Sygnatura akt IV Ka 893/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Adam Pietrzak (spr.) Sędziowie : SSO Ewa Rusin SSO Tomasz Wysocki Protokolant : Magdalena Telesz przy udziale Władysławy Kunickiej - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu dnia 30 grudnia 2014 roku sprawy H. W. syna S. i H. z domu Z. urodzonego (...) w N. oskarżonego z art. 207§1 kk i art. 157§2kk w zw. z art. 11 §2kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżycielkę posiłkową S. W. od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 22 sierpnia 2014 roku, sygnatura akt VI K 948/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne; II. zwalnia oskarżycielkę posiłkową od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postepowaniem odwoławczym, zaś wydatki związane z tym postępowaniem zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 893/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2014 roku (sygn. akt VI K 948/13) Sąd Rejonowy w Kłodzku po rozpoznaniu sprawy H. W. oskarżonego o to, że w okresie od lipca 2013 roku do 27 października 2013 roku w Ś. woj. (...) znęcał się psychicznie nad teściową W. K. w ten sposób, że wchodził do jej pokoju i dokuczał jej słownie mówiąc, że źle wychowała córkę, która niszczy rodzinę oraz fizycznie i psychicznie nad żoną S. W. w ten sposób: - wszczynał bezpodstawne awantury domowe, w trakcie których szydził z niej i ponizał ją nazywając (...),, wyganiał ją z domu, chował filtr do pralki, by nie można było z niej korzystać, chował kluczyki od skrzynki w wysokim napięciem i klucze do pokoju turystów, wylewał zupę, nagrywał i robił zdjęcia, groził pobiciem a także podpaleniem gospodarstwa agroturystycznego i uniemożliwieniem prowadzenia działalności agroturystycznej, a także wyrzuceniem z gospodarstwa gości, które to groźby z uwagi na agresywne zachowanie wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione; - przy czym w dniu 25 września 2013 roku chwycił ją za nadgarstek prawej ręki i uderzał nim o meble, czym spowodował u niej obrzęk kończyny i siniak na dłoni, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na czas nie krótszy niż dni siedem, to jest o czyn z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; Oskarżonego H. W. uznał za winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 2013 roku w Ś. woj. (...) naruszył nietykalność cielesną S. W. w ten sposób, że uderzył ja w głowę plastikowa butelką oraz oblał ja woda z butelki, to jest czynu z art. 217 § 1 kk i za to na podstawie art. 217 § 1 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; oskarżonego H. W. uznał za winnego tego, że w dniu 25 września 2013 roku w Ś. woj. (...) spowodował u S. W. obrażenia ciała naruszające czynności narządów jej ciała na czas krótszy niż dni 7 w postaci stłuczenia dłoni prawej, nadgarstka prawego i przedramienia prawego z obrzękiem tej okolicy, siniakiem grzbietu dłoni prawej i otarciem skóry na palcu III dłoni prawej w ten sposób, że chwycił ją za prawą rękę i uderzył nią o meble kuchenne, to jest czynu z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie art. 157 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; na podatnie art. 85 – 86 § 1 i 2 kk wymierzył oskarżonemu za zbiegające się przestępstwa karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Powyższy wyrok zaskrzyli: prokurator i oskarżycielka posiłkowa S. W.. Prokurator zaskarżył wyrok na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk oraz art. 444 kpk w całości na niekorzyść oskarżanego H. W. zarzucając na podstawie art. 438 pkt 3 i art. 427 § 1 kpk: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, wyrażający się przyjęciem przez Sąd błędnego poglądu, że w przedmiotowej sprawie brak dowodów przemawiających za przypisaniem oskarżonemu H. W. sprawstwa czynu zabronionego opisanego w części wstępnej wyroku, albowiem zdaniem Sądu analiza zgromadzonego materiału dowodowego w tym: zeznania świadków, wyjaśnienia oskarżonego, jak też okoliczności sprawy nie dały podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, gdyż zdaniem Sądu ustalenia sprawy pozwalają jedynie na przypisanie H. W. sprawstwa incydentalnych zachowań godzących w godność i cześć pokrzywdzonych, tj. wypełnienia swoim bezprawnych zachowań znamion czynów z art. 217 § 1 kk i art. 157 § 2 kk – podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności krytyczna ocena wyjaśnień oskarżonego, zeznań przywołanych na wstępie świadków – pokrzywdzonych , okoliczności zdarzeń i ich kontekst – w szczególności skala agresji, jej częstotliwość i determinacja oskarżonego zdecydowanie przemawia za przyjęciem, że oskarżony swoim bezprawnym zachowaniem wypełnił znamiona zarzuconego mu w kacie oskarżenia czynu, a co najmniej swoim zachowaniem wyczerpał znamiona również czynu z art. 190 a § 1 kk. Podnosząc ten zarzut apelujący wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji. Oskarżycielka posiłkowa zaskarżyła wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając: 1. na podstawie art. 438 pkt 2 kpk obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to:
- a)art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk wyrażającą się w: - błędnym uznaniu, że pokrzywdzona również prowokowała oskarżonego do sytuacji konfliktowych, mimo że za takim wnioskiem mogłyby przemawiać jedynie wyjaśnienia oskarżonego oraz dwojga świadków J. P. i T. G., z których żadne nie utrzymywało ze stronami bliskich relacji, nie było uczestnikiem sytuacji objętych zarzutem, a jedna z nich (siostra oskarżonego) jest skonfliktowana z pokrzywdzoną, - błędnym uznaniu, że zeznania pokrzywdzonej, trzech córek stron, ich partnerów nie pozwalają na przypisanie oskarżonemu, iż znęcał się nad pokrzywdzoną i W. K., podczas gdy z zeznań tych wynika, że oskarżony dopuszczał się w czasie objętym aktem oskarżenia różnorakich form znęcania się fizycznego i psychicznego nad pokrzywdzoną i nie był do tego przez nią prowokowany, jak również znęcał się nad W. K., a jednocześnie zeznania te pochodzą od bezpośrednich świadków wielu tych zdarzeń, - dokonaniu jednostronnej oceny dowodów , tj. w bezkrytycznym Aniu wiary wersji oskarżonego i nieuzasadnionej odmowie dania wiary pokrzywdzonej, mimo że jej zeznania znalazły potwierdzenie w innych dowodach,
- b)art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez powołanie w uzasadnieniu przy dokonaniu ustaleń faktycznych również dowodów, które wzajemnie się wykluczały i nie pozwalały na poczynienie takich ustaleń, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a to:
- a)przyjęcie, że strony czyniły sobie wzajemne złośliwości, podczas gdy stroną inicjującą konflikt i postępującą złośliwie wobec pokrzywdzonej był wyłącznie oskarżony,
- b)niedokonanie ustaleń, co do stanu zdrowia pokrzywdzonej W. K., u której stwierdzono zanik mózgu, która cierpi na zaniki pamięci, co wpływało na jej postawę procesową, w tym na podjecie decyzji o odmowie złożenia zeznań,,
- c)niedokonanie ustaleń co do tego, że oskarżony zabraniał córkom stron oraz bratowej E. K. odwiedzin w domu stron,
- d)błędne ustalenie, że oskarżony oznaczył markerem płytki w łazience wyremontowanej przez pokrzywdzoną, gdyż były one wadliwie położone, podczas gdy uczynił to jedynie, by pokrzywdzonej dokuczyć, sokoro nie była to inwestycja oskarżonego, lecz pokrzywdzonej – w całości przez nią sfinansowana, już po wprowadzeniu rozdzielności majątkowej, a w trakcie trwania postępowania o znęcanie się, kiedy o relacje stron były już bardzo złe,
- e)błędne ustalenie, że oskarżony jednokrotnie uderzył pokrzywdzoną butelką po głowie, podczas gdy była ona bita wielokrotnie po głowie,
- f)błędne ustalenie, że pokrzywdzona zamyka przed oskarżonym pokoje turystyczne, podczas gdy czynił to oskarżony,
- g)błędne ustalenie, że w obecności funkcjonariuszy policji oskarżony zademonstrował, że pokrzywdzona niesłusznie posądziła oskarżonego, że używane urządzenie do hydromasażu pracuje wywołując znaczny hałas w godzinach ciszy nocnej, podczas gdy oskarżony włączył jedynie tę część urządzenia, które hałasu nie wywołuje,
- h)błędne ustalenie, że J. W. brała udział w czynnościach służbowych w domu stron w okresie objętym zarzutem, podczas gdy tak nie było,
- i)błędne ustalenie, że na skutek szarpaniny z pokrzywdzoną, pokrzywdzona oblała go gorącą wodą, podczas gdy szarpaninę wywołał oskarżony, który nie chciał, żeby pokrzywdzona gotowała ziemniaki w garnku, który nie słusznie uważa za własny, na skutek czego sam się oblał, przy czym woda była jedynie letnia,
- j)błędne ustalenie, że oskarżony wyprosił E. K. z domu, podczas gdy zabronił jej wizyty w wyrzucił posługując się słowami wulgarnymi, grożąc biciem,
- k)błędne ustalenie, że pokrzywdzona wycierała ręcznikiem oskarżonego podłogi lub zlew oraz wylewa jego kosmetyki, podczas gdy oskarżony trzyma je zamknięte w pokoju,
- l)błędne ustalanie, że pokrzywdzona uniemożliwiała oskarżonemu korzystanie z kuchenki lub wanny,
- m)błędne ustalenie, że wobec W. K. oskarżony ograniczał się jedynie do wymówek co do wychowania pokrzywdzonej, podczas gdy wielokrotnie poniżał ją i wyzywał, co S. W. wielokrotnie zgłaszał policji w OSP,
- n)błędne ustalenie, że pokrzywdzona schowała filtr do pralki L. Mając na uwadze powyższe apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonwoemu w Kłodzku do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje są oczywiście bezzasadne. Sąd I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy, prawidłowo go ocenił, a wyprowadzone wnioski przekonująco uzasadnił. Ocena materiału dowodowego zgodna jest z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zawarty w uzasadnień zaskarżonego wyrku wywód, w którym tenże sąd poddał zgromadzone dowody ocenie pod kątem ich wiarygodności (k.5-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, k. 186-189 akt sądowych) czyniąc zadość wspomnianym zasadom i wskazaniom. Wnioski, do których doszedł sąd rejonowy mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności. Kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu czynów nie budzi w ocenie sądu odwoławczego zastrzeżeń – dokonana przez Sąd I instancji analiza zachowań oskarżonego pod kątem przepisów wskazanych w zarzucie aktu oskarżenia, a z drugiej strony przepisów pominiętych przez sąd w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (k.8 in fine – 9 uzasadnienia zaskarżonego, k.189 in fine -190 akt sądowych) zasługuje na pełną aprobatę. W świetle okoliczności sprawy i dyrektyw art. 53 kk brak jest podstaw do uznania wymierzonych oskarżonemu kar za poszczególne czyny jak i orzeczonej kary łączonej grzywny za rażąco niewspółmierne w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4) kpk. Zarówno apelacja prokuratora jak i generalnie apelacja oskarżycielki posiłkowej sprowadzają się do polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji nie zawierając argumentów mogących podważyć trafność toku rozumowania tegoż sądu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Co do zarzutu niedokonania ustaleń co do stanu zdrowia pokrzywdzonej W. K. „co miało wpływać na jej postawę procesową, w tym podjęcie decyzji o odmowie złożenia zeznań stwierdzić należy, iż sąd nie jest zobligowany do badania motywów, jakimi kieruje się świadek korzystając z ustawowego prawa odmowy zeznań, zaś analiza protokołu przesłuchania świadka w miejscu zamieszkania (k.122 akt sądowych) nie daje podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek uchybień proceduralnych ze strony sądu. Zarzut niedokonania ustaleń co do tego, że oskarżony zabraniał córkom i bratowej odwiedzin w domu stron uznać należy za chybiony, albowiem okoliczność taka nie była przedmiotem zarzutu i nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Pozostałe zarzuty zawarte w apelacji oskarżycielki posiłkowej są wyrazem jej osobistej oceny materiału dowodowego, odmiennej od oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie zawierają, jak wspomniano wyżej argumentacji pozwalającej na podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez tenże sąd. Mając na względzie powyższe sąd okręgowy orzekł jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach oparte jest na przepisie art. 624 § 1 kk i art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.