kk, gdyż będąc w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny, w ruchu lądowym. Wskazać w tym miejscu należy, iż oskarżony wiedząc o uprzednio spożytym alkoholu, zdawał sobie sprawę z tego, iż nie powinien jeździć pojazdem mechanicznym, a mimo to dopuścił się takiego zachowania. Nadto Sąd stwierdził, iż oskarżony był karny za czyn z art.
wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 09.07.2007r. sygn. akt VI K 1051/07. Zgodnie z treścią art.
kk, jeżeli osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym była wcześniej prawomocnie skazana za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuściła się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W ocenie Sądu zebrane w sprawie dowody pozwalają na stwierdzenie, że oskarżony działaniem swym zrealizował znamiona czynu opisanego w art.
Taką też kwalifikację Sąd przyjął w części dyspozytywnej wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu w ramach powrotu do przestępstwa w trybie art. 64§1 kk. będąc bowiem uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 09.07.2007r. sygn. akt VI K 1051/07 za czyn z art. 178 a § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 5.06.2009r. do 03.12.2009r., na poczet której zaliczono okres zatrzymania od dnia 07.07.2007r. do dnia 09.07.2007r. Reasumując Sąd uznał, że R. S., w ciągu 5 lat od odbycia w/w kary za przestępstwo umyślne z art.
k, ponownie popełnił podobne przestępstwo (art.
W związku z powyższym uznając go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art.
z art. 64§1 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (punkt I wyroku). Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami opisanymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 kk oraz art. 58 § 1 kk wziął w szczególności pod uwagę zarówno obiektywne elementy społecznej szkodliwości, takie jak: rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionego przestępstwa, które było zagrożeniem dla innych uczestników ruchu drogowego oraz powszechność przestępstw z art.
W przekonaniu Sądu jako okoliczność łagodzącą uznać należy przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz podanie okoliczności jego popełnienia. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił uprzednią karalność oskarżonego. Wobec powyższego Sąd uznał, iż orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 (dziesięciu) miesięcy jest wystarczające do spełnienia celów kary i zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. W ocenie Sądu wymierzona kara uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i jest adekwatna do stopnia jego zawinienia. Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk Sąd zastosował wobec oskarżonego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 5 (pięciu) lat, uznając iż korzystniejszym w kontekście oddziaływania kary będzie zawieszenie jej wykonania i poddanie oskarżonego wzmożonej samokontroli, przy świadomości, że postępowanie niezgodne z porządkiem prawnym może spowodować wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że w świetle art. 69 § 1 kk zasadniczą przesłanką decydującą o tym czy kara w danej wysokości ma być orzeczona w postaci bezwzględnej, czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy, a więc rozstrzygniecie o zawieszeniu musi znajdować uzasadnienie przede wszystkim w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej. Tak więc merytorycznie najistotniejszym warunkiem jej orzekania jest dodatnia prognoza oparta na właściwościach i warunkach osobistych sprawcy (zob. wyrok SN z dnia 10 maja 1995 roku, II KRN 28/95). Zdaniem Sądu uprzednie skazanie oskarżonego nie uzasadnia przyjęcia poglądu, iż jest on na tyle niepoprawnym, ustawicznie naruszającym porządek prawny przestępcą, względem którego należałoby orzec bezwzględną karę pozbawienia wolności. W ocenie Sądu dotychczasowa postawa oskarżonego, pomimo jego karalności, pozwala przypuszczać, iż nie jest on jednostką zdemoralizowaną i w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego. W przekonaniu Sądu orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 (dziesięciu) miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczające dla spełnienia celów kary i zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Zgodnie z art. 42 § 2 kk Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 tj przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. Sad mając taki obowiązek orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 ( czterech lat). Sąd nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonego o wymierzenie kary w zawieszeniu z zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych nawet na dłuższy okres niż 4 lata z wyłączeniem samochodów ciężarowych z uwagi na sytuacje oskarżonego. W ocenie Sądu tylko orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych mógł być zastosowany w przedstawionym stanie faktycznym, bowiem eliminuje z ruchu drogowego osobę nie dająca obecnie gwarancji bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu i daje szansę na ponowne przystosowanie oskarżonego do bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym w przyszłości. Zgodnie z art. 49 § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych. Na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy nr (...) wydanego przez Starostę (...) od dnia 26 czerwca 2014 roku. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza się oskarżonemu okres zatrzymania od dnia 26.06.2014r. do dnia 27.06.2014r. Sąd na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym wydatki postępowania w kwocie 90 ( dziewięćdziesiąt ) złotych i wymierza mu opłatę w kwocie 180 ( sto osiemdziesiąt) złotych. O opłacie sądowej orzeczono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r., Nr 49, Poz. 223 z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.