kk, którymi to wyrokami orzeczono zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych, w tym ostatnim z nich do dnia 20 września 2014r., znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiadającemu stężeniu 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym, to jest o czyn z art.
z art.
z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2012r., sygn. akt IV K 1106 / 12, P. W. został uznany za winnego tego, że w dniu 14 sierpnia 2012r., w S., na odcinku między ulicami (...) a J., znajdując się w stanie nietrzeźwości odpowiadającym stężeniu 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził pojazd mechaniczny marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym, wbrew obowiązującemu go w dniu zdarzenia a orzeczonemu wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 12 września 2011r. wydanym w sprawie IV K 483 / 11 w sprawie o czyn z art.
kk zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz będąc uprzednio skazanym także za czyn z art.
kk wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin -Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2011r. wydanym w sprawie IV K 592/10. Przypisany oskarżonemu P. W. czyn został zakwalifikowany jako występek z art.
z art.
z art. 244 kk. Jako podstawę wymiaru kary przyjęto art.
Na poczet tej kary zaliczono mu okres zatrzymania w dniach 14 - 15 sierpnia 2012r. Ponadto zastosowano wobec P. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat i zobowiązano go do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 1500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Zasądzono od niego także koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, w tym 180 zł opłaty. Apelację od tego orzeczenia, na korzyść oskarżonego, wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej Szczecin- Śródmieście w Szczecinie, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 244 kk poprzez jego niesłuszne zastosowanie w przyjętej przez Sąd kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu. W złożonym środku odwoławczym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu przepisu art. 244 kk. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora okazała się zasadna. Sąd meriti prawidłowo przeprowadził postępowanie jurysdykcyjne. W sposób wyczerpujący zebrał dowody, następnie dokonał ich trafnej analizy, czyniąc na tej podstawie rzeczowe ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia. Słusznie przypisał oskarżonemu sprawstwo i winę. W tym zakresie procedowanie Sądu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń Sądu Odwoławczego. Odmiennie przedstawia się sprawa dokonanej przez Sąd meriti subsumcji. Przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej poprzez zastosowanie zbiegu przepisów art.
244 kk było działaniem na wyrost, ze szkodą dla oskarżonego. Jak zauważył autor apelacji, art.
244 kk. In fine mówi bowiem o prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości w warunkach uprzedniego orzeczenia wobec sprawcy zakazu prowadzenia pojazdów. Stanowi w ten sposób szczególny typ czynu zabronionego wyrażający się właśnie w podwójnym naruszeniu porządku prawnego, mianowicie poprzez spowodowanie stanu zagrożenia w ruchu lądowym (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości) oraz nierespektowanie nałożonego orzeczeniem sądowym środka karnego ( prowadzenie pojazdu w okresie obowiązywania zakazu ). Zbieg zachodzący pomiędzy omawianymi przepisami ma zatem charakter jedynie pozorny. Zbędnym, a wręcz niedopuszczalnym jest rozszerzanie kwalifikacji prawnej o kolejne przestępstwo ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012r., I KZP 22 / 11, OSNKW 2012 / 1 / 6 ). Tym samym należało podzielić zarzut apelacji i uwzględnić zawarty w niej wniosek o wyeliminowanie art. 244 kk z podstawy prawnej skazania P. W.. Nie było to jednak wystarczające, albowiem również przywołanie art.
Art.
kk nie uszczegóławia typu przestępstwa opisanego w § 1 tego przepisu, a konstruuje zupełnie inny czyn zabroniony obejmujący między innymi znamiona określone w § 1. Zachodzi tu więc stosunek zawierania i w pełni wystarczające jest powoływanie jako podstawy skazania art.
Na marginesie należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji w przyjętej, zbiegowej kwalifikacji prawnej czynu popełnionego przez oskarżonego nie przywołał art. 11 § 2 kk, jak również pominął art. 11 § 3 w podstawie wymiaru kary. Stanowi to niewątpliwie uchybienie, jednak wobec zmian dokonanych przez Sąd odwoławczy, nie wymaga ono szerszego omówienia. Sąd meriti wymierzył karę w sposób prawidłowy, odwołując się do podstawy z art.
Przekonująco i wyczerpująco uargumentował rozmiar zastosowanej sankcji, zarówno w zakresie jednego roku kary pozbawienia wolności jak i środka karnego – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na maksymalny okres dopuszczony przez ustawę, czyli 10 lat. Represja ta stanowi poważną dolegliwość dla oskarżonego, jednak w żadnej mierze nie razi swoją surowością. Przy jej stosowaniu Sąd poprawnie uwzględnił dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk i w oparciu o nie wydał wyrok zgodnie ze swoim uznaniem, kładąc szczególny nacisk na prewencję ogólną. Wobec powyższych uwag, Sąd Okregowy na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk zmienił zaskarżony wyrok we wskazanym zakresie, w pozostałej części utrzymując go w mocy. Ponieważ oskarżony w żaden sposób nie przyczynił się do konieczności przeprowadzenia kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy kierując się zasadą słuszności, na podstawie art. 424 § 1 kpk w zw. z art. 434 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dn. 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ( t. j. Dz. U., nr 49 z 1983r., poz. 223 z późn. zm. ) zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za to postępowanie. SSO Ryszard Małachowski
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.