kk, przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego jak też przed Sądem. W postępowaniu sądowym oskarżony cofnął zgodę na skazanie bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 1 k.p.k. Sąd zważył nadto, co następuje: Oceniając zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz protokołu badania stanu trzeźwości Sąd uznał, że sprawstwo i wina oskarżonego jak też okoliczności popełnienia przez niego zarzuconego mu występku nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia przestępstwa i złożył konsekwentne oraz wiarygodne wyjaśnienia, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym w postaci protokołu badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym oskarżony został uznany za winnego tego, że w dniu 29 listopada 2014 roku na wysokości posesji w miejscowości J., znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie 0,90 mg/l, II badanie 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem osobowym marki F. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym, tj. popełnienia występku z art.
Wymierzając oskarżonemu karę i środki karne Sąd wziął pod uwagę dyrektywy zawarte w art. 53 k.k., bacząc aby kara i środki karne były współmierne do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu a ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego. Przy wymiarze kary i środków karnych wobec oskarżonego Sąd jako okoliczności obciążające uwzględnił: nagminność tego rodzaju przestępstw, społeczną szkodliwość czynu oraz fakt, że stopień nietrzeźwości oskarżonego nie był nieznaczny. Ponadto Sąd uwzględnił przy wymiarze kary i środków karnych jako okoliczności łagodzące właściwości i warunki osobiste dotychczas niekaranego sprawcy, w tym jego wiek (47 lat) oraz postawę w toku prowadzonego postępowania. Oskarżony składał od początku postępowania szczegółowe wyjaśnienia, przedstawiając konsekwentnie przebieg zdarzenia. Wyraził również skruchę z powodu naruszenia przez siebie po raz pierwszy zasad obowiązującego porządku prawnego. Taka postawa oskarżonego powinna być niewątpliwie dostrzeżona przez Sąd i należycie uwzględniona przy wymiarze kary. W oparciu o powyższe okoliczności Sąd przyjął, że grzywna wymierzona oskarżonemu na podstawie art.
§ k.k. w wysokości 70 stawek dziennych grzywny po 10 zł będzie stanowić wystarczającą dolegliwość dla oskarżonego i spełni wobec niego cele zapobiegawcze oraz wychowawcze kary. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w pkt II części rozstrzygającej wyroku orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku, przyjmując, iż pobawienie oskarżonego możliwości prowadzenia pojazdu od dnia zdarzenia przez okres roku stanowiło i stanowić będzie niewątpliwie poważną uciążliwość dla oskarżonego i w tym przypadku – w ocenie Sądu - zapewni właściwą realizację wobec oskarżonego dyrektywy prewencji indywidualnej. Nadto, przy uwzględnieniu powołanych wyżej okoliczności dotyczących wymiaru kary i środków karnych, na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego na rzecz Funduszy Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych. Zgodnie z przepisem art. 63 § k.k. na poczet orzeczonego w pkt II wyroku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy nr (...) od dnia 29 listopada 214 roku. Na podstawie art. 627 § 1 k.p.k. wobec skazania oskarżonego obciążono go kosztami postępowania w całości, w tym wydatkami postępowania w wysokości 70 złotych oraz zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych wymierzono mu opłatę w kwocie 70 złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.