(1)§ 1 k.p. Zważyć bowiem należy, że instytucja przejścia zakładu pracy lub jego części, unormowana w treści art. 23

(1)k.p., dotyczy każdej sytuacji, w której w wyniku różnego rodzaju zdarzeń (faktycznych lub prawnych) zakład pracy lub odpowiednio jego część przechodzi z posiadania jednego podmiotu (dotychczasowego pracodawcy) w posiadanie innego podmiotu (nowego pracodawcy). Podkreślenia przy tym wymaga, iż nabywca zakładu pracy (obejmujący w posiadanie) staje się pracodawcą dla zatrudnionych w nim pracowników z mocy samego prawa bez potrzeby dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek dalszych czynności. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010r., II PK 91/10, OSNP 2012/1-2/9). Oznacza to, że przejęcie zakładu pracy w rozumieniu art. 23

(1)k.p. ma miejsce także wówczas, gdy dotychczasowy pracodawca i przejmujący pracodawca nie działali zgodnie dla osiągnięcia tego celu, natomiast doszło do faktycznego przejęcia majątku i zadań zakładu pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1995r., I PRN 38/95, OSNAPiUS 1996/6/83). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z przeprowadzonych ustaleń faktycznych strona pozwana S. T. Sp. z o.o. SKA w W. na podstawie zawartej umowy dzierżawy objęła z dniem 15 lutego 2013r. w faktyczne władanie zakład produkcyjny (...)Sp. z o.o. i przystąpiła do realizacji dotychczasowych zadań tej spółki, w oparciu o objęte w posiadanie – w związku z umową – składniki jej majątku, przy wykorzystaniu pracy dotychczasowych pracowników (...)Sp. z o.o. W dniu 15 lutego 2013 r. (...) Sp. z o. o. zawarła z pozwaną umowę dzierżawy, na podstawie której wydzierżawiający oddał w dzierżawę Przedsiębiorstwo określone w umowie za wynagrodzeniem. Przedmiot przedsiębiorstwa został sprecyzowany w §1 pkt. 1.1.1. umowy zgodnie z załączonymi do umowy trzema załącznikami ( w pełni funkcjonalny i kompletny ciąg technologiczny służący do produkcji PELLETU) z wyłączeniem elementów o których mowa w pkt. 1.3 tj. ksiąg rachunkowych, środków pieniężnych, wierzytelności i zobowiązań wydzierżawiającego oraz jego pracowników. Zważyć jednakże należało, iż postanowienie umowne stanowiące, że przedmiot dzierżawy nie obejmuje pracowników wydzierżawiającego, było z mocy prawa, tj. z mocy art. 58 §

(1)§ 1 k. p. W rzeczywistości bowiem przedmiot dzierżawy obejmował całe przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o., w skład którego wchodził zakład pracy w J., w którym zatrudnieni byli pracownicy, w tym powód. Dotychczasowi pracownicy, w tym i powód, po zawarciu wskazanej umowy dzierżawy w dalszym ciągu świadczyli pracę na tych samych stanowiskach pracy i na tych samych warunkach. Bez znaczenia zatem było to, w jaki sposób (...) spółka z o.o. i strona pozwana określiła wzajemną współpracę stron jako podmiotów gospodarczych. Jak wynika z samej treści umowy dzierżawy, strona pozwana miała realną możliwość korzystania z dotychczasowego majątku firmy (...)Sp. z o.o., objęła faktyczne władztwo nad pomieszczeniami, w których dotychczas pracowali pracownicy (...)oraz nad ich narzędziami pracy, jak również zachowana została tożsamość wykonywanych zadań. Bowiem pracownicy po zawarciu w/w umowy dzierżawy pracowali nadal w tym samym charakterze co w(...), w tych samych pomieszczeniach, na tych samych maszynach i sprzęcie jak dotychczas i nadal zajmowali się produkcją pelletu. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd w pkt I sentencji wyroku. Podobne stanowisko, jak Sąd w niniejszej sprawie zajęły Sądy w sprawach toczących się w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieście Wydział IV i X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn akt VI P 694/14, IV P 748/13, a także Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział Pracy w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r. sygn akt VII Pa 340/14./ Orzeczenia o odsetkach ustawowych za zwłokę znajdują swe oparcie w przepisach art. 481 §

(2)§ 1 k.p. nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w pkt III sentencji wyroku znalazło oparcie w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Reguła ta dotyczy także spraw rozpatrywanych w postępowaniu przed Sądem Pracy. W niniejszym postępowaniu, kosztami poniesionymi przez powoda były koszty wynagrodzenia reprezentującego go w sprawie pełnomocnika, które zgodnie z § 11 ust.1 pkt.3 w zw. z § 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), wynosiły 900 zł. O obowiązku zapłaty przez pozwaną na rzecz Skarbu Państwa, nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu w kwocie 300 zł, od wniesienia której powód był zwolniony z mocy ustawy, orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku na podstawie art. 98 §1 k.p.c. w zw. z art. 28 pkt.2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), gdyż postępowanie toczyło się trybie uproszczonym.