w zw. z art.
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 października 2014 roku, sygn. akt II K 471/14 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) w punkcie I. wyroku uznaje oskarżonego D. M. za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2014 roku w R., gm. K. woj. (...) kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki C. (...), będąc w stanie nietrzeźwości – 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art.
i za to na podstawie art.
wymierza mu karę 4 ( cztery ) miesiące pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza na okres 2 ( dwóch ) lat próby; b) w punkcie II. wyroku łagodzi orzeczoną karę grzywny do 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny, pozostawiając ustaloną wysokość jednej stawki;
(...), będąc w stanie nietrzeźwości w ilości 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art.
w zw. z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby, II. na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, III. na podstawie art. 42 § 2 k.k., art. 43 § 1 k.k. i art. 63 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zaliczając mu na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od 2 sierpnia 2014 roku, IV. na podstawie art. 627 § 1 k.p.k., art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 498,82 zł, w tym opłatę w kwocie 320 zł. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Zaskarżonemu wyrokowi apelujący zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku polegającą na zaakceptowaniu przez Sąd wniosku o wymiar kary złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. w sytuacji, gdy z podejrzanym ustalono i sformułowano wniosek o inny wymiar kary. Wobec tego apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kościanie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora okazała się potrzebna i musiała skutkować zmianą kwestionowanego wyroku. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że zaskarżony wyrok został wydany na skutek uwzględnienia przez Sąd I instancji sformułowanego w akcie oskarżenia wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie oskarżonemu kary, uzgodnionej w następstwie zawartego pomiędzy oskarżonym a prokuratorem porozumienia. Uwzględnienie wniosku, zgodnie z dyspozycją art. 343 § 1 i 6 k.p.k. w związku z art. 335 § 1 k.p.k., obligowało Sąd Rejonowy do wydania orzeczenia zgodnego z tym wnioskiem, co do wszystkich zawartych w nim rozstrzygnięć, a więc zarówno w zakresie kar (rodzaj, wymiar, sposób wykonania), jak i środków karnych (por. wyrok SN z 25 października 2007 r., IV KK 334/07, Lexr 323645). Faktycznie Sąd Rejonowy z tego obowiązku się nie wywiązał. Rzecz jednak w tym, że kontrola instancyjna wydanego wyroku ujawniła, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaaprobowanie wniosku w kształcie nadanym mu przez prokuratora także nie było zasadne. Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala stwierdzić, że bezspornie D. M. w dniu 2 sierpnia 2014 roku w R. kierował samochodem marki C. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Na powyższe wskazuje bowiem nie tylko nie budzące wątpliwości przyznanie się do winy D. M. w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego (k. 8), ale także inne dowody zgromadzone w momencie ujęcia oskarżonego na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było natomiast podstaw do uznania, że zachowanie oskarżonego wypełniało znamiona przestępstwa typizowanego w art.
k.k., a to wobec zatarcia skazania za występek z art.
Jak słusznie podkreślono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, odpowiedzialność na podstawie art.
- ze względu na uprzednie skazanie za przestępstwo określone w art.
lub wymienione w art.
- sprawca czynu z art.
ponosi do momentu zatarcia wcześniejszego skazania w myśl zasad ogólnych, określonych przepisami rozdziału XII kodeksu karnego. Fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
lub wymienione w art.
k.k., zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
k.k., uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie unormowania art.
także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie wymienionego unormowania art.
zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn z art.
został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu (postanowienie SN z dnia 21 sierpnia 2012 r., IV KK 59/12, Lex nr 1267077). Wyrokiem Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 8 września 2006 roku, wydanym w sprawie II K 337/06, który stanowił podstawę do przypisania oskarżonemu występku z art.
M. został skazany za przestępstwo z art.
na karę 120 stawek dziennych grzywny, po 10 zł każda stawka, środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz Stowarzyszenia (...) w P.. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 23 września 2006 roku. Jak ustalono w toku postępowania odwoławczego, oskarżony D. M. nie tylko wykonał karę grzywny w dniu 14 listopada 2006 roku i zakaz prowadzenia pojazdów w okresie od 12 maja 2006 roku do 12 maja 2007 roku, jak odnotowano na karcie 21v akt, ale również w dniu 24 stycznia 2007 roku uiścił świadczenie pieniężne na rzecz Stowarzyszenia (...) (k. 70). Wobec tego, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 4a i § 6 k.k., skazanie za występek z art.
k.k., objęty wyrokiem z dnia 8 września 2006 roku, uległo zatarciu z mocy prawa z dniem 14 listopada 2007 roku. Odnotować przy tym trzeba, że wprawdzie przywołana powyżej regulacja art. 107 § 4a k.k., niezwykle korzystna dla skazanych na kary grzywny, została dodana do Kodeksu karnego przez art. 1 pkt 63 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku (Dz.U.2015.396) zmieniającą ustawę z dniem 21 marca 2015 roku, jednakże także na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, przewidujących pięcioletni okres zatarcia skazania na karę grzywny, skazanie za analizowany występek uważać należało za niebyłe. W związku z powyższym oskarżony D. M. aktualnie może ponieść odpowiedzialność karną tylko za występek z art.
k.k., a nie – jak błędnie zarzucono mu i przypisano w kwestionowanym wyroku - za występek z art.
Oznacza to nie tylko konieczność modyfikacji opisu przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikacji prawnej ale także konieczność zmiany sankcji karnej orzeczonej wobec oskarżonego za zachowanie, którego się dopuścił z uwagi na różny stopień społecznej szkodliwości czynów, wypełniających znamiona przestępstw z art.
i z art.
Występek z art.
podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby, b) w punkcie II. wyroku złagodził orzeczoną karę grzywny do 80 stawek dziennych, pozostawiając ustaloną wysokość jednej stawki. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, albowiem nie dostrzegł żadnych dalszych uchybień, które w myśl art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. bądź art. 455 k.p.k. należałoby wziąć pod uwagę z urzędu (pkt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.