Sygn. akt II Cz 397/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący SSO Irena Dobosiewicz Sędziowie SO Janusz Kasnowski SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 roku. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. K. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 (drugim) wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie V Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Nakle nad Notecią z dnia 24 marca 2014 roku, sygn. akt V C 5/13 postanawia:
- zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że nie obciążyć powódki kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego,
- zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Sygn. akt II Cz 397/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. zawartym w punkcie 2 wyroku Sąd Rejonowy w Szubinie V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Nakle nad Notecią w sprawie z powództwa S. K. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę – na podstawie art. 98 k.p.c. – zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (sygn. V C 5/13). Zażalenie na postanowienie złożyła powódka i domagała się jego zmiany poprzez zasądzenie na jej rzecz kwoty 600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Jednocześnie wnosiła o przyznanie jej kosztów postępowania zażaleniowego. Rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c. i art. 103 k.p.c. W ocenie skarżącej pozwany przyczynił się do powstania kosztów postępowania poprzez swoją małą aktywność, brak dobrej woli oraz niesumienne i lekceważące zachowanie. Jednocześnie wskazała na trudną sytuację materialną i osobistą małoletniej powódki oraz jej subiektywne przekonanie o zasadności swojego roszczenia. W odpowiedzi na zażalenie pozwany wnosił o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Na mocy art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych, sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, hipoteza przywołanego przepisu odwołująca się do występowania „przypadków szczególnie uzasadnionych” pozostawia sądowi orzekającemu swobodę oceny, czy fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony stanowią podstawę do nieobciążania jej kosztami procesu. Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń. Drugie natomiast wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony, z tym zastrzeżeniem, że niewystarczające jest powoływanie się jedynie na trudną sytuację majątkową. Całokształt okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie tego przepisu powinny być ocenione z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie uzasadnione było zastosowanie art. 102 k.p.c. Przemawia za tym zarówno sytuacja materialna i osobista powódki – jest ona osobą małoletnią pozostającą na utrzymaniu rodziców, których miesięczne dochody wynoszą zaledwie 750 zł, jak również charakter sprawy. Wskazać bowiem należy, że powództwa o zadośćuczynienie cechują się dużym subiektywizmem przy określaniu wysokości doznanej krzywdy. Określenie odpowiedniej kwoty rekompensującej szkodę jest w znacznym stopniu uzależnione od ustaleń poczynionych w toku postępowania sądowego. Tym samym Sąd Okręgowy dał wiarę twierdzeniom skarżącej, że w jej przekonaniu żądanie zapłaty kwoty 1.600 zł w realiach rozpoznawanej sprawy mogło być przez Sąd uwzględnione. W tym stanie rzeczy, wobec przyjęcia, że w niniejszej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji oparte o regułę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 k.p.c.) było nieprawidłowe i podlegało zmianie zgodnie z punktem 1 postanowienia Sądu Okręgowego (art. 386 § 1 k.p.c.). Jednocześnie Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w zachowaniu pozwanego. Powódka nie może czynić stronie przeciwnej zarzutu, że ta nie podjęła odpowiedniej aktywności w toczącym się postępowaniu, albowiem ewentualne konsekwencje procesowe takiego zachowania czy zaniechania obciążałyby wyłącznie tę stronę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).