OWU ubezpieczenia minicasco, polegające na błędnej interpretacji postanowień łączącej strony umowy oraz Ogólnych warunków zawartej umowy skutkujący przyjęciem, że powódce przysługiwał na podstawie zawartej umowy minicasco zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego i taki koszt jest objęty ochroną ubezpieczeniową, a co za tym idzie, że pozwany zobowiązany jest do zwrotu powódce tych kosztów, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 811 § 1 k.c. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że na podstawie umowy dobrowolnego ubezpieczenia minicasco, powódce przysługuje odszkodowanie wyliczone zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, a nie zgodnie z warunkami zawartej umowy, w szczególności, że powódce przysługuje odszkodowanie z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego przez okres 9 miesięcy na podstawie umowy przedłożonej w dniu 20 stycznia 2014r. przed zamknięciem rozprawy, - sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że powódce należy się zwrot kosztów za wynajem pojazdu zastępczego w ramach zawartej z pozwanym umowy ubezpieczenia Minicasco, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy (polisa oraz ogólne warunki umowy minicasco) nie dawały podstaw do przyjęcia takiej tezy za udowodnioną. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I i oddalenie powództwa co do kwoty 4 500 zł oraz zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II poprzez stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu i zasadzenie od powódki na jego rzecz kosztów za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych. Pozwany sformułował również wniosek ewentualny o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu za obie instancje. Motywując wniesiony środek odwoławczy pozwany wskazał, iż Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie przyjął, że w sytuacji gdy strony łączyła umowa dobrowolnego ubezpieczenia minicasco powódce przysługiwało odszkodowanie z tytułu wynajmu pojazdu przez okres 9 miesięcy. Przedmiotową umowę powódka zawarła ze swoim bratem, czynsz miesięczny za wynajem został ustalony na kwotę 500 zł miesięcznie (500 zł x 9 = 4500 zł). Kontynuując apelujący podkreślił, iż powyższą umowę powódka przedłożyła dopiero w dniu 20 stycznia 2014 r., tuż przed zamknięciem rozprawy. Pozwany podniósł, że w przedmiotowej sprawie brat powódki zeznawał w charakterze świadka i nie wspominał, że wynajmuje siostrze pojazd na podstawie umowy najmu i otrzymuje za to miesięcznie kwotę 500 zł. Tak więc zdaniem pozwanego przedłożona przez powódkę umowa najmu została sporządzona tylko na potrzeby tego postępowania, gdyż jak podała powódka nie została ona zarejestrowana w organie podatkowym. Według apelującego zasądzone przez Sąd odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 4 500 zł stanowi naruszenie art. 805 § 1 k.c. oraz art. 361 k.c. w związku z art. 65 k.c. oraz w związku z § 17, §
Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Minicasco (przedłożonych przez powódkę do akt sprawy). Ogólne warunki ubezpieczenia minicasco zawartego przez powódkę z pozwanym nie przewidują odszkodowania z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego, powódka nie rozszerzyła zakresu tego ubezpieczenia o taki wypadek ubezpieczeniowy. Tak więc pozwany nie ponosi odpowiedzialności za taki „wypadek ubezpieczeniowy” (najem pojazdu) w ramach tego ubezpieczenia i tej konkretnej umowy. Na podstawie zawartego ubezpieczenia powódce przysługiwało tylko odszkodowanie za naprawę uszkodzonego pojazdu. Prawo do samochodu zastępczego zależy przede wszystkim od tego czy chce się z niego skorzystać w ramach umowy OC sprawcy kolizji lub wypadku, czy polisy autocasco. Poszkodowany ma prawo do pojazdu zastępczego z OC kierowcy, który spowodował kolizję lub wypadek, jednak przed wynajęciem samochodu należy złożyć w firmie ubezpieczeniowej oświadczenie, że się chce z takiego samochodu korzystać. W przypadku, gdy poszkodowany chce korzystać z samochodu zastępczego w ramach ubezpieczenia AC, zależy to od tego czy zostało to w umowie zagwarantowane, a jeżeli tak, to w jakich przypadkach i na jaki czasokres. W Ogólnych Warunkach Umów zazwyczaj jest wpisywana nota dotycząca rodzaju pojazdu zastępczego oraz wskazane są szczegółowe warunki od których zależy możliwość wynajęcia takiego samochodu. Umowa łącząca powódkę z pozwanym umowa AC, na podstawie której powódka dochodziła odszkodowania, nie przewidywała w ogóle możliwości skorzystania przez powódkę z pojazdu zastępczego w przypadku uszkodzenia ubezpieczonego pojazdu. Tak więc powództwo w tym zakresie jest nieuzasadnione i powinno zostać zdaniem pozwanego oddalone. Nadto apelujący zarzucił, że wydatki dokonane przez powódkę na najem pojazdu zastępczego przez okres 9 miesięcy w żadnym wypadku nie można uznać za wydatki celowe i ekonomicznie uzasadnione w czasie naprawy uszkodzonego pojazdu. Nawet gdyby powódka dochodziła odszkodowania z ubezpieczenia OC takie wydatki nie mogłyby zostać uwzględnione, gdyż przekraczałyby czas celowej i ekonomicznie uzasadnionej naprawy pojazdu, tym bardziej, że uszkodzenia pojazdu nie były duże i nie wymagały skomplikowanego procesu naprawy. Wskazane powyżej okoliczności faktyczne oraz dość oczywiste wnioski, jakie można wysnuć z całokształtu zebranych w sprawie dowodów w ocenie apelującego powodują, że brak jest podstaw do przyjęcia jego odpowiedzialności i wypłaty odszkodowania za wynajem pojazdu zastępczego. Powódka A. P. w odpowiedzi na powyższą apelację wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie pod pozwanego na jej rzecz zwrot kosztów postepowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarzuty w niej zawarte nie były zasadne. Sąd Rejonowy wprawdzie nie odniósł się praktycznie w ogóle w swych rozważaniach prawnych do zasadności korzystania przez powódkę z samochodu zastępczego, jednak Sąd Okręgowy uznał, że także i w tym zakresie zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Roszczenie powódki w zakresie w jakim domagała się zwrotu kosztów wynajęcia samochodu zastępczego należy oceniać z punktu nienależytego wykonania umowy na podstawie art. 471 k.c. nie zaś w świetle przesłanej odpowiedzialności gwarancyjnej opartej na konstrukcji normalnego związku normatywnego. Zważyć należy, że zawierając umowę typu autocasco ubezpieczyciel nie gwarantował naprawienia szkody, która została wyrządzona przez zdarzenie od niego niezależne ale występował jako sprawca szkody. Nieterminowe spełnienie świadczenia (a rozpatrywanej sprawie odmowę wypłaty świadczenia) należy traktować zatem jako nienależyte wykonanie zobowiązania. Sąd Okręgowy podziela i akceptuje w całości pogląd Sądu Najwyższego wyrażony z uzasadnieniu do wyroku z dnia 2 lipca 2004 r. sygn.. II SK 412/03 (niepublikowany - LEX 121694), że pojęcie odpowiedzialności ubezpieczeniowej używane jest w praktyce i teorii prawa, gdy chodzi o określenie zakresu ochrony ubezpieczeniowej. Tego typu odpowiedzialność stanowi odrębną kategorię cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej. Podkreślenia wymaga, że wypłata odszkodowania uzgodnionego w umowie ubezpieczenia jest niczym innym jak spełnieniem świadczenia, które kwalifikować należy jako pierwotny przedmiot zobowiązania istniejącego pomiędzy stronami. Niespełnienie tego świadczenia (odmowa wypłaty zagwarantowanego w umowie odszkodowania) lub nienależyte jego spełnienie (np. zwłoka w wypłacie odszkodowania) uprawnia poszkodowanego do wtórnego świadczenia odszkodowawczego, które zastępuje lub uzupełnia pierwotny przedmiot zobowiązania. W niniejszej sprawie, co należy jeszcze raz wyraźnie podkreślić, odpowiedzialność pozwanego opiera się na konstrukcji normalnego związku przyczynowego (art. 361 k.c.). Niespełnienie przez pozwanego świadczenia (wypłaty odszkodowania) należało zatem potraktować jako nienależyte wykonanie zobowiązania. Pozwany ponosi zatem pełną odpowiedzialność za szkodę w postaci poniesionych przez powódkę kosztów wynajęcia samochodu zastępczego. Wynajęcie pojazdu w sytuacji powódki było jak najbardziej celowe. W sytuacji, gdy dojeżdżała ona do pracy kilkadziesiąt kilometrów i to o różnych porach nie miała możliwości korzystania ze środków komunikacji publicznej. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 805 § 1 k.c. i art. 65 k.c. w zw. z § 17, §
OWU ubezpieczenia minicasco, poprzez błędną interpretację postanowień łączącej strony umowy oraz Ogólnych warunków zawartej umowy skutkujący przyjęciem, że powódce przysługiwał na podstawie zawartej umowy minicasco zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego i taki koszt jest objęty ochroną ubezpieczeniową, a co za tym idzie, że pozwany zobowiązany jest do zwrotu powódce tych kosztów. Poszkodowana przedkładając umowę najmu samochodu osobowego oraz pokwitowania zapłaty czynszu na ten najem udowodniła, że w jej majątku powstał uszczerbek w związku z korzystaniem z pojazdu zastępczego. Zobowiązany do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego mógłby uwolnić się od obowiązku zwrotu powódce kosztów najmu gdyby wykazał, że poszkodowany faktycznie nie wynajmował pojazdu zastępczego, a pokwitowania są fikcyjne, ale w niniejszej sprawie dowód taki nie został przeprowadzony. Odnosząc się z kolei do zarzut, że wydatków poniesionych przez powódkę na najem samochodu zastępczego przez okres 9 miesięcy nie można uznać za wydatki celowe i uzasadnione, wskazać należy, iż powódka zgłosiła szkodę w dniu 23 marca 2013 r., natomiast pozwany wypłacił należne jej odszkodowanie dopiero po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Wobec powyższego trudno było oczekiwać aby powódka aby przed wypłatą odszkodowania mogła zgromadzić sumę niezbędną do nabycia nowego pojazdu lub naprawy starego. Dlatego dopiero w momencie wypłaty przez pozwanego spornego odszkodowania powódka utraciła prawo do dalszego korzystania z samochodu zastępczego. Za bezzasadny ocenić należało również zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że powódce należy się zwrot kosztów za wynajem pojazdu zastępczego w ramach zawartej z pozwanym umowy ubezpieczenia Minicasco, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy (polisa oraz ogólne warunki umowy minicasco) nie dawały podstaw do przyjęcia takiej tezy za udowodnioną. Strona pozwana nie wykazała aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się braku logiki w wiązaniu wniosków z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, zaś zarzuty apelującej są w tej mierze jedynie polemika z prawidłowymi poczynionymi ustaleniami Sądu. Z tych przyczyn apelacja jako bezzasadna podlegała w oparciu o treść art. 385 k.p.c. oddaleniu. Na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., 108 § 1 i 109 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 13 ust 1 pkt. 1 w zw. z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.2002, nr. 163 poz. 1348), zasądzono od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki A. P. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.