II AKa 72/14

(1)oskarżonego z art. 280§2 kk w zw. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 64§1 kk A. K.

(1)oskarżonego z art. 280§2 kk w zw. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 13§2 kk w zb. z art. 279§1 kk w zb. z art. 279§1 kk w zb. z art. 288§1kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk R. M. oskarżonego z art. 280§2 kk w zw. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk, art. 13§2 kk w zb. z art. 279§1 kk w zb. z art. 279§1 kk w zb. z art. 288§1 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art.12 kk, art. 278§1 kk, art. 278§1 kk, art. 13§1 kk w zw. z art. 278§1 kk D. P. oskarżonego z art. 280§2 kk w zw. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 kk, art. 13§2 kk w zb. z art. 279§1 kk w zb. art. 279§1 kk w zb. z art. 288§1 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II K 71/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne; II. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonym okresy tymczasowego aresztowania również: A. K.

(1)– od dnia 25 listopada 2013r. do dnia 4 czerwca 2014r., R. M. – od dnia 14 grudnia 2013r. do dnia 4 czerwca 2014r. oraz D. P. – od dnia 19 marca 2014r. do dnia 4 czerwca 2014r.; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: J. G.

(1), W. K., G. W. oraz K. N. kwoty po 738 zł /siedemset trzydzieści osiem/ tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej w postępowaniu odwoławczym odpowiednio wobec oskarżonych: D. M.

(1), A. K.

(1), R. M. oraz D. P.; IV. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przy czym ustala, że wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE D. M.

(1), A. K.

(1), R. M.

(1)i D. P. zostali oskarżeni o to, że: I. w dniu 5 listopada 2012 r. w P., gm. P., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali rozboju przy użyciu niebezpiecznego narzędzia na osobach V. K. i P. T. w ten sposób, że zadając uderzenia obuchem siekiery w głowęVasyla K. i P. T. krępując ich sznurem doprowadzili pokrzywdzonych do stanu bezbronności oraz spowodowali u pokrzywdzonych obrażenia naruszające prawidłowe funkcjonowanie czynności narządów ciała na okres do 7 dni, przy czym zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 4800 zł, 400 dolarów USA na szkodę V. K. i P. T. oraz telefon komórkowy marki N. (...) o wartości 150 zł na szkodę V. K., przy czym D. M.

(1)i A. K.

(1)czynu tego dopuścili się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6-miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 280§2 k.k. w zb. z art. 157§2 kk w zw. z art. 11§2 k.k., a wobec D. M.

(1)i A. K.

(1)o czyn z art. 280§2 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. a nadto, D. P., R. M.

(2)i A. K.

(1)o to, że II. we wrześniu 2012r. w miejscowości S., gm. T., i Ż., woj. (...) działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K. K.

(1): włamali się do dwóch garaży stanowiących własność B. S.

(1), w ten sposób, że oberwali kłódki zabezpieczające drzwi wejściowe i dokonali zaboru w celu przywłaszczenia piły spalinowej marki S., podkaszarki spalinowej, dwóch przedłużaczy siłowych o długości 10 i 25 metrów o łącznej wartości 2400 zł na szkodę B. S.

(1)oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. B.

(1)dokonali kradzieży z włamaniem do domków letniskowych znajdujących się na terenie kompleksu Rodzinnych (...) przy ul. (...) , w tym: - po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi prowadzące do pomieszczenia kuchennego dostali się do jego wnętrza i dokonali zaboru w celu przywłaszczenia kosiarki elektrycznej, czajnika elektrycznego oraz przedłużacza do kosiarki powodując łącznie straty w wysokości 400 zł na szkodę T. S., - po uprzednim wybiciu szyby w oknie dostali się do jego wnętrza skąd zabrali w celu przywłaszczenia dwa przedłużacze długości 20 mb każdy, dwa przewody sieciowe, 25 mb przewodu sieciowego trzyżyłowego, pompę wodną o łącznej wartości 400 zł na szkodę W. L., - po uprzednim wyłamaniu zamka komórki dostali się do jej wnętrza w celu kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów powodując straty w kwocie 300zł na szkodę K. K.

(2)- po uprzednim wyłamaniu dwóch zamków znajdujących się w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku letniskowego skąd zabrali w celu przywłaszczenia jeden przedłużacz koloru czarnego o długości 10 mb o łącznej wartości strat 100 zł na szkodę W. Z. - po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia roweru górskiego, dwóch przedłużaczy długości 3 mb każdy, jednego przedłużacza długości 10 mb o łącznej wartości strat w kwocie 200 zł na szkodę D. S., - po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia trzech przedłużaczy o długości 10 mb każdy, przewodu od pompki wodnej długości 7 mb powodując łącznie straty w kwocie 500 zł na szkodę W. S., - po uprzednim wyłamaniu zamka dostali się do wnętrza domku skąd zabrali w celu przywłaszczenia aluminiowy czajnik elektryczny, radio, dwa przedłużacze, następnie po oberwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi do komórki zabrał w celu przywłaszczenia siekierę, ręczną piłkę do cięcia drewna, podręczne narzędzia do pielenia powodując łączne straty w kwocie 250 zł na szkodę E. D., - po uprzednim wyłamaniu dolnej części drzwi wejściowych dostali się do wnętrza altanki w celu kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów powodując straty w kwocie 100 zł na szkodę M. Z., - po uprzednim wyłamaniu zasuwy dostali się do wnętrza domku i zabrali w celu przywłaszczenia plastikowy koszyk z zawartością podręcznych narzędzi w postaci młotka, kombinerek, śrub, drutów, kluczy oczkowych i płaskich o wartości 200 zł na szkodę G. S., - po uprzednim oberwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi wejściowe do komórki dostali się do jej wnętrza skąd zabrali w celu przywłaszczenia przedłużacz do kosiarki w kolorze pomarańczowym o długości 25 mb o wartości 200 zł na szkodę L. S., - po uprzednim wyłamaniu kłódki dostali się do wnętrza domku letniskowego skąd zabrali w celu przywłaszczenia przewód od pomy o długości 1,5 m, przedłużacz koloru białego o długości 3 m, przewód od kosiarki o długości 30 m, przedłużacz koloru czarnego o długości 30 m, 4 sztuki przewodów od urządzeń AGD powodując straty w kwocie 500 zł na szkodę M. K.

(1), - po uprzednim wyłamaniu kłódki znajdującej się w drzwiach wejściowych do domku letniskowego dostali się do wnętrza w celu kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów powodując straty w kwocie 510 zł na szkodę B. S.

(2), - po uprzednim wyłamaniu kłódki znajdującej się w drzwiach wejściowych do domku letniskowego dostali się do wnętrza w celu kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów powodując straty w kwocie 100 zł na szkodę M. B.

(2), przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6-miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 13 § 2 k. zb. z art. 279 §1 kk w zb. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a wobec A. K.

(1)o czyn z art. 13 § 2 k. zb. z art. 279 §1 kk w zb. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§ 1 kk. a nadto R. M.

(2)i A. K.

(1)o to, że III. w nocy z 14 na 15 października 2012 r. w miejscowości M. przy ul. (...), woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia nie zamkniętego samochodu osobowego marki F. (...) o nr rej. (...) koloru czerwonego o wartości 1500 zł na szkodę U. N., przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6-miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k., a wobec A. K.

(1)o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. IV. w dniu 1 października 2012 r. w Ż., woj. (...) przy ulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. B.

(1)dokonali zaboru w celu przywłaszczenia przewodu telekomunikacyjnego typu (...) długości 95 metrów wartości 4594,67 zł na szkodę (...) S.A. z/s w W., przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6-miesięcy pozbawienia wolności za inne przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k., a wobec A. K.

(1)o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. a nadto R. M.

(2)o to, że : V. w drugiej połowie października 2012 r. w miejscowości L., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną o imieniu A. usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia dwóch rowerów górskich: roweru marki M. koloru biało- niebieskiego o wartości 800 zł i roweru w kolorze czerwonym o wartości 800 zł oraz podkaszarki S. o wartości 1200 zł na szkodę J. C. i K. Z., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na reakcję pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. I. W miejsce czynu zarzucanego w punkcie I aktu oskarżenia uznał R. M. i A. K.

(1)za winnych tego, iż w dniu 5 listopada 2012 roku w P. gm. P., woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu, posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci siekiery dokonali rozboju na osobach V. K. i P. T., w ten sposób, iż użyli tej siekiery najpierw R. M., a następnie A. K.

(1)zadając uderzenia jej obuchem w głowę V. K., ponadto R. M. groził użyciem tej siekiery kierując ją w stronę P. T. oraz użyli wobec pokrzywdzonych przemocy poprzez ich szarpanie, przytrzymywanie, a R. M. także zadając P. T. dwa uderzenia pięścią w twarz, a poprzez związanie doprowadzili ich do stanu bezbronności, na skutek czego R. M. spowodował u pokrzywdzonych V. K. i P. T. obrażenia skutkujące rozstrojem ich zdrowia na czas nie dłuższy niż 7 dni, A. K.

(1)spowodował u V. K. obrażenia ciała skutkujące rozstrojem jego zdrowia na czas nie dłuższy niż 7 dni, po czym zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 4800 zł, 400 dolarów USA na szkodę w/w pokrzywdzonych, telefon komórkowy marki N. (...) o wartości 150 zł na szkodę V. K., przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne i tak opisany czyn zakwalifikował - wobec R. M. z art. 280§2kk w zb. z art. 157§2kk w zw. z art. 11§2kk, wobec A. K.

(1)z art. 280§2kk w zb. z art. 157§2kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 64§1kk i skazał R. M. na podstawie art. 280§2kk w zb. z art. 157§2kk w zw. z art. 11§2kk na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 280§2kk w zw. z art. 11§3kk, A. K.

(1)skazał na podstawie art. 280§2kk w zb. z art. 157§2kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 64§1kk na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, przyjął za podstawę wymiaru kary art. 280§2kk w zw. z art. 11§3kk; II. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie I aktu oskarżenia uznał D. P. i D. M.

(1)za winnych tego, iż w dniu 5 listopada 2012 roku w P. gm. P., woj. (...), działając w bezpośrednim zamiarze, aby R. M. i A. K.

(1)dokonali przestępstwa rozboju z art. 280§1kk na osobach V. K. i P. T., ułatwili im swoim zachowaniem popełnienie tego przestępstwa, poprzez udzielanie im pomocy w ten sposób, że D. M.

(1)dysponując samochodem marki H. (...) podwiózł R. M. i A. K.

(1)na miejsce przestępstwa, zaś D. P. swoją obecnością wspierał ich w popełnieniu tego przestępstwa, a następnie obaj czekali na powrót R. M. i A. K.

(1), przy czym D. M.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne i w ten sposób opisany czyn zakwalifikował wobec D. M.

(1)z art. 18§3kk w zw. z art. 280§1kk w zw. z art. 64§1kk, wobec D. P. z art. 18§3kk w zw. z art. 280§1kk i za czyn ten skazał D. M.

(1)na podstawie art. 18§3kk w zw. 280§1kk w zw. z art. 64§1kk na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za podstawę wymiaru kary przyjmując art. 19§1kk w zw. z art. 280§1kk, D. P. skazał na podstawie art. 18§3kk w zw. z art. 280§1kk na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za podstawę wymiaru kary przyjmując art. 19§1kk w zw. z art. 280§1kk; III. w miejsce czynu zarzucanego w punkcie II aktu oskarżenia: 1) uznał D. P., R. M. i A. K.

(1)za winnych tego, iż w dacie bliżej nieustalonej, w okresie między 9 września a 11 września 2012 roku w miejscowości S. gm. T. działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścili się kradzieży z włamaniem do dwóch pomieszczeń gospodarczych w ten sposób, że po uprzednim oberwaniu kłódek zabezpieczających drzwi wejściowe, zabrali w celu przywłaszczenia piłę spalinową marki S., podkoszarkę spalinową, dwa przedłużacze siłowe o długości 10 i 25 metrów o łącznej wartości 2400 zł na szkodę B. S.

(1), przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne - to jest czynu z art. 279§1kk w zw. z art. 12kk wobec D. P. i R. M., a wobec A. K.

(1)z art. 279§1kk w zw. z art. 12kk zw. art. 64§1kk; 2) D. P., R. M. i A. K.

(1)uznał za winnych tego, iż działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w dacie bliżej nieustalonej, miesiącu wrześniu 2012 roku dokonali kradzieży z włamaniem do domków letniskowych, altanek i komórek oraz w celu zaboru wartościowych przedmiotów usiłowali dokonać kradzieży z włamaniem do domków letniskowych znajdujących się na terenie kompleksu Rodzinnych (...) przy ulicy (...) w Ż., w tym: - po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi prowadzące do pomieszczenia kuchennego domku letniskowego dostali się do jego wnętrza, po czym dokonali zaboru w celu przywłaszczenia kosiarki elektrycznej, czajnika elektrycznego oraz przedłużacza do kosiarki o łącznej wartości 400 złotych ma szkodę T. S. ; - po uprzednim wybiciu szyby w oknie domku letniskowego dostali się do jego wnętrza skąd zabrali w celu przywłaszczenia dwa przedłużacze długości 20 metrów każdy, dwa przewody sieciowe, 25 metrowy przewód sieciowy trzyżyłowy, pompę wodną o łącznej wartości 350 złotych na szkodę W. L. , - po uprzednim wyłamaniu zamka komórki K. K.

(2)dostali się do jej wnętrza w zamiarze kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów, - po uprzednim wyłamaniu dwóch zamków znajdujących się w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku letniskowego skąd zabrali w celu przywłaszczenia jeden przedłużacz koloru czarnego o długości 10m wartości 100 zł na szkodę W. Z. ” - po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia roweru górskiego o wartości 200 złotych, dwóch przedłużaczy długości 3 m każdy, jednego przedłużacza długości 10 m na szkodę D. S. , - po uprzednim wyłamaniu zamka w drzwiach wejściowych dostali się do wnętrza domku, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia trzech przedłużaczy o długości 10 m każdy, przewodu od pompki wodnej długości 7m o łącznej wartości 200 zł na szkodę W. S., - po uprzednim wyłamaniu zamka dostali się do wnętrza domku, skąd zabrali w celu przywłaszczenia aluminiowy czajnik elektryczny, radio, dwa przedłużacze, a następnie po oberwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi komórki zabrali w celu przywłaszczenia siekierę, ręczną piłę do cięcia drewna, podręczne narzędzia do pielenia o łącznej wartości 250 złotych na szkodę E. D. , - po uprzednim wyłamaniu dolnej części drzwi wejściowych dostali się do wnętrza domku letniskowego w zamiarze kradzieży na szkodę M. Z. , której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów, - po uprzednim wyłamaniu zasuwy dostali się do wnętrza domku i zabrali w celu przywłaszczenia plastikowy koszyk z zawartością podręcznych narzędzi w postaci młotka, kombinerek, śrub, drutów, kluczy oczkowych i płaskich o łącznej wartości 200 zł na szkodę G. S., - po uprzednim oberwaniu kłódki zabezpieczającej drzwi wejściowe do komórki dostali się do jej wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia przedłużacz do kosiarki w kolorze pomarańczowym o długości 25 m o nieustalonej wartości na szkodę L. S. , - po uprzednim wyłamaniu kłódki dostali się do wnętrza domku letniskowego, skąd zabrali w celu przywłaszczenia przewód od pompy o długości 1, 5 m, przedłużacz koloru białego o długości 3 m, przewód od kosiarki o długości 30 m, przedłużacz koloru czarnego o długości 30 m, 4 sztuki przewodów od urządzeń AGD o łącznej wartości 250 zł na szkodę M. K.

(2), - po uprzednim wyłamaniu kłódki znajdującej się w drzwiach wejściowych do domku letniskowego użytkowanego przez B. S.

(2)dostali się do wnętrza, skąd zabrali w celu przywłaszczenia kilkumetrowy przewód o bliżej nieustalonej wartości, - po uprzednim wyłamaniu kłódek znajdujących się w drzwiach wejściowych do domku letniskowego M. B.

(2)dostali się do wnętrza w zamairze kradzieży, której jednak nie dokonali z uwagi na brak wartościowych przedmiotów, przy czym A. K.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo podobne i tak opisany czyn zakwalifikował wobec R. M. i D. P. z art. 13§2kk w zw. z art. 279§1kk w zb. z art. 279§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 12kk, a wobec A. K.

(1)z art. 13§2kk w zw. z art. 279§1kk w zb. z art. 279§1kk w zw. z art. 11§2kk w zw. z art. 12kk w zw. z art. 64§1kk i przyjmując, iż D. P., R. M. i A. K.

(1)przypisane im punkcie 1 i 2 przestępstwa popełnili w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, czyli w warunkach ciągu przestępstw, wymierza D. P. na podstawie art. 279§1kk w zw. art. 91§1kk jedną karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, R. M. na podstawie art. 279§1kk w zw. z art. 91§1kk jedną karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, A. K.

(1)na podstawie art. 279§1kk w zw. z art. 91§1kk jedną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; IV. R. M. i A. K.

(1)uznał za winnych czynu zarzucanego im w punkcie III aktu oskarżenia i za czyn ten na podstawie art. 278§1kk skazał R. M. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, ten sam przepis przyjmując za podstawę wymiaru kary, A. K.

(1)za czyn ten na podstawie art. 278§1kk w zw. z art. 64§1kk skazał go i na podstawie art. 278§1kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; V. R. M. i A. K.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego im w punkcie IV aktu oskarżenia, z tym, że przyjmuje, iż działali wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą i wartość przewodu telekomunikacyjnego ustala na kwotę 4137, 31 zł i za czyn ten na podstawie art. 278§1kk skazał R. M. na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, ten sam przepis przyjmując za podstawę wymiaru kary, A. K.

(1)za czyn ten na podstawie art. 278§1kk w zw. z art. 64§1kk skazał go i na podstawie art. 278§1kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. R. M. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia, z tym, że przyjmuje, iż działał on wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą oraz ustala wartość roweru marki M. koloru biało- niebieskiego na kwotę 1200 złotych, zaś podkoszarki marki S. na kwotę 600 złotych i tak opisany czyn kwalifikuje z art. 13§1kk w zw. z art. 278§1kk i skazał R. M. na podstawie art. 13§1 kk w zw. z art. 278 kk na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, za podstawę wymiaru kary przyjmując art. 14§1kk w zw. z art. 278§1kk VII. na podstawie art. 85kk, 91§2kk orzeczone wyżej wobec: R. M., A. K.

(1)i D. P. kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył: R. M. karę łączną 3 (trzech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, A. K.

(1)karę łączną 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, D. P. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 46§1kk kk za czyn przypisany w punkcie I i II orzekł od oskarżonych: R. M., A. K.

(1), D. M.

(1)i D. P. środek karny w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę solidarnie kwoty 4378, 90 zł (cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt osiem złotych dziewięćdziesiąt groszy) i 100 dolarów USA- płatnych solidarnie na rzecz pokrzywdzonych P. T. i V. K.; IX. na podstawie art. 46§1kk za czyn przypisany w punkcie III - 1 niniejszego wyroku orzekł od oskarżonych: D. P., R. M., A. K.

(1)środek karny w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę kwoty 2400 złotych (dwa tysiące czterysta złotych)- solidarnie na rzecz pokrzywdzonej B. S.

(1); X. na podstawie art. 46§1kk za czyn zarzucany w punkcie IV (przypisany w punkcie V) orzekł od oskarżonych R. M. i A. K.

(1)środek karny w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę kwoty 4137, 31 zł (cztery tysiące sto trzydzieści siedem złotych trzydzieści jeden groszy) - solidarnie na rzecz (...) S.A. z/s w W.; XI. na podstawie art. 230§2kpk zwrócił na rzecz pokrzywdzonych P. T. i V. K. kwotę 421, 10 zł (czterysta dwadzieścia jeden złotych i dziesięć groszy) i 300 (trzysta) dolarów USA oraz na rzecz V. K. telefon komórkowy marki N. (...) nr (...); XII. na podstawie art. 63§1kk zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie: D. M.

(1)od dnia 28 grudnia 2012 roku do dnia 30 kwietnia 2013 roku i od dnia 29 sierpnia 2013 roku do dnia 17 września 2013 roku, R. M. okres od dnia 6 listopada 2012 roku do dnia 25 listopada 2013 roku, A. K.

(1)okres od dnia 6 listopada 2012 roku do dnia 25 listopada 2013 roku, D. P. okres od dnia 6 listopada 2012 roku do dnia 29 marca 2013 roku; XIII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. G.

(2)kwotę 1476,00 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D. M.

(1)z urzędu, na rzecz adw. W. K. kwotę 1476,00 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu A. K.

(1)z urzędu, na rzecz adw. G. W. kwotę 1476,00 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. M. z urzędu, na rzecz adw. K. N. kwotę 1476,00 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D. P. z urzędu wraz z należnym podatkiem VAT; XIV. na podstawie art. 624kpk zwolnił oskarżonych: R. M., D. M.

(1), A. K.

(1)i D. P. w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyli obrońcy wszystkich oskarżonych. Obrońca D. M.

(1)zaskarżył wyrok w całości. We wniesionym przez siebie środku odwoławczym podniósł zarzut: 1. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony D. M.

(1)dopuścił się czynu z art. 280 § 1 k.k. w związku z art. 18 § 3 k.k., podczas, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżony nie brał udziału w zdarzeniu objętym aktem oskarżenia;

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w związku z 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegający na zbyt dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego skutkującej pominięciem stanowczych zeznań pokrzywdzonego V. K., iż do przedmiotowego zdarzenia doszło około godziny 21.15;
2. naruszenie przepisu postępowania, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 k.p.k. polegający na dowolnym przyjęciu, iż oskarżeni mieli ze sobą swobodny kontakt, co umożliwiło im ustalenie wspólnej linii obrony, podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego R. M. jasno wynika, że krótkotrwały kontakt miał z oskarżonymi jedynie przed pierwszą rozprawą w drodze do Sądu Okręgowego oraz celi sądowej w obecności funkcjonariuszy policji doprowadzających oskarżonych na rozprawę, natomiast na kolejne rozprawy doprowadzony był osobnym transportem;
3. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 5§ 2 k.p.k. polegający na rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego D. M.

(1)przede wszystkim w zakresie ustalenia godziny przedmiotowego zdarzenia; 5. rażącej niewspółmierności kary i wymierzenie oskarżonemu D. M.

(1)kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy przy wymiarze kary poza okolicznościami obciążającymi oskarżonego, należało wziąć pod uwagę również szereg okoliczności łagodzących takich jak: - znikoma rola oskarżonego w przedmiotowym zdarzeniu; - wywiad środowiskowy dołączony do akt sprawy, z którego wynika, że oskarżony D. M.

(1)posiada pozytywną opinie w miejscu zamieszkania; - oświadczenie złożone przez D. M.

(1), z którego wynika, że posiada on na utrzymaniu małoletnią córkę, z którą utrzymuje bardzo dobre relacje i stały kontakt i na którą regularnie łoży alimenty, a do chwili zatrzymania oskarżonego w sprawie niniejszej posiadał on także stałe źródło dochodu. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. M.

(1)od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie przy uwzględnieniu zarzutu podniesionego z ostrożności procesowej wniósł o wymierzenie oskarżonemu kary znacznie łagodniejszej. Obrońca A. K.

(1)zaskarżył wyrok w pkt. I,III, IV, V, VII, VIII, IX i X – co jest równoznaczne z zaskarżeniem go w całości. W apelacji sformułował zarzut obrazy przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia: - art.7, 410 k.p.k. polegająca na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i zasady oparcia wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na jednym dowodzie w sprawie tj. rozpoznaniu oskarżonego przez pokrzywdzonego V. K., mającym świadczyć o winie A. K.

(1)a pominięcie wszelkich dowodów świadczących o jego niewinności w szczególności wiarygodnych wyjaśnień samego oskarżonego jak i R. M. w postępowaniu sądowym ; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na stwierdzeniu uchybień procesowych w trakcie postepowania przygotowawczego, a zwłaszcza przy czynnościach przed okazaniem i w trakcie okazania oskarżonego pokrzywdzonym V. K. i P. T.; - naruszenie art. 5§2 k.p.k. w zw. z art. 424§ 1 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez przypisanie czynów z pkt. I II i III i IV aktu oskarżenia w sytuacji, gdy nie było wystarczających dowodów stanowiących o winie oskarżonego A. K.

(1). W konkluzji wywiedzionego środka odwoławczego jego autor domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej gdyby Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego co do uniewinnienia oskarżonego wniósł o złagodzenie kar jednostkowych z pkt. I, III i IV, V oraz kary łącznej z pkt. VII. Obrońca R. M.

(2)zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze /pkt. I, III, IV, V, VI i VII/. Autor apelacji sformułował zarzut rażącej niewspółmierności – surowość orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej za zarzucane przestępstwa w wymiarze 3 lata i 10 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy istniały okoliczności przemawiające za łagodniejszym wymiarem kary takie jak: konsekwentne przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyrażenie żalu, skruchy w związku z dopuszczeniem się tego czynu, brak dotychczasowej karalności za przestępstwa podobne oraz okoliczności, iż oskarżony jest osobą młodą i prowadził ustabilizowany tryb życia przed popełnieniem przestępstwa które to okoliczności w sposób niedostateczny zostały uwzględnione przez sąd. Powołując się na powyższe – skarżący wniósł o zmianę wyroku i złagodzenie w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności przez obniżenie orzeczonych kar jednostkowych i w konsekwencji obniżenie kary łącznej. Obrońca D. P. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Podniósł zarzut rażąco niewspółmiernego wymiaru kary polegający na orzeczeniu wobec oskarżonego kar jednostkowych w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy oraz kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3- ch lat w sytuacji, gdy prawidłowa ocena całokształtu okoliczności mających wpływ na wymiar kary przemawia za łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego, poprzez wymierzenie mu kary uwzględniającej z jednej strony potrzebę prewencji i wychowania oskarżonego oraz względy społeczne jakie kara ma osiągnąć, a z drugiej strony motywację, sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobist3e oskarżonego, sposób zachowania przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu. Finalnie wniósł o zmianę orzeczenia poprzez wydatne złagodzenie kar jednostkowych i kary łącznej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, iż wszystkie apelacje nie zasługują na uwzględnienie, a charakter podniesionych w nich zarzutów powoduje, że posiadają one status oczywiście bezzasadnych. Z uwagi na fakt, że wnioski o sporządzenie uzasadnienia pochodziły wyłącznie od oskarżonego A. K. oraz obrońcy R. M. – sąd odwoławczy stosownie do normy art. 457 § 2 k.p.k. – sporządził niniejsze uzasadnienie wyłącznie w zakresie dotyczącym odpowiednich środków odwoławczych. W pierwszej kolejności – jako dalej idąca zostanie omówiona apelacja obrońcy A. K.

(1). Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, aby Sąd I instancji dopuścił się uchybień o jakich mowa we wniesionym środku odwoławczym. W szczególności brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby przyjąć, że miała miejsce obraza art. 5 § 2, 7, 410 i 424 § 1 kpk oraz aby Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I Instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący, respektując zasadę obiektywizmu, przeprowadził postępowanie dowodowe, a zgromadzony w powyższy sposób materiał ocenił stosownie do reguł wynikających z art. 7 kpk. Analiza sporządzonych w sposób niezwykle analityczny i szczegółowy pisemnych motywów orzeczenia prowadzi do przekonania, że proces decyzyjny sądu w żaden sposób nie pozostaje w opozycji do zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, co powoduje, że uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom art. 424 §1 pkt.1 i 2 kpk. Lektura treści zawartych w pkt. I apelacji prowadzi do przekonania, iż jej autor kwestionuje przede wszystkim dokonaną przez Sąd I Instancji ocenę dowodów, przy czym w opinii autora omawianego środka odwoławczego artykułowana obraza art. 7 i 410 kpk miała polegać na oparciu przekonania o zawinieniu oskarżonego tylko na jednym dowodzie /rozpoznaniu przez pokrzywdzonego/ - z pominięciem innych dowodów optujących za uniewinnieniem oskarżonego w tym, w szczególności wyjaśnieniom R. M. złożonym na etapie postępowania jurysdykcyjnego. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art.7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw sądu orzekającego, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, że sąd oceniając dowody naruszy zasady logicznego rozumowania, bądź nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego /OSNPG 1978 z.3 poz.40/. Istotnym czynnikiem kształtującym przekonanie sądu orzekającego w I instancji o wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków są spostrzeżenia i wrażenia odniesione w toku bezpośredniego przesłuchania tych osób na rozprawie - i tej sfery przekonania sędziowskiego kontrola odwoławcza już nie obejmuje, sprowadzając się wyłącznie do jej weryfikacji w kontekście występowania powołanych wyżej uchybień. Jak już wyżej zostało zaakcentowane – sporządzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący pisemne motywy wyroku zezwalają w pełni na odwoławczą kontrolę procesu decyzyjnego sądu, który doprowadził ten organ do przekonania o zawinieniu A. K. w zakresie przypisanych mu czynów. Sąd Okręgowy bowiem wskazał w precyzyjny sposób grupę dowodów optujących jego zdaniem za przyjęciem powyższej tezy - i stanowisko to w formie czyniącej zadość wymogom zawartym w art. 424 § 1 pkt. 1 kpk umotywował. I tak - w żaden sposób nie można zaaprobować tezy autora apelacji, że Sąd Okręgowy swe przekonanie o zawinieniu A. K. w zakresie objętym zaskarżonym wyrokiem oparł tylko na jednym dowodzie – czynności okazania. Już tylko wskazanie takiego właśnie uchybienia mimo odmiennego określenia przez skarżącego zakresu apelacji – wskazuje, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu środka odwoławczego dotyczy w istocie głównie czynu przypisanego w pkt. I wyroku. Lektura sporządzonych przez sąd pisemnych motywów rozstrzygnięcia prowadzi bowiem do wniosku całkowicie odmiennego. Treści zawarte na str. 23-24 wskazują, że w głównej mierze ustalenia dotyczące okoliczności popełnienia inkryminowanych zdarzeń sąd poczynił w oparciu o wyjaśnienia R. M. złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Przeprowadzona w sposób niezwykle szczegółowy i odnosząca się kompleksowo do wszystkich zaistniałych sprzeczności ocena tego dowodu powoduje, że sąd odwoławczy nie dostrzega jakichkolwiek przesłanek prowadzących do jej zakwestionowania. Symptomatyczne jest, że analiza treści tak zarzutów, jak i uzasadnienia apelacji dowodzi, że takowych argumentów nie artykułuje również jej autor, ograniczając się wyłącznie do zasygnalizowania, że w jego opinii walor wiarygodności posiadają wyjaśnienia R. M. złożone w fazie postępowania jurysdykcyjnego. Oczywistym jest, że w kontekście jak najbardziej poprawnej z punktu widzenia art. 7 kpk oceny dokonanej przez Sąd I instancji oraz analizy wszystkich wyjaśnień tego oskarżonego – cytowana teza obrońcy nie dość, że nie poparta żadną argumentacją – jest całkowicie nieuprawniona. Sąd Apelacyjny aprobując stanowisko Sądu Okręgowego - nie dostrzega potrzeby ponownego przytaczania in extenso zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważań dotyczącej właśnie oceny depozycji R. M., gdyż jest ona poprawna i kompletna. Jedynie tytułem zaakcentowania najbardziej istotnych aspektów związanych z tym właśnie dowodem zasygnalizowania wymaga po pierwsze – wysoki stopień uszczegółowienia przez oskarżonego okoliczności popełnienia tak czynu przypisanego A. K. w pkt. I wyroku, jak i pozostałych przestępstw. Po wtóre – za wiarygodnością tego źródła optuje jego zgodność z pozostałym materiałem dowodowym. Skarżący zdaje się bowiem całkowicie ignorować fakt, że wbrew jego twierdzeniom o oparciu konkluzji o zawinieniu A. K. w zakresie zbrodni rozboju jedynie na wadliwym dowodzie z okazania – relacje R. M. w omawianej części zostały wsparte również innymi, uznanymi słusznie za wiarygodne dowodami. Chodzi tu w szczególności o dowód z zeznań pokrzywdzonych, którzy sygnalizowali, że R. M. zwracał się do towarzyszącego mu mężczyzny (...) – co odpowiada imieniu oskarżonego K.. Nadto – opisywana przez R. M. sekwencja zdarzeń jakie miały miejsce w dniu 5 XI 2012r. została potwierdzona w określonych fragmentach przez świadka K. K., a przede wszystkim przez samego A. K.. Otóż ten oskarżony będąc przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym /k. 78/ w sposób kategoryczny podał, że 5 XI 2012r. o godz. 21.45 R. M. przyjechał do na posesję K. K. czerwono-bordowym samochodem (...) w towarzystwie 2 mężczyzn. Relacje te oskarżony potwierdził przed sądem. Odnośnie pozostałych przypisanych oskarżonemu czynów - to na jego udział, poza wyjaśnieniami R. M. wskazują także zeznania M. B.. Co zostało wyżej podniesione - Sąd Okręgowy dokonał skrupulatnej oceny wyjaśnień R. M., którą to ocenę sąd odwoławczy w pełni podziela. Odnosząc się do niezwykle lakonicznego stanowiska obrońcy, z którego wynika, że kontestuje wiarygodność relacji tego oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym – to należy podkreślić, że dowód ów we wskazanej fazie postępowania cechowała konsekwencja i wysoki stopień uszczegółowienia. Wskazanie szeregu okoliczności w jakich dochodziło do popełniania wszystkich czynów, w tym w zakresie udziału innych osób - eliminuje możliwość przyjęcia, że była ta wyłącznie konfabulacja. Nadto – co wymaga szczególnego podkreślenia – podawana przez R. M. sekwencja zdarzeń które doprowadziły do dokonania w dniu 5 XI 2012 r. przestępstwa rozboju jest niezwykle logiczna, a także zauważalny jest ewidentny związek przyczynowy pomiędzy określonymi fragmentami aktywności oskarżonych. I tak - informacja przekazana D. M. o miejscu pobytu A. K., wobec którego miał roszczenia natury finansowej - była powodem przyjazdu oskarżonych na posesję K. K. i spotkania z A. K.. Z kolei roszczeniowa postawa D. M. wygenerowała po stronie A. K. potrzebę zdobycia pieniędzy niezbędnych do uregulowania długu. Wyartykułowanie zatem przez R. M. propozycji dokonania „napadu” celem zdobycia pieniędzy– w powołanych okolicznościach jawi się jako oczywista konsekwencja zaistniałej sytuacji. Zaprezentowana wyżej relacja wzajemnej więzi i stosunku wynikania zdarzeń wyklucza, zdaniem Sądu Apelacyjnego, przyjęcie, że R. M. opisywał okoliczności zdarzenia niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem. Zwrócenia uwagi wymaga także, iż ten oskarżony, wskazując na udział pozostałych osób w określonych działaniach – nie umniejszał w żaden sposób własnej roli w dokonywanych przestępstwach, a odnośnie czynu stanowiącego zbrodnię rozboju – ujawnił, że był wręcz pomysłodawcą dokonania tego czynu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że po stronie R. M. składającego wyjaśnienia w fazie śledztwa – nie zaistniał żaden racjonalny interes tak natury procesowej jak i osobistej, uzasadniający niezgodne z prawdą obciążanie pozostałych oskarżonych. W powyższym kontekście postawa R. M. zaprezentowana podczas fazy postępowania jurysdykcyjnego w zakresie treści złożonych wyjaśnień dotyczących w tym wypadku udziału w poszczególnych czynach A. K. – słusznie została negatywnie oceniona przez Sąd I instancji. Oczywistym jest, że w sytuacji zmiany wyjaśnień przez określoną osobę – sąd zawsze winien wezwać ją do wyjaśnienia powodu owej zmiany i finalnie ocenić owe przyczyny zmiany relacji w ramach identycznego reżimu, jakim podlegają wszystkie dowody /art. 7 kpk/. Obowiązkowi temu Sąd Okręgowy sprostał. Jak dowodzi bowiem lektura uzasadnienia wyroku – sąd ów przeprowadził szczegółową analizę treści wyjaśnień złożonych przez R. M. podczas rozprawy i finalnie uznał je za niewiarygodne w części w jakiej zaprzeczał udziałowi współoskarżonych w dokonanych przestępstwach. Pogląd ten zasługuje na aprobatę. Oceniane w kontekście kryteriów logiki i doświadczenia życiowego powody wskazywane przez R. M. jako przyczyny złożenia odmiennych w treści wyjaśnień – muszą zostać uznane za niewiarygodne. Ich ewolucja w trakcie procesu, w powiązaniu z konkretnymi artykułowanymi przez oskarżonego treściami /szczegółowy wskazanymi przez sąd okręgowy w uzasadnieniu/ -w ewidentny sposób wskazuje na nieudolne w efekcie i bardzo czytelne próby dostosowania opisywanych okoliczności do faktów jakie podawali pozostali oskarżeni. Słusznie więc Sąd I instancji wywiódł, że wyjaśnienia R. M. z postępowania jurysdykcyjnego nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych – w zakwestionowanej części. Powoływanie się zatem przez autora apelacji na te właśnie wyjaśnienia, bez dostrzeżenia wskazanych wyżej elementów, które je zdecydowanie dyskredytują oraz bez wskazania powodów dla których proces decyzyjny sądu w omawianej materii należałoby uznać za wadliwy – przesądzają o wyłącznie polemicznym charakterze podniesionej tamże tezy /nie wspartej, co zostało już podniesione żadną argumentacją/. Analogicznie ocenić należy akcentowaną przez skarżącego wadliwość czynności procesowej okazania A. K. K.. Wszelkie zastrzeżenia podniesione przez autora apelacji, a dotyczące określonych nieprawidłowości przy przedmiotowym okazaniu – znalazły się w polu rozważań sądu orzekającego /vide str.38-39 uzasadnienia/. Aprobując w pełni zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku stanowisko należy jedynie dodać, że dowód z kontestowanego przez obrońcę okazania /podczas którego pokrzywdzony w sposób kategoryczny rozpoznał A. K./ - nie stanowi jedynego źródła dowodowego w oparciu o które sąd uznał, że oskarżony jest współsprawcą rozboju. Nawet zatem w sytuacji, gdyby uznać, że czynność była dotknięta wadą i dowód ten uznać za bezwartościowy – to zawinienie A. K. wynika w sposób bezpośredni z wyjaśnień R. M. oraz innych powołanych na wstępie niniejszego uzasadnienia dowodów. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że pokrzywdzony podczas rozprawy nie wycofał się z dokonanego rozpoznania A. K. – a jak dowodzą jego zeznania złożone przed sądem - świadek nie miał oporów aby rzetelnie wskazać, że początkowo miał wątpliwości co do tożsamości oskarżonego. Gdyby zatem, mając bezpośredni kontakt z A. K. na sali sądowej jakiekolwiek zastrzeżenia co do wskazania właściwej osoby po jego stronie powstały – niewątpliwie zostałyby one zasygnalizowane podczas przesłuchania. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że miała miejsce obraza art. 5 § 2 kpk oraz art. 424 kpk. W sytuacji bowiem, gdy sąd rozpoznający sprawę dysponuje określonymi dowodami, które uzna za wiarygodne i stanowisko to nie będzie pozostawało w opozycji do normy art. 7 kpk – to nawet wówczas, gdy z innej grupy dowodów można byłoby wywieść wniosek przeciwny – to ta pozytywna ocena dowodów obciążających powoduje, że nie sposób mówić o jakichkolwiek wątpliwościach w rozumieniu art. 5 § 2 kpk. Taka właśnie jest konsekwencja prawa sądu do swobodnej oceny dowodów, ponieważ gdyby w każdej sytuacji procesowej, gdzie istnieją przeciwstawne grupy dowodów uznawać, że jest to ów stan, który generuje uzasadnione wątpliwości - to rola sądu byłaby w istocie ułomna. To właśnie sąd, po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej, jest nie tylko uprawniony, ale i zobligowany do wskazania które dowody i z jakich względów uznał za miarodajne, a którym i z jakiej przyczyny cechy tej odmówił. Tego rodzaju interpretacja art. 5 § 2 kpk wynika z jednolitej w tej materii linii judykatury i doktryny prawa oraz wskazuje jednoznacznie, że o naruszeniu cytowanej normy nie można mówić w sytuacji, gdy sąd w wyniku pełnej i poprawnie przeprowadzonej swobodnej oceny dowodów uznał, że albo brak jest wątpliwości albo nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego. Oczywiste jest przy tym, iż rolą obrony jest akcentowanie i eksponowanie przede wszystkim faktów, jakie jej zdaniem optują za zakwestionowaniem winy oskarżonego – ale jeżeli sąd rozpoznający sprawę sprosta wskazanym wyżej wymaganiom w zakresie poprawności i kompletności postępowania dowodowego i oceny dowodów oraz w logiczny sposób zaprezentuje swoje stanowisko – to o wątpliwościach i konieczności zastosowania zasady in dubio pro reo mowy być nie może /por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 V 1999r. IV KR 173/79 OSNPG 2/1980 poz.24., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2011r. III KK 93/11 Biul PK 2011/10/31/. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Z uzasadnienia wyroku czyniącego w pełni zadość wymogom określonym w art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 kpk jednoznacznie wynika w oparciu o jakie dowody sąd uznał sprawstwo A. K. w przypisanym mu zakresie za udowodnione. Co zostało już wyżej szczegółowo wykazane – ocena dowodów nie budzi żadnych wątpliwości z punktu widzenia prawidłowości i czyni całkowicie czytelnymi powody dla których jedne z dowodów zostały uznane za miarodajne, a innym waloru tego odmówiono. Całkowicie chybiony jest zatem zarzut obrazy art. 410 kpk, gdyż po przeprowadzeniu prawidłowej oceny dowodów Sąd Okręgowy był w pełni uprawniony do oparcia rozstrzygnięcia tylko na tych, które uznał za miarodajne. Dowody którym waloru tego odmówił były również przedmiotem analizy sądu a to że w konsekwencji nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych – nie jest wynikiem ich zignorowania, lecz negatywnej weryfikacji. Co do czynu z pkt. I konkretne kwestie podnoszone przez autora apelacji zostały już omówione, natomiast co do pozostałych przestępstw za które został skazany A. K. – sam skarżący nie wskazuje na czym miałaby polegać wadliwość stanowiska sądu I instancji, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że „…materiał dowodwy nie zezwala na przypisane winy oskarżonemu…pokrzywdzeni…nie byli w stanie wskazać sprawców dokonanych przestępstw.” Artykułując powyższą tezę obrońca zdaje się nie dostrzegać, że to nie zeznania pokrzywdzonych stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w omawianej części, lecz niewadliwie ocenione wyjaśnienia R. M. z postępowania przygotowawczego oraz zeznania M. B.. W pkt. II wywiedzionego środka odwoławczego obrońca sformułował zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, a polegający na „… stwierdzeniu uchybień procesowych w trakcie postępowania przygotowawczego, a zwłaszcza przy czynnościach przed okazaniem i w trakcie okazania pokrzywdzonym…”. Niewątpliwie w treści wyartykułowanego zarzutu zaistniał lapsus natury logicznej, gdyż interpretując go literalnie należałoby przyjąć, że sąd I instancji istotnie stwierdził pewne nieprawidłowości przy okazaniu A. K. i wnikliwie je ocenił – ale tego rodzaju procedowania nie sposób uznać za błąd w rozumieniu art. 438 pkt. 3 kpk. Intencją obrońcy było najprawdopodobniej zakwestionowanie stanowiska sądu o ile uznał sprawstwo oskarżonego odnośnie przestępstwa rozboju mimo w/w nieprawidłowości – jednakże Sąd Apelacyjny zarzutu tego nie podzielił i ustosunkował się do niego przy omawianiu zarzutu z pkt. I. O ile bowiem przedmiotem zarzutu apelacji jest błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść – to wyłącznie po stronie skarżącego istnieje obowiązek wykazania, że zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający na podstawie zebranego materiału dowodowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania; gdy natomiast skarżący tego nie uczyni - argumenty przez niego podniesione należy traktować wyłącznie w kategoriach polemiki z prawidłowym stanowiskiem sądu. Tego rodzaju polemiczny charakter ze względów wskazanych wyżej posiada omawiana apelacja. Oczywistą konsekwencją obdarzenia przez Sąd Okręgowy przymiotem wiarygodności dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego – było zdyskredytowanie prezentowanej przez niego linii obrony jako całkowicie sprzecznej z dowodami uznanymi słusznie za miarodajne. Jako, że apelacja zawiera alternatywny wniosek w przedmiocie złagodzenia wymierzonych A. K. kar jednostkowych oraz kary łącznej – kontroli odwoławczej podlegało także orzeczenia o karze. Kompleksowa ocena wszelkich okoliczności jakie wynikają z unormowań zawartych w art. 53 § 1 i 2 kk dowodzi, że wymierzone przez sąd kary pozbawienia wolności /tak jednostkowe jak i łączna/ - nie noszą cech rażącej niewspółmierności o jakiej stanowi przepis art. 438 pkt. 4 kpk. Mimo, że na poparcie alternatywnego wniosku autor apelacji nie zaprezentował żadnej argumentacji – wskazać należy, iż zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut w kategorii ocen można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, stając się w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą. Nie sposób przyjąć, że kara wobec określonego sprawcy jest karą niewspółmiernie surową w sytuacji, gdy sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego nie zostały przekroczone / por. wyrok SA w Poznaniu z 22 VI 1995r. II Akr 178/95 Prok. I Pr. 1996/2-3/25 /. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy określając wymiar kary pozbawienia wolności – w sposób wolny od błędu ocenił wszelkie okoliczności posiadające wpływ na zastosowane instrumenty polityki karnej. Analiza zgromadzonych w sprawie niniejszej dowodów prowadzi do przekonania, że A. K. jest osobą o zaawansowanym poziomie demoralizacji. Sposób działania sprawcy i jego motywacja /zasługująca na całkowitą dezaprobatę /, upór i determinacja w dążeniu do popełnienia przestępstw, a wreszcie sposób życia oskarżonego przed popełnieniem czynu - optuje za przyjęciem, iż inkryminowane działanie nie miało wyłącznie charakteru incydentalnego . O ile bowiem dla sprawcy incydentalnego sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego i orzeczenie relatywnie łagodnej kary byłby wystarczającą dolegliwością z jednej strony; z drugiej zaś stanowiłby gwarancję przestrzegania przez sprawcę porządku prawnego – to zdaniem Sądu Apelacyjnego powyższe założenie nie może być odnoszone do osoby oskarżonego, zważywszy na względy wymienione na wstępie niniejszych rozważań w przedmiocie kary. W odniesieniu do oskarżonego przyjąć należy, że orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym niż uczynił to Sąd I Instancji wymiarze - nie byłoby uzasadnione nie tylko z uwagi na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów ale także z tej przyczyny iż nie czyniłoby zadość realizacji celów, jakie ustawodawca wiąże ze stosowaniem konkretnych rozwiązań w zakresie karania. Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione okoliczności – Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego tak zarzut wadliwego uznania zawinienia A. K. w zakresie wszystkich przypisanych mu czynów jak i postulat wymierzenia łagodniejszej kary - nie jest zasadny. Obrońca oskarżonego R. M. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego tak kar jednostkowych, jak i kary łącznej pozbawienia wolności – wskazał, że sąd nie uwzględnił szeregu okoliczności łagodzących takich jak: konsekwentne przyznanie się oskarżonego do winy, wyrażenia skruchy, brak karalności za przestępstwa podobne oraz sposobu życia R. M. przed popełnieniem przestępstwa. Analiza obszernych i wnikliwych rozważań w przedmiocie wymiaru kary zawarta na str. 72 - 77 uzasadnienia dowodzi, że brak jest podstaw do zaaprobowania stanowiska skarżącego. Co do statusu kary, którą można uznać za rażąco niewspółmiernie surową – całkowitą aktualność zachowują rozważania poczynione w niniejszym uzasadnieniu podczas omawiania apelacji obrońcy A. K.. Godzi się jedynie podnieść, że przyznanie się oskarżonego do winy za czyn przypisany w pkt. I oraz przeproszenie pokrzywdzonych – znalazły się w polu rozważań Sądu Okręgowego i posiadały status okoliczności łagodzących, jednakże co podniósł słusznie sąd – nie mogły skutkować nadmiernym łagodzeniem kary. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że w opinii sądu tak brak konsekwencji w wyjaśnieniach oskarżonego jak i przeproszenie pokrzywdzonych nie mogły w jego opinii stanowić okoliczności obligujących do wymierzenia kary łagodniejszej niż 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. O tym, że wyjaśnienia oskarżonego nie posiadały przymiotu konsekwencji świadczy jego postawa procesowa jaka zamanifestował w postępowaniu jurysdykcyjnym, na etapie którego diametralnie przecież zmienił swe wyjaśnienia dotyczące tak fundamentalnej kwestii jak udział pozostałych oskarżonych w dokonywanych przestępstwach. Nawet przyznając rację obrońcy, że do katalogu okoliczności obciążających za ów czyn sąd wadliwie zaliczył fakt posługiwania się przez oskarżonego siekierą /znamię czynu/ - to nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową karę o wymiarze nieznacznie przekraczającym dolna granicę, przy istnieniu szeregu innych prawidłowo podniesionych okoliczności obciążających - których autor apelacji przecież nie kwestionuje. Analogiczna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do pozostałych przypisanych R. M. przestępstw za które sąd orzekł kary także w rozmiarze zbliżonym do dolnej granicy zagrożenia oraz do kary łącznej. Sygnalizowane w apelacji okoliczności takie jak młody wiek oskarżonego czy fakt, że przed popełnieniem przestępstw prowadził poprawny tryb życia – sui generis nie mogą stanowić okoliczności optującej za obniżeniem kary. Nie sposób bowiem tracić z pola widzenia, że tak ilość, jak i ciężar gatunkowy popełnionych przez R. M. przestępstw sytuuje go jako osobę o zaawansowanym stopniu demoralizacji wobec której resocjalizacyjny aspekt kary nie może wyprzedzać aspektu odpowiedzialnego za prewencję i jej społeczne oddziaływanie. Mając zatem na uwadze powyższe – Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy, którą z uwagi na treść zaprezentowanej argumentacji uznał za oczywiście bezzasadną. Konsekwencją dokonanej wyżej analizy merytorycznej wywiedzionych środków odwoławczych oraz braku przesłanek z art.439 § 1 kpk – było utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy w oparciu o normę art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym odpowiednie okresy rzeczywistego pozbawienia wolności także po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, uwzględniając przedziały czasowe w których zostały im wprowadzone do wykonania kary wymierzone na podstawie innych orzeczeń.. Orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na art.624 § 1 kpk i art.17 ust.1 ustawy z 23 VI 1973r. o opłatach w sprawach karnych /Dz. U. z 1983r. Nr 49 poz.223 – ze zm./ oraz art. 618 § 1 pkt.11 kpk. Oskarżeni odbywają długoterminową karę pozbawienia wolności, nie posiadają żadnych źródeł dochodu, co powoduje, że uiszczenie należności stanowiącej koszty sądowe byłoby dla niego zbyt uciążliwe.