Sygn. akt II Ka 137/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak (spr.) Sędziowie: S

§4kk.

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015r. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowiecki, oskarżonego M. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za czyn ten z mocy art.

§4kk skazał go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 42§2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Na podstawie art. 63§2 kk na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 3 października 2014r. do dnia 14 stycznia 2015r. Zasądził od oskarżonego kwotę 120 zł tytułem opłaty i kwotę 70 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego w części orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego i na podstawie art. 427§2 kpk i art. 438 pkt 3 i 4 kpk wyrokowi temu zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na dowolnym uznaniu, że brak jest okoliczności uzasadniających przyjęcia w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionego wypadku określonego przepisem art. 69§4 kk zd. 2, co doprowadziło do orzeczenia wobec M. S. kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,
2. rażącą niewspółmierność orzeczonego oskarżonemu za przypisany mu czyn środka karnego, wyrażającą się w wymierzeniu mu 4 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w sytuacji gdy stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu zabronionego wynikający ze sposobu i okoliczności jego popełnienia, rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia, wagi naruszonych obowiązków, rodzaju i charakteru naruszonego dobra, a także stopień winy oskarżonego uzasadniły orzeczenie tego zakazu z ograniczeniem do jednej kategorii pojazdów, a mianowicie „B”, a w zakresie pozostałych rodzajów pojazdów na okres roku, podnosząc powyższe zarzuty wnosił o: I. dopuszczenie dowodów z: a) dokumentów załączonych do niniejszej apelacji w postaci: - wyroku rozwodowego z dnia 13 grudnia 2011r. Sądu Okręgowego w Siedlcach oraz wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 kwietnia 2014r., - umowy o pracę, - zawiadomień o wysokości rat kredytowych, b) wywiadu kuratora sądowego na okoliczność istnienia szczególnie uzasadnionego wypadku pozwalającego orzec wobec M. S. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, II. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec M. S.: - kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, - środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „B” na okres 4 lat, natomiast w zakresie pozostałych kategorii pojazdów na okres roku. Na rozprawie odwoławczej obrońca popierał apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wnosił o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego, przy jednoczesnej zmianie kwalifikacji prawnej na art.

§1kk, w pozostałym zakresie wnosił o utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje: W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, iż na uwzględnienie zasługuje zgłoszony przez prokuratora na rozprawie odwoławczej wniosek o zmianę kwalifikacji czynu przypisanego M. S., co wiąże się ze zmianą przepisów prawnych, jaka miała miejsce już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. I tak w dniu 21 marca 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2015r. (Dz. U. 2015.396), która w art. 1 pkt 63 lit. b wprowadziła do art. 107 kodeksu karnego nowy §4 w brzmieniu „W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania”. Przepis ten ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem M. S. wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 24 marca 2011r. w sprawie II K 142/11 za występek z art.

§1

kk skazany został właśnie na samoistną karę grzywny, które to skazanie było podstawą przyjęcia przez Sąd Rejonowy kwalifikacji z art.

§4kk.

Tymczasem, w powołanej wyżej sprawie grzywna wykonana została w dniu 11 października 2011r., natomiast zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do 1 lutego 2012r. Powoduje to, że przy uwzględnieniu aktualnego, korzystniejszego brzmienia ustawy (art. 4§1 kk) wynikającego z wprowadzenia do kodeksu karnego §4a art. 107, w chwili popełnienia czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nastąpiło zatarcie skazania za popełnienie przestępstwa w sprawie II K 142/11. To z kolei wyklucza możliwość przyjęcia kwalifikacji z art.

§4

kk, który wymaga uprzedniego skazania za jedno z przestępstw wymienionych w tym przepisie, który to warunek nie został spełniony w odniesieniu do M. S.. Z tych też względów Sąd Okręgowy dokonał zmiany wyroku Sądu I instancji poprzez wyeliminowanie z opisu czynu uprzedniego skazania za prowadzenie pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości i przyjęciu kwalifikacji z art.

§1kk.

Konsekwencją przyjęcia nowej kwalifikacji prawnej było uchylenie kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd I instancji i potrzeba wymierzenia nowej kary w granicach sankcji przewidzianej w art.

§1kk.

W ocenie Sądu Okręgowego spełniającą wymogi art. 53 kk będzie samoistna kara grzywny. Dokonując wyboru takiego rodzaju sankcji Sąd miał między innymi na względzie czas i miejsce w jakich doszło do popełnienia czynu – w bardzo późnych godzinach nocnych (około północy), co nawet przy uwzględnieniu, że oskarżony kierował na terenie wielotysięcznego miasta pozwala przyjąć, iż natężenie ruchu, w którym uczestniczył M. S. nie było zbyt znaczne. Określając ilość, a także wysokość stawki dziennej grzywny Sąd miał na względzie wysokość dochodów osiąganych przez oskarżonego, a także jego sytuację rodzinną i osobistą wynikającą między innymi z dokumentów załączonych do apelacji obrońcy. W przekonaniu Sądu Odwoławczego, grzywna w wysokości 100 stawek dziennych w wysokości po 30 zł nie przekracza możliwości płatniczych oskarżonego, nie wpłynie również negatywnie na jego możliwości wywiązywania się ze zobowiązań alimentacyjnych. Orzekając o wysokości środka karnego Sąd miał na względzie przede wszystkim wysokość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego w chwili kierowania przez niego pojazdem mechanicznym, który ponad dwukrotnie przekraczał stan nietrzeźwości. Okoliczność ta wskazuje, że oskarżony stanowił realne zagrożenie w ruchu drogowym kierując samochodem osobowym, co przemawia za odpowiednio długim okresem wykluczenia M. S. z uczestnictwa w ruchu drogowym i to w zakresie pojazdów mechanicznych wszystkich kategorii. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 437§1 kpk, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze uzasadniają art. 10 ustawy z dnia 3 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 636§1 kpk. DP/bdk