70 Prawa wekslowego) i tak musi być przedmiotem badania w toku instancji. Przeciwko ustaleniom w istocie skierowany został w istocie drugi spośród podniesionych w apelacji zarzutów, jego zasadność bowiem kazałaby uznać, że twierdzenia powoda nie zostały poparte właściwymi dowodami, tym samym nie było materiału pozwalającego Sądowi Okręgowemu na poczynienie jakichkolwiek ustaleń, w tym tych, które legły u podstaw jego rozstrzygnięcia. Zarzut ten jest chybiony, uszło bowiem uwagi skarżących, że fakt zawarcia umowy kredytowej (z aneksem do niej) i jej treść, wystawienie i poręczenie weksla in blanco oraz treść porozumień wekslowych z wystawcą i poręczycielem weksla były w sprawie niesporne, kopia wyciągu z ksiąg powodowego Funduszu oraz kopia umowy sprzedaży wierzytelności zostały w sposób należyty potwierdzone za zgodność z oryginałami, pozostałe zaś ustalenia Sąd Okręgowy poczynił nie w oparciu o nie poświadczone kopie, a w oparciu o znajdujące się w aktach egzekucyjnych i w aktach innych postępowań sądowych oryginalne dokumenty. Wobec bezzasadności zarzutów, mogących doprowadzić do podważenia poczynionych w sprawie przez Sąd Okręgowy ustaleń i wobec zgodności tych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd Apelacyjny ustalenia te może w pełni zaakceptować i uznać za własne. W szczególności wykazane w sprawie zostało istnienie nabytej przez powoda wierzytelności, a jej wysokość – w kontekście tego, że powód dochodzi niewielkiej jedynie jej części – jest taka, że czyni zbędnym dociekanie, czy i w jakim zakresie możliwe było naliczanie przez niego (który nie jest wszak instytucją kredytową, o jakiej mowa w art. 482§2 k.c.) odsetek od odsetek. Wykazane też zostało, że w terminach ustalonych przez Sąd pierwszej instancji wierzycielski Bank wypowiedział umowę kredytową, wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, wystąpił o nadanie temu tytułowi klauzuli wykonalności, klauzulę wykonalności uzyskał i złożył wniosek o wyegzekwowanie na podstawie zaopatrzonego klauzulą wykonalności bankowego tytułu egzekucyjnego należności od swoich dłużników, czyli od pozwanych niniejszej sprawie. Prawidłowe są też ustalenia co do daty umorzenia przez komornika postępowania egzekucyjnego, co do daty wypełnienia weksla przez powoda i co do daty wezwania pozwanych przez powoda do wykupienia weksla. Analiza dat, w jakich poszczególne zdarzenia miały miejsce słusznie doprowadziła Sąd Okręgowy do wniosku, że roszczenie wynikające ze stosunku podstawowego (a więc z umowy kredytowej) nie uległo przedawnieniu, każda z podejmowanych przez (...) SA czynności (wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego, wystąpienie o nadanie temu tytułowi klauzuli wykonalności, złożenie wniosku o egzekucję) zmierzała bezpośrednio do zaspokojenia przysługującego temu Bankowi roszczenia, a zatem bieg terminu przedawnienia przerywała. Termin ten nie biegł także w czasie trwania postępowania egzekucyjnego i zaczął biec na nowo dopiero od dnia umorzenia tego postępowania, to jest od 20 stycznia 2010 r. Od tej daty do dnia wypełnienia weksla przez powoda, to jest do 27 sierpnia 2010 r. trzyletni termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 118 in fine k.c., z pewnością jeszcze nie upłynął. W tej sytuacji bez jakiejkolwiek obrazy wskazywanych w apelacji norm prawa materialnego (art. 118 k.c., art. 123 k.c.) oraz w pełnej zgodności z art. 124§
uznał Sąd Okręgowy, że w dacie wypełniania blankietowego weksla roszczenie wywodzone z nabytej od (...) SA wierzytelności nie było jeszcze przedawnione. Przywoływany przez skarżących jako mający być naruszonym art. 70 Prawa wekslowego stanowi, że roszczenie wekslowe przeciwko akceptantowi przedawnia się z upływem trzech lat od dnia płatności weksla, a skoro w myśl art. 32 Prawa wekslowego poręczyciel wekslowy odpowiada tak samo jak ten, za którego poręczył, przewidziany dla akceptanta termin przedawnienia roszczenia wekslowego odnosi się też do niego. W sprawie niniejszej płatność weksla wyznaczona została na 7 września 2010 r., skierowany przeciwko pozwanym zaś pozew o zapłatę należności z weksla nadany został w polskiej placówce wyznaczonego operatora publicznego w dniu 29 marca 2013 r., a więc bez mała pół roku przed upływem trzyletniego terminu, o jakim mowa w art. 70 Prawa wekslowego, nie sposób zatem podzielić tezy skarżących, że obrazy tej normy Sąd Okręgowy się dopuścił. Na marginesie już tylko zatem warto wskazać, że w dacie wnoszenia pozwu nie uległo przedawnieniu nawet roszczenie wywodzone ze stosunku podstawowego. Zasadnie zwracają jedynie uwagę apelujący na niewłaściwe sformułowanie utrzymanego ostatecznie w mocy nakazu zapłaty z dnia 5 czerwca 2013 r., którego to uchybienia nie usunęło sprostowanie z dnia 18 grudnia 2013 r., w wyniku którego brak w nakazie daty początkowej biegu odsetek ustawowych od przyznanej powodowi należności uzupełniony został przez dalece nieprecyzyjne wskazanie, że odsetki należą się od dnia wniesienia pozwu. O ile dopuszczalne jest użycie takiego sformułowania w pozwie (skoro pisząc go, powód nie zna jeszcze daty jego wniesienia), o tyle nie jest to dopuszczalne w wyroku (nakazie), skoro sądowi orzekającemu data ta jest już znana, a określania jej nie wolno mu pozostawić organowi egzekucyjnemu. Uchybienie to, które traktować należy jako obrazę art. 316§1 k.p.c., możliwe jednak było do usunięcia w drodze sprostowania niedokładności, intencja Sądu Okręgowego była bowiem oczywista, a data wniesienia pozwu, którą w świetle art. 165§2 k.p.c. jest dzień oddania go w polskiej placówce wyznaczonego operatora publicznego (29 marca 2013 r.), wynika wprost z odciśniętego na kopercie (k. 81-82) stempla pocztowego. Dodać należy, że żądanie odsetek od tej daty było uzasadnione, powód bowiem już wcześniej skutecznie wezwał pozwanych do spełnienia świadczenia w wysokości daleko wyższej niż ostatecznie dochodzona. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c., przy zastosowaniu art. 350§
orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego podstawę swą znajduje w normach art. 98§
oraz art. 105§2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.