Sygn. akt IV P 120/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Z., dnia 16 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział IV Pracy w składzie: Przewodniczący SSR Danuta Kaczerewska Ławnicy Ewa Hel

§1kp już trzecia umowa zawarta na czas określony tj.

od dnia 1.01.2014r. do 30.04.2014r. stała się umową zawartą na czas nieokreślony. Zgodnie bowiem z art.

§1

kp zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawierały umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa miedzy rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o prace nie przekroczyła 1 miesiąca. I właśnie taka sytuacja zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Pierwsza bowiem, umowa została zawarta na okres od dnia 1.04.2013r. do dnia 31.07.2013r, druga umowa od dnia 1.08.2013r. do dnia 31.12.2013r ,a zatem trzecia umowa zawarta od dnia 1.01.2014r. do dnia 30.04.2014r. stała się umowa zawartą na czas nieokreślony w myśl art.

§1kp.

Przepis ten bowiem twarzy fikcje prawną zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony w sytuacji zawarcia trzeciej kolejnej umowy o pracę na czas określony, o ile przerwa miedzy rozwiązaniem poprzedniej, a nawiązaniem kolejnej umowy nie przekroczyła miesiąca Strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała natomiast, by zachodziły przesłanki o których mowa w art.

§3pkt.2 kp.

Zresztą ani strona pozwana / pomimo wezwania do osobistego stawiennictwa/ ani jej pełnomocnik ani razu nie stawili się na wyznaczonych posiedzeniach Sądu, a było ich cztery. Stąd też Sąd pominął dowód z przesłuchania stron, uznając, że istotne okoliczności sprawy zostały wystarczająco wyjaśnione. Skoro zatem łączyła strony umowa o pracę zawarta na czas nie określony ,to jej rozwiązanie mogło nastąpić wyłącznie na zasadach określonych w art. 30 kp. lub art.52 i art.53 kp. Strona pozwana natomiast, rozwiązała z powodem ustnie i bez wypowiedzenia umowę o pracę i nie wskazała przyczyn uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, czym naruszyła przepis art.30§3 i §4 kp. Sąd uznał, że powód miał interes prawny wytaczając powództwo o ustalenie w rozumieniu art.189 k.p.c., mimo, że domagał się również przywrócenia do pracy. Powód bowiem, domagał się nie tylko ustalenia stosunku pracy ,ale również ustalenia rodzaju umowy o pracę łączącej obie strony, a w szczególności ustalenia ,czy była to umowa na czas określony, czy nieokreślony. Ustalenie takie, zdaniem Sądu, eliminuje niepewność strony co do rodzaju łączącej strony umowy o pracę. Samo przywrócenie powoda do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko pracownika ochrony, bez ustalenia rodzaju łączącej strony umowy o pracę -byłoby mało przejrzyste. Z tych względów Sąd uznał, że strony łączy stosunek pracy oparty na podstawie umowy o prace zawartej na czas nieokreślony od dnia 1 stycznia 2014r. i w konsekwencji przywrócił powoda do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko pracy pracownika ochrony na podstawie art. 56 kp. zgodnie z żądaniem pozwu. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie §12.1.pkt.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. z dnia 3 października 2002r.Nr.163,poz.1348/. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art.113.1 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.