Jak bowiem już wyżej wyjaśniono pogorszenie stanu zdrowia wnioskodawczyni tj. progresja zmian patologicznych kręgosłupa po wydaniu zaskarżonej decyzji nie miała jakiegokolwiek wpływu na stwierdzenie zdolności skarżącej do pracy w dacie wydania decyzji. Już bowiem w tej dacie stopień patologicznych zmian kręgosłupa skarżącej był na tyle nasilony, że czynił ją częściowo niezdolną do pracy. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, przekazania sprawy do rozpoznania organowi rentowemu i umarzenia postępowania w trybie z art.
jest zaś wystąpienie tylko takich nowych okoliczności, które dotyczą stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji i powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. Tylko zatem wówczas, gdy przesłanka niezdolności do pracy nie była spełniona na etapie wydania decyzji, a wystąpiła po jej wydaniu, ma zastosowanie art.
Organ rentowy ma bowiem pierwszeństwo w prowadzeniu ustaleń dotyczących niezdolności do pracy. W przedmiotowej sprawie tak jednak nie było. W toku postępowania sądowego li tylko nasiliły się objawy chorobowe wnioskodawczyni, ale nie była to nowa okoliczność w rozumieniu art.
k.p.c., która miałaby wpływ na powstanie niezdolności do pracy, gdyż ta istniała już w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Świadczą o tym pośrednio opinie lekarzy orzeczników ZUS przyznających wnioskodawczyni prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 20 lutego 2013 roku do 14 lutego 2014 roku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art.
zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał I. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 15 lutego 2014 r. do 31 maja 2015 roku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.