IV Ka 2/15

(1)oskarżonego z art.279§1 kk w zw. z art.64§2 kk, art.276 kk K. S.

(1)oskarżonego z art.279§1 kk w zw. z art.64§1 kk z powodu apelacji wniesionych przez obu oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 listopada 2014 roku sygn. akt VII K 285/14 na podstawie art.437§1 kpk, art.624§1 kpk, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych A. M.

(1)i K. S.

(1), uznając apelacje za oczywiście bezzasadne; zwalnia oskarżonych A. M.

(1)i K. S.

(1)od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 2/15 UZASADNIENIE A. M.

(1)został oskarżony o to, że: I. w dniu 11 lutego 2014 roku w m. T. ul. (...) woj. (...) wspólnie i w porozumieniu z K. S.

(1)po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w postaci metalowego skobla i wyłamaniu drzwi z zawiasów, włamał się do wnętra garażu skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru górskiego marki G. o wartości 600 zł na szkodę S. G., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 1 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej w warunkach powrotu do przestępstw określonych w art. 64 § 1 kk, tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk II. w dniu 11 lutego 2014 r. w m. T. ul. (...) woj. (...) ukrywał dokument w postaci dowodu osobistego nr (...), którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, tj. o czyn z art. 276 kk K. S.

(2)został oskarżony o to, że: III. w dniu 11 lutego 2014 roku w m. T. ul. (...) woj. (...) wspólnie i w porozumieniu z A. M.

(1)po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia w postaci metalowego skobla i wyłamaniu drzwi z zawiasów, włamał się do wnętra garażu skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru górskiego marki G. o wartości 600 zł na szkodę S. G. ej, przy czym czynu tego dokonał w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 roku w sprawie VII K 285/14: 1. oskarżonego A. M.

(1)uznał za winnego popełnienia obu zarzuconych mu czynów i tak: - za czyn opisany w punkcie I na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - za czyn opisany w punkcie II na podstawie art. 276 kk wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 kk orzekł w stosunku do A. M.

(1)karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3. oskarżonego K. S.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 279 § 1 kk wymierza mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; 4. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. M.

(1)okres zatrzymania od dnia 11 lutego 2014 roku do dnia 12 lutego 2014 roku; 5. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu K. S.

(1)okres zatrzymania od dnia 11 lutego 2014 roku do dnia 12 lutego 2014 roku; 6. zwolnił obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, przy czym wydatki przejął na rachunek Skarbu Państwa. Powyższy wyrok w całości zaskarżyli obaj oskarżeni, z tym, że A. M.

(1)tylko w odniesieniu do czynu I kwalifikowanego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk. A. M.

(1)wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów postępowania ( art. 7 kpk ) mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez nadanie priorytetu zeznaniom A. M.

(2), a nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez uznanie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia sprawstwa A. M.

(1)za czyn I. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie A. M.

(1)od przypisanego mu czynu z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk, gdyż go nie popełnił. K. S.

(1)wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów postępowania ( art. 7 kpk ) mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez nadanie priorytetu zeznaniom A. M.

(2), a nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez uznanie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia sprawstwa K. S.

(1)za czyn III. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie K. S.

(1)od przypisanego mu czynu z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, gdyż go nie popełnił. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacje nie są zasadne. Z uwagi na to, że obie skargi apelacyjne kwestionują dokonanie przez oskarżonych kradzieży z włamaniem i zawierają analogiczne wnioski, uzasadnione będzie łączne ustosunkowanie się do ich wywodów, co pozwoli zarazem uniknąć powielania tych samych rozważań i ocen. Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd ten ustosunkował się do wszystkich istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na pełną aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając w całości ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany wnikliwej i wszechstronnej analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 kpk, art. 7 kpk, 410 kpk. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia - kwestionowanego przez oskarżonych - czynu nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł. Ma rację sąd merytoryczny, że kardynalnym dowodem inicjującym przedmiotową sprawę w stosunku do obu skarżących są zeznania A. M.

(2)( jedynego naocznego świadka kradzieży z włamaniem ), którym brak powodów, aby zarzucić niekonsekwencje, niespójność czy nieobiektywizm. Fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach jedynego świadka indywidualizującego współsprawców, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonych do winy, sam w sobie nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jednego świadka nie są wystarczającą podstawą do skazania. W tym kontekście należy podkreślić okoliczności pozytywnie weryfikujące wiarygodność A. M.

(2): - nie miała ona jakiegokolwiek racjonalnego powodu, aby bezpodstawnie obciążać właśnie oskarżonych. Stanowiska swego nie zmieniła nawet wówczas, gdy miała świadomość grożącej jej odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań; - A. M.

(2)bezspornie zaobserwowała przedmiotową kradzież. Widziała dwóch sprawców, których od razu rozpoznała. Weszli oni na posesję ( uprzednio próbując rozmontować płot ), podeszli do pierwszej komórki, „coś” robili przy jej drzwiach, które w końcu otworzyli i po wyprowadzeniu z niej roweru udali się w głąb podwórka, a następnie je opuścili kierując się do sąsiedniego lasku; - A. M.

(2)niezwłocznie o zdarzeniu powiadomiła policję ( nie podejmowała sama interwencji ) oraz właścicielkę komórki S. G.; - na miejscu policjanci potwierdzili zgłoszone przez nią okoliczności dokonania kradzieży z włamaniem do pierwszej komórki ( wyrwane drzwi z zawiasów ) a S. G.ujawniła fakt kradzieży z niej roweru marki (...). Niezwłoczna penetracja pobliskiego terenu ( na podstawie opisu sprawców przez A. M.

(2)i kierunku oddalenia się ich) doprowadziła do ich ujęcia – A. M.

(1), który miał przy sobie skradziony rower - w lasku za komórkami, a K. S.

(1)- w rejonie sklepu spożywczego w T. przy ul. (...). Okoliczności podawane przez A. M.

(2)zostały więc natychmiast zweryfikowane co do miejsca i okoliczności dokonania kradzieży z włamaniem, skradzionego mienia, osób sprawców ( jeden z nich został zatrzymany z zabranym z komórki rowerem, w miejscu gdzie obaj mieli odejść; drugiego policjanci zatrzymali w pobliskim sklepie, gdzie mógł przyjść pozostawiając współsprawcę z rowerem – miał na to czas ( kilkadziesiąt minut ) i warunki ( do pokonania – jak oskarżony ten zwymiarował - około 400 metrów k 227); - A. M.

(2)rozpoznała zatrzymanych sprawców dowiezionych przez policję na miejsce zdarzenia. Wyjaśniła skąd ich uprzednio znała. Wskazała, iż zajście to obserwowała z naprzeciwka ( przez ulicę ) z pomieszczenia na piętrze budynku; na dworze było ciemno, jednakże teren komórek oświetlała pobliska uliczna latarnia. Świadek ta z jednaj strony dobrze znała wizerunki oskarżonych, z drugiej miała dogodne warunki do obserwacji miejsca kradzieży, rozjaśnionego w dodatku światłem latarni. Miała więc ona obiektywne warunki od obserwacji przebiegu zdarzenia i indywidualizacji sprawców, co do której zresztą od początku była kategorycznie przekonana i swojego stanowiska w toku procesu nie zmieniła. Reasumując: jakkolwiek kluczowym dowodem obciążającym oskarżonych są zeznania A. M.

(2), nie jest to dowód odosobniony. Pozytywnie weryfikują je inne środki dowodowe, zarówno osobowe jak i rzeczowe. Relacje A. M.

(2)znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach S. G., funkcjonariuszy policji P. F. i A. M.

(3), w wynikach oględzin miejsca przestępstwa i okoliczności zatrzymań sprawców, w tym A. M.

(1)ze skradzionym rowerem. Te wszystkie dowody zostały wskazane oraz wszechstronnie i przekonująco ocenione przez sąd I instancji. Treść obu apelacji przechodzi do porządku zarówno nad tymi dowodami, jak i ich oceną. Apelacje kwestionują stanowisko sądu z pozycji wyjaśnień oskarżonych oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści. Sąd rejonowy przeanalizował wyjaśnienia oskarżonych, skonfrontował je z zeznaniami A. M.

(2)oraz wskazanymi w uzasadnieniu dowodami i trafnie potraktował ich twierdzenia, iż zarzucanego mu czynu nie popełnili, jako przyjętą linię obrony. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Przy czym jest to aktualne przy zarzucie błędu o charakterze ”dowolności”. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Takich przekonujących argumentów apelacje nie zawierają. Poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczne znajdują odpowiednie oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym, który został poddany – co trzeba powtórzyć - przez sąd prawidłowej ocenie i analizie. Polemiczne wywody apelacji pomijające precyzyjną argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżących efektu, wobec treści art. 7 kpk i art. 410 kpk. Sprowadzają się do gołosłownego zanegowania wartości dowodowej zeznań A. M.

(2), z pominięciem analizy jej twierdzeń i całej grupy dowodów, które jej wersję wspierają. Brak zapisów w aktach sprawy zapisów, aby K. S.

(1)składał wnioski o dopuszczenie dowód z zapisu monitoringu ze sklepu, w pobliżu którego został zatrzymany; ta okoliczności została podniesiona dopiero na rozprawie odwoławczej i z uwagi na upływ czasu dowodu tego nie da się przeprowadzić. Ponadto oskarżony ten został zatrzymany pod sklepem i nawet gdyby monitoring w nim funkcjonował, zapis nie objąłby go. Należy podkreślić, iż obaj oskarżeni byli w stanie upojenia alkoholowego, co umniejszało ich obawę przed odpowiedzialnością, zwiększało zuchwalstwo, a jednocześnie zakłócało racjonalność podejmowanych działań, co w szczególności znalazło odzwierciedlenie w sposobie przeprowadzenia przestępczej akcji ( nie dbanie o ukrywanie działań sprawczych czy też własnych wizerunków) i zachowaniach po jej realizacji ( pozostawanie w pobliżu miejsca przestępstwa ). W tych realiach ograniczenie wyjaśnień do zanegowania sprawstwa ( do tego też sprowadzają się też wywody apelacji ) w konfrontacji z mocą, spójnością i logicznością dowodów obciążających, nie może prowadzić do uwzględnienia wniosków zawartych w środkach odwoławczych. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak sądowi merytorycznemu podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonych w kwestionowanym przez nich zakresie. Uznając zatem, iż apelacje nie dostarczyły argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia sądu I instancji – brak było podstaw do ich uwzględnienia. Prawidłowa jest ocena prawna przypisanego sprawcom czynu, a wymierzone kary nie zawierają cech niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Z tych wszystkich względów sąd okręgowy orzekł, jak w sentencji; trudna sytuacja materialna oskarżonych ( przebywają w areszcie śledczym ) uzasadniała zwolnienie ich od zwrotu kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.