(1), o czym zawiadomił D. K.

(1)mailowo, przy czym wskazywał, że fakt odwołania prokury nie został ujawniony w rejestrze przedsiębiorców, gdyż powodowa spółka nie posiadała środków na opłacenie stosownego wniosku o wykreślenie prokury. Powyższych okoliczności powód w żaden sposób nie udowodnił, a przede wszystkim nie wykazał, że złożył D. K.

(1)skuteczne oświadczenie o odwołaniu prokury. Jak wynika z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego D. K.

(1)ani bezpośrednio po rzekomym podjęciu uchwały w dniu 16 maja 2012 roku, jak też w dniu następnym, tj. w dniu 17 maja 2012 roku nie został w żaden sposób powiadomiony przez powoda o odwołaniu mu prokury. Pierwszą informację w tym przedmiocie D. K.

(1)otrzymał w dniu 26 lutego 2013 roku kiedy to mailowo poinformował P. S.

(1)o rezygnacji z funkcji prokurenta. P. S.

(1)odpowiedział wówczas D. K.

(1), iż jego rezygnacja jest bezskuteczna, gdyż został odwołany z tej funkcji w dniu 19 lutego 2013 roku. Natomiast informację o odwołaniu prokury z dniem 16 maja 2012 roku D. K.

(1)otrzymał od J. P. dopiero pod koniec marca 2013 roku i to na prywatny adres mailowy, a więc gdy nie był już pracownikiem powodowej spółki. Niewiarygodne są także twierdzenia powoda w przedmiocie przyczyn niezłożenia w maju 2012 roku stosownego wniosku do sądu rejestrowego o wykreślenie udzielonej D. K.

(1)prokury. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1025) od wniosku o dokonanie zmiany wpisu dotyczącego podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców pobiera się opłatę stałą w kwocie 250 zł. Powód nie wykazał natomiast, aby w maju 2012 roku spółka (...) nie miała wystarczających środków na opłacenie wniosku o wykreślenie prokury w kwocie 250 zł. W tym czasie powodowa spółka czynnie prowadziła działalność gospodarczą, posiadała nie tylko szereg zobowiązań, lecz również wierzytelności, których wysokość sięgała rzędu kilku lub nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Udzielona D. K.

(1)prokura została wykreślona przez sąd rejestrowy dopiero w dniu 23 września 2013 roku. W ocenie Sadu Rejonowego w świetle okoliczności niniejszej sprawy niezwykle istotne są regulacje zawarte w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym, a w szczególności zapisy art. 14 i 17 ww. ustawy. Zgodnie z art. 14 ustawy o KRS podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do Rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do rejestru lub uległy wykreśleniu z rejestru. Z kolei jak stanowi art. 17 ust. 1 ww. ustawy domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lutego 2014 roku w sprawie sygn. akt IV CSK 361/13, opubl. Lex nr 1436180, celem m.in. przepisów art. 14 i art. 17 ustawy o KRS jest ochrona osób działających w zaufaniu do wpisu i ogłoszenia o wpisie, a każda czynność prawna dokonana przez osobę ujawnioną jeszcze w rejestrze, jako uprawniony piastun osoby prawnej, ale już de iure nieuprawnioną do działania za tę osobę prawną wskutek odwołania ze składu organu, nie może być skutecznie podważona. Skutkiem więc dokonania czynności prawnej przez osobę, która w chwili jej dokonania w imieniu osoby prawnej nie była już w składzie organu tej osoby prawnej, ale była jeszcze ujawniona w rejestrze jako uprawniona do jej reprezentacji, nie jest więc nieważność tej czynności prawnej. O ważności czynności prawnej nie decydują bowiem wyłącznie reguły wynikające z art. 38 k.c. i art. 39 k.c., lecz również system domniemań przyjęty w przepisach ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, które jako przepisy szczególne w stosunku do przepisów k.c., muszą być wykładane ściśle. Kierując się tymi założeniami, przyjąć należy, że art. 14 ustawy o KRS określa inaczej niż k.c. skutki prawne braku wymaganego wpisu w rejestrze, którego przeciwieństwem jest - jak w stanie faktycznym tej sprawy - istnienie wpisu nieodpowiadającego już aktualnemu stanowi prawnemu. Skutki te polegają jednak na tym, że czynność prawna zdziałana w okolicznościach określonych w art. 14 ustawy o KRS jest dla powodowej spółki wiążąca w jej relacjach z osobą trzecią. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz mając na uwadze przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wskazać należało, iż zawarta przez powoda w dniu 12 lutego 2013 roku umowa cesji wierzytelności, którego przy tej czynności prawnej reprezentował prokurent D. K.

(1)jest ważna i skuteczna. W dniu zawarcia tej umowy D. K.

(1)był wpisany w rejestrze przedsiębiorców KRS dotyczącym powoda jako prokurent. Przy czym istotnym jest, że w toku niniejszego procesu powód nie wykazał, aby R. K.

(1), który co prawda był stroną tej umowy jako osoba fizyczna, ale pełnił w tym samym czasie funkcję członka zarządu pozwanej spółki, jak też czynnie interesował się działalnością powodowej spółki, z racji pełnionych funkcji i częstych kontaktów z P. S.

(1), przed zawarciem umowy cesji posiadł wiedzę o odwołaniu D. K.

(1)prokury, a w konsekwencji, iż zawierając tę umowę pozostawał w złej wierze. Wskazać należy, iż wystąpienie konsekwencji przewidzianych w art. 14 ustawy o KRS w odniesieniu do zachowania samego podmiotu wpisanego do rejestru ma charakter obiektywny w tym znaczeniu, że nie jest uzależnione od tego, czy niewpisanie danych do rejestru lub ich wykreślenie było wynikiem działania lub zaniedbania tego podmiotu czy też rezultatem okoliczności całkowicie od tego podmiotu niezależnych. Bez względu na przyczyny braku ujawnienia w rejestrze tych danych podmiot ten nie będzie mógł powoływać się na nie wobec osób trzecich. Jeżeli natomiast chodzi o osoby trzecie, wystąpienie konsekwencji przewidzianych w art. 14 ustawy o KRS ma charakter subiektywny, a mianowicie zależy od istnienia dobrej wiary po stronie tych osób. Przepisy ustawy o KRS nie zawierają definicji pojęcia dobrej wiary. W tej kwestii należy się zatem odwołać do definicji wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo, które – najogólniej rzecz biorąc – za dobrą wiarę uznają usprawiedliwioną niewiedzę danego podmiotu o istnieniu określonych stanów prawnych, a w szczególności błędne przeświadczenie o przysługiwaniu określonego prawa lub istnieniu danego stosunku prawnego - jest to subiektywne ujęcie dobrej wiary (por. W. Bryl (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. Z. Resich, t. 1, Warszawa 1972, s. 69). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 10 października 2008 roku w sprawie sygn. akt II CSK 235/08, opublik. LEX nr 558581, pojęcie dobrej wiary, mimo że wiąże się zawsze ze sferą świadomości podmiotu powołującego się na dobrą wiarę, nie jest pojęciem jednorodnym, lecz jego treść zależy od konkretnej instytucji prawa materialnego, w której pojęcie to występuje. Z reguły o braku dobrej wiary w odniesieniu do nieznajomości pewnych okoliczności możemy mówić nie tylko wtedy, gdy określona osoba faktycznie wie o istnieniu tych okoliczności, lecz także wtedy, gdy o nich nie wie, jednak przy dołożeniu zwykłej staranności mogła się o nich dowiedzieć. W sytuacji określonej w art. 14 ustawy o KRS z brakiem dobrej wiary będziemy mieć do czynienia w zasadzie jedynie wówczas, gdy osoba trzecia wie o istnieniu danych, które nie zostały wpisane do rejestru lub uległy wykreśleniu z rejestru. Trudno bowiem wymagać od osób trzecich dołożenia innej jeszcze staranności poza zapoznaniem się z treścią rejestru. Z uwagi na skutecznie zawartą przez powoda z R. K.

(1)umowę przelewu wierzytelności i wynikające z niej konsekwencje, w ocenie Sądu Rejonowego pozwany dokonał skutecznego potrącenia swoich wierzytelności z wierzytelnościami, jakie przysługiwały powodowi względem pozwanego, a które szczegółowo określone zostały w kompensacie z dnia 12 lutego 2013 roku. Zgodnie z art. 498 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym (§ 1). Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej (§ 2). Z kolei jak stanowi art. 499 k.c. potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. Prawna instytucja potrącenia, określana także jako kompensata albo kompensacja, należy do kategorii zdarzeń powodujących wygaśnięcie zobowiązania. Polega ona na wzajemnym umorzeniu jednorodnych wierzytelności, jakie dwie osoby mają jednocześnie względem siebie. Wierzytelności będące przedmiotem potrącenia poddane zostają działaniu rachunkowemu, którego rezultatem jest wzajemne zniesienie tych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 września 1983 roku w sprawie sygn. akt IV CR 260/83, opublik. OSNC 1984, nr 4, poz. 59). Jako takie, potrącenie wykonuje się poprzez złożenie oświadczenia drugiej stronie bez konieczności zachowania szczególnego trybu. Oświadczenie to, zgodnie z zasadami ogólnymi, odnosi skutek z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła ona zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 1 k.c.). Do potrącenia długu z wierzytelnością nie dochodzi zatem automatycznie przez to, że istnieją dwie wzajemne wierzytelności nadające się do potrącenia, ale konieczne jest oświadczenie, iż korzysta się z prawa potrącenia (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 8 lutego 2000 roku w sprawie sygn. akt I CKN 398/98, opublik. LEX nr 50856). Jednocześnie – jak się podkreśla – oświadczenie jest jedynym elementem potrzebnym do skonstruowania czynności prawnej potrącenia (zob. M. Pyziak - Szafnicka (w:) System..., s. 1132), a oświadczenie o potrąceniu jest jego dokonaniem (L. S., Potrącenie..., s. 117). Potrącenie jest jednostronną czynnością prawną oświadczenia woli uprawnionego. Jest to oświadczenie woli w rozumieniu techniczno - prawnym, czyli przejaw woli zmierzający do wywołania skutków prawnych; skutki te powstaną ze względu na wolę podmiotu (zob. M. Pyziak - Szafnicka (w:) System..., s. 1132). Dla skuteczności potrącenia nie jest potrzebna zgoda drugiej strony, a potrącający może dokonać potrącenia nawet wbrew woli drugiej strony (por. np. H. Izdebski, M. Małek, Kodeks..., s. 603). Nadto strona, która otrzymała zawiadomienie o potrąceniu nie ma obowiązku zawiadamiać potrącającego, czy godzi się na potrącenie. Jednakże jeśli nie zgadza się z potrąceniem, może przed sądem ustalić zasadność potrącenia (por. W. Bryl (w:) Kodeks..., s. 1210). W przypadku skutecznie dokonanej czynności prawnej potrącenia dochodzi do umorzenia wierzytelności, a więc do utworzenia nowej treści stosunku prawnego między stronami (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 26 marca 2009 roku w sprawie sygn. akt VI ACa 1278/2008, niepubl.). Jak bezsprzecznie wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego pismem z 12 lutego 2013 roku pozwany poinformował powoda, iż w związku z wystąpieniem wzajemnych należności i zobowiązań, stosownie do postanowień art. 498 k.c. i art. 499 k.c. w dniu 12 lutego 2013 roku została dokonana kompensata wzajemnych wierzytelności. W piśmie pozwany wskazał, iż dokonał kompensaty swoich wierzytelności, jakie przysługują mu od powoda, a wynikających z faktury VAT nr: KW(...) na kwotę 26.322,00zł, FV (...) na kwotę 214,02zł, (...) na kwotę 268,93zł, (...) na kwotę 138,46zł, (...) na kwotę 1.073,94zł, (...) na kwotę 3.045,12zł, (...) na kwotę 3.034,61zł, (...) na kwotę 268,93zł i (...) na kwotę 3.027,95zł, tj. na łączną kwotę 37.393,96zł z wierzytelnościami powoda w kwocie 48.160,76zł z następujących tytułów: ww. umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 lutego 2013 roku na kwotę 36.224,10zł (kwota ta stanowiła należność pozostałą po przelewie wierzytelności: 366.457,45zł – 330.233,35zł), faktury VAT nr (...) na kwotę 11.636,66zł oraz faktury VAT nr (...) na kwotę 300,00zł. W wyniku powyższej kompensaty do zapłaty na rzecz powoda pozostała kwota 10.766,80zł, która została wypłacona przez pozwanego w formie gotówkowej w dniu 8 kwietnia 2013 roku R. K.

(1)jako prezesowi zarządu powodowej spółki. Dla skuteczności ww. potrącenia nie była potrzebna zgoda drugiej strony, tj. powoda, a oświadczenie o kompensacie zostało złożone osobie uprawnionej do reprezentacji powoda, tj. prokurentowi D. K.

(1). W konsekwencji jako spóźnione, a tym samym bezskuteczne okazało się potrącenie wierzytelności dokonane przez powoda, obejmujące należności z faktur VAT wystawionych przez pozwanego nr: wierzytelności KW(...) na kwotę 26.322,00zł, FV (...) na kwotę 214,02zł, (...) na kwotę 268,93zł, (...) na kwotę 138,46zł, (...) na kwotę 1.073,94zł, (...) na kwotę 3.045,12zł, (...) na kwotę 3.034,61zł, tj. w łącznej kwocie 34.097,08zł z wierzytelnościami powoda, tj. pozostałą należnością wynikającą z faktury VAT nr (...) z dnia 1 września 2010 roku w wysokości 0,40zł, pozostałą należnością wynikającą z faktury VAT nr (...) z dnia 29 czerwca 2012 roku w wysokości 159,90zł, należnością wynikającą z faktury VAT nr (...) z dnia 14 czerwca 2012 roku w wysokości 16.958,16zł i częścią należności wynikającej z faktury VAT nr (...) z dnia 9 lipca 2012 roku w wysokości 16.978,62zł, które to oświadczenie pozwany zawarł dopiero w pozwie, a które doręczone zostało pozwanemu w dniu 18 lipca 2013 roku (k. 57). W pozwie z 5 lipca 2013 roku powód wyjaśnił, iż na żądaną przez niego kwotę 74.886,09zł składają się następujące należności: kwota 42.799,38zł mającą stanowić pozostałą do zapłaty kwotę z faktury VAT nr (...) z dnia 9 lipca 2012 roku, kwota 47,91zł stanowiąca pozostałą do zapłaty należność z faktury VAT nr (...) z dnia 10 lipca 2012 roku, kwota 27.545,33zł stanowiąca pozostałą do zapłaty należność z faktury korygującej nr (...) z dnia 22 października 2012 roku, kwota 2.331,22zł (mającą stanowić prawdopodobnie kwotę z faktury VAT nr (...) z dnia 11 września 2012 roku, bowiem powód w pozwie nie sprecyzował z jakiego tytułu wynika ta należność, zaś odpowiada ona kwocie uwidocznionej na ww. fakturze), kwota 2.162,25zł stanowiąca pozostałą do zapłaty należność z faktury VAT nr (...) z dnia 31 października 2012 roku. Z kolei pozwem z 12 lipca 2013 roku powód żądał zasądzenia kwoty 60.388,02zł, na którą składały się: kwota 5.043,00zł wynikająca a faktury VAT nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 roku, kwota 8.856,00zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 roku, kwota 436,14zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 11 grudnia 2012 roku, kwota 27.280,69zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 11 grudnia 2012 roku, kwota 300,03zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 18 grudnia 2012 roku, kwota 11.636,66zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 31 grudnia 2012 roku, kwota 6.835,49zł wynikająca z faktury VAT nr (...) z dnia 21 stycznia 2013 roku. Żadna z wyżej wymienionych kwot nie mogła zostać zasądzona na rzecz powoda, gdyż należności wynikające z faktur stanowiących podstawę żądania powoda były przedmiotem albo umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 lutego 2013 roku lub kompensaty z dnia 12 lutego 2013 roku, poza fakturą VAT nr (...) z dnia 5 grudnia 2012 roku, która dotyczyła należności za wynajem rzutnika oraz kwotą 2.331,22zł, co do której powód nie przytoczył w pozwie żadnych okoliczności faktycznych (art. 187 § 1 k.p.c.). Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało natomiast, iż ww. czynności prawne były ważne i odniosły skutek prawny w łączących strony relacjach gospodarczych. Zdaniem sadu I instancji bez znaczenia dla ważności i skuteczności umowy przelewu wierzytelności pozostawał podnoszony przez powoda fakt uiszczenia na rzecz R. K.

(1)kwoty 70.725zł, która m.in. była przedmiotem tej umowy. Zapłata kwoty 70.725zł nastąpiła w dniu 13 lutego 2013 roku, a więc w dniu następnym po zawarciu przez R. K.

(1)umowy przelewu wierzytelności. Powód natomiast kwestionował zarówno ważność umowy, jak i fakt zatrzymania przez R. K.

(1)kwoty 70.725zł. Skoro w ocenie powoda umowa przelewu wierzytelności była nieważna, a faktura VAT nr (...) na kwotę 70.725zł została przez R. K.

(1)wystawiona zasadnie, powód był zobowiązany do jej uregulowania. Jeśli natomiast w ocenie powoda R. K.

(1)bezpodstawnie wzbogacił się zatrzymując ww. kwotę, wątpliwości budzi podnoszony zarzut nieważności umowy. Podobnie rzecz ma się z kwestionowaną przez powoda okolicznością uregulowania przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 10.766,80zł jako pozostałej do zapłaty po dokonaniu kompensaty z dnia 12 lutego 2013 roku. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, a w szczególności odpisów z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczących powoda na dzień 8 kwietnia 2013 roku, a więc uiszczenia przez pozwanego kwoty 10.766,80zł, R. K.

(1)figurował w rejestrze jako prezes zarządu powodowej spółki, a więc był osobą uprawnioną do jej reprezentowania i składania w jej imieniu oświadczeń woli. Jeśli natomiast w ocenie powoda działania R. K.

(1)naraziły powodową spółkę na straty w czasie kiedy pełnił funkcję prezesa zarządu tej spółki winien wystąpić przeciwko niemu ze stosownym roszczeniem odszkodowawczym w odrębnym procesie. Tym samym uznając roszczenie powoda za niezasadne Sąd Rejonowy w pkt 1 wyroku na podstawie art. 496 k.p.c. w zakresie powództwa o sygnaturze V GC 383/13/2 uchylił nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 10 lipca 2013 roku wydany w sprawie sygn. akt V GNc 1066/13/1 i powództwo oddalił, a w pkt 3 wyroku oddalił powództwo w zakresie powództwa o sygnaturze V GC 438/13/2. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w punkcie 2 i 4 wyroku obciążając nimi powoda jako stronę przegrywającą proces. W zakresie powództwa o sygnaturze V GC 383/13/2 na koszty te składały się: opłata od pozwu w wysokości 937zł, opłata od zarzutów pozwanego od nakazu zapłaty w wysokości 2.809zł, opłata od wniosku pozwanego o ograniczenie zabezpieczenia w wysokości 100zł, koszty przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. M. w kwocie 1.612zł oraz koszty zastępstwa procesowego stron w wysokości 3.600zł. W zakresie powództwa o sygnaturze V GC 438/13/2 na koszty te składały się: opłata od pozwu w wysokości 3.020zł, koszty przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka J. T. w wysokości 193zł oraz koszty zastępstwa procesowego stron w wysokości 3.600zł. Wysokość opłaty od pozwu w sprawie o sygnaturze akt V GC 383/13/2 została ustalona na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 1, a w sprawie o sygnaturze akt V GC 438/13/2 na podstawie art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1025). Również ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych była podstawą ustalenia wysokości opłaty od zarzutów od nakazu zapłaty (art. 19 ust. 4), wysokości opłaty od wniosku o ograniczenie zabezpieczenia (art. 69 pkt 2) oraz wysokości kosztów związanych z przeprowadzeniem dowodu z zeznań świadków. Z kolei podstawą ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 461). W myśl § 6 pkt 6 ww. rozporządzeń stawki minimalne w sprawach cywilnych wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000,00zł do 200.000,00zł – 3.600,00zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że D. K.

(1)pełnił funkcję prokurenta w powodowej spółce do dnia 26 lutego 2013 r., podczas gdy został odwołany z tej funkcji na mocy uchwały zarządu powódki z dnia 16 maja 2012 r., doręczonej na jego służbowe konto mailowe d.kania@tecsystem.pl. za pośrednictwem e-maila wysłanego w dniu 17 maja 2012 r. przez prezesa zarządu powodowej spółki - (...) 2) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że R. K.

(1)w okresie od 4 kwietnia 2013r., do 7 czerwca 2013r., pozostawał jedynym wspólnikiem powódki oraz prezesem jej zarządu. 3) obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 233§1 kpc, polegającą na przekroczeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie, że D. K.

(1)w czasie swojego zatrudnienia w spółce (...), tj. w okresie od lutego 2012 r. do lutego 2013r. nie otrzymał żadnego maila od J. P., które to ustalenie sąd poczynił wyłącznie na podstawie zeznań D. K.

(1), prywatnej analizy informatycznej z dnia 27 listopada 2013 r. oraz zeznań autorów tejże analizy bez skonfrontowania tego ustalenia z zaliczoną w poczet materiału dowodowego korespondencją mailową złożoną przez powoda, w tym treścią e-maila wysłanego przez J. P. w dniu 17.05.2012r., do D. K.

(1)na jego służbowe konto mailowe d.kaniatStecsystem.pl. , która w razie uwzględnienia prowadziłaby do odmiennych wniosków, 4/ obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 233 § l k.p.c. polegającą na naruszeniu swobodnej oceny dowodów poprzez bezzasadne pominięcie przez Sąd Rejonowy korespondencji mailowej złożonej przez pełnomocnika powoda na rozprawie w dniu 10 marca 2014 r. (k. 363- 382), korespondencji mailowej złożonej przez pełnomocnika powoda na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. (k. 592 - 601), zeznań D. K.

(1), zeznań S. C. oraz części zeznań K. D. znajdujących potwierdzenie w zeznaniach K. M. - których wszechstronna analiza przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego - winna była prowadzić do wniosku, iż do zawarcia kwestionowanej przez powódkę umowy cesji wierzytelności i kompensaty nie doszło w dniu 12 lutego 2013 r., 5/ obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie przepisów zawartych w art. 207 § 6 k.p.c., art. 217 § 2 k.p.c., art 227 k.p.c. oraz art. 278 k.p.c. poprzez bezzasadne pominięcie wniosków dowodowych z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy na k. 363-382 (korespondencja mailową dotycząca zamawiania przez A. S.-K. pieczątek powódki), k. 592-601 (potwierdzenia rezerwacji oraz uiszczenia opłat związanych z pobytem P. S. oraz R. K. na spotkaniu biznesowym w Szwecji w dniach od 11.02.2013 r. do 12.02.2013 r.), a nadto bezzasadne pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny informatyki na okoliczność ustalenia daty sporządzenia umowy cesji oraz kompensaty wierzytelności. 6/ obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów zawartych w art. 498 k.c. oraz w art. 509 k.c. w zw. z art 6 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że pozwana wykazała, aby powódka dokonała w dniu 12 lutego 2013 r., cesji wierzytelności objętej niniejszym postępowaniem na rzecz R. K.

(1), a w konsekwencji, aby roszczenia powódki wygasły, jak również na błędnym przyjęciu, że pozwana dokonała w dniu 12 lutego 2013r., skutecznego potrącenia wzajemnych wierzytelności stron, a w konsekwencji, aby wierzytelności powódki uległy umorzeniu. Zarzucając powyższe wniósł o zmianę wyroku w zakresie punktów od l do 4 poprzez: - w zakresie powództwa o sygnaturze V GC 383/13/2 utrzymanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 10 lipca 2013 roku w sprawie o sygn. akt V GNc 1066/13/1 w mocy w całości i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. - w zakresie powództwa o sygnaturze V GC 438/13/2 zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 60.388,02 zł z ustawowymi odsetkami od kwot jednostkowych szczegółowo w apelacji określonych do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Nadto wniósł o rozpoznanie w trybie art. 380 kp.c. postanowienia Sądu Rejonowego wydanego na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. w przedmiocie pominięcia wniosków dowodowych z dokumentów znajdujących się na kartach od 363 do 382 oraz na kartach od 592 do 601, a także w przedmiocie oddalenia wniosku powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w dziedzinie informatyki na okoliczność ustalenia daty sporządzenia umowy cesji wierzytelności oraz kompensaty dołączonych do zarzutów od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym oraz sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym oraz uchylenie kwestionowanego postanowienia w zaskarżonej części oraz o przeprowadzenie pominiętych i oddalonych wniosków dowodowych powódki. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższego pisma procesowego podtrzymała dotąd prezentowane przed Sądem Rejonowym stanowisko. Nadto wniosła o przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy dowodów z szeregu dokumentów szczegółowo wymienionych w odpowiedzi na apelację na okoliczność wzajemnej współpracy stron, sposobu fakturowania, a nadto uzupełniającego przesłuchania świadka A. K. na okoliczność sytuacji związanej z zamawianiem pieczątek i wielokrotnej współpracy między stronami, co miedzy innymi obejmowało zamawianie i płacenie za usługi na rzecz jednej. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna. W istocie wywody zawarte w części motywacyjnej środka zaskarżenia sprowadzają się do prezentowania przez powoda własnej, korzystnej dla niego, a konkurencyjnej wobec sądu wersji stanu faktycznego. Tego rodzaju polemika nosi cechy dowolności i nie może wywoływać oczekiwanych przez skarżącego rezultatów. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i staranny przeprowadził postępowanie dowodowe oraz w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności przeprowadzone w toku rozprawy. Ocena materiału dowodowego została dokonana z uwzględnieniem reguł rządzących postępowaniem cywilnym, jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej , jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Ponadto uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 kpc, jest prawidłowe i wyczerpujące. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy z poczynionych ustaleń wyciągnął właściwe wnioski prawne, stąd ustalenia te jak i wnioski prawne Sąd Okręgowy uznaje za własne. Zarzuty apelacji w istocie sprowadzają się do dwóch kwestii: okresu czasu pełnienia przez D. K.

(1)funkcji prokurenta samoistnego w powodowej spółce oraz niemożności zawarcia w dniu 12 lutego 2013r., umowy cesji wierzytelności przez D. K.

(1)w imieniu powódki na rzecz R. K.

(1). W takim też zakresie Sąd Okręgowy ocenił zasadność zarzutów apelacji. Odnośnie pełnienia przez D. K.

(1)funkcji prokurenta samoistnego w powodowej spółce. Pomiędzy stronami nie ma sporu co do udzielenia D. K.

(1)przez powodową spółkę prokury samoistnej i pełnienia przez niego tej funkcji od 17 maja 2012r.,- data wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Przy czym faktycznie prokury udzielono mu w dniu 1 lutego 2012r. Spór natomiast sprowadza się do ustalenia daty odwołania D. K.

(1)z tej funkcji. W świetle szczegółowo ustalonego stanu faktycznego sprawy Sąd Rejonowy trafnie przyjął, iż D. K.

(1)pełnił funkcję prokurenta w powodowej spółce do 26 lutego 2013r. Natomiast twierdzenia powoda i dowody przez niego przedstawione nie pozwalają na przyjęcie jak twierdzi ten ostatni, że skuteczne odwołanie prokury nastąpiło emailem wysłanym przez prezesa zarządu powoda J. P. na służbowe konto mailowe d.kaniatStecsystem.pl. , D. K.

(1)w dniu 17 maja 2012r. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art.

(1)z funkcji prokurenta samoistnego. W emailu z 26 lutego 2013r., P. S.

(1)informuje D. K.

(1), że został odwołany z funkcji prokurenta spółki (...) z dniem 19.02.2013r. Na karcie 111 akt VGC 383/13/2 znajduje się protokół zgromadzenia wspólników (...) spółki z o.o z 19 lutego 2013r., z którego wynika , że J. P. jedyny wspólnik posiadający 100% kapitału zakładowego podejmuje uchwałę o odwołaniu D. K.

(1)z funkcji prokurenta. Następnie strona powodowa twierdzi, że odwołanie prokury nastąpiło uchwałą [ k-116 w/w akt] w dniu 16 maja 2012r., przekazaną przez J. P. na konto służbowe D. K.

(1)w dniu 17 maja 2012r. Wniosek o wykreślenie D. K.

(1)złożono w Sądzie rejestrowym w kwietniu 2013r., a faktyczne wykreślenie prokurenta nastąpiło postanowieniem Sądu rejestrowego w dniu 25 września 2013r. Należy ponownie podkreślić, że zgodnie z art.

(1)zaprzeczył aby otrzymał na swoje służbowe konto emaila od J. P. w dniu 17 maja 2012r., i tym samym aby zapoznał się z jego treścią. Tym samym ciężar dowodu wykazania, że oświadczenie o odwołaniu prokury tymże emailem z 17 maja 2012r., nie tylko dotarło do D. K.

(1)ale, że D. K.

(1)zapoznał się z jego treścią spoczywało na powodzie. Powód tego nie wykazał. W kontekście powyższego bezzasadne są zarzuty apelacji opisane w jej punktach 1 i 3. Powód konsekwentnie podnosił, że email w dniu 17 maja 2012r., wysłany został D. K.

(1). W ocenie Sądu Okręgowego istotnym jest, co przedstawiono wyżej nie to czy w dniu 17 maja 2012r., takowego emaila na konto służbowe D. K.

(1)wysłano lecz to czy ten z oświadczeniem tym zapoznał się i je przyjął . Odwołanie z funkcji prokury jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji następuje z chwilą dojścia oświadczenia o odwołaniu do prokurenta i zapoznaniu się przez niego z jego treścią . Powód nie wykazał, nawet przy hipotetycznym założeniu , że emaila w wysłano, iż D. K.

(1)zapoznał się z treścią emaila z 17 maja 2012r. Odnośnie drugiej grupy zarzutów apelacji, dotyczących niemożności zawarcia przez D. K.

(1)umowy cesji wierzytelności w dniu 12 lutego 2013r., z R. K.

(1)oraz kompensaty wierzytelności przez zarząd pozwanej w osobie S. J. z D. K.

(1)– prokurentem powodowej spółki. Powód tak w odpowiedzi na zarzuty od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym[ sprawa VGC 383/13/2] jak i w odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym[ akta sprawy VG 438/13/2] twierdził w pierwszej kolejności, że D. K.

(1)nie mógł w imieniu powodowej spółki skutecznie zawrzeć umowy cesji wierzytelności z R. K.

(3)albowiem w następstwie odwołania go z funkcji prokurenta w dniu 17 maja 2012r., nie był umocowany do reprezentowania powódki jako prokurent samoistny. Dalej podnosił, że przedmiotowa umowa cesji wierzytelności z 12 lutego 2013r., jak i dokument kompensaty wierzytelności z tej samej daty nie znajdują się w posiadaniu powódki i tym samym dokumenty te spreparowane zostały przez D. K.

(1)i R. K.

(1)w celu wrogim powódce i wyłącznie dla jej pokrzywdzenia. Na potwierdzenie powyższego wnosił o przeprowadzenie między innymi dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny informatyki na okoliczność ustalenia daty sporządzenia umowy cesji wierzytelności oraz kompensaty przy czym biegły powinien dokonać badania komputera pozwanej wykorzystywanego przez K. M., zabezpieczonego przez Prokuraturę Rejonową we Wrześni w ramach postępowania przygotowawczego o sygnaturze akt Ds.363/13. W toku dalszego postępowania, podobnie jak w apelacji powódka podnosiła i twierdziła, że jeżeli nawet dokumenty te sporządzono to dopiero w marcu 2013r., czyli po złożeniu przez D. K.

(1)rezygnacji z pełnienia funkcji prokurenta. Co przy tym istotne ani w pozwach ani też w odpowiedzi na zarzuty i sprzeciw, powódka nie twierdziła, że umowa cesji i kompensaty nie mogła być sporządzona 12 lutego 2013r., i podpisana przez R. K.

(1)i D. K.

(1)albowiem ten pierwszy wraz z P. S.

(1)przebywali na spotkaniu biznesowym w Szwecji w dniach 11/12 lutego 2013r., a do P. wrócili pół godziny po północy 13 lutego 2013r. Powyższe twierdzenia powódka przedstawiła pierwszy raz dopiero po złożeniu zeznań przez prezesa zarządu pozwanej S. J. na rozprawie w dniu 11 marca 2014r.[k- 400 akt]. Również P. S.

(1)składając zeznania w charakterze strony, takich twierdzeń nie podnosił. Tymczasem już w zarządzeniu z 23 września 2013r.,[ akta VGC 383/13/1] oraz w zarządzeniach z 7 listopada 2013r.[ akta VGC 438/13/2] doręczonych pełnomocnikowi powoda , zobowiązano go między innymi do ustosunkowania się do twierdzeń pozwanej podniesionych w zarzutach i sprzeciwie i do przedstawienia wszystkich twierdzeń zarzutów i dowodów na poparcie swoich twierdzeń pod rygorem pominięcia twierdzeń i dowodów później złożonych. Cóż zatem stało na przeszkodzie aby tak ważkich twierdzeń i dowodów powodowa spółka nie złożyła w odpowiedzi na zarzuty i sprzeciw. Stąd w ocenie Sądu Okręgowego ze wszech miar słusznie sąd pierwszej instancji na podstawie art. 207§6 kpc, art. 217§2 kpc i art. 227 kpc pominął wnioski dowodowe powódki z dokumentów nie złożonych w odpowiedzi na zarzuty i w odpowiedzi na sprzeciw, obszernie w uzasadnieniu motywując taką decyzję procesową, którą Sąd Okręgowy w pełni aprobuje. Słusznie też sąd I instancji pominął wniosek dowodowy powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny informatyki na okoliczność ustalenia daty sporządzenia umowy cesji i kompensaty. Dokumenty te opatrzone są datą 12 luty 2013r.W świetle poczynionych wyżej ustaleń pozostaje niewątpliwym, że w tym dniu D. K.

(1)był prokurentem samoistnym w powodowej spółce, a zatem uprawnionym do jej samodzielnego reprezentowania w tym do zawierania w jej imieniu cesji wierzytelności. D. K.

(1)przyznał, że dokumenty te podpisał. A skoro tak to ponosił osobistą odpowiedzialność za działania w imieniu spółki , którą reprezentował. W świetle powyższego nietrafnymi okazały się zarzuty apelacji opisane w jej punktach 4, 5 i 6. Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnej oceny dowodów wskazać należy, że nietrafne okazały się zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 233 § 1 kpc we wskazanym w apelacji zakresie. Przypomnienia wymaga, iż ocena wiarygodności i mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części dotyczącej ustalenia faktów, tj. rozstrzygnięcia spornych kwestii na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia się z dowodami. Powinna odpowiadać regułom logicznego myślenia wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego będące wyznacznikiem granic dopuszczalnych wniosków i stopnia prawdopodobieństwa ich przydatności w konkretnej sytuacji. Jeżeli więc z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w omawianym przepisie, choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko zatem w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd; nie jest tu wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wykazanie, czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., IV CKN 1316/00, LEX nr 80273). W razie postawienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc jego wykazanie nie może być ograniczone do odmiennej interpretacji dowodów zebranych w sprawie, przy jednoczesnym zaniechaniu wykazania, iż ocena przyjęta przez sąd za podstawę rozstrzygnięcia przekracza granicę swobodnej oceny dowodów, którą wyznaczają czynniki logiczny i ustawowy, zasady doświadczenia życiowego, aktualny stan wiedzy, stan świadomości prawnej i dominujących poglądów na sądowe stosowanie prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1050/00, LEX nr 55499). Apelacja wniesiona przez pozwanego nie czyni zadość tym wyżej wymienionym wymaganiom, a zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc jest nieusprawiedliwiony. Co do sporządzenia umowy cesji wierzytelności świadek K. M. zeznała jednoznacznie, że nie była obecna przy jej tworzeniu. Odnośnie zaś kompensaty zeznała, iż w pozwanej spółce przygotowywała projekty kompensat oraz opisała sposób ich akceptacji we wzajemnych stosunkach gospodarczych pomiędzy stronami. Co do spornej kompensaty z daty 12 luty 2013r., przyznała, że jej projekt przygotowała, dodając, ze robiła to pod koniec lutego 2013r., albo na początku marca 2013r. Dalej zeznała, „że dokładnie jaka była data na tej kompensacie nie pamięta, bo ją przygotowywała bodajże na pliku ze stycznia”. Taka niekonsekwencja w zeznaniach świadka nie może, jak chce tego skarżący być dowodem przesądzającym o niemożliwości zawarcia kompensaty w dniu 12 lutego 2013r. Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotową kompensatę w imieniu pozwanej podpisał prezes jej zarządu S. J., a w imieniu powódki prokurent D. K.

(1). Sąd Rejonowy uznając skuteczność powyższej kompensaty w obszernym uzasadnieniu wskazał na zasady wcześniejszych kompensat pomiędzy stronami w tym podpisywanie ich w innej dacie niż figurowała na dokumencie kompensaty. W kontekście szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powiązań rodzinnych pomiędzy członkami zarządu obydwu spółek i wspólników , zasad obiegu dokumentów pomiędzy spółkami, a zwłaszcza roli P. S.

(1)w obydwu spółkach powyższe ustalenia sądu pierwszej instancji są trafne. Co do zarzutu opisanego w punkcie 2 apelacji. Pozostaje poza sporem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy przyjął, iż R. K.

(1)był jedynym wspólnikiem powodowej spółki w okresie od 4 kwietnia 2013r., do 7 czerwca 2013r. Powyższych ustaleń dokonał na podstawie odpisu pełnego rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na 1.07.2013r., [ k- 14 akt]. Wynika z niego, że 4 kwietnia 2013r., wpisano R. K.

(1)jako wspólnika powodowej spółki, posiadającego 2.000 udziałów o łącznej wartości 100.000zł oraz że wykreślono go jako wspólnika i prezesa zarządu w dniu 7 czerwca 2013r. Jeżeli nawet Sąd rejestrowy powyższe wpisy uchylił, to domniemanie wynikające z cytowanego wyżej dokumentu było trafne. Reasumując, apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 kpc oddalono, o kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze orzekając na podstawie art. 98 §1 i §3 kpc w zw. z §2.1 , §6 pkt 6 i §13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002r., „ w sprawie opłat za czynności adwokackie…”[ Dz.U. nr 163 poz. 1348 z póź. zm.]. R. T. T. C. A. S.