Sygn. akt II Ca 126/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym : Przewodniczący : SSO Aurelia

§ 2k.p.c.

i powództwo oddalił w oparciu o art. 498 § 1 i 2 k.c. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł powód, zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, przez błędną ocenę że komornik w sprawie Km 1009/13 przekazał powodowi należności za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2012 roku, podczas gdy należności te zostały przekazane bezpośrednio powodowi z konta pozwanego i komornik nie miał z tym nic wspólnego. Zapłata dokonana przez komornika w sprawie Km 1009/13, nastąpiła dopiero 10.06.2013 i została zarachowana na opłatę faktur wystawionych pozwanemu przez powoda za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2012 roku.
2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego wpływ na treść wydanego wyroku, tj. art. 233 i 328 § 2 k.p.c., przez przekroczenie przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, przyjęcie do oceny dowodów jeszcze nieistniejących, oraz nieustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego, zawartego w przedstawionych dowodach i pismach procesowych powoda oraz braku jednoznacznych kryteriów oceny wiarygodności dowodów przedstawionych przez stronę pozwaną,
3. przyjęcie wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz pominięcie rzeczywistej treści zebranych w sprawie dowodów bez rozpoznania istoty sprawy,
4. pominięcie treści art 379 § 3 k.p.c., z uwagi na to że między stronami sprawa zapłaty faktur wystawionych pozwanemu przez powoda była już wielokrotnie prawomocnie osądzona przez Sąd Rejonowy Wydział Cywilny w Inowrocławiu w sprawach ł Nc 23333/12 I C upr 500/11,1 C 1096/11, I C 3124/11,
5. obrazę art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszenie zasady równości stron wobec prawa. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda jest zasadna. Przystępując do rozpoznania apelacji, w pierwszej kolejności należało zwrócić uwagę na to, że postępowanie w niniejszej sprawie jest prowadzone w ramach postępowania odrębnego, jakim jest postępowanie uproszczone. Zatem mają zastosowanie przepisy art. 505 1 k.p.c. i następne. Zgodnie z art.

§ 2k.p.c.

zarzut potrącenia jest dopuszczalny, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Katalog spraw, które mogą być rozpoznawane w postępowaniu uproszczonym został wymieniony w art. 505 1 k.p.c. i są to sprawy: o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dziesięciu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty; o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu. Niniejsza sprawa zatem niewątpliwie należy do wymienionej powyżej kategorii spraw, które są rozpoznawane w postępowaniu uproszczonym, to jednak roszczenie, którego pozwany żądał potrącenia już do tej kategorii nie należy. Jest to bowiem roszczenie z bezpodstawnego wzbogacenia, zatem Sąd Rejonowy nie mógł w oparciu o treść art.

§ 2k.p.c.

rozpoznać zarzutu potrącenia złożonego przez pozwanego, albowiem było to sprzeczne z powołanym przepisem. Roszczenie pozwanego nie nadawało się bowiem do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Zarzut apelacyjny dotyczący przyjęcia przez Sąd I instancji zarzutu potrącenia był zatem słuszny. Skoro zatem nie można w tym postępowaniu rozpoznać tego zarzutu pozwanego, należy rozpoznać roszczenie powoda wynikające z pozwu. W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż pozwany w trakcie postępowania przed Sądem I instancji, podniósł zarzuty dotyczące wysokości zgłoszonego roszczenia, albowiem w odpowiedzi na pozew twierdził, że przepompownia nie działa w sposób prawidłowy i zastrzegł prawo złożenia wniosku o dowód z opinii biegłego (k. 25). Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy stwierdził, iż Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy, tj. nie ustalił czy powodowi należy się wynagrodzenie za korzystanie przez pozwanego z przepompowni ścieków w wysokości przez niego żądanej i na podstawie art. 505 12 § 1 k.p.c. uchylił wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien rozpoznać istotę sprawy, tj. czy powodowi przysługuje roszczenie dochodzone pozwem, a jeśli tak, to w jakiej wysokości.