dotyczy określonej kategorii spraw, a mianowicie spraw, w których odwołanie od decyzji, której podstawę stanowi orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Ustawodawca wyraźnie określił, że spór dotyczyć musi wyłącznie kwalifikacji stanu zdrowia ubezpieczonego na podstawie przesłanek niezdolności do pracy wynikających z art. 12 i 13 ustawy emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) i to kwalifikacji dokonanej na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, skoro odwołanie ma się opierać "wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia". Chodzi więc o sprawy, w których ubezpieczony kwestionuje stanowisko organu rentowego wynikające z podstawy faktycznej decyzji odnoszącej się do orzeczenia komisji lekarskiej. Prościej rzecz ujmując, przepis ten dotyczy spraw, w których ubezpieczony nie zgadza się z oceną jego stanu zdrowia wyrażoną w tym orzeczeniu, która powoduje, że na dzień wydania decyzji nie spełnia on - według organu rentowego - jednego z warunków koniecznych prawa do renty. Okoliczności dotyczące stanu zdrowia z okresu po wydaniu decyzji wykraczają więc poza zarzuty dotyczące orzeczenia komisji lekarskiej, na podstawie którego wydawana jest decyzja. Konsekwentnie zatem w art.
mowa o "nowych okolicznościach", które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji. Dla przykładu, "nowe okoliczności" to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Jeśli ujawnią się one w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, sprawa "wraca" na etap postępowania przed organem rentowym po to zasadniczo, aby organy orzecznicze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych mogły dokonać ponownej oceny stanu zdrowia z ich uwzględnieniem. Ocena "nowych okoliczności" przez organy orzecznicze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może doprowadzić do zmiany pierwotnego stanowiska organu rentowego i zakończenia sporu - bez potrzeby jego rozstrzygania przed sądem i ponoszenia kosztów opinii biegłych. Przeprowadzone w postępowaniu sądowym dowody (opinie biegłych), które wskazują na powstanie niezdolności do pracy dopiero po wniesieniu odwołania do sądu , potwierdzają przecież, że zaskarżona decyzja, a wcześniej - orzeczenie komisji lekarskiej, nie były wadliwe. Nie ma więc racjonalnego powodu, aby niewadliwa decyzja miała podlegać uchyleniu. Jeszcze bardziej nieracjonalne byłoby zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art.
z uwagi na opinię biegłych potwierdzającą niezdolność do pracy powstałą po wniesieniu odwołania do sądu, jednakże nie w okresie, wymienionym w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ani w okresie wnikającym z art. 61 tej ustawy. Przepis, który ma na celu umożliwienie uruchomienia procedury orzeczniczej przed organem rentowym weryfikującej "nowe okoliczności dotyczące stwierdzenia niezdolności do pracy", prowadziłby do ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ - bez potrzeby przeprowadzenia badania. Byłoby ono bowiem zbędne, jeśli niezdolność do pracy, powstała po wniesieniu odwołania, nie łączyłaby się ze spełnieniem pozostałych przesłanek prawa do renty albo nie powodowałaby przywrócenia prawa do renty (art. 61). Uzasadnione natomiast jest uchylenie decyzji, jeśli ujawnione w postępowaniu sądowym "nowe okoliczności dotyczące stwierdzenia niezdolności do pracy" mogą prowadzić do jej zmiany w wyniku ponownej oceny stanu zdrowia za okres objęty decyzją - bez potrzeby ponoszenia kosztów postępowania dowodowego przed sądem. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, stwierdzona przez biegłych niezdolność do pracy powstała po wniesieniu przez niego odwołania tj. po dniu 18 listopada 2011 roku, co skutkuje uznaniem, iż wydane przez organ rentowy decyzje były prawidłowe. Wszak uchylenie zaskarżonych decyzji nie doprowadziłoby do uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia przez ubezpieczonego, skoro niezdolność do pracy powstała po dniu 8 grudnia 2010 roku. Dlatego też, mając na uwadze powyższe rozważania, sąd oddalił odwołania ubezpieczonego jako niezasadne. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii rozbieżności dat wskazanych przez organ rentowy tj. po dniu 7 października 2010 roku oraz po dniu 7 grudnia 2010 roku, do upływu których najpóźniej winna powstać niezdolność do pracy ubezpieczonego stwierdzić należy, iż wynika ona wielotorowości prowadzonego przez skarżącego postępowania. Wszak w świetle zgromadzonego w sprawie materiału stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb., wyrokiem z dnia 11 marca 2010 roku, w sprawie o sygn. akt VU 1377/09, oddalił odwołanie wnioskodawcy S. G. od decyzji z dnia 10 sierpnia 2009 roku, odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, z uwagi na brak niezdolności do pracy. Następnie Sąd Apelacyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 7 października 2010 roku, sygn,. akt III AUa 474/10, oddalił apelacje wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 marca 2010 roku. Stąd też, w opinii Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 2 czerwca 2010 roku (k.16 akt ZUS z 2011 roku) Lekarz Orzecznik nie wskazując daty powstania niezdolności, ale określił, iż powstała ona po dacie 7 października 2010 roku, a więc po dniu wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny. Data 7 grudnia 2010 roku zaś ( choć winno być 8 grudnia 2010 roku) wynika z przepisu art.57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgodnie z którym ewentualna, co najmniej częściowo niezdolność do pracy wnioskodawcy, winna była powstać w ciągu 18 miesięcy od ustania ubezpieczenie. Skoro ostatnim dniem ubezpieczenia wnioskodawcy był dzień 8 czerwca 2009 roku, to 18 miesięcy upływa w dniu 8 grudnia 2010 roku, a zatem najpóźniej do tej daty winna u wnioskodawcy powstać częściowa niezdolność do pracy. Na marginesie należy tylko wskazać , iż zasadny logicznego myślenia dowodzą, że skoro wnioskodawca został uznany y za niezdolnego do pracy częściowo po dacie 7 grudnia 2010 roku, to w dacie tej zawiera się również data 7 października 2010 roku. Mając na uwadze fakt, iż skarżący był już uprawniony do renty przywołać także należy przepis art. 61 u.e.r.f.u.s., zgodnie z którym prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. Przywrócenie prawa do renty następuje ex lege w razie ponownego powstania niezdolności ubezpieczonego do pracy w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa przysługującego mu uprzednio, jeżeli prawo to ustało wskutek ustąpienia niezdolności do pracy. Nie ma tu znaczenia, czy dochodzi do przywrócenia tego samego stopnia niezdolności do pracy. Jeżeli przywróceniu prawa do renty towarzyszy zmiana stopnia niezdolności do pracy w stosunku do pierwotnie przyznanego świadczenia, organ rentowy dokona tylko odpowiedniej korekty wysokości renty. Zważyć również należy, iż sam moment ustalania przywrócenia prawa do renty nie jest istotny w tym sensie, że może do niego dojść także po upływie 18 miesięcy od ustania prawa do renty. Ważne jest tu tylko, by ponowna niezdolność do pracy powstała w ciągu 18 miesięcy od ustania tego prawa. O niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie może stanowić również fakt, że orzeczeniem z dnia 10 marca 2005 roku Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Piotrkowie Tryb. zaliczył wnioskodawcę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, albowiem niepełnosprawność nie zawsze oznacza niezdolności do pracy. Reasumując –mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy oraz fakt, iż wypowiadający się w sprawie biegli: A. N.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.