Sad Rejonowy w Chełmnie, sygn. akt II K 226/4, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art.
i 4 kk i za to, na mocy art.
kk, wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby, oddając go w tym czasie, na podstawie art. 73 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego oraz na podstawie art. 71 § 1 kk – karę 90 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 4 i 5 kk zobowiązał oskarżonego do wykonywania w okresie próby pracy zarobkowej i powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Na mocy art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, zaliczając, na mocy art. 63 § 2 kk, na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 kwietnia 2014 roku. Zasądził oskarżonego opłatę sądową w kwocie 210 zł oraz obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 90 zł. Wyrok ten zaskarżył na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze oskarżyciel publiczny, zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 343 § 1 i 7 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk, polegającą na skazaniu oskarżonego wyrokiem bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzeniu mu kary niezgodnej z uzgodnieniami dokonanymi między oskarżonym i prokuratorem w trybie art. 335 kpk poprzez orzeczenie kary grzywny w wymiarze 90 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki za równoważną 10-, złotych, zamiast uzgodnionej równowartości w wysokości 20-, złotych Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w punkcie III kary grzywny w wymiarze 90 stawek dziennych i przyjęciu równowartości jednej stawki dziennej na kwotę 20-, złotych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna. Na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i generalnie prawidłowych rozstrzygnięć w ramach „orzeczenia o karze”, sąd odwoławczy uznał potrzebę konwalidowania uchybienia wskazanego przez oskarżyciela publicznego. Wydany bez przeprowadzenia rozprawy, zaskarżony wyrok skazujący, którym określono wysokość jednej stawki grzywny w kwocie innej, niż domagał się tego prokurator we wniosku złożonym w oparciu o zawarte z oskarżonym porozumienie, faktycznie zapadł z naruszeniem przepisów postępowania regulujących zasady orzekania w trybie art. 335 kpk. Z pisemnych motywów orzeczenia jednoznacznie wynika wprawdzie, że do oznaczenia przez sąd w wyroku wysokości jednej stawki grzywny w kwocie niższej, niż domagał się prokurator, doszło wyłącznie przez pomyłkę, a nie dlatego, że w ocenie sądu możliwości materialne oskarżonego nie pozwalają na uiszczenie grzywny w wyższej, niż minimalna stawce. Omyłka ta, jako dotycząca merytorycznej części wyroku, nie miała jednakże charakteru oczywistej w rozumieniu art. 105 kpk i jako taka musiała podlegać korekcie w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze powyższe, sąd odwoławczy dokonał odpowiedniej zmiany pkt III zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie wysokości jednej stawki grzywny z 10 do 20 zł, dostosowując tym samym zaskarżone orzeczenie do treści zawartego w akcie oskarżenia wniosku prokuratora, stanowiącego wynik porozumienia osiągniętego między nim, a oskarżonym. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego w pozostałym zakresie należało utrzymać go w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za drugą instancję, obciążając wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym Skarb Państwa, albowiem przemawiają za tym względy słuszności, gdyż to nie jego postawa przyczyniła się do wszczęcia postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.