciela, że nie jest możliwe określenie przybliżonego terminu zakończenia leczenia, jednakże z uwagi na rozmiar obrażeń jest prawdopodobne, że poszkodowany będzie odczuwał skutki wypadku do końca życia. W piśmie z dnia 25 października 2010r ubezpieczyciel przyznał powodowi niesporną kwotę zadośćuczynienia 5.000 zł i ponownie wezwał go do złożenia pełnej dokumentacji z leczenia. Kwota ta została przekazana powodowi. W kolejnym piśmie z dnia 13.12.2010r ubezpieczyciel kolejny raz zwrócił się do pełnomocnika poszkodowanego o nadesłanie dokumentacji z leczenia, od czego uzależniał zajęcie ostatecznego stanowiska w sprawie zgłoszonych żądań. Ostatecznie w prowadzonym postępowaniu likwidacyjnym w kwietniu 2011roku ubezpieczyciel ustalił uszczerbek na zdrowiu powoda na poziomie 38%. Przyznał mu w związku z tym zadośćuczynienie w kwocie 25.000 zł oraz zwrot kosztów opieki za 3 miesiące w kwocie 4.312 zł (77 dni x 8 godz./dzień x 7 zł). Łącznie ubezpieczyciel uznał roszczenia powoda do kwoty 29.312 zł. Do wypłaty skierowano kwotę 24.312 zł po potrąceniu wypłaconej wcześniej kwoty 5.000 zł. (pismo z dn. 5.07.2010r – k. 85, pełnomocnictwo – k. 86, pismo pozwanego – k. 83, pismo pełnomocnika – k. 77, pisma pozwanego – k. 59, 53, polecenie wypłaty – k. 56, weryfikacja orzecznicza – k. 42-43, pismo pozwanego – k. 41, polecenie wypłaty – k. 39) W stowarzyszeniu (...) obowiązywała od lipca 2009 roku stawka opłaty za czynności opiekuńcze w dni powszednie w wysokości 9,50 zł za godzinę. (informacja – k. 154) Na skutek wypadku w dniu 26 maja 2010r M. Z. doznał wielonarządowych i wielomiejscowych obrażeń w postaci stłuczenia płuc, odmy opłucnowej prawostronnej, złamania prawych żeber od VII do IX, złamania dolnego kąta prawej łopatki, złamania wyrostków poprzecznych kręgów (...)-8, złamanie kompresyjne kręgu (...), złamania trzonu lewej kości strzałkowej, złamania dalszej nasady lewej kości promieniowej, uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego ( (...)) prawego kolana. (opinia biegłego ortopedy dr. A. W. – k. 107-110) W przypadku urazu w postaci stłuczenia płuc, przebiegał on bez niewydolności oddechowej. Odma opłucna leczona była z dobrym wynikiem. Trzy złamane żebra wygoiły się prawidłowo, bez zniekształcenia klatki piersiowej. W dalszym przebiegu leczenia po wypadku powód nie leczył się ani torakochirurgicznie, ani pulmonologicznie. Z punktu widzenia torakochirurgicznego M. Z. doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w następstwie uszkodzenia tkanki płucnej, bez niewydolności oddechowej, pod postacią stłuczenia płuc i prawostronnej odmy opłucnowej. U powoda utrzymują się przewlekłe zmiany miąższu płucnego. Długotrwały uszczerbek na zdrowiu powoda wynosi 10%. (opinia biegłego torakochirurga prof. M. G. – k. 141-142, dokumentacja medyczna – k. 143-144) W zakresie narządów ruchu po zastosowanym leczeniu operacyjnym, zachowawczym i usprawniającym pozostają dobrze wygojone blizny, wielomiejscowy zespół bólowy i poczucie pogorszenia sprawności. W przypadku złamania trzonu lewej kości strzałkowej jest utrwalony brak zrostu tego złamania, który ma cechy hiperwaskularnego stawu rzekomego. Uszczerbek na zdrowiu powoda w zakresie narządów ruchu ma charakter stały i wynosi łącznie 22%. Zakres cierpień fizycznych i psychicznych powoda w związku z doznanymi w wypadku obrażeniami narządów ruchu określić należy jako duży. Związane jest to z doznawanym bólem, trzema pobytami w szpitalu, trzema operacjami, pozostawaniem przez 6 tygodni w dwóch ciężkich i niewygodnych unieruchomieniach gipsowych, długotrwałym pozostawaniem w łóżku, korzystaniem z wózka inwalidzkiego, pozostawaniem w gorsecie i kołnierzu ortopedycznym przez okres kilku miesięcy, zabiegami i ćwiczeniami usprawniającymi oraz ograniczeniami w sprawności. Z uwagi na doznane obrażenia narządów ruchu oraz unieruchomienie powód przez pierwsze 2 miesiące po wypadku potrzebował szerokiej pomocy innych osób w wymiarze około 6 godzin dziennie. Obejmowało to wszystkie czynności związane z obsługą dorosłego człowieka pozostającego w sposób prawie nieprzerwany w łóżku. Przez kolejne 3 miesiące powód wymagał częściowej pomocy. Był to okres jego pionizacji i powrotu do samodzielnego poruszania się. Sprawność lewej ręki była wtedy jeszcze ograniczona. Powód wymagał wówczas pomocy czy wręcz wyręczania w czynnościach związanych z większym wysiłkiem wymagających użycia lewej ręki czy obu rąk, w czynnościach związanych z długotrwałym staniem, chodzeniem, przenoszeniem przedmiotów. W tym okresie czasu powodowi potrzebna była pomoc w wymiarze około 3 godzin dziennie. Przez kolejny jeden miesiąc powód potrzebował okresowej pomocy osób trzecich w wymiarze około 1 godziny dziennie, a dotyczyło to czynności wymagających dużego wysiłku, przenoszenia ciężkich przedmiotów, schylania się, wchodzenia z ciężarem na podwyższenie. Obecnie z uwagi na doznane w wypadku urazy narządów ruchu M. Z. nie wymaga pomocy innych osób. Rokowania powoda na przyszłość są raczej dobre. Powód może jeszcze odzyskać poczucie większej sprawności lewej ręki, ale tylko na skutek dalszej adaptacji do pozostających stałych zmian. Prawdopodobne jest wykonanie operacji plastyki stawu rzekomego powstałego po złamaniu trzonu lewej kości strzałkowej. Nie można wykluczyć powstania w przyszłości objawów większej niestabilności prawego stawu kolanowego i wskazań do wykonania plastyki więzadła (...). Jest także pewne – choć trudne do dokładnego określenia – prawdopodobieństwo powstania u powoda w przyszłości zmian zwyrodnieniowych lewego stawu nadgarstkowego, prawego stawu kolanowego oraz okolicy przebytych złamań kręgosłupa lędźwiowego. Może to skutkować zwiększeniem wielomiejscowego zespołu bólowego. Z tych względów konieczne będzie kontynuowanie leczenia usprawniającego w postaci kolejnych cykli zabiegów z zakresu fizykoterapii. (opinia biegłego ortopedy dr. A. W. – k. 107-110) Powód miał już wyznaczony termin operacji lewej kości strzałkowej, jednakże z uwagi na infekcję operacja ta została przełożona. Prawdopodobnie operację tę będzie miał za kilka miesięcy. (zeznania powoda – k. 256-258) W zakresie szkód o charakterze neurologicznym M. Z. doznał: - długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z powodu objawów cerebrastenii pourazowej – 6%, - długotrwałego uszczerbku z powodu zespołu bólowego korzeniowego piersiowego – 8%, - długotrwałego uszczerbku z powodu zespołu bólowego korzeniowego lędźwiowo-krzyżowego – 10%. Łącznie z powodów neurologicznych uszczerbek na zdrowiu powoda wyniósł 24%. Zakres cierpień fizycznych powoda, poza tymi dotyczącymi narządów ruchu ocenionymi przez ortopedę, dotyczył dolegliwości bólowych w odcinku piersiowym i lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Zakres cierpień psychicznych dotyczył objawów nerwicowych pourazowych, ograniczenia sprawności do dnia dzisiejszego oraz zaburzeń seksualnych i urologicznych, które też są znacznego stopnia. Z neurologicznego punktu widzenia rokowania powoda na przyszłość są niepewne. Objawy nerwicowe powinny ulec zmniejszeniu, ale zespoły bólowe korzeniowo piersiowe i lędźwiowo-krzyżowe będą występowały nadal z uwagi na szybsze tworzenie się zmian zwyrodnieniowych. U powoda występują również zaburzenia mikcji i zaburzenia seksualne. (opinia biegłego neurologa M. N. – k. 119-124) Zaistniałe u powoda złamania kości są bez wątpienia skutkiem wypadku z dnia 26 maja 2010r. Z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że złamania te nastąpiłyby także przy zachowaniu przez motocyklistę dozwolonej prędkości, ponieważ zarówno ustalona przez biegłego prędkość poruszania się motocyklisty (60 km/h) jak i dopuszczalna w miejscu wypadku prędkość (50 km/h) znacznie przekraczają minimalną prędkość, przy której obserwuje się już złamania kości. Również naderwanie przedniego więzadła krzyżowego stawu kolanowego prawego powstało prawdopodobnie w momencie samego zderzenia pojazdów. Obrażenie takie powodowane jest przez wygięcie kolana do tyłu, oddziaływał tu więc kierunek, a nie wielkość siły. Dlatego zmniejszenie prędkości zderzeniowej o około 16 km/h nie sprawiało przy tym mechanizmie jakiejkolwiek istotnej różnicy. Pozostałych obrażeń powód doznał upadając na trawnik. Z ich rozmieszczenia wynika, że najpierw spadł na głowę i doszło wówczas do wzdłużnego zgniatania kręgosłupa z kompresyjnym złamaniem trzonu IV kręgu piersiowego, a następnie przekoziołkował i upadając na podłoże prawą stroną pleców złamał łopatkę i kilka żeber oraz doszło do masywnego stłuczenia płuc. Złamania wyrostków kręgów również mogły powstać podczas uderzenia plecami o ziemię, choć raczej większość z nich powstała przy zgięciach kręgosłupa do tyłu i w prawo podczas koziołkowania. Siły, które się wywiązały w poszczególnych stadiach tego upadku, wynikały głównie z wysokości, na jaką powód został wyrzucony z siodełka. Wysokość ta zależy zaś przede wszystkim od wysokości samego motocykla, jego proporcji i położenia środka ciężkości oraz w pewnej mierze od geometrii zderzenia – kątów pomiędzy pojazdami i wysokości punktu zderzenia nad powierzchnią drogi. Prędkość pozioma ma tutaj niewielkie znaczenie, decyduje ona natomiast o odległości, na jaką wyrzucony zostanie motocyklista. Tak więc na tę grupę obrażeń obniżenie prędkości motocykla nie miałoby większego wpływu, co najwyżej zmniejszałoby rozległość stłuczenia płuc czy liczbę złamań kości w obrębie klatki piersiowej. Przy czym wniosek taki jest słuszny przy założeniu, że powód upadłby na trawę. Gdyby jednak powód jechał wolniej, spadłby bliżej. Na drodze upadku powoda był zaś betonowy krawężnik. Gdyby powód uderzył w ten krawężnik, obrażenia mogłyby być dużo cięższe, mimo posiadania kasku. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, aby zastosowanie się przez powoda do obowiązującego w miejscu wypadku ograniczenia prędkości mogło w realnym stopniu zmniejszyć zakres doznanych przez niego obrażeń. (opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej dr. J. D. – k. 231-233) M. Z. nadal co jakiś czas korzysta prywatnie z masaży. Poza tym cały okresowo przechodzi leczenie usprawniające nogi w ramach NFZ. Powód nie może wykonywać w domu czynności wymagających schylania się, czy dźwigania cięższych rzeczy, nie może też długo stać. Powód pobiera zasiłek chorobowy w kwocie około 2.500 zł. Obawia się, że zostanie zwolniony przez pracodawcę z uwagi na pozostawaniu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Sprawca wypadku zobowiązany został do uiszczenia na rzecz powoda pewnej kwoty pieniężnej, jednakże nie zapłacił tej kwoty. Powód po wypadku otrzymał świadczenia w ramach ubezpieczenia grupowego u pracodawcy – około 7.000 zł oraz kwotę 600 zł z ubezpieczenia NW. (zeznania powoda – k. 256-258) Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego sąd uznał za wiarygodne dowody z powołanych wyżej dokumentów urzędowych i prywatnych zgromadzonych w niniejszej sprawie. Żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności i treści merytorycznej tych dokumentów, w szczególności dokumentacji medycznej obrazującej przebieg leczenia powoda. Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda. W istocie zeznania te nie były kwestionowane przez pozwanego. Podkreślić należy, iż zeznania te w zakresie odnoszącym się do prowadzonego leczenia powoda i ponoszonych w związku z tym kosztów znalazły oparcie w załączonej do sprawy dokumentacji lekarskiej obrazującej przebieg leczenia. Sąd uznał za wiarygodne opinie biegłych lekarzy, którzy oceniali uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda. Opinie te wykonane zostały zgodnie z zakreślonymi przez sąd tezami dowodowymi. Są wyczerpujące, jasne i logiczne. Co do tych opinii podkreślić należy, że żadna ze stron nie kwestionowała wniosków opinii lekarskich biegłych: ortopedy A. W. (k. 107-110), neurologa M. N. (k. 119-124), torakochirurga M. G. (k. 141-143) oraz biegłego z zakresu medycyny sądowej J. D. (k. 231-233). Wobec niewskazania przez strony na błędy w rozumowaniu powołanych wyżej biegłych lekarzy czy brak logicznych powiązań pomiędzy wnioskami opinii sąd uznał je za w pełni wiarygodny materiał dowodowy. Za wiarygodną uznać należało również opinię biegłego ds. ruchu drogowego J. Ż. (k. 193-201, 220-221), której wniosków również żadna ze stron nie podważyła. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odpowiedzialność (...) SA z siedzibą w S. za szkodę doznaną przez M. Z. wskutek wypadku komunikacyjnego w dniu 26 maja 2010r nie budzi wątpliwości. Pozwany przyznał swoją odpowiedzialność prowadząc postępowanie likwidacyjne w związku ze zgłoszeniem szkody przez powoda i wypłacając mu ustalone przez siebie świadczenia. Podstawą odpowiedzialności pozwanego jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawarta z posiadaczem samochodu marki P. nr rej. (...), którego kierowca (syn posiadacza pojazdu) spowodował wypadek oraz przepis art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz umowa została zawarta (ubezpieczony). Celem umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest z jednej strony udzielenie ochrony ubezpieczeniowej odpowiedzial­nemu za szkodę poprzez przejęcie przez ubezpieczyciela ciężaru negatywnych konsekwencji majątkowych wyrządzonej szkody, spoczywających bezpośrednio na jej sprawcy i będących skutkiem ponoszenia przezeń odpowiedzialności cywilnej za tę szkodę, oraz – z drugiej strony – wzmocnienie ochrony interesów osoby trzeciej, poszkodowanej w wyniku kolizji (uchwała SN z
3. 2004 r., III CZP 99/04, L.). W przypadku zderzenia dwóch mechanicznych środków komunikacji – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie – odpowiedzialność samoistnego posiadacza mechanicznego środka komunikacji (samochodu) jest odpowiedzialnością opartą na zasadzie winy (art. 436 § 2 k.c. w związku z art. 435 § 1 k.c.), a zatem również odpowiedzialność ubezpieczyciela oparta jest na tej zasadzie. Wina kierującego samochodem marki P. za spowodowanie wypadku w dniu 26 maja 2010r nie budzi wątpliwości, jako że stwierdzona została prawomocnym wyrokiem karnym, który zgodnie z art. 11 k.c. ma charakter wiążący dla sądu w sprawie cywilnej. Strona pozwana podnosiła zarzut przyczynienia się powoda w 50% do powstania szkody. Podkreślić należy, iż nie może być mowy o przyczynieniu się powoda do zaistnienia wypadku komunikacyjnego. Wprawdzie powód przekroczył dozwoloną w miejscy wypadku prędkość, jednakże – jak wynika to z opinii biegłego ds. ruchu drogowego – nie miało to żadnego wpływu na zaistnienie tego wypadku. Zważywszy na zachowanie kierującego samochodem osobowym – podjęty przez niego manewr i przejechaną drogę – do wypadku i tak by doszło niezależnie od tego, czy powód jechałby z dozwoloną prędkością, czy też z jej przekroczeniem. Czas, jaki powód miał na reakcję na zaistniałą sytuację drogową (0,9s), był bowiem mniejszy niż przeciętny czas reakcji psychofizycznej kierującego na zagrożenie dla ponad 90 % badanej populacji kierowców (0.98s). Podkreślić również należy, iż to kierujący samochodem osobowym uznany został prawomocnym wyrokiem karnym za winnego spowodowania wypadku komunikacyjnego i równocześnie za winnego umyślnego naruszenia zasad ruchu drogowego poprzez kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Rozważając kwestię ewentualnego przyczynienia się M. Z. do rozmiaru szkody (powstałych obrażeń) w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości w miejscu zdarzenia sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej dr. J. D.