kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II K 607/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. C. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 220 złotych. Sygn. akt VI Ka 136/15 UZASADNIENIE R. C. został oskarżony o to, że w dniu 3 maja 2014 r. w J. województwo (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,35 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki (...) nr rej. (...), tj. o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014r. w sprawie sygn. akt II K 607/14: I. uznał oskarżonego R. C. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. czynu z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdziestu) złotych każda, II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. C. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku, III. na podstawie art. 49 § 2 k.k. zasądził od oskarżonego R. C. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych, IV. na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów zaliczył oskarżonemu R. C. okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 3.05.2014r. do 16.12.2014r., V. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził w całości od oskarżonego R. C. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 835,39 zł, w tym na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu 200 zł opłaty. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego R. C., zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości. Mając na uwadze treść art. 427 § 2 kpk powołanemu wyżej wyrokowi zarzucił: 1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na braku ustalenia, że badanie trzeźwości oskarżonego zostało dokonane w sposób prawidłowy, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, 2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na braku ustalenia, że oskarżony został poddany kontroli stanu trzeźwości stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 129i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie, że dokonana kontrola trzeźwości została dokonana zgodnie z przepisami ustawy, 3.obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę zeznań świadka W. D., co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez ustalenie, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, 4.obrazę przepisów postępowania, a to art. 174 kpk, poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy o notatkę urzędową z dnia 3 maja 2014 r., co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie, że oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości,
k.k., jest więc możliwe w konkretnej sprawie ustalenie stanu nietrzeźwości oskarżonego ( podejrzanego ) nawet bez jakiegokolwiek badania na zawartość alkoholu w organizmie a jedynie np. w oparciu o zeznania świadków uznanych przez sąd za wiarygodne, co zdarzało się w praktyce sądowej. Zarzuty 3 i 4 apelacji wiążą się z wcześniej omawianymi zarzutami, stawiając je bowiem skarżący cały czas stara się podważać ustalenia Sądu I instancji co do stanu nietrzeźwości oskarżonego w czasie zdarzenia. Sąd Okręgowy nie podziela przekonania skarżącego co do dowolnej oceny przez Sąd I instancji zeznań świadka – policjanta W. D. i niedozwolonego czynienia ustaleń przez ten Sąd w oparciu o notatkę urzędową z 3.05.2014 r. Z zeznań W. D. nie wynika bynajmniej – jak sugeruje w apelacji skarżący – że kontrola drogowa oskarżonego R. C. była kontrolą „wyrywkową” kierowców pod kątem stanu trzeźwości, sprzeczną – w przekonaniu skarżącego – z art. 47 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Świadek ten w odniesieniu do kontroli kierującego samochodem oskarżonego zeznał na rozprawie co następuje: „..z tego co kojarzę ten pojazd poruszał się z nadmierną prędkością ale nie jestem pewny. Pamiętam że my jechaliśmy naprzeciw tego pojazdu i zawróciliśmy za tym pojazdem. Podjęliśmy kontrolę. Badanie trzeźwości w tym wypadku było standardowe…” ( k.115 ). Jeżeli więc oskarżony jechał z nadmierną prędkością zachodziło podejrzenie popełnienia wykroczenia, co zgodne jest z wymogami przeprowadzenia badania z art. 47 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Z zeznań W. D. złożonych już w postępowaniu przygotowawczym i potwierdzonych na rozprawie wynika że od oskarżonego kierującego zatrzymanym pojazdem wyczuł woń alkoholu ( k.23 k. 116 ), fakt ten nie został więc ustalony jedynie o notatkę urzędową zawierającą „wydrukowane i nie podlegające uzupełnieniu” stwierdzenie takiej treści. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji dokonał oceny zeznań świadka W. D. w sposób swobodny a nie dowolny. Zarzuty 5 i 6 apelacji sprowadzają się w istocie innej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka S. C. oraz opinii biegłego lekarza medycyny sądowej M. B. aniżeli dokonał to Sąd I instancji z podkreśleniem że – zdaniem skarżącego – Sąd ten niezasadnie oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego względnie o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego. Również te zarzuty okazały się niezasadne. Ocena wyjaśnień oskarżonego i zeznań wymienionego świadka zdaniem Sądu Okręgowego jest prawidłowa, przekonywująco argumentowana w uzasadnieniu apelacji i nie ma potrzeby jej obecnie powielać. To samo odnosi się do opinii biegłego ( str.2 uzasadnienia, k.121 odwrót akt ). Z opinii biegłego wynika, że gdyby oskarżony wypił wino w czasie i ilości deklarowanej w wyjaśnieniach w czasie zatrzymania jego pojazdu nie miałby już alkoholu w organizmie oraz że zażycie wymienianego przez niego leku nie miało wpływu na wynik badania ( k. 105 ), co trafnie Sąd I instancji skwitował stwierdzeniem, że wyjaśnienia oskarżonego co do ilości, czasu i rodzaju wypitego alkoholu nie odzwierciedlały rzeczywistości. Słusznie Sąd ten nie widział potrzeby uzupełniania opinii biegłego czy też powoływania innego biegłego skoro opinia była jasna i pełna. Oceny tej nie zmienia kilkukrotne przekręcenie w treści opinii nazwiska i imienia oskarżonego co traktować należy w kategorii zwykłej omyłki ( „P. C.” względnie „P. C.” k. 104 – 105 ). Zarzuty 7 i 8 w istocie dotyczą wymiaru kary, łączą się jednak ze złożonym wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji przekonywująco wykazał, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego sprzeciwia się zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania karnego ( str. 3-4 uzasadnienia, k. 122 – 122 odwrót akt ). Kara grzywny w wymiarze orzeczonym przez ten Sąd nie jest zaś rażąco surowa, nawet gdyby przyjąć że kwota 2.300 euro jest to wynagrodzenie oskarżonego brutto a nie netto ( w pierwszych wyjaśnieniach w postępowaniu przygotowawczym oskarżony podawał jako dochód miesięczny kwotę 2.100 euro k. 10 akt ). W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. C. uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sadowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 220 zł ( 200 zł. opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.