Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wskazałby w art. 203 §
wyraźnie, że pozwany może złożyć wniosek o koszty procesu, chyba, że takowy wniosek został już wcześniej złożony. Dodać należy, że za rozwiązaniem przyjętym przez ustawodawcę przemawiają również względy funkcjonalne, gdyż niejednokrotnie cofnięcie pozwu jest wynikiem okoliczności, wobec których pozwany nie będzie żądał od powoda zwrotu kosztów postępowania, toteż do przyznania takich kosztów wymagane jest jego wyraźne oświadczenie procesowe. W doktrynie przyjmuje się, iż uregulowanie zawarte w art. 203 §
ma charakter szczególny (tak J. Jodłowski (red.), Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, Warszawa 1989, s. 369, T. Ereciński (red.), Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. I, Warszawa 1999, s. 406, Z. Resich i W. Siedlecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1975, s. 373, J. Policzkiewicz, W. Siedlecki, E. Wengerek, Czynności sądowe w sprawach cywilnych, Warszawa 1959, s. 356). W ostatniej ze wyżej wskazanych pozycji wyraźnie wyrażono stanowisko, które Sąd Okręgowy podziela, iż „Sąd nie może także bez osobnego wniosku pozwanego zasądzić mu kosztów procesu w razie cofnięcia pozwu. Nie wystarczy tu wniosek złożony uprzednio w odpowiedzi na pozew co do przyznania kosztów procesu”. Chodzi tu bowiem o szczególną sytuację procesową, jaka wytworzyła się na skutek cofnięcia pozwu przez powoda, w której wymagany jest osobny wniosek pozwanego o przyznanie mu zwrotu kosztów procesu. Skoro zatem zawodowy pełnomocnik pozwanego po cofnięciu pozwu nie złożył wniosku o przyznanie kosztów procesu, w tym zakresie, objętym umorzeniem postępowania, pozwanemu nie mógł należeć się zwrot kosztów procesu, a roszczenie takie wygasło (art. 109 § 1 k.p.c.). Z podniesionych wyżej względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił wnioski obu stron o zwrot kosztów procesu, gdyż powodowie wygrali w nieznacznej części, a w tej części, w jakiej postępowanie umorzono – nie można ich uznać za wygrywających proces; z kolei pozwany w nieznacznej części przegrał sprawę, ale w pozostałej części, po cofnięciu pozwu, reprezentujący go zawodowy pełnomocnik nie złożył wniosku o zwrot kosztów procesu. Apelacja powodów została uwzględniona co do istoty, a została oddalona w nieznacznej części (co do żądania zwrotu kosztów procesu przed Sądem pierwszej instancji) toteż na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 105 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów zwrot kosztów postępowania odwoławczego w całości (obejmujących opłatę od apelacji, która w postępowaniu uproszczonym wynosić powinna 250 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powodów – adwokata w stawce minimalnej w postępowaniu drugoinstancyjnym). Z tych względów na podstawie wyżej powołanych przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.