kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 lutego 2015 roku sygn. akt II K 720/14 na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 438 pkt 2 kpk, art. 624 § 1 kpk: - zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 2 o dyspozycję art. 69 § 4 kk; - w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; - zwalnia oskarżonego od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 199/15 UZASADNIENIE S. B. został oskarżony o to, że w dniu 12 listopada 2014 roku o godz. 1.00 w miejscowości R. na ul. (...), pow. (...), woj. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, samochód osobowy marki O. (...) nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia I próba o godz. 1.57 – 0,75 mg/l, II próba o godz. 2.13 – 0,71 mg/l, III próba o godz. 2.27 – 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc już w przeszłości prawomocnie skazanym za takie samo przestępstwo przez Sąd Rejonowy w Radomsku w sprawie sygn. akt 1368/08, tj. o czyn z art.
Wraz z aktem oskarżenia prokurator skierował do sądu, na podstawie art. 335 § 1 kpk, wniosek o skazanie S. B. bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu, za zarzucane mu przestępstwo z art.
kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, grzywny w liczbie 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł oraz orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 4 lat, świadczenia pieniężnego w kwocie 100 zł i zasądzenie od oskarżonego kosztów i opłat postępowania. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2015 roku, w obecności stron, uznał, że wniosek prokuratora złożony w trybie art. 335 § 1 kpk zasługuje na uwzględnienie i bez przeprowadzenia rozprawy wydał wyrok w sprawie sygn. akt II K 720/14, którym uznał oskarżonego S. B. za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycje art.
kk i na podstawie tegoż artykułu wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; - na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 lat; - na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych; - na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 4 lat; - na podstawie art. 63 § 2 kk zaliczył oskarżonemu na poczet zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 12 listopada 2014r.; - na podstawie art. 49 § 2 kk zobowiązał oskarżonego do zapłaty kwoty 100 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej tytułem świadczenia pieniężnego; - zasądził od oskarżonego 230 złotych tytułem opłaty oraz 70 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wyrok ten zaskarżył prokurator w całości na niekorzyść oskarżonego. Apelacja wywiedziona została z podstawy prawnej art. 438 pkt 1 i 2 kpk i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: - obrazę przepisów prawa materialnego – art. 69 § 4 kk – poprzez jego niepowołanie w podstawie prawnej warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu, w sytuacji kiedy skazany on został za czyn z art.
kk i tym samym powołanie tego przepisu przy zastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary było obligatoryjne; - obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 343§ 7 kpk w zw. z art. 335 § 1 kk, polegającą na uwzględnieniu przez Sąd wadliwego wniosku prokuratora o skazanie oskarżonego S. B. bez przeprowadzenia i wymierzeniu mu wskazanej w nim kary, pomimo, iż wniosek ten był niezgodny z zawarta wtoku postępowania przygotowawczego pomiędzy prokuratorem i oskarżonym ugoda co do wymiaru kary, która miła zostać orzeczona, co w konsekwencji spowodowało orzeczenie grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda, podczas gdy oskarżony wyraził zgodę na orzeczenie tej kary w rozmiarze 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Na rozprawie apelacyjnej prokurator popierał apelację w zakresie dotyczącym obrazy przepisu art. 69 § 4 kk i zmodyfikował wniosek w ten sposób, że wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez powołanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności dyspozycji art. 69 § 4 kk oraz o utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. Oskarżony na rozprawie apelacyjnej przyłączył się do stanowiska prokuratora. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja prokuratora jest zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Co do zarzutu obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 343§ 7 kpk w zw. z art. 335 § 1 kk, to jest to zarzut chybiony. Co prawda w postępowaniu przygotowawczym prokurator wstępnie uzgodnił z oskarżonym wystąpienie do Sądu Rejonowego z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie m.in za zarzucany mu czyn kary grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda – k. 20. Ale wraz z aktem oskarżenia prokurator złożył wniosek na podstawie art. 335 § 1 kpk o wymierzenie oskarżonemu S. B. kary grzywny w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda ( k. 25). Jak widać powyższy wniosek różnił się od uzgodnień z oskarżonym tym, iż zamiast wnioskowania o wymierzenie kary grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda z nich prokurator zawnioskował o wymierzenie tej kary w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda z nich. Sąd Rejonowy na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2015 r. na podstawie art. 343 § 1 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk uwzględnił wniosek złożony przez prokuratora (z liczbą 50 stawek dziennych, zamiast 150 stawek), co znalazło odbicie w treści zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji tak postępując w rzeczywistości, nie uchybił jednak treści przepisów 343§ 7 kpk w zw. z art. 335 § 1 kpk . Zważyć należy, iż obecny na posiedzeniu prokurator poparł wniosek złożony w trybie art. 335 kpk, a oskarżony wyraził zgodę na wydanie wyroku zgodnie z tymże wnioskiem ( vide protokół posiedzenia k. 31). Tym samym strony zaaprobowały wymiar grzywny z wniosku sporządzonego w trybie art. 335 § 1 kk. - w liczbie 50 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda z nich. Przecież uzgodnienie zawarte na k. 20 nie było wnioskiem skierowanym w trybie art. 335 kpk – taki wniosek znajduje się na k. 25 i to ten wniosek popierał na posiedzeniu prokurator oświadczając, że „ popiera wniosek złożony w trybie art. 335 kpk ”, a oskarżony oświadczył, że „ wyraża zgodę na wydanie wyroku zgodnie z wnioskiem złożonym w trybie art. 335 kpk ”. Zatem na posiedzeniu doszło do modyfikacji konsensusu procesowego i obie strony zgodnie ustaliły wymiar kary grzywny na 50 stawek po 10 zł. stawka, a Sąd tak zmodyfikowany wniosek ( słusznie) uwzględnił. Odnosząc się do zarzutu apelacji związanego z brakiem powołania dyspozycji art. 69 § 4 kk, należy zauważyć, że skarżący nie podnosi, jakoby błędem Sądu Rejonowego było uznanie, iż co do S. B., w realiach niniejszej sprawy, zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek z art. 69 § 4 kk. Skarżący – jak wynika z uzasadnienia skargi apelacyjnej – zaaprobował stanowisko Sądu w kwestii zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Tym samym nie doszło, wbrew twierdzeniom skarżącego, do obrazy przepisu prawa materialnego – art. 69 § 4 kk - poprzez jego niezastosowanie. Błędem Sądu pierwszej instancji było natomiast – jak trafnie zwrócił uwagę skarżący - niepowołanie wspomnianego przepisu w podstawie prawnej zastosowania środka probacyjnego. Zgodnie z treścią art. 69 § 4 kk. wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
kk Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Skoro zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że wypadek taki zachodzi (o czym świadczy uzasadnienie wyroku), winien był przypisując oskarżonemu popełnienie występku z art.
kk, orzekając karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i stosując instytucję warunkowego zawieszenia jej wykonania obok powołanych w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przepisów art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk wskazać także art. 69 § 4 kk. Wskazane uchybienie ma charakter obrazy przepisów postępowania ( a nie obrazy prawa materialnego) mającej wpływ na treść wyroku w rozumieniu art. 438 pkt 2 kpk - przepis art. 413 § 1 pkt 6 nakazuje bowiem zamieszczenie w treści wyroku zastosowanych przepisów ustawy karnej. Z tego też powodu zaskarżony wyrok należało zmienić i uzupełnić podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w pkt 2 części dyspozytywnej o art. 69 § 4 kk. Wniosek prokuratora o uchylenie zaskarżonego wyroku zawarty w apelacji był zbyt daleko idący. Zaznaczyć należy, że na rozprawie apelacyjnej prokurator zmodyfikował ten wniosek i domagał się jedynie zmiany zaskarżonego wyroku. W pozostałej części zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy. Na mocy art. 624 § 1 kpk ze względów słusznościowych (postępowanie odwoławcze było wynikiem uchybienia formalnoprawnego Sądu pierwszej instancji) zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.