I C 1295/14

Sygn. akt I C 1295/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Brzegu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Czajkowska Protokolant: st. sekr. sądowy Dorota Budzowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 roku w Brzegu sprawy z powództwa (...) Banku S.A. we W. przeciwko I. D. o roszczenia z umowy pożyczki powództwo oddala. UZASADNIENIE (...) Bank S.A. z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanej I. D. kwoty 15.260,25 zł wraz z ustawowymi odsetkami szczegółowo określonymi w treści pozwu oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Powód wywodził, że dochodzona wierzytelność powstała w efekcie zawarcia w dniu 30.05.2012 r. przez pozwaną umowy z powodem nr (...) (...). Powód wypowiedział przedmiotową umowę pismem z dnia 10.12.2012 r. i wezwał pozwaną do zapłaty w dniu 23.07.2014 r. Na wymagalne od dnia 16.01.2013 roku roszczenie składa się kapitał w kwocie 11.334,02 zł, odsetki umowne w wysokości 592,33 zł, odsetki karne w wysokości 3.190,90 zł oraz koszty windykacji w kwocie 143,00 zł. Pozwany nie wniósł odpowiedzi na pozew, nie stawił się również, mimo prawidłowego zawiadomienia, na wyznaczony termin rozprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód jest bankiem wpisanym do K. R. S.pod nr KRS (...). dowód: odpis KRS (k. 12) Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód opiarł swoje roszczenia na fakcie zawarcia w dniu 30.05.2012 r. przez pozwaną umowy z powodem nr (...) (...). Poza odpisem z KRS powód nie przedłożył w sprawie żadnego dowodu. W myśl art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktów prawotwórczych, spoczywa na osobie, która wywodzi z nich skutki prawne. Ciężar dowodu zatem z reguły spoczywa na powodzie. Przedmiotowa zasada znajduje swoje odzwierciedlenie również w przepisach proceduralnych. Art. 3 k.p.c. zobowiązuje strony do dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiania dowodów. Artykuł 232 k.p.c. nakłada z kolei na strony obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Biorąc pod rozwagę powyższe wskazać należy, iż w toku bieżącego postępowania strona powodowa wykazała jedynie fakt, że jest bankiem. Powód nie udowodnił natomiast jakimikolwiek środkami dowodowymi, umożliwiającymi weryfikację twierdzeń pozwu faktu, istnienia wierzytelności. Tym samym – zdaniem Sądu Rejonowego – nie udowodniono ani faktu zawarcia umowy z dnia 30.05.2012 r., ani jej wypowiedzenia, wezwania do zapłaty czy też w końcu wielkości przysługującego roszczenia. Zaakcentować dodatkowo należy, że postępowanie cywilne – zwłaszcza w trybie procesowym – opiera się na zasadzie kontradyktoryjności. Jak wskazano w orzecznictwie rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. I CKU 45/96). Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej, sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo (por. m.in. wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, LEX nr 7094). Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w sentencji wyroku.