przedmiotową umową zobowiązania, nie wywiązał się z obowiązku jego spłaty. Strona powodowa nabyła wierzytelność stwierdzoną powołaną wyżej umową od pierwotnego wierzyciela na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 20 marca 2013 roku. Na wysokość wymagalnego wobec pozwanego żądania składa się kwota - 15.014,69 zł tytułem należności głównej, odsetki ustawowe naliczone przez pierwotnego wierzyciela za okres od dnia 21 marca 2013 roku do dnia 9 września 2014 roku w wysokości - 2.866,37 zł, odsetki umowne naliczone przez pierwotnego wierzyciela w kwocie – 9.092,76 zł. Łączne zadłużenie pozwanego wynosi 26.973,82 zł. Strona powodowa po nabyciu przedmiotowej wierzytelności wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty spornej kwoty wskazując przy tym, że niezastosowanie się do wezwania będzie skutkowało skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, na skutek wniesionego powództwa, wydał w dniu 17 października 2014 roku w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1294385/14 nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym orzekł
żądaniem pozwu. Pozwany A. C. w dniu 10 listopada 2014 roku wniósł skutecznie sprzeciw od przedmiotowego nakazu zapłaty. Tytułem uzasadnienia swojego sprzeciwu, pozwany podał, że dług dochodzony przez stronę powodową jest przedawniony na mocy art. 118 k.c. i pozwany uchyla się od jego zapłacenia na mocy art. 117 k.c. Dalej pozwany podał, że zaciągnięty przez niego kredyt był spłacany dość długo, a cała kwota zaciągniętego zobowiązania wynosiła 20.000,00 zł, w związku z tym niezrozumiałym dla niego jest żądana przez stronę powodową kwota w wysokości 26.973,82 zł. W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2015 roku, strona powodowa uzupełniła braki pozwu przekazanego z elektronicznego postępowania upominawczego
art. 505 37 § 1 k.p.c. Uzasadniając swoje stanowisko, strona powodowa podniosła, że w dniu 5 czerwca 2008 roku przez pozwanego umowa pożyczki nr (...)-/2008 zawarta z pierwotnym wierzycielem (...) S.A. na kwotę 20.000,00 zł nie została przez pozwanego spłacona do kwoty 19.243,69 zł na dowód czego bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr (...) w dniu 27 kwietnia 2011 roku. Dalej strona powodowa podniosła, że pozwany podpisał z (...) S.A. w dniu 25 stycznia 2010 roku ugodę, w której ustaliły nowe warunku wpłaty przedmiotowej pożyczki. Pozwany nie wywiązał się jednak z warunków zawartej ugody co skutkowało odstąpieniem od niej przez pierwotnego wierzyciela w dniu 26 kwietnia 2010 roku i postawieniem całości zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności.
3 umowy ugody pozwany uznał w całości swoje zobowiązanie wobec (...) S.A. Następnie pozwany dnia 13 kwietnia 2011 roku podpisał z wierzycielem pierwotnym kolejną umowę ugody, na mocy której zobowiązał się do spłaty zadłużenia
przyjętym przez strony harmonogramem. W związku z tym poprzez uznanie w wyżej wymienionych ugodach roszczenia pierwotnego wierzyciela doszło do przerwania biegu przedawnienia i dochodzone przez stronę powodową roszczenie nie uległo przedawnieniu. Pozwany ustosunkowując się do argumentacji strony powodowej w zakresie podniesionego przez niego zarzutu przedawnienia, w piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2015 roku wskazał, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Nie zgadza się ze stroną powodową, że roszczenie nie uległo przedawnieniu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany dnia 5 czerwca 2008 roku zawarł z (...) S.A. umowę pożyczki nr (...)-/2008, na mocy której bank w dniu zawarcia umowy przekazał mu do dyspozycji kwotę 20.000,00 zł (§ 1 i 4 ust. 1 umowy). Szacunkowy całkowity koszt udzielonej pozwanemu pożyczki miał wynieść
1 umowy – 24.144,62 zł, a pożyczka miała zostać przez pozwanego spłacona do dnia 15 czerwca 2017 roku w ratach miesięcznych, w wysokości i terminach ustalonych w planie spłaty stanowiącym integralną część umowy. Dowód: - umowa pożyczki gotówkowej nr (...)- (...)-/2008 z 05.06.2008 r., k. 49-53; - plan spłaty umowy kredytowej nr (...)-/2008, k. 54-
3 ugody pozwany A. C. oświadczył, że uznaje całość zobowiązania wobec banku z tytułu powołanej wyżej umowy pożyczki i zobowiązuje się do jego spłaty.
1 umowy bank miał prawo do rozwiązania warunków ugody, m.in. w razie nie realizowania przez dłużnika warunków umowy. Rozwiązanie ugody następowało ze skutkiem natychmiastowym z dniem doręczenia dłużnikowi oświadczenia banku i skutkowało natychmiastową wymagalnością niespłaconej należności (§ 7 ust. 2 i 3). Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 roku (...) S.A. odstąpił od zawartej z pozwanym umowy ugody nr 511/2009 i postawił całe zadłużenie pozwanego w kwocie 20.921,89 zł w stan natychmiastowej wymagalności. Dowód: - umowa ugody nr 511/2009 z 25.01.2010 r., k. 73-74; odstąpienie od umowy ugody nr 511/2009 z 26.04.2010 r. wraz z potwierdzeniem odbioru przez dłużnika, k. 77-79. Następnie w dniu 13 kwietnia 2011 roku pomiędzy pozwanym A. C. a (...) S.A. ponownie doszło do zawarcia ugody o nr 330/2011, które przedmiotem również było ustalenie zasad spłaty wymagalnego zadłużenia pozwanego wobec banku z tytułu umowy pożyczki z dnia 5 czerwca 2008 roku. Pozwany A. C. wraz z (...) S.A. zgodnie oświadczyli w § 2 ust. 1 ugody, iż łączne zadłużenie pozwanego względem banku wynosi na dzień 4 kwietnia 2011 roku 21.856,85 zł. Na mocy postanowień tej ugody pozwany A. C. zobowiązał się do spłaty zadłużenia w ratach miesięcznych
załączonym do umowy harmonogramem.
1 ugody, w razie nie wywiązywania się przez pozwanego z warunków ugody, bank będzie uprawniony do rozwiązania niniejszej umowy w trybie natychmiastowym, bez wyznaczania dodatkowego terminu spłaty W związku z niedopełnieniem warunków umowy, (...) S.A. wypowiedziało pozwanemu pismem z dnia 28 listopada 2011 roku umowę ugody.
506 k.c. W dniu 1 grudnia 2011 r. złożono pismo do komornika o podjęcie zawieszone postepowania egzekucyjnego Km 549/10 Dowód: - umowa ugody 330/2011 nr K 302/2011 z 13.04.2011 r., k. 81-83; pismo (...) k. 68 w aktach Km 549/10 - wypowiedzenie ugody 330/2011 nr K 302/2011 z 28.11.2011 r., k. 86; - potwierdzenie odbioru wypowiedzenia ugody z 28.11.2011 r., k. 87-88. Na mocy umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 20 marca 2013 roku, zawartej pomiędzy stroną powodową (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. a (...) S.A., strona powodowa nabyła, m.in. wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi (...) S.A. przeciwko pozwanemu A. C. z tytułu umowy pożyczki nr (...)-/2008 z dnia 5 czerwca 2008 roku.
aneksem nr (...) do umowy sprzedaży z dnia 20 marca 2013 roku zawartego pomiędzy tymi samymi stronami w dniu 9 kwietnia 2013 roku, strony określiły ostateczną wysokość portfela wierzytelności, które nabyła strona powodowa z dniem 21 marca 2013 roku. Łączna wartość nabytej przez stronę powodową od pierwotnego wierzyciela (...) S.A. wierzytelności przeciwko pozwanemu A. C. wyniosła 24.107,45 zł.
załącznikiem nr 1 do aneksu do umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 20 marca 2013 roku na zadłużenie pozwanego składały się kwoty: 15.014,69 zł z tytułu kapitału i 9.092,76 zł z tytułu odsetek. Dowód: - umowa sprzedaży wierzytelności z 20.03.2013 r., k. 27-30;- aneks nr (...) do umowy sprzedaży wierzytelności z 20.03.2013 r. , wraz z załącznikiem, k. 31-
art. 513 § 1 k.c dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Jednocześnie wobec podniesienia przez stronę powodową zarzutu przerwania biegu przedawnienia należy zwrócić uwagę na regulację art.123 § 1 k.c. oraz art. 124 § 1 i 2 k.c.
art. 123 § 1 k.c., bieg przedawnienia przerywa się:
art. 124 § 1 k.c. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone – art. 124 § 2. W nawiązaniu do obliczania terminu przedawnienia należy także zwrócić uwagę przepis art. 112 zd. 1 k.c., który stanowi, że termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Przenosząc powyższe na grunt ustalonego w sprawie stanu faktycznego należy wskazać w pierwszej kolejności, że roszczenie strony powodowej przysługujące przeciwko pozwanemu z tytułu umowy pożyczki nr (...)-/2008 zawartej dnia 5 czerwca 2008 roku stało się wymagalne po dokonaniu wypowiedzenia tej umowy przez (...) S.A. na mocy wypowiedzenia z dnia 17 lutego 2009 roku. W treści tego wypowiedzenia połączonego wraz z wezwaniem do zapłaty zaległości, pierwotny wierzyciel zastrzegł, iż jeżeli pozwany A. C. nie ureguluje zaległości w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, to bank z upływem tego terminu wypowiada umowę kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Wezwanie doręczono dłużnikowi osobiście w dniu 19 lutego 2009 roku, a tygodniowy termin na zapłatę zaległości upłynął z końcem dnia 26 lutego 2009 roku. Z tą datą rozpoczął się także bieg terminu wypowiedzenia umowy (30 dni), który upłynął z końcem dnia 28 marca 2009 roku, a z dniem następnym, tj. 29 marca 2009 roku całość zobowiązania pozwanego z tytułu zawartej umowy pożyczki stała się wymagalna co powodowało także rozpoczęcie 3-letniego biegu terminu przedawnienia tego roszczenia. To jest do 29 marca 2012 r. Następnie do przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt. 1 k.c.) przedmiotowego roszczenia doszło, kiedy to pierwotny wierzyciel (...) S.A. wystąpił do Sądu Rejonowego w Nysie w dniu 19 października 2009 roku o nadanie klauzuli wykonalności na wystawiony przez siebie w dniu 24 sierpnia 2009 roku bankowy tytuł egzekucyjny nr 823 (...). Postępowanie klauzulowe zostało zakończone wydaniem przez tutejszy Sąd w sprawie I Co 3233/09 postanowienia o nadaniu na przedmiotowy bankowy tytuł egzekucyjny klauzuli wykonalności w dniu 12 listopada 2009 roku i od tego dnia
art. 124 § 2 k.c. bieg przedawniania rozpoczął swój bieg na nowo to jest do 12 listopada 2012 r. W ocenie Sądu złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu przerywa bieg przedawnienia stwierdzonego tym tytułem (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2004 r., III CZP 101/03 (OSNC 2005, nr 4, poz. 5 i . wyroki SN z dnia 17 grudnia 2014 r., II CK 276/04, z dnia 22 stycznia 2008 r., V CSK 386/07, z dnia 4 października 2012 r., I CSK 90/12 – niepubl., czy z dnia 23 listopada 2011 r., IV CSK 156/11, OSNC – ZD 2013 nr 1, poz. 7 oraz z dnia 12 stycznia 2012 r., II CSK 203/11, OSP 2014, nr 6, poz. 60). Ponadto od dnia wydania postanowienia o nadanie klauzuli wykonalności, a nie od jego uprawomocnienia termin przedawnienia biegnie na nowo. Jak zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 19 lutego 2015 r. III CZP 103/14 wierzyciel, uzyskawszy klauzulę wykonalności, nie jest ograniczony terminem do złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji, co sprawia, że mógłby go dowolnie wydłużać, gdyż bez złożenia takiego wniosku i zawiadomienia o tym dłużnika, nie otwiera się dla tego ostatniego termin do złożenia zażalenia na postanowienie o nadaniu klauzuli. Nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu jest aktem koniecznym do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Należy przyjąć, że realizacja tego niezbędnego warunku do wszczęcia egzekucji następuje z chwilą uwzględnienia przez sąd wniosku klauzulowego, a tym samym, że z tym momentem ustaje zawieszenie biegu przedawnienia spowodowane złożeniem tego wniosku i zaczyna ono biec od nowa, zatem w niniejszej sprawie z dniem 12 listopada 2009 r. Kolejnym zdarzeniem powodującym przerwanie biegu przedawnienia w myśl art. 123 § 1 pkt. 2 k.c. było uznanie długu przez pozwanego A. C. w ugodzie z (...) S.A. z dnia 25 stycznia 2010 nr (...) (§ 1 ust. 3 ugody). Wobec uznania długu termin przedawnienia zaczął biec na nowo i upływał 25 stycznia 2013 r. Późniejszą czynnością wywołującą również skutek przerwania biegu przedawnienia przedmiotowego roszczenia podjętą przez pierwotnego wierzyciela
art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. było wszczęcie w dniu 30 kwietnia 2010 roku postepowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego bankowego tytułu egzekucyjnego nr 823 (...) z dnia 24 sierpnia 2009 roku, opatrzonego sądową klauzulą wykonalności postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 12 listopada 2009 roku, sygn. akt I Co 3233/09 przed Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w Nysie A. U., które było prowadzone pod sygn. akt Km 549/10. Postępowanie to następnie na wniosek pierwotnego wierzyciela (...) S.A. z dnia 13 maja 2013 roku (k. 68; akta Km 549/10, k. 92) zostało umorzone postanowieniem Komornika z dnia 4 czerwca 2013 roku (k. 69; akta Km 549/10, k. 93) na podstawie art. 825 § 1 kpc. Jednocześnie w tym miejscu należy wskazać, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na skutek wniosku pierwotnego wierzyciela zniweczyło materialnoprawny skutek przerwania biegu przedawnienia roszczenia spowodowanego złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji. Takie stanowisko znajduje oparcie w treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2015 roku, sygn. akt III CZP 103/14 (publ. portal orzeczeń SN). Jak słusznie uzasadniał Sąd Najwyższy cofnięcie wniosku egzekucyjnego w zakresie jego skutków prowadzi do odpowiedniego zastosowania przez art. 13 § 2 k.p.c. przepisu art. 203 § 2 k.p.c., co oznacza, że cofnięty wniosek egzekucyjny nie wywołuje żadnych skutków jakie ustawa wiąże z jego złożeniem, w tym przerwania biegu przedawnienia roszczenia w myśl art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela niweczy przerwę przedawnienia spowodowaną wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Nie ma tu znaczenia przyczyny cofnięcia wniosku i charakter egzekwowanej wierzytelności. Dokonanie przez bank cesji wierzytelności objętej bankowym tytułem egzekucyjnym na rzecz powoda - niemającego prawa do wystawiania takich tytułów- skutkowało że nadanie klauzuli na rzecz cesjonariusza było niedopuszczalne. Powód nie mógł zatem kontynuować egzekucji wszczętej przez cedenta. Również w takim przypadku Sąd Najwyższy w cytowanej powyżej uchwale uznał, iż cofnięcie wniosku niweczy skutki przerwy biegu przedawnienia. Tym samym w niniejszej sprawie wszczęcie egzekucji i jej kontynuacja do dnia cofnięcia wniosku nie mają znaczenia dla biegu przedawnienia w niniejszej sprawie. W dalszej kolejności należy wskazać, iż do ostatniego skutecznego przerwania biegu przedawnienia roszczenia z przedmiotowej umowy pożyczki wiążącej pozwanego z pierwotnym wierzycielem doszło w wobec uznania długu w ugodzie z dnia 13 kwietnia 2011 roku i termin ten rozpoczął swój bieg na nowo i zakończył zwój bieg po upływie terminu 3 lat liczonego
art. 112 k.c., a którego to koniec przypadł na 13 kwietnia 2014 r. Samo wypowiedzenie ugody, nie ma znaczenia dla uznania roszczenia będącego oświadczeniem wiedzy dłużnika i przyznaniem faktu istnienia wierzytelności i jej wysokości. Ugoda nie stanowiła odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c., więcej wobec niedotrzymania jej warunków bank ją wypowiedział i dochodził należności na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego obejmującego należności z tytułu umowy z 5.06.2008 r. Z uwagi na powyższe, podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia strony powodowej należało uznać za zasadny albowiem wytoczone w dniu 11 września 2014 r. powództwo, które mogłoby skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia przedmiotowego roszczenia zostało wniesione już po upływie terminu przedawnienie, to jest po 13 kwietnia 2014. Mając powyższe rozważenia na uwadze, Sąd uznał, iż powództwo przeciwko pozwanemu A. C. o zapłatę kwoty 26.973,82 zł z tytułu umowy pożyczki z dnia 5 czerwca 2008 roku należało oddalić w całości jako przedawnione.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.