ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. (…) Wówczas ubezpieczony jest uprawniony do żądania należnego świadczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela, chyba że strony uzgodniły inaczej; (…). Dokonując ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd dokonał w oparciu o zebrany i powołany wyżej materiał dowodowy, przede wszystkim w oparciu o powołane wyżej dokumenty, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron i są wiarygodne. Ponadto dla oceny stopnia niezdolności do pracy powoda uzyskano na wniosek pozwanej opinię biegłego, którą, po wyjaśnieniu zgłoszonych zastrzeżeń w opinii uzupełniającej, należy uznać za pełną, rzetelną i przekonującą. Po uzupełnieniu opinii żadna ze stron jej nie zakwestionowała. Z zebranych dowodów wynika, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zawarcia między bankiem, a pozwanym ubezpieczycielem umowy ubezpieczenia na rzecz osób trzecich - posiadaczy kart kredytowych. Objęcie ochroną konkretnego posiadacza karty uzależnione jest od zawarcia umowy o korzystanie z takiej karty. Umowa kredytu, na jaką powołuje się powód zawiera jedynie wniosek o wydanie karty, natomiast zawarcie umowy następuje na skutek zaakceptowania wniosku przez bank. Powód nie wykazał zawarcia umowy o wydanie karty na skutek złożonego wniosku zawartego w umowie kredytowej. Powoda obciążał przede wszystkim obowiązek wykazania posiadania karty i korzystania z ochrony ubezpieczeniowej w dniu zdarzenia objętego ubezpieczeniem tj. 30 kwietnia 2008 roku. Tego wymogu nie spełnia przedstawienie wyciągu z rachunku karty z maja-czerwca 2012 roku, ponieważ nie świadczy o objęciu ubezpieczeniem w 2008 roku. Ponadto nawet w wypadku objęcia ochroną ubezpieczeniową powód nie wykazał uprawnienia do odbioru świadczenia ani jego wysokości. Co do wysokości świadczenia ubezpieczeniowego, to jego wysokość jest w powołanych regulacjach umownych precyzyjnie określona jako zadłużenie na rachunku karty na dzień wygenerowania pierwszego wyciągu z rachunku karty po zaistnieniu zdarzenia objętego ochroną, z wyłączeniem transakcji dokonanych po dniu zdarzenia oraz kwocie transakcji dokonanych przed dniem zdarzenia a uwidocznionych na kolejnych wyciągach wygenerowanych po tym dniu. Datą zdarzenia objętego ochroną jest 30 kwietnia 2008 roku, jednakże powód nie przedstawił żadnych dowodów dla wykazania stanu rachunku karty kredytowej bezpośrednio po tym zdarzeniu. Powód został na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku zobowiązany do wskazania sposobu wyliczenia ustalonej kwoty, jednakże zobowiązanie to całkowicie zignorował. Zatem żądana kwota 50.000,00 złotych jest całkowicie dowolna i pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia. Co istotniejsze, zgodnie z postanowieniami umowy łączącej bank z ubezpieczycielem celem zawartej umowy jest uzyskanie przez bank jako ubezpieczającego świadczenia, którego wysokość według tej umowy ma odpowiadać uszczerbkowi w postaci nieuregulowanych zobowiązań z tytułu zadłużenia na rachunku karty kredytowej, a powstałemu na skutek zdarzenia objętego ochroną – w rozpoznawanej sprawie trwałej i całkowitej niezdolności do pracy. Powód nie jest zatem legitymowany do wystąpienia z żądaniem wypłaty świadczenia przewidzianego w umowie niezależnie od wykazania jego wysokości. Reasumując, objęcie powoda jako użytkownika karty kredytowej, o ile doszło do zawarcia umowy o jej używanie, na podstawie powołanych wyżej przepisów ubezpieczeniem na wypadek całkowitej i trwałej niezdolności do pracy nie uprawnia go do dochodzenia od ubezpieczyciela świadczenia, skoro to bank jako uposażony na podstawie zawartej z ubezpieczycielem umowy jest uprawniony do uzyskania świadczenia wyrównującego uszczerbek jakiego może doznać realizacja zobowiązań posiadacza karty na skutek zdarzenia powodującego niezdolność do pracy. W związku z podważeniem roszczenia co do zasady, dalsza sporna kwestia jaką jest powstanie określonego rodzaju niezdolności do pracy i sporny sposób jej udokumentowania pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Na marginesie podkreślić jedynie należy, że orzekanie przez lekarzy orzeczników ZUS ma na celu ustalenie praw do świadczeń osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu, któremu powód jako emeryt nie podlegał. Nie miał zatem możliwości uzyskania orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Ocenie powinna podlegać zatem kwestia, czy stopień niezdolności do pracy powoda odpowiada definicji zawartej w rozdziale 1 ust. 2 pkt 7 szczególnych warunki ubezpieczenia grupowego posiadaczy kart kredytowych VISA. Oceny tej dokonano w oparciu o opinię biegłego, która ostatecznie nie wykluczyła możliwości podjęcia przez powoda wskazanych w niej prac i nie kwalifikuje go jako osoby całkowicie niezdolnej do pracy w myśl powołanych postanowień umownych. W konsekwencji powództwo należało oddalić w oparciu o art. 805 § 1 k.c. i art. 808 §
Stosownie do wyniku postępowania zasądzono od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.657,00 tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 2.417,00 złotych oraz poniesione wydatki na opinie biegłego w łącznej wysokości 240,00 złotych zgodnie z postanowieniem z dnia 24 października 2014 roku. Niewykorzystana część zaliczki wpłaconej w kwocie 300,00 złotych tj. 60,00 złotych podlega zwrotowi w niewykorzystanej części. Rozstrzygnięcie oparto o przepisy art. 98 §
99 k.p.c. Ż., dnia 22 czerwca 2015 roku SSR Miłosz Dubiel ZARZĄDZENIE
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.