w zw. z art. 189 k.c. oraz w zw. z art. 282 § 1 k.s.h. przez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że przysługuje jej wobec obowiązanej roszczenie o ustalenie obowiązku wypełnienia w toku postępowania likwidacyjnego zobowiązań wynikających z długoterminowych umów sprzedaży energii i praw majątkowych, i niezasadne uznanie że ww. roszczenie o ustalenie nie jest uprawdopodobnione, ponieważ obowiązana dotychczas wypełnia ww. obowiązek i nie ma pewności co do efektów postępowania likwidacyjnego, podczas gdy z treści wniosku o udzielenie zabezpieczenia oraz powołanych w nim okoliczności wynika, że obowiązana - działająca przez reprezentujących ją likwidatorów — nie zabezpieczyła wierzytelności wynikających z ww. umów, jak również nie zamierza wypełniać zobowiązań wynikających z długoterminowych umów zgodnie z ich treścią i przez cały okres ich obowiązywania, lecz zamierza zakończyć likwidację „sprawnie i szybko” doprowadzając do wygaszenia ww. umów najpóźniej z chwilą wykreślenia obowiązanej z rejestru, co Sąd Okręgowy dostrzegł przyjmując wcześniej za prawdopodobne istnienie interesu prawnego w ustaleniu ww. obowiązku po stronie skarżącej z uwagi na okoliczność, że skarżąca jest stroną zagrożonych w realizacji umów; 2. art.
oraz art. 738 k.p.c. poprzez pominięcie zebranego w sprawie materiału, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że roszczenie skarżącej nie jest uprawdopodobnione podczas gdy w świetle twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącą uprawdopodobnione są przesłanki roszczenia o ustalenie, że obowiązana ma obowiązek wypełnienia w toku likwidacji zobowiązań wynikających z długoterminowych umów sprzedaży energii i praw majątkowych; 3. art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 755 § 2 1 k.p.c. i w zw. z art. 7301 § 3 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że wnioskowane sposoby zabezpieczenia obciążają obowiązaną ponad miarę, ponieważ zmierzają do wstrzymania likwidacji i ograniczają swobodę zakończenia działalności gospodarczej, co zdaniem Sądu nie może być reglamentowane wobec braku przepisów w tym zakresie, podczas gdy, przepisy k.s.h. o likwidacji nakazują wypełnienie zobowiązań likwidowanej spółki przed zakończeniem jej likwidacji, zaś zabezpieczając roszczenie niepieniężne sąd powinien rozważyć interesu obydwu stron i może zastosować sposób zabezpieczenia, który stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, w szczególności unormować prawa i obowiązki stron na czas trwania postępowania, w tym orzekając stosowne zakazy i nakazy, w tym wnioskowane przez skarżącą. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Do udzielenia zabezpieczenia wymagane jest spełnienie przesłanek przewidzianych w art.
przy prawidłowym wskazaniu sposobu zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego (art. 736 k.p.c. i art. 755 k.p.c.) oraz braku przeszkód o których mowa w art.
tj., że zabezpieczenie obciąży obowiązanego ponad miarę. Pamiętać przy tym należy, że zgodnie z art. 738 k.p.c. Sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, to oznacza, że nie może udzielić zabezpieczenia w sposób odmienny niż wskazany we wniosku. W ocenie Sądu Apelacyjnego, sposoby zabezpieczenia wskazane przez wnioskodawcę nie są właściwe w sprawie przy uwzględnieniu, że dochodzone roszczenie o ustalenie ma charakter niepieniężny, oparte jest na podstawie art. 189 k.p.c. Ponadto wniosek dotyczy zabezpieczenia w związku z łączącą strony umową wieloletnią, a ustawodawca nie uregulował odrębnie takiej sytuacji. Odnośnie pierwszego ze wskazanego sposobu zabezpieczenia, Sąd Apelacyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że wnioskodawca dąży w istocie do wstrzymania likwidacji Spółki do czasu obowiązywania umowy stron tj. do 2027 r. i ogranicza tym swobodę zakończenia działalności gospodarczej. Problemem jest trwałość umowy wieloletniej związanej z innymi zobowiązaniami, w tym powoda. Okoliczność ta nie prowadzi jednak do możliwości zabezpieczenia roszczenia w przedstawiony sposób. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. w Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm.) stanowi, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Wynika stąd, że nie można nikomu nakazać prowadzenia działalności gospodarczej (zakazać jej zaniechania), chyba że wynikałoby to z ustawy i przemawiałby za tym ważny interes publiczny Takiej podstawy ustawowej w niniejszej sprawie doszukać się nie można. Również pozostałe wskazane we wniosku sposoby zabezpieczenia nie mogły zostać uwzględnione. Brak unormowania obowiązków obowiązanego we wskazane przez uprawnionego sposoby ani nie uniemożliwi ani nie utrudni osiągnięcia celu postępowania w sprawie, jakim jest ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c., że uczestnik ma obowiązek wypełnić w toku postępowania likwidacyjnego swoje zobowiązania wynikające z łączących go z wnioskodawcą umów sprzedaży energii elektrycznej oraz umowy sprzedaży praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia. Pamiętać należy, że roszczenie nie jest roszczeniem pieniężnym, a wskazane przez uprawnioną sposoby zabezpieczenia w istocie mają na celu zabezpieczenia roszczenia o zapłatę przyszłych wierzytelności z tytułu łączących stron długoterminowych umów sprzedaży energii elektrycznej oraz umowy sprzedaży praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia. Poza tym postępowaniem pozostaje zagadnienie możliwości zakończenia postępowania likwidacyjnego bez uregulowania zobowiązań, jak też odpowiedzialność właściciela podmiotu likwidowanego. Z uwagi na powyższe nie było konieczne analizowanie pozostałych zarzutów zażalenia związanych z uprawdopodobnieniem roszczenia i interesu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.