polegające na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości pomimo uprzedniego skazania za czyn z art.
Okoliczność ta nakazuje znacznie wyżej ocenić stopień lekceważenia przez oskarżonego obowiązujących norm prawnych, w tym prawomocnego wyroku sądowego oraz zawartego w nim zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, który to zakaz nie bez powodu wyrokiem Sądu Rejonowego wydanym w sprawie IX K 258/12 orzeczony został na okres lat trzech. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony został wobec oskarżonego w związku z kolejnym naruszeniem zasady trzeźwości w ruchu drogowym. Tym bardziej surowa winna pozostawać reakcja karna na zachowanie polegające na niezastosowaniu się do orzeczonego wobec oskarżonego zakazu. Dopuszczając się popełnienia przypisanego jego osobie przestępstwa oskarżony nie znajdował się w szczególnej sytuacji motywacyjnej. Za taką z całą pewnością nie można uznać powołanej przez niego okoliczności w postaci potrzeby przekazania samochodu swojego ojca do warsztatu w celu naprawienia pojazdu. Mając pełną świadomość ciążącego na jego osobie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jak również dotychczasowej jego karalności oraz konsekwencji naruszenia obowiązującego jego osobę zakazu mógł oskarżony choćby tylko poprosić kogokolwiek ze swoich znajomych lub bliskich o przejazd samochodem do warsztatu samochodowego. Potrzeba użycia przez niego samochodu nie powodowała istnienia jakiejś wyjątkowej okoliczności, która mogłaby w jakimkolwiek stopniu usprawiedliwiać jego zachowanie. Wskazana przez niego sytuacja nie nosi cech wyjątkowości. W tym stanie rzeczy okoliczności łagodzące w postaci przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyrażenie skruchy nie mogą w sposób istotny zniwelować wpływu, jaki na wymiar kary posiadają okoliczności obciążające oskarżonego. Waga przyznania się do popełnienia przestępstwa musi dodatkowo pozostać umniejszona faktem, iż w okolicznościach faktycznych sprawy, kiedy to został oskarżony przez funkcjonariuszy policji podczas popełnienia przestępstwa zatrzymany nie posiadając przy tym uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzuconego mu czynu stanowi nie tyle wyraz wyłącznie jego dobrej woli, choć ta, w przypadku każdego przyznania się do popełnienia zarzuconego czynu istnieć musi, lecz także nie mogących budzić wątpliwości okoliczności sprawy w postaci nie stosowania się przez oskarżonego do orzeczonego wobec niego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie zmieniając zatem ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy dokonał Sąd Okręgowy odmiennej ich oceny w zakresie w jakim ocena ta posiadała wpływ na zastosowaną represję karną należną w związku z popełnionym przez oskarżonego czynem. Nie jest trafne twierdzenie Sądu Rejonowego jakoby kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania pozostawała wystarczająca do osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, zwłaszcza zaś zapobiegnięcia ponownemu popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa. Przywołane przez sąd na uzasadnienie swojego stanowiska okoliczności łagodzące nie pozostają jedynymi aspektami, które w trakcie oceny dotychczasowego trybu życia oskarżonego należy przy orzekaniu w niniejszej sprawie uwzględnić. Oceniając postawę oskarżonego stanowiącą jeden z elementów branych pod uwagę przy rozstrzyganiu o rodzaju represji jaka zastosowana winna zostać wobec niego, nie można zgodzić się z Sądem Rejonowym, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraził pogląd, iż oskarżony nie lekceważył nałożonego na jego osobę zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie sposób bowiem zachowania oskarżonego polegającego na świadomym niestosowaniu się przez niego do tego zakazu, przy jednoczesnym braku sytuacji motywacyjnej uzasadniającej tego rodzaju postępowania, ocenić inaczej niż właśnie jako zlekceważenie orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Na ocenę tą nie bez wpływu pozostaje także okoliczność, iż nie po raz pierwszy nie dostosował się oskarżony nie tylko do orzeczonego wobec jego osoby zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, lecz także do zasady trzeźwości stanowiącą jeden z fundamentów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymierzając oskarżonemu karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie wziął Sąd Rejonowy pod uwagę w sposób dostateczny dotychczasowej karalności oskarżonego oraz płynących z jego skazań negatywnych konsekwencji dla oceny osoby oskarżonego. Okoliczności oskarżonego w realiach niniejszej sprawy obciążające prowadzić muszą do wniosku, że nie daje on rękojmi pozwalającej na przyjęcie, że pomimo orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie popełni po raz kolejny przestępstwa. Oskarżony pomimo skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2012 roku o sygn. akt IX K 258/12 na karę pozbawienia wolności i korzystania w związku z tym z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia tej kary zlekceważył orzeczony wobec jego osoby tym samym wyrokiem zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dopuszczając się popełnienia przypisanego jego osobie przestępstwa. Także orzekane w stosunku do jego osoby uprzednio kary nie odniosły pozytywnego rezultatu w postaci zmiany postawy oskarżonego wobec porządku prawnego. Tak było, gdy chodzi o pierwsze skazanie oskarżonego za przestępstwo z art.
(sygn. akt IX K 2031/06). Kara orzeczona za to przestępstwo wyrokiem z dnia 10 stycznia 2007 roku nie zrobiła na oskarżonym wrażenia, skoro niedługo po tym skazany został on za przestępstwo naruszenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wskazanym wyżej wyrokiem. Co więcej, postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach zarządził wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności orzeczonej za to przestępstwo. Okres próby wyznaczony wyrokiem skazującym za czyn z art. 244 k.k. nie doprowadził do potwierdzenia pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego. Skoro tak, to tym bardziej nie sposób w przypadku kolejnego popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art. 244 k.k. dopatrzyć się pozytywnej prognozy kryminologicznej, jak uczynił to Sąd Rejonowy. Możliwości przyjęcia takiej prognozy wobec oskarżonego wydatnie zmniejsza jego kolejne skazanie wskazanym w opisie czynu przypisanego oskarżonemu wyrokiem w sprawie IX K 258/12 Sądu Rejonowego w Gliwicach, które stanowi kolejny dowód rażącego i konsekwentnego lekceważenia orzekanych wobec oskarżonego za przestępstwa podobne kar i środków karnych. Skoro orzeczone już dwukrotnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania oraz orzeczone dwukrotnie zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych nie wywołały w postawie oskarżonego oczekiwanych rezultatów, to nie sposób aktualnie przyjąć, by kolejna kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania mogła rezultaty takie wywołać. Reakcja na zachowanie takie, jakie było udziałem oskarżonego musi nieść ze sobą odpowiedni poziom represji, musi być stanowcza nie tylko ze względów prewencji indywidualnej tak, by nie utrwalać wręcz w oskarżonym poczucia, że nie dotknie go poważna dolegliwość w związku z popełnianymi przezeń czynami, lecz także prewencji generalnej mającej na celu spowodowanie przeświadczenia o nieopłacalności naruszania porządku prawnego w sposób w jaki uczynił to oskarżony. W tych okolicznościach trudno oczekiwać, iż wymierzenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania osiągnie cele kary. Orzekając o karze w realiach niniejszej sprawy mieć trzeba na względzie fakt, iż zachowaniem swoim naruszył oskarżony także dobro prawne w postaci dobra wymiaru sprawiedliwości. Zachowaniem swoim dowiódł oskarżony lekceważącego stosunku wobec wyroku sądu. Dowiódł oskarżony także i tego, że orzeczone wobec jego osoby kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszenia ich wykonania, podobnie jak i orzeczone zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych nie zrobiły na oskarżonym żadnego wrażenia i nie odniosły pożądanego społecznie rezultatu w postaci zmiany jego stosunku do porządku prawnego, a wręcz przeciwnie, po raz kolejny porządek taki G. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.