(2), w celu przetrzymywania jej w charakterze zakładnika i wyłudzenia okupu w wysokości 1 miliona złotych od J. G., w ten sposób, że dokonywał obserwacji miejsca zamieszkania ww., zgromadził niezbędne przedmioty, mające być wykorzystane podczas porwania w postaci broni palnej, kominiarek, kradzionych samochodów, a nadto przekazał pieniądze na wynajęcie domu, przeznaczonego do przetrzymywania zakładniczki, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „V”, to jest o przestępstwo z art. 252 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k, VIII. w bliżej nie ustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w W., działając wspólnie i w porozumieniu z P. H., D. M., D. T.

(1), G. G., M. K.

(1), A. Z.a także z inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., groźbą użycia przemocy wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości, zabrał im w celu przywłaszczenia telefony komórkowe w ilości 5 sztuk, nieustalonej marki i wartości, a także cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie (...), to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., IX. w czasie wskazanym powyżej, w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z D. M., P. H.i D. T.

(1), w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., używając broni palnej, siekier, styli od kilofa, usiłowali pobić T. D., w ten sposób, że podjechali kilkukrotnie, pod miejsce jego pracy, dyskotekę (...), zabierając ze sobą wskazane powyżej przedmioty, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nieobecność w tym miejscu pokrzywdzonego, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „V”, to jest o przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. H. został oskarżony o to, że: X. w okresie od czerwca 2000 roku do dnia 16 grudnia 2010 roku w G. i innych miejscowościach woj. (...), założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, mającą na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, wolności seksualnej, obyczajności i innych, w skład której wchodzili m.in. M. N., D. M., D. T.

(1), to jest o przestępstwo z art. 258 § 3 k.k., XI. na przełomie miesięcy maja i czerwca 2001 roku, w K., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, groźbą zamachu na życie lub zdrowie, usiłował doprowadzić M. O.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 10.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, który nie przekazał mu żądanej kwoty pieniędzy, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K.z dnia 16 stycznia 1996 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 210 § 1 d. k.k. przy zastosowaniu art. 10 § 3 d. k. k. w zw. z art. 36 § 2 i 3 k.k., m.in. na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 marca 1995 do dnia 22 stycznia 1998 roku, w ramach kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w K.z dnia 30 kwietnia 1997 roku, sygnatura akt (...), to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., XII. w czerwcu 2001 roku, w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, polecił D. M., A. A. i innym ustalonym osobom, pobicie M. O., przy użyciu niebezpiecznych narzędzi w postaci stalowych, metrowych, rur, na skutek czego w dniu 8 czerwca 2001 roku, w K., pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy i tułowia, ran tłuczonych głowy w okolicy skroniowej prawej i ciemieniowej oraz rany tłuczonej ucha prawego z rozerwaniem małżowiny usznej, co spowodowało rozstrój jego zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, narażając w ten sposób pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych w art. 156 § 1 k.k., działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XI”, to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XIII. we wrześniu 2001 roku, w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, polecił D. M.i K. F.zniszczenie, poprzez podpalenie, samochodu pomocy drogowej, należącego do T. Z., w wyniku czego, w dniu 12 września 2001 roku w miejscowości B.- woj. (...)– ww., poprzez wlanie benzyny do kabiny pojazdu i jej podpalenie, dokonali zniszczenia samochodu marki M. (...)o nr rej. (...), powodując straty w wysokości 50.000 złotych na szkodę T. Z., działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XI”, to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XIV. w I kwartale 2002 roku, w Z., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, puścił w obieg, przekazując D. M., fałszywe pieniądze – euro - w postaci banknotów w różnych nominałach, w łącznej kwocie 1.000 euro, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XI”, to jest o przestępstwo z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XV. w dniu 1 kwietnia 2004 roku w T., korzystając z pomocy innej ustalonej osoby, polegającej na przekazaniu przez nią, do Sądu Okręgowego w G., za pomocą telefonu, fałszywej informacji o podłożeniu ładunku wybuchowego w budynku tegoż sądu, wywarł wpływ na czynności urzędowe Sądu Okręgowego w (...), uniemożliwiając tym samym odbycie się rozprawy o sygnaturze akt (...), w której występował jako oskarżony, a zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 maja 2003 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 245 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie m.in. od 13 grudnia 1999 roku do 29 marca 2001 roku, to jest o przestępstwo z art. 232 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., XVI. w dniu 28 maja 2004 roku w T., korzystając z pomocy innej ustalonej osoby, polegającej na przekazaniu przez nią, do Sądu Okręgowego w G., za pomocą telefonu, fałszywej informacji o podłożeniu ładunku wybuchowego w budynku tegoż sądu, wywarł wpływ na czynności urzędowe Sądu Okręgowego w G., uniemożliwiając tym samym odbycie się rozprawy o sygnaturze akt (...), w której występował jako oskarżony, w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w zarzucie „XV”, to jest o przestępstwo z art. 232 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., XVII. w okresie od 2004 roku do pierwszej połowy 2009 roku, w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, czerpał korzyści majątkowe z uprawnia prostytucji przez inne osoby, otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 1.000 złotych tygodniowo, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w G.z dnia 10 marca 2005 roku, sygnatura akt (...), m.in. za przestępstwa: z art. 204 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, art. 43 ust.

(1), G. G., M. K.

(1), A. Z., a także z inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, groźbą użycia przemocy wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości, zabrał im w celu przywłaszczenia telefony komórkowe w ilości 5 sztuk, nieustalonej marki i wartości, a także cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XVII”, to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., XIX. w czasie wskazanym powyżej, w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., D. M.i D. T.

(1), w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, używając broni palnej, siekier, styli od kilofa, usiłowali pobić T. D., w ten sposób, że podjechali kilkukrotnie, pod miejsce jego pracy, dyskotekę (...), zabierając ze sobą wskazane powyżej przedmioty, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nieobecność w tym miejscu pokrzywdzonego, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XVII”, to jest o przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XX. we wskazanym powyżej miejscu i czasie, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną, krótką, pistolet o nieustalonej marce, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., XXI. w II połowie 2006 roku, w G.i B., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., D. M., a także z inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, czynił przygotowania do pozbawienia wolności A. G.

(2), w celu przetrzymywania jej w charakterze zakładnika i wyłudzenia okupu w wysokości 1 miliona złotych od J. G., w ten sposób, że dokonywał obserwacji miejsca zamieszkania ww., ustalił podział ról, zgromadził niezbędne przedmioty, mające być wykorzystane podczas porwania w postaci broni palnej, kominiarek, kradzionych samochodów, a nadto wynajął dom w nieustalonej miejscowości pod O., przeznaczony do przetrzymywania zakładniczki, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XVII”, to jest o przestępstwo z art. 252 § 3 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XXII. w okresie sierpnia – września 2009 roku, w Z., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, poprzez groźbę pobicia, użycie przemocy w postaci szarpania, chciał zmusić M. J.

(1)do wydania koparko-ładowarki marki V., wartości co najmniej 200.057 złotych, pochodzącej z kradzieży z włamaniem w nocy z 5 na 6 sierpnia 2009 roku, w Z., w której posiadaniu był ww., przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XVII”, to jest o przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XXIII. we wskazanym powyżej czasie, w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez siebie, przyjął od ustalonej osoby pieniądze w kwocie 5.000 złotych, pochodzące ze sprzedaży koparko-ładowarki marki V., wartości 200.057 złotych, wiedząc, iż pochodzi z kradzieży z włamaniem w nocy z 5 na 6 sierpnia 2009 roku, w Z.na szkodę (...) Sp. z o.o.z siedzibą w W., Al. (...), przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XVII”, to jest o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k. D. M. został oskarżony o to, że: XXIV. w okresie od czerwca 2000 roku do dnia 4 listopada 2009 roku w G. i innych miejscowościach województwa (...), brał udział wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym z M. N.i D. T.

(1), w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, wolności seksualnej, obyczajności i innych, to jest o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k., XXV. w dniu 8 czerwca 2001 roku, w K., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., na jego polecenie, wspólnie i w porozumieniu z A. A. i z innymi ustalonymi osobami, brał udział w pobiciu M. O., przy użyciu niebezpiecznych narzędzi, zadając uderzenia pokrzywdzonemu stalową rurą o długości jednego metra, na skutek czego ww. pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy i tułowia, ran tłuczonych głowy w okolicy skroniowej prawej i ciemieniowej oraz rany tłuczonej ucha prawego z rozerwaniem małżowiny usznej, co spowodowało rozstrój jego zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, narażając w ten sposób pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych w art. 156 § 1 k.k., działając w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym: wyrokiem Sądu Wojewódzkiego wK.z dnia 8 września 1994 roku, sygnatura akt (...), za czyn z art. 210 § 2 k.k. z 1969 roku, na karę m.in. 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył od 24 marca 1994 roku do 12 kwietnia 1995 roku, a następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Z.z dnia 23 stycznia 1998 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 210 §

(2)do zapłacenia okupu w kwocie 200.000 ( uwaga N.mówi, że dostali 175 tys złotych za jej uwolnienie, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonej, jednocześnie zabrał w celu przywłaszczenia dokumenty w postaci prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego, wystawione na nazwisko pokrzywdzonej oraz portfel z gotówką w wysokości 100 złotych, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, nadto zarzucanego czynu dopuścił się w ramach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokami opisanymi w zarzucie „XXV”, a nadto wyrokiem Sądu Rejonowego wG.z dnia 11 lipca 2002 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 158 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.k., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył od 9 grudnia 2002 roku do 9 czerwca 2004 roku, to jest o przestępstwo z art. 252 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i z art. 64 § 2 k.k., XXIX. w kwietniu 2006 roku, w G., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., a także z innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, za pośrednictwem wysyłanych drogą telefoniczną krótkich wiadomości tekstowych, grożąc zamachem na życie M. K.

(2)i K. K., doprowadził M. K.

(2)do rozporządzenia mieniem w kwocie 17o.000 złotych, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, nadto zarzucanego czynu dopuścił się w ramach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XXVIII”, to jest o przestępstwo z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k., XXX. w bliżej nie ustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w W., działając wspólnie i w porozumieniu z P. H., M. N., D. T.

(1), G. G., M. K.

(1), A. Z., a także z inną ustaloną osobą,, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., groźbą użycia przemocy wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości, zabrał im w celu przywłaszczenia telefony komórkowe w ilości 5 sztuk, nieustalonej marki i wartości, a także cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, działając w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XXVIII”, to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., XXXI. w czasie wskazanym powyżej, w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., P. H.i D. T.

(1), w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., używając broni palnej, siekier, styli od kilofa, usiłowali pobić T. D., w ten sposób, że podjechali kilkukrotnie, pod miejsce jego pracy, dyskotekę (...), zabierając ze sobą wskazane powyżej przedmioty, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nieobecność w tym miejscu pokrzywdzonego, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XXVIII”, to jest o przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k. i z art. 65 § 1 k.k., XXXII. na przestrzeni 2006 roku, w G., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czerpał korzyści majątkowe z uprawnia prostytucji przez inne osoby, otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 3.400 złotych, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, nadto zarzucanego czynu dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XXXIII”, to jest o przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., XXXIII. w II połowie 2006 roku, w G.i B., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., P. H.i z inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., czynił przygotowania do pozbawienia wolności A. G.

(2), w celu przetrzymywania jej w charakterze zakładnika i wyłudzenia okupu w wysokości 1 miliona złotych od J. G., w ten sposób, że dokonywał obserwacji miejsca zamieszkania ww., ustalił podział ról, zgromadził niezbędne przedmioty, mające być wykorzystane podczas porwania w postaci broni palnej, kominiarek, kradzionych samochodów, a nadto wynajął dom w nieustalonej miejscowości pod O., przeznaczony do przetrzymywania zakładniczki, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, nadto zarzucanego czynu dopuścił się w ramach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „XXXIII”, to jest o przestępstwo z art. 252 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. D. T.

(1)został oskarżony o to, że: XXXIV. w okresie od czerwca 2006 roku do dnia 16 grudnia 2010 roku w G. i innych miejscowościach woj. (...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym z M. N.i D. M., w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, wolności seksualnej, obyczajności i innych, to jest o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k., XXXV. w bliżej nie ustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., P. H., D. M.,G. G., M. K.

(1), A. Z., a także z inną ustaloną osobą, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., groźbą użycia przemocy wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości, zabrał im w celu przywłaszczenia telefony komórkowe w ilości 5 sztuk, nieustalonej marki i wartości, a także cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., XXXVI. w tym samym dniu, jak w zarzucie „XXXV”, w Z.posiadał – bez wymaganego zezwolenia – jedną jednostkę broni palnej, pistolet CZ, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., XXXVII. w bliżej nieustalonym dniu, w okresie d czerwca 2006 roku do końca grudnia 2006 roku, w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z M. N., P. H.i D. M., w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., używając broni palnej, siekier, styli od kilofa, usiłowali pobić T. D., w ten sposób, że podjechali kilkukrotnie, pod miejsce jego pracy, dyskotekę (...), zabierając ze sobą wskazane powyżej przedmioty, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na nieobecność w tym miejscu pokrzywdzonego, to jest o przestępstwo z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. T. został oskarżony o to, że: XXXVIII. w okresie od 2004 roku do I połowy 2009 roku, w Z., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania przez kobiety prostytucji, otrzymując z tego tytułu kwotę około 1.000 złotych tygodniowo, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, to jest o przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. M. K.

(1)oraz A. Z. zostali oskarżeni o to, że: XXXIX. w bliżej nie ustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w W., działając wspólnie i w porozumieniu, a także z P. H., M. N., D. T.

(1)i D. M., a nadto z inną ustaloną osobą, groźbą użycia przemocy wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości, zabrali im w celu przywłaszczenia telefony komórkowe w ilości 5 sztuk, nieustalonej marki i wartości, a także cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, na szkodę nieustalonego pokrzywdzonego, to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. A. A. został oskarżony o to, że: XL. w dniu 8 czerwca 2001 roku, w K., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., na jego polecenie, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w pobiciu M. O., przy użyciu niebezpiecznych narzędzi, zadając uderzenia pokrzywdzonemu stalową rurą o długości jednego metra, na skutek czego ww. pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy i tułowia, ran tłuczonych głowy w okolicy skroniowej prawej i ciemieniowej oraz rany tłuczonej ucha prawego z rozerwaniem małżowiny usznej, co spowodowało rozstrój jego zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, narażając w ten sposób pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych w art. 156 § 1 k.k., to jest o przestępstwo z art. 159 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., XLI. w okresie od 3 czerwca 2000 roku do 8 czerwca 2001 roku, w G., T.i innych miastach województwa (...), brał udział, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, wolności seksualnej, obyczajności i innych, to jest o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. W. Z. został oskarżony o to, że: XLII. w bliżej nie ustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w K., przyjął pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 15.000 złotych, pochodzące ze sprzedaży cysterny z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, wiedząc przy tym, że pochodzi z przestępstwa rozboju, dokonanego wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości przez inne osoby, działające wspólnie i w porozumieniu, to jest o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. M. R. został oskarżony o to, że: XLIII. w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku, w Z., nabył cysternę z paliwem o pojemności 30.000 litrów, wartości nie mniejszej niż 60.000 złotych, wiedząc, że pochodzi z przestępstwa rozboju, dokonanego we wskazanym powyżej czasie, w W., wobec co najmniej pięciu mężczyzn o nieustalonej tożsamości przez inne ustalone osoby, działające wspólnie i w porozumieniu, to jest o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. K. F. został oskarżony o to, że: XLIV. w dniu 12 wrześniu 2001 roku, roku w miejscowości B.- województwo (...), działając wspólnie i w porozumieniu z D. M., zniszczył poprzez podpalenie, to jest wlanie benzyny do kabiny pojazdu i jej podpalenie, samochód pomocy drogowej, marki M. (...)o nr rej. (...), powodując straty w wysokości 50.000 złotych na szkodę T. Z., to jest o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. S. G. został oskarżony o to, że: XLV. w dniu 3 czerwca 2000 roku, w T., działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, oddając z odległości 10 – 20 metrów, co najmniej 7 strzałów z broni palnej w postaci pistoletu maszynowego (...), kaliber 9 mm, w kierunku grupy ludzi, i godząc w ten sposób pociskami pokrzywdzonych A. G.

(1)i J. Ś., spowodował u A. G.

(1)obrażenia ciała w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej po stronie prawej z uszkodzeniem prawego gruczołu piersiowego, prawego płuca, przepony prawej oraz w wyniku penetracji pocisku do jamy brzusznej, rozerwania prawego płata wątroby, powodując u niej ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiej, długotrwałej choroby, realnie zagrażającej życiu, jednak zamierzonego skutku nie osiągnął w wyniku szybko i sprawnie przeprowadzonej interwencji lekarskiej oraz niezwłocznego wdrożenia odpowiedniego sposobu leczenia, a zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 16 lutego 1998 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 210 § 1 d.k.k. i art. 156 § 1 d.k.k. przy zast. art. 10 § 2 d.k.k. m.in. na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 21 listopada 1997 roku do dnia 1 grudnia 1999 roku, w ramach kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego wR.z dnia 18 marca 1999 roku, sygnatura akt (...)to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k., XLVI. w tym samym miejscu i czasie, jak w zarzucie I, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, oddając z odległości 10 – 20 metrów, co najmniej 7 strzałów z broni palnej w postaci pistoletu maszynowego (...), kaliber 9 mm, w kierunku grupy ludzi, i godząc w ten sposób pociskami pokrzywdzonych A. G.

(1)i J. Ś., spowodował u J. Ś.obrażenia ciała w postaci rany postrzałowej powierzchni bocznej uda prawego z trzema pociskami umiejscowionymi w trzonie uda prawego oraz masywnego obrzęku uda prawego, co spowodowało u niego naruszenie czynności narządu ruchu na okres powyżej 7 dni, jednak zamierzonego skutku nie osiągnął w wyniku szybko i sprawnie przeprowadzonej interwencji lekarskiej oraz niezwłocznego wdrożenia odpowiedniego sposobu leczenia, działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w zarzucie „I”, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k., XLVII. w tym samym miejscu i czasie, jak w zarzutach I i II, posiadał – bez wymaganego zezwolenia – broń palną w postaci pistoletu maszynowego (...), kaliber 9 mm, a także amunicję do tegoż w ilości co najmniej 7 sztuk, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., XLVIII. na początku 2006 roku, nie później niż do 16 marca tego roku, w M., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, czynił przygotowania do uprowadzenia K. K., w celu zmuszenia jej męża M. K.

(2)do zapłacenia okupu w kwocie 200.000 złotych za jej uwolnienie, w ten sposób, że obserwował miejsce zamieszkania pokrzywdzonych, ustalał godziny w których wychodzą z domu i o której do niego wracają, zgromadził przedmioty do tego służące, a to kamizelki odblaskowe i czapki z napisem (...), przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a zarzucanego czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na karę 1 roku pozbawienia wolności mocą wyroku Sądu Rejonowego w G.z dnia 11 lipca 2002 roku, sygnatura akt(...), za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., którą odbył w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 28 października 2002 roku, sygnatura akt (...), w okresach od 1 lipca 2000 roku do 2 lipca 2000 roku oraz od 10 października 2000 roku do 8 grudnia 2003 roku, to jest o czyn z art. 252 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., XLIX. w okresie od czerwca 2000 roku do 13 maja 2010 roku w G., T. i innych miejscowościach województwa (...), brał udział wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, porządkowi publicznemu, wolności seksualnej, obyczajności i innych, to jest o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 23 maja 2014 roku, w sprawie o sygn. akt II K 19/12 oskarżonego M. N.: - w pkt 1 uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej czerwca 2000 roku do co najmniej listopada 2009 roku w G.i innych miejscowościach woj. (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą założył i kierował P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, wolności seksualnej i obyczajności, mieniu, porządkowi publicznemu, w skład której wchodził D. M.oraz inne ustalone osoby czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17.10.1999 roku) i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 2 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 3 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 4 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „w tym samym miejscu i czasie, jak w zarzutach II i III” i dodając w to miejsce „w dniu 3 czerwca 2000 roku w T.”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt 5 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 6 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, ustalając, że popełnił je latem 2006 r., eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym” oraz słowa „w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru” a także słowa „działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w punkcie V” i dodając w to miejsce, że oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego wG.z dnia 15.11.2005r w sprawie (...)za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, które połączono i orzeczono jako karę łączną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary jednostkowe odbywał w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym przez Sąd Okręgowy w G.w sprawie (...), między innymi w okresie od 8.07.2002 r. do 23.08.2005 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 7 na podstawie art. 17 § 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umarzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 8 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwiska „(...)”, eliminując słowa „a także inną ustaloną osobą”, dodając w to miejsce słowa „M. W., który za popełnienie tego przestępstwa został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w W.w sprawie sygn. (...)i innymi osobami”, eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym” a także słowa „działając w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanego w punkcie V” i dodając w to miejsce, że oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w G.z dnia 15.11.2005r w sprawie(...)za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, które połączono i orzeczono jako karę łączną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary jednostkowe odbywał w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym przez Sąd Okręgowy w G.w sprawie (...), między innymi w okresie od 8.07.2002 r. do 23.08.2005 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010r) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 120 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 50 zł; - w pkt 9 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” oraz „ broni palnej, styli od kilofów”, a także nazwisko (...)i wpisując w to miejsce „inną ustaloną osobą” oraz dodając w zakresie powrotu do przestępstwa, że zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w G.z dnia 13 maja 2003 roku, sygnatura akt(...), zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K.z dnia 23 czerwca 2004 roku, sygnatura akt (...), m.in. za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 9 sierpnia 2004 roku do dnia 23 sierpnia 2005 roku, kara ta została objęta karą łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym wydanym przez Sąd Okręgowy w G.w sprawie (...), czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. , w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt 10 na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył w/w oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1, 4, 6, 8 i 9 sentencji wyroku i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności; - w pkt 11 na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 6 sentencji wyroku przez w/w oskarżonego w kwocie 2400 zł; - w pkt 12 na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej w punkcie 10 sentencji wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10 marca 2011 r. do dnia 9 lipca 2012 r.; - w pkt 13 na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust 1 pkt 5 , art. 6 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 1600 zł i wydatki postępowania w części dotyczącej w/w oskarżonego. Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Częstochowie oskarżonego P. H.: - w pkt 14 w ramach czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, uznał winnym tego, że w okresie od co najmniej czerwca 2000 roku do co najmniej listopada 2009 roku w G.i innych miejscowościach woj. (...), założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, wolności seksualnej i obyczajności, mieniu, porządkowi publicznemu, w skład której wchodzili M. N., D. M.oraz inne ustalone osoby czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17.10.1999r) i za to na podstawie art. 258 § 3 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności; - w pkt 15 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” i ustalając w miejsce wskazanej w opisie daty popełnienia czynu „ na przełomie miesięcy maja i czerwca 2001r”, że czyn został popełniony „ w okresie kwietnia – maja 2001r”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k. .i w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 16 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 17 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym”, oraz zastępując słowa „dokonali zniszczenia samochodu” słowami „dokonali uszkodzenia samochodu”, a także ustalając wartość strat w miejsce „w wysokości 50.000 zł”, na „w wysokości co najmniej 1000 zł”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 18 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIV części wstępnej wyroku, ustalając, że popełnił go w 2002r, przed 12.03.2002r, eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym”, oraz zastępując słowa „puścił w obieg” słowami „przyjął w celu puszczenia w obieg”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności; - w pkt 19 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 232 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 232 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 20 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 232 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 232 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 21 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku, ustalając, że popełnił go w okresie co najmniej od czerwca 2006r do co najmniej końca 2008r, eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym”, oraz zastępując słowa „otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 1000 zł tygodniowo”, słowami „otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 10000 zł”, oraz dodając, że karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oskarżony odbywał w okresach od 12.03.2002 r. do 9.08.2004 r. i od 26.10.2004 r. do 29.05.2006 r., czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności; - w pkt 22 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwiska (...), eliminując z opisu słowa „a także inna ustalona osobą” i dodając w to miejsce słowa „M. W., który za popełnienie tego przestępstwa został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w W.w sprawie sygn. (...)i innymi osobami”, eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym” oraz dodając w zakresie powrotu do przestępstwa, że karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oskarżony odbywał w okresach od 12.03.2002r do 9.08.2004r i od 26.10.2004r do 29.05.2006r, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010r) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 120 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 50 zł; - w pkt 23 na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umorzył postępowanie w stosunku do w/w oskarżonego w zakresie czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” oraz „używając broni palnej, siekier, styli od kilofa” i „zabierając ze sobą wskazane powyżej przedmioty” oraz ustalił, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k., zaś kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; - w pkt 24 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 25 na podstawie art. 17 § 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umarzył postępowanie w stosunku do w/w oskarżonego w zakresie czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 26 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym” oraz dodając w zakresie powrotu do przestępstwa, że karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oskarżony odbywał w okresach od 12.03.2002r do 9.08.2004r i od 26.10.2004r do 29.05.2006r, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt 27 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 28 na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył w/w oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 14, 15, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 26 sentencji wyroku i wymierzył mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności; - w pkt 29 na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 21 sentencji wyroku przez oskarżonego P. H.w kwocie 10000 zł; - w pkt 30 na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył w/w oskarżonemu na poczet orzeczonej w punkcie 28 sentencji wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 17 grudnia 2010 r. do dnia 23 maja 2014r.; - w pkt 31 na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust 1 pkt 5 , art. 6 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 1800 zł i wydatki postępowania w części dotyczącej w/w oskarżonego; Powyżej opisanym wyrokiem Sąd I instancji oskarżonego D. M.: - w pkt 32 w ramach czynu opisanego w punkcie XXIV części wstępnej wyroku, uznał za winnego tego, że w okresie od czerwca 2000 roku do początku listopada 2009 roku w G.i innych miejscowościach woj. (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, którą założył i kierował P. H., mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, wolności seksualnej i obyczajności, mieniu, porządkowi publicznemu, w skład której wchodzili M. N.oraz inne ustalone osoby czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17.10.1999r) i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. stosując art. 60 § 4 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. oraz na podstawie art. 33 §

(1)i W. B., przy czym dwaj ostatni zostali prawomocnie skazani za ten czyn wyrokiem Sądu Okręgowego w K.z dnia 16.11.2012r w sprawie (...), wziął zakładnika uprowadzając K. K.w ten sposób, że M. J.

(1)i W. B.pozorując policyjną kontrolę drogową i używając wobec niej przemocy poprzez popychanie, wciągnęli ją do samochodu marki V. (...), aby przetrzymywać ją w charakterze zakładnika, w celu zmuszenia jej męża M. K.

(2)do zapłacenia okupu w kwocie 200.000 złotych za jej uwolnienie, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonej, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, nadto zarzucanego czynu dopuścił się w ramach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokami opisanymi w zarzucie „XXV”, a nadto wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 11 lipca 2002 roku, sygnatura akt (...), za przestępstwo z art. 158 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył od 9 grudnia 2002 roku do 9 czerwca 2004 roku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 252 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 19.04.2010r ) w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 252 § 1 k.k. stosując art. 60 § 4 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 37 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIX części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „M. N., a także innymi ustalonymi osobami” i zastępując je słowami „R. N., M. J.

(1)i W. B.”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 282 k.k. stosując art. 60 § 4 k. .i art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 38 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwiska (...), eliminując z opisu słowa „a także inną ustalona osobą” i dodając w to miejsce słowa „M. W., który za popełnienie tego przestępstwa został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w W.w sprawie sygn. (...)i innymi osobami”, oraz eliminując z opisu czynu słowa „o charakterze zbrojnym” czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. stosując art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę 1 roku i 11 miesięcy pozbawienia wolności; - w pkt 39 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym”, „ broni palnej, styli od kilofów” oraz nazwisko (...) i wpisując w to miejsce „inną ustaloną osobą” , czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 159 k.k. , w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 159 k.k. stosując art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 kk oraz na podstawie art. 33 §

(1)Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 23 maja 2014 roku: - w pkt 47 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; - w pkt 48 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXV części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwiska (...), eliminując słowa „a także z inną ustalona osobą” dodając w to miejsce słowa „M. W., który za popełnienie tego przestępstwa został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w W.w sprawie sygn. (...)i innymi osobami”, eliminując z opisu czynu słowa „w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H.” i „przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu” czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010r) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 120 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 50 zł; - w pkt 49 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVI części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt 50 na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umorzył postępowanie w stosunku do w/w oskarżonego w zakresie czynu opisanego w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym założonej i kierowanej przez P. H.” oraz „ broni palnej, siekier” oraz ustalił, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k., zaś kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; - w pkt 51 na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 48 i 49 sentencji wyroku i wymierzył w stosunku do oskarżonego D. T.

(1)karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; - w pkt 52 na podstawie art. 69 §

(1)orzeczonej w punkcie 51 sentencji wyroku na okres próby wynoszący 4 lata; - w pkt 53 na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust 1 pkt 4, art. 6 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. zasądził od oskarżonego D. T.

(1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 1500 zł i wydatki postępowania w części dotyczącej oskarżonego; Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 23 maja 2014 roku, w sprawie o sygn. akt II K 19/12 oskarżonego P. T.: - w pkt 54 w ramach czynu opisanego w punkcie XXXVIII części wstępnej wyroku, uznał za winnego tego, że w okresie 2008r w Z., wspólnie i w porozumieniu z P. H., czerpał korzyści majątkowe z uprawiania przez kobiety prostytucji, otrzymując z tego tytułu kwotę co najmniej 6000 złotych, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010r) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł ; - w pkt 55 na podstawie art. 69 § 1, § 2 i § 3 k.k. i art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie wobec w/w oskarżonego kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 54 sentencji wyroku na okres próby wynoszący 3 lata; - w pkt 56 na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego P. T. w okresie próby pod dozór kuratora; - w pkt 57 na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 54 sentencji wyroku przez w/w oskarżonego w kwocie 6000 zł; - w pkt 58 na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 420 zł i wydatki postępowania w części dotyczącej w/w oskarżonego; Oskarżonego M. K.

(1)wyżej wskazanym wyrokiem Sąd Okręgowy w C.: ⚫ w pkt 59 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwiska (...), eliminując słowa „a nadto z inna ustaloną osobą”, dodając w to miejsce słowa „M. W., który za popełnienie tego przestępstwa został prawomocnie skazany przez Sąd Rejonowy w W.w sprawie sygn. (...)i innymi osobami”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010 r.) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 120 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 50 zł ; - w pkt 60 na podstawie art. 69 §

(1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 1500 zł i wydatki postępowania w części dotyczącej w/w oskarżonego. Oskarżonego A. Z. tym samym orzeczeniem Sąd Okręgowy w Częstochowie: - w pkt 62 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX części wstępnej wyroku i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; W stosunku do oskarżonego A. A. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyżej opisanym wyrokiem: - w pkt 63 na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie XL części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu słowa „o charakterze zbrojnym”, oraz „na jego polecenie”, a także „przy użyciu niebezpiecznych narzędzi” oraz ustalił, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., zaś kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; - w pkt 64 na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu opisanego w punkcie XLI części wstępnej wyroku, ustalając, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17.10.1999r) zaś kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; - w pkt 65 na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego A. A. kwotę 1320 zł tytułem zwrotu kosztów procesu; Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku oskarżonego W. Z. : - w pkt 66 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XLII części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; Oskarżonego M. R. Sąd I instancji tym samym wyrokiem: - w pkt 67 uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIII części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążył Skarb Państwa; Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie oskarżonego K. F. : - w pkt 68 uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIV części wstępnej wyroku, zmieniając jego opis przez zastąpienie słowa „zniszczył” słowem „uszkodził”, oraz słów „w wysokości 50.000 zł” słowami „w wysokości co najmniej 1000 zł” czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 288 § 1 kk i za to na podstawie art. 288 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1, § 2, § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 8.06.2010r ) wymierzył mu karę grzywny w liczbie 60 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 20 zł ; - w pkt 69 na podstawie art. 69 §

(1)i M. K.

(1)zaskarżając go w całości na korzyść swoich klientów, jak też prokurator zaskarżając orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonych M. N., P. H., D. M., D. T.

(1), A. Z., A. A., W. Z., M. R.i S. G.. W swej apelacji oskarżyciel publiczny zarzucił: - obrazę prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie art. 4 § 1 k.k., w zakresie czynów z art. 258 § 1 k.k. w zarzutach: I - M. N., XXIV - D. M., XLIX - S. G., a także tu zarzucie X - P. H., czyn z art. 258 § 3 k.k., popełnionych tu okresach ustalonych przez sąd meriti, i uznanie, że należy zastosować wobec ww. oskarżonych przepis art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17 października 1999 roku, gdy tymczasem występek opisany w cytowanym przepisie jest przestępstwem trwałym i zastosowanie ma przepis art. 258 k.k., zmieniony przez art. 1 pkt 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku (Dz. U. Nr 93, poz. 889) zmieniającej ustawę Kodeks karny z dniem 1 maja 2004 roku - zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 k.k.; II. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to: • art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodów zgromadzonych w zakresie czynu z art. 252 § 3 k.k. popełnionego na szkodę A. G.

(2), co miało wpływ na treść orzeczenia wydanego wobec oskarżonego M. N., wobec którego sąd umorzył postępowanie karne o ten czyn (zarzut VII), uznając, bez żadnych podstaw faktycznych, że dobrowolne odstąpienie od realizacji ww. czynu było uzgodnione pomiędzy P. H.a M. N.; powodujący w konsekwencji umorzenie postępowania wobec M. N., wobec bezpodstawnego przyjęcia przez sąd orzekający, że wobec oskarżonego zachodzą przesłanki z art. 17 § 1 k.k., gdy tymczasem zgromadzony materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia D. M.i zeznania R. N.vel N., prowadzą do przeciwnego wniosku, a więc że nie było po stronie oskarżonego dobrowolności przy odstąpieniu od realizacji zaplanowanego przestępstwa; • art. 366 § 1 k.p.k., polegającą na niewyjaśnieniu okoliczności sprawy w zakresie:

1. czynu popełnionego na szkodę M. O., poprzez pominięcie dowodu z ponownego, uzupełniającego przesłuchania D. M.na okoliczność użycia metalowych rur, to jest ustalenia m.in. ich wagi, średnicy, grubości ścianek, miejsca ich pochodzenia, co w rezultacie doprowadziło sąd do błędnego uznania, że nie stanowią one niebezpiecznego narzędzia, o jakim mowa w treści art. 159 k.k., czego konsekwencją była dokonana przez sąd zmiana kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych D. M.(XXV - pkt 33 wyroku) i A. A.(XL - pkt 63 wyroku) i umorzenie postępowania, na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., gdy tymczasem prawidłowa ocena zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego, w szczególności pierwsze zeznania pokrzywdzonego w toku śledztwa, jego obrażenia ciała, uszkodzenia pojazdu, a także wyjaśnienia D. M., prowadzą do wniosku, że in concreto, użyte do popełnienia przestępstwa narzędzia, były narzędziami niebezpiecznymi;
2. czynu popełnionego na szkodę T. D., poprzez pominięcie dowodu z ponownego przesłuchania (uzupełniającego) oskarżonego D. M., na którego wyjaśnieniach sąd oparł się podczas ustalania stanu faktycznego, na okoliczność użycia styli od kilofów, zakupionych przez tegoż w celu ich użycia podczas planowanego pobicia pokrzywdzonego, celem ustalenia, czy nosiły one cechy niebezpiecznego narzędzia, o jakim mowa w treści art. 159 k.k., to jest ich długości, grubości, wykonania, co w konsekwencji doprowadziło sąd do zmiany kwalifikacji czynu XXXVII (pkt 50 wyroku) zarzuconego D. T.

(1)i umorzenia wobec niego postępowania karnego, na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., poprzez błędne ustalenie, że oskarżony podczas zdarzenia nie miał używać niebezpiecznego narzędzia, którym miał być styl do osadzania kilofa, gdy tymczasem styl taki może być porównany do kija bejsbolowego, który zarówno w judykaturze, jak i doktrynie przedmiotu, jest uważany za niebezpieczne narzędzie w rozumieniu art. 159 k.k.;

1. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez ustalenie w punktach 36 i 37 czynów przypisanych oskarżonemu D. M.z zarzutów XXVII i XXIX, że popełnił je wspólnie i w porozumieniu z R. N.vel N., podczas gdy wobec tego ostatniego nie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie w czynów; III. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający na niego wpływ:
2. powodujący w konsekwencji uniewinnienie M. N.od popełnienia zarzuconych mu czynów w pkt II i iii aktu oskarżenia (pkt 2 i 3 wyroku), poprzez uznanie, że zachowanie M. N.polegające na przewiezieniu swoim samochodem marki B., na miejsce zdarzenia w T., pistoletu maszynowego (...)wraz z ostrą amunicją i podanie jej w czasie zajścia oskarżonemu S. G., nie wypełnia znamion zbrodni mu zarzuconych, gdy tymczasem wnikliwa ocena materiału dowodowego, prowadzi do odmiennej oceny prawnej, zgodnej z oferowaną w akcie oskarżenia;
3. polegający na uznaniu przez sąd meriti, że zorganizowana grupa przestępcza, założona i kierowana przez P. H.nie miała charakteru zbrojnego, co w konsekwencji rzutowało na umorzenie - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. - postępowania o czyn z art. 258 § 1 k.k. wobec S. G.- zarzut XLIX (pkt 75 wyroku), a także zmianę opisów czynów wobec: • oskarżonego M. N.: I zarzut (1 pkt wyroku) VI zarzut (6 pkt wyroku) VII zarzut (7 pkt wyroku) VIII zarzut (8 pkt wyroku) IX zarzut (9 pkt wyroku); • oskarżonego P. H.: X zarzut (14 pkt wyroku) XI zarzut (15 pkt wyroku) XIII zarzut (17 pkt wyroku) XIV zarzut (18 pkt wyroku) XVII zarzut (21 pkt wyroku) XVIII zarzut (22 pkt wyroku) XIX zarzut (23 pkt wyroku) XXI zarzut (25 pkt wyroku) XXII zarzut (26 pkt wyroku) • oskarżonego D. M.: XXIV zarzut (32 pkt wyroku) XXV zarzut (33 pkt wyroku) XXVII zarzut (35 pkt wyroku) XXX zarzut (38 pkt wyroku) XXXI zarzut (39 pkt wyroku) XXXII zarzut (40 pkt wyroku) XXXIII zarzut (41 pkt wyroku); • oskarżonego D. T.

(1)- XXXV zarzut (48 pkt wyroku); • oskarżonego A. A. - XL zarzut (63 pkt wyroku), podczas gdy z prawidłowych ustaleń wynika wniosek przeciwny;

1. powodujący w konsekwencji uniewinnienie M. N.od popełnienia czynu opisanego tu zarzucie V (5 pkt wyroku), poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego polegające na przyjęciu pieniędzy tu kwocie 2.000 złotych, pochodzących z wymuszenia rozbójniczego, nie wyczerpuje znamion występku z art. 282 k.k., gdy tymczasem sąd ustalił, iż w danym miejscu i czasie, wskazanym w akcie oskarżenia, oskarżony ten przyjął wskazaną kwotę pieniędzy, wiedząc, że pochodzi z przestępstwa, a tym samym poza rozważaniem sądu pozostały kwestie związane z subsumpcją zachowania oskarżonego przez pryzmat pomocnictwa do zarzucanego mu czynu z art. 18 § 3 k.k. (ułatwienie jego popełnienia przez tzw. pomocnictwo psychiczne, wzmocnienie roli bezpośrednich sprawców), bądź też przez pryzmat przyjęcia pieniędzy pochodzących z przestępstwa z art. 291 § 1 k.k.;
2. powodujący w konsekwencji uniewinnienie P. H.od popełnienia czynu opisanego w zarzucie XII (16 pkt wyroku), poprzez uznanie, że nie była wymagana zgoda (polecenie) P. H., na pobicie M. O., podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego pozwala na ustalenie, że bez takiej zgody/polecenia, bezpośredni sprawcy nie mogli dokonać przestępstwa na szkodę ww. pokrzywdzonego;
3. powodujący w konsekwencji uniewinnienie P. H.od popełnienia czynu z zarzutu XX (pkt 24 wyroku), poprzez uznanie, że D. M.nie widział u ww. oskarżonego broni palnej, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów - w tym z wyjaśnień oskarżonego D. M., który w owym czasie sam miał do czynienia z bronią palną i mógł ocenić, czy broń okazywana przez P. H.miała przymiot broni palnej - prowadzi do wniosku przeciwnego;
4. a także powodujący zmianę opisu czynu i oceny prawnej czynu z zarzutu XIX (pkt 23 wyroku) i umorzenie - na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. - postępowania wobec P. H., przez błędne uznanie przez sąd orzekłjący, że przedmiot, który P. H.trzymał w dniu zdarzenia za paskiem spodni nie był bronią palną, gdy tymczasem prawidłowa ocena dowodów, w tym z wyjaśnień oskarżonego D. M., co wskazano powyżej, prowadzi do wniosku przeciwnego;
5. powodujący w konsekwencji uniewinnienie P. H.od popełnienia czynu z zarzutu XXIII (pkt 27 wyroku), poprzez przyjęcie, że oskarżony nie przyjął pieniędzy pochodzących ze sprzedaży, kradzionej ładowarko-koparki, nadto uznania, że nawet gdyby tak było, to nie można ustalić, czy były to tożsame pieniądze z tymi, które pochodziły z tej sprzedaży, podczas gdy zeznania świadka M. J.

(1)w tym zakresie, a także ocena postawy i pozycji P. H.w środowisku przestępczym - prowadzą do wniosku, że pieniądze te były mu przekazane, a tym samym wyczerpał swoim zachowaniem normę przepisu art. 291 § 1 k.k.; 8. poprzez uznanie przez sąd meriti, że zachodzą przesłanki do umorzenia – na podstawie art. 17 § 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. - postępowania wobec D. M., ustalając, że miało miejsce dobrowolne odstąpienie przez niego od zamiaru popełnienia przestępstwa porwania dla okupu A. G.

(2)(zarzut XXXIII, pkt 41 wyroku ), gdy tymczasem to splot, niezależnych od jego woli okoliczności, spowodował odstąpienie od porwania ww., a w tym wycofanie się przez P. H.z planowanego przestępstwa i tym samym nie przekazanie „sygnału" do jego popełnienia przez m.in. oskarżonego D. M.; 9. powodujący w konsekwencji uniewinnienie D. T.

(1)od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., to jest o czyn z art. 258 § 2 k.k., opisany w zarzucie XXXIV (47 pkt wyroku), poprzez uznanie, wbrew regule z art. 7 k.p.k., że ww. oskarżony pozostawał poza strukturami opisanej grupy, gdy tymczasem zgromadzony materiał dowodowy, wskazał na jego czynny udział w tej grupie, o czym mogą również świadczyć pozostałe czyny zarzucane mu aktem oskarżenia, a także zgromadzony w sprawie materiał niejawny;

1. powodujący w konsekwencji uniewinnienie A. Z.i W. Z.od czynów opisanych odpowiednio, w zarzutach XXXIX i XLII (pkt 62 i 66 wyroku), poprzez uznanie, że nie można ustalić udziału obu ww. oskarżonych w inkryminowanym zdarzeniu, podczas gdy prawidłowa ocena wyjaśnień D. M.prowadzi do wniosku, że obecnym w czasie zajścia noszącego znamiona występku rozboju z art. 280 § 1 k.k. był oskarżony A. Z., a część pieniędzy („działkę") ze sprzedaży skradzionego paliwa otrzymał także W. Z., który uczestniczył wcześniej w przygotowaniach do przestępstwa;
2. powodujący w konsekwencji uniewinnienie M. R.od popełnienia czynu z zarzutu XL111 (pkt 67 wyroku), poprzez błędne uznanie, że oskarżony nie popełnił zarzuconego mu czynu, gdy tymczasem ocena dowodu z wyjaśnień D. M., częściowo A. G.

(3), G. G.i M. R., musi prowadzić do odmiennego wniosku, to jest że paliwo pochodzące z przestępstwa zostało sprzedane M. R.;

1. poprzez przyjęcie, że S. G., realizując znamiona czynów opisanych w zarzutach XLV i XLV1 (pkt 71 i 72 wyroku), działał z zamiarem ewentualnym, gdy tymczasem ocena strony podmiotowej ww. czynów wskazał, że oskarżony ten działał - jak przyjęto w akcie oskarżenia - z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, albowiem oddając co najmniej 7 strzałów z pistoletu maszynowego, kaliber 9 mm, przyjmując za sądem orzekającym, w kierunku wejścia do budynku, w którym były przeszklone (nie pancerne) drzwi, za którymi schowali się wbiegający do budynku dyskoteki ludzie, stojąc w odległości maksymalnie 20 metrów od budynku, sprawia, że oskarżony działał w zamiarze pozbawienia życia nieustalonej liczby osób; świadczą o tym również obrażenia, jakich doznali pokrzywdzeni oraz ich umiejscowienie. Stawiając te zarzuty prokurator wniósł o: I. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, w zakresie:
2. punktów: 2, 3, 5 i 7 wyroku - wobec oskarżonego M. N.(zarzuty II, III, V i VII);
3. punktów: 16, 23, 24 i 27 wyroku - wobec oskarżonego P. H.(zarzuty: XII, XIX, XX i XXIII);
4. punktów: 33 i 41 wyroku - wobec D. M.(zarzuty: XXV i XXXIII);
5. punktów: 47 i 50 wyroku - wobec D. T.

(1)(zarzuty: XXXIV i XXXVII) 5. punktu 62 wyroku - wobec A. Z. (zarzut XXXIX); 6. punktów: 63 i 64 wyroku - wobecA. A. (zarzuty: XL i XLI); 7. punktu 67 wyroku - wobec M. R.(zarzut XLIII); 8. punktów: 74 i 75 wyroku - wobec S. G. (zarzuty XLVIII i XLIX); II . zmianę wyroku poprzez: uznanie i odzwierciedlenie w opisach czynów, że zorganizowana grupa przestępcza, założona i kierowana przez P. H.miała charakter zbrojny w: • punktach: 1, 6, 8 i 9, dotyczących oskarżonego M. N., • punktach: 14, 15, 17, 18, 21, 22 i 26, dotyczących oskarżonego P. H., • punktach: 32, 35, 38, 39 i 40, dotyczących oskarżonego D. M., 2. wyeliminowanie z opisu czynów z punktów 36 i 37, dotyczących D. M.słów „z R. N.”, a w to miejsce wpisanie: „z inną ustaloną osobą”. Obrońca oskarżonych M. N.i P. H.w swej apelacji zarzucił: • naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wyroku, tj.: 1. art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.. w zw. z art. 7 k.p.k. - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w sposób uzasadniający twierdzenie, że ocena miała służyć z góry przyjętej przez Sąd tezie o zawinieniu oskarżonych ¡M. N.i (P. H.oraz poprzez uniemożliwienie dotarcia do prawdy materialnej, a w szczególności poprzez uznanie za w pełni wiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. M.oraz zeznań świadka koronnego R. N.co do stawianych oskarżonym M. N.i P. H.zarzutów w zaskarżonej części – w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest dowodów jednoznacznie potwierdzających zeznania w/w świadka koronnego jak, i wyjaśnień oskarżonego M., szczególnie w zakresie sprawstwa oskarżonych. 2. naruszenie przepisu art. 5 §2 k.p.k. - poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych, szczególnie w zakresie:

1. a)przypisania oskarżonemu P. H.udziału w zarzuconych mu czynach w pkt X, XI, XIII, XIV, XV, XVI, XVII, XVIII i XXII części wstępnej wyroku, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby: • założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą albowiem nie zostało wykazane kto miałby być członkiem rzeczonej grupy, jaki był faktyczny podział ród hierarchia w ramach rzekomo istniejącej grupy, • oskarżony H. usiłował doprowadzić M. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a to zwłaszcza w kontekście zeznań samego pokrzywdzonego złożonych w toku postępowania sądowego, • faktycznie polecił podpalenie lawety D. M.i K. F.tym bardziej, iż nie został ustalony motyw jakim miałby się kierować w popełnieniu przestępstwa z art. 288 k.k. jak i przeczą temu dowody zgromadzone w toku postępowania - zwłaszcza rozbieżność w wyjaśnieniach M.i F.co do poszczególnych czynności sprawczych zarzucanego czynu, • przyjął fałszywe banknoty w celu puszczenia je w obieg poprzez przekazanie ich D. M., a następnie niejakiemu K.z K.podczas gdy nie został dookreślony czas w jakim miało dojść do tegoż zdarzenia (oskarżony H.mógł przecież wówczas być pozbawiony wolności) a tym samym oparcie wyroku skazującego jedynie na relacji oskarżonego M., które są nieprecyzyjne, • swym zachowaniem zmierzał do wywarcia wpływu na czynności urzędowe Sądu poprzez spowodowanie nie odbycia się rozpraw sądowych, gdy tymczasem okoliczności te nie zostały w sposób nie budzący wątpliwości udowodnione zaś orzeczenie Sądu opiera się wyłączenie na zeznaniu świadka N., • czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inne osoby otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 10.000 zł podczas gdy brak jest dowodów aby ów oskarżony miał wiedzę o tego typu procederze by faktycznie otrzymywał jakiekolwiek pieniądze a zwłaszcza wskazywaną kwotę 10.000 zł, którą przyjął Sąd orzekający, • swym zachowanie zrealizował znamiona rozboju podczas, gdy Sąd I Instancji: 1. nie wykazał aby oskarżony H. był na miejscu i uczestniczył w omawianym zdarzeniu zaś dowody zgromadzone w toku postępowania nie potwierdzają tezy oskarżenia, 2. nie wykazał aby oskarżony posłużył się jednym z wymienionych w art. 280 § 1 k.k. sposobów oddziaływania na pokrzywdzonych (nota bene nieustalonych) przed lub co najmniej w chwili dokonywania zaboru rzeczy, 3. nie wskazał czasokresu w jakim miało dojść do inkryminowanego zdarzenia albowiem okres zarzutu odejmuje czas od czerwca (nie wiadomo którego roku?) do końca 2006 roku, gdy tymczasem oskarżony H. przebywał w tymże okresie w warunkach izolacji więziennej, • używając przemocy w postaci szarpania, a także używając gróźb bezprawnych chciał zmusić M. J. do wydania skradzionej koparki albowiem Sąd w tymże zakresie oparł się jedynie na zeznaniach samego J. zaś odmówił waloru wiarygodności pozostałym zgromadzonym w sprawie dowodom przeczącym zawinieniu oskarżonego H.,
2. b)przypisania oskarżonemu M. N.udziału w zarzuconych mu czynach w pkt I, IV, VI, VIII i IX części wstępnej wyroku, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby: • uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez P. H.albowiem nie zostało wykazane kto miałby być członkiem rzeczonej grupy, jaki był faktyczny podział ról i hierarchia w ramach rzekomo istniejącej grupy, • w dniu 3 czerwca 2000 roku posiadał broń palną w postaci pistoletu maszynowego (...), kaliber 9 mm, a także amunicję do tegoż w ilości co najmniej 7 sztuką albowiem żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów na to nie wskazuje, • ułatwiał uprawianie prostytucji, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inne osoby otrzymując z tego tytułu pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 2.400 zł podczas gdy brak jest dowodów aby ów oskarżony miał wiedzę o tego typu procederze by faktycznie otrzymywał jakiekolwiek pieniądze, a zwłaszcza wskazywaną kwotę 2.400 zł, którą przyjął Sąd orzekający, • swym zachowaniem zrealizował znamiona rozboju podczas, gdy Sąd I Instancji: 1. nie wykazał aby oskarżony N. był na miejscu i uczestniczył w omawianym zdarzeniu zaś dowody zgromadzone w toku postępowania nie potwierdzają tezy oskarżenia, 2. nie wykazał aby oskarżony posłużył się jednym z wymienionych w art. 280§ 1 k.k. sposobów oddziaływania na pokrzywdzonych (nota bene nieustalonych) przed lub co najmniej w chwili dokonywania zaboru rzeczy, 3. nie wskazał czasokresu w jakim miało dojść do inkryminowanego zdarzenia albowiem okres zarzutu odejmuje czas od czerwca (nie wiadomo którego roku?) do końca 2006 roku, gdy tymczasem oskarżony N. przebywał w tymże okresie w warunkach izolacji więziennej, ⚫ usiłował nieudolnie pobić T. D. przy wykorzystaniu siekiery podczas gdy: 1 nie wykazano, że faktycznie oskarżony N. podjeżdżał pod dyskotekę (...), 2 nie ustalono ponad wszelką wątpliwość czy faktycznie oskarżony N. miałby się posługiwać siekierą, a jeżeli w ogóle podjeżdżał to czy faktycznie odbywało się to kilkukrotnie i czy za każdym razem chciał użyć tego samego narzędzia, 3. naruszenie przepisu art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez Sąd Instancji wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności: • nie podjęcia próby ustalenia personaliów mężczyzny o pseudonimie (...) o którym wyjaśniał oskarżony M. podczas przesłuchania w dniu 30 stycznia 2013 roku, • nie przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy D. M.a D. o którą wnioskował obrońca na rozprawie w dniu 22 marca 2014 roku, • nie okazania pistoletu maszynowego (...), kaliber 9 mm świadkowi A. G.

(4)o co wnosił obrońca na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 roku, • nie przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy J. a K., o którą wnosił oskarżyciel publiczny na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 roku, • odstąpienie od przesłuchania świadka A. K.

(1), gdy tymczasem posiadał on wiedzę o rzekomym zatrzymaniu go przez oskarżonego H. i kierowaniu wobec niego gróźb z żądaniem zwrotu koparki (co może mieć znaczenie dla stawianego oskarżonemu zarzutu w pkt XXII części wstępnej – wyroku), a co za tym idzie naruszenie zasady bezpośredniości w procesie karnym w powiązaniu z zasadą prawa do obrony. 4. naruszenie przepisu art. 370 § 1 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 170 § 1 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 6 kodeksu postępowania karnego, • poprzez uniemożliwienie oskarżonym zadawania pytań świadkom przesłuchanym na rozprawach w dniach 5.09.2012 r., 15.10.2012 r., 19.11.2012 r., 23.11.2012 r., 14.12.2012 r., 17.12.2012 r., 23.01.2013 r., 30.01.2013 r., 25.02.2013 r., 22.03.2013 r., 12.04.2013 r., 10.05.2013 r., 14.06.2013 r., 2.08.2013 r., 26.08.2013 r., po złożeniu przez nich zeznań w ramach swobodnej wypowiedzi, a przed odczytaniem zeznań tychże świadków z protokołów, uniemożliwiając tym samym realizację oskarżonych prawa do obrony, • poprzez uniemożliwienie oskarżonym zadawania pytań świadkowi K. K.przesłuchanej na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 roku pod nieobecność oskarżonych na Sąd rozpraw z uwagi na wyrażaną obawę tegoż świadka tym samym uniemożliwiając realizację oskarżonych prawa do obrony, 5. naruszenie przepisu art. 424 § 2 pkt. 1 k.p.k., poprzez:

1. a)sporządzenie uzasadnienia w sposó6 sprzeczny z intencją ustawodawcy,
2. b)niedostateczne wyjaśnienie podstawy orzeczenia poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wyrobu, które fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym m.in. zeznań świadka R. M.,
3. c)nieprzekonywujące wskazanie, dlaczego uznał Sąd za niewiarygodne zeznania świadków przeczących tezie aktu oskarżenia tj. w zakresie w jakim korespondują one z linią obrony prezentowaną przez oskarżonych P. H.i M. N.. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, mające wpływ na treść wyroku., poprzez przyjęcie, iż oskarżeni dopuścił się popełnienia zarzucanych im czynów w pkt I, IV, VI, VIII, IX X, XI, XIII, XIV, XV, XVI, XVII, XVIII i XXII części wstępnej wyroku, pomimo tego, że z przeprowadzonych dowodów nie wynika jednoznacznie jakie role mieli pełnić M. N.i P. H.przy poszczególnych przestępstwach w ramach czynności sprawczych, jakie wykonywali czynności. Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, albo o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonych. Obrońca oskarżonego D. T.

(1)w swej apelacji zarzucił: obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, a to obrazę przepisów: a) art. 8 § 1 kodeksu postępowania karnego poprzez powielenie przez Sąd orzekający w sprawie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w W. w sprawie o sygn. akt (...)w sprawie zaistnienia zdarzenia polegającego na dokonaniu rozboju, którego przedmiotem była beczka paliwa, w związku z którym Sąd Okręgowy w C.przypisał w pkt 48 zaskarżonego wyroku oskarżonemu D. T.

(1)popełnienie czynu z art. 280 § 1 Kodeksu karnego, bez przeprowadzenia przez Sąd orzekający w sprawie wyczerpującego postępowania dowodowego w tym zakresie;

1. b)art. 7 kodeksu postępowania karnego poprzez dowolną ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów, tj. ocenę wykraczającą poza wskazania doświadczenia życiowego, wiedzy i prawidłowego rozumowania, a w szczególności przeprowadzenie niekonsekwentnej i dowolnej oceny złożonych w sprawie przez oskarżonego D. M.wyjaśnień. II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który niewątpliwie miał wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, polegający na przyjęciu:
2. a)iż zdarzenie polegające na dokonaniu rozboju, którego przedmiotem miała być beczka paliwa miało miejsce, podczas gdy Sąd nie przeprowadził w powyższym zakresie postępowania dowodowego;
3. b)iż w zdarzeniu polegającym na dokonaniu rozboju, którego przedmiotem miała być beczka paliwa brał udział oskarżony D. T.

(1), podczas gdy ustalenia takie oprzeć można li tylko na wyjaśnieniach oskarżonego D. M., którym nie sposób przydać waloru wiarygodności, a które nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym; c) iż w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od czerwca do końca 2006 roku oskarżony D. T.

(1), w Z., posiadał bez wymaganego zezwolenia jedną jednostkę broni palnej, pistolet CZ, która to jednostka broni była inną, niż ta, o której posiadanie bez zezwolenia oskarżony jest D. T.

(1)w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w K.pod sygn. akt (...), podczas gdy ustalenia takie oprzeć można li tylko na wyjaśnieniach oskarżonego D. M., którym nie sposób przydać waloru wiarygodności, a które nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie swojego klienta, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji Obrońca oskarżonego S. G. w swej apelacji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na przyjęciu wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że oskarżony S. G. był osobą, która strzelała podczas wydarzenia w T., a tym samym przyjęcie że działanie oskarżonego spełnia przesłanki przestępstw opisanych w punktach XLV, XVLI i XLVII części wstępnej wyroku, podczas gdy należyta ocena zgromadzonego materiału procesowego prowadzi do konkluzji, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie sposób ustalić tożsamości sprawcy tego zdarzenia, - obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., poprzez konstruowanie stanu faktycznego sprawy wyłącznie o wyjaśnienia współoskarżonego D. M., który pozostawał z oskarżonym w głębokim konflikcie oraz przyjęcie wbrew zasadą prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przez Sąd Okręgowy, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwe jest stwierdzenie w sposób dostateczny, że to S. G.był osobą, która użyła broni palnej podczas wydarzeń w T., - z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd Apelacyjny wskazanych powyżej zarzutów, również rażącą niewspółmierność kary łącznej 12 lat pozbawienia wolności oraz kar orzeczonych w punktach 71, 72 oraz 73 wyroku. Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego M. K.

(1)w swej apelacji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść i przyjęcie bezzasadnie przez Sąd, że oskarżony brał udział w W. w rozboju polegającym na przywłaszczeniu przy groźbie użycia przemocy 5 telefonów komórkowych oraz cysterny z paliwem o pojemności 30.000 tyś. litrów o wartości nie mniejszej niż 60.000,00 zł. na szkodę nieustalonych pokrzywdzonych, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza dowodów, które w sposób niewątpliwy potwierdziłyby uczestnictwo tego oskarżonego w przedmiotowym rozboju z art. 280 §1 k.k., - obrazę przepisów postępowania, a to art. 5 § 2 k.p.k. - poprzez jego niezastosowanie, bowiem niedających się usunąć wątpliwości co do uczestnictwa oskarżonego M. K.

(1)w rozboju w W. - Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął na korzyść tego oskarżonego przez co nie został on uniewinniony. Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od postawionego mu zarzutu. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Na wstępie należy podkreślić, iż Sąd I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie obszerne postępowanie dowodowe. Zgromadzony materiał poddał wnikliwej i dogłębnej ocenie, z którą jednak w zakresie niektórych czynów nie można się zgodzić w całej rozciągłości, o czym będzie mowa poniżej. Tym niemniej trzeba wyraźnie zaznaczyć, iż ocena najistotniejszych dowodów, które stanowią podstawę dokonanych ustaleń, a mianowicie zeznań świadka koronnego R. N.vel. N. i wyjaśnień oskarżonego D. M.została dokonana w sposób w pełni prawidłowy. Organ orzekający w sposób wręcz drobiazgowy przeanalizował wypowiedzi tych osób, dokonując ich oceny w powiązaniu zarówno z innymi dowodami, jak i pod kątem wewnętrznej spójności. Nie chcąc powielać obszernej argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, która legła u podstaw obdarzenia walorem wiarygodności wyżej wymienionych dowodów, a którą to argumentację Sąd Apelacyjny w zasadzie w pełni akceptuje, przywołane zostaną tylko jej najistotniejsze fragmenty. Słusznie Sąd I instancji oceniając zarówno zeznania R. N., jak i D. M.skupia swą uwagę na poszukiwaniu ich zgodności i to zarówno wewnętrznej, ale przede wszystkim zewnętrznej, to jest z innymi potwierdzającymi je dowodami. Nie jest tak, jak wskazują to w swych apelacjach obrońcy, iż mamy do czynienia z niczym nie popartymi pomówieniami. Z reguły bowiem N.czy M.opisują wydarzenia, których przebieg znany był organom ścigania z relacji innych osób, w tym często pokrzywdzonych. Nie udało się tylko ustalić poszczególnych sprawców. To właśnie umożliwiły wyjaśnienia D. M.i zeznania R. N.. Opowiadając o poszczególnych zdarzeniach nie umniejszają oni przy tym swej roli w nich, co również świadczy o ich wiarygodności. Częstokroć również mamy do czynienia z sytuacją, gdy tylko jedna ze wskazanych osób uczestniczyła zajściach, które opisuje, druga natomiast znała je ze słyszenia. Słusznie przy tym, jako istotną okoliczność mającą wpływ na ocenę wiarygodności tych dowodów, wskazuje się na fakt pozostawania w konflikcie R. N. i D. M.. Skoro bowiem w podobny sposób omawiają przebieg poszczególnych wydarzeń, a ich interesy nie są zbieżne, to relacje te tym bardziej zasługują na wiarę. Sąd meriti dostrzega przy tym również rozbieżności, jakie występują w poszczególnych relacjach, wyjaśniając je i analizując. W takich sytuacjach wyraźnie wskazuje, na których fragmentach wyjaśnień, czy też zeznań opiera swe ustalenia. Zaznaczyć przy tym należy, iż te rozbieżności w żadnej mierze nie mają wpływu na ocenę wiarygodności omawianych dowodów, a wręcz przemawiają za dokonaną przez Sąd oceną. N.i M.relacjonowali bowiem zdarzenia, w których uczestniczyli kilka lat przed ich przesłuchiwaniem. Naturalnym więc jest, iż niektóre szczegóły ulegają zatarciu w pamięci ludzkiej. Oczywiście można twierdzić, iż wydarzenia takie jak dokonanie rozboju, posiadanie broni, czy pobicia są na tyle wyjątkowe, iż winny zostać dokładnie zapamiętane. Jak jednak trafnie zwraca uwagę na to Sąd meriti w sprawie mieliśmy do czynienia z osobami, dla których taki sposób postępowania był wręcz codziennością. Tym samym pewne rozbieżności w relacjach musiały mieć miejsce. Istotnym jednak pozostaje, iż rozbieżności te nie dotyczyły kwestii podstawowych, a zarówno M., jak i N.starali się je wyjaśnić. Nie próbowali przy tym uzupełniać luk swoimi domysłami, lecz jeśli czegoś nie byli pewni wyraźnie to wskazywali. Taka postawa także uzasadnia prawidłowość dokonanej oceny tych źródeł dowodowych. Sąd I instancji bardzo szczegółowo odniósł się również do kwestii ewentualnego wpływu stanu zdrowia R. N. i zażywanych przez niego leków na treść zeznań. Świadek słuchany był w obecności psychologa. Słusznie uznano, iż jego stan zdrowia i zażywane leki nie mają żadnego wpływu na zdolność postrzegania i komunikowania spostrzeżeń. Ocena w tym zakresie oparta została na opinii biegłej psycholog A.M. oraz opinii psychiatry B.N. – K.. Dowody nie były przez strony kwestionowane. Przechodząc obecnie do poszczególnych zarzutów i rozstrzygnięć. Sąd Apelacyjny, podobnie jak Sąd I instancji, będzie odnosił się w sposób zbiorczy do poszczególnych czynów. I tak w pierwszej kolejności analizując przypisany oskarżonym M. N.i D. M.występek z art. 258 §1 k.k. (odpowiednio w punktach

(2), który „pilnował” interesów H., gdy ten był pozbawiony wolności. Na uwzględnienie zasługiwały jednak zarzuty podniesione w apelacji prokuratora, a dotyczący wyeliminowania przez Sąd meriti z opisu czynów zbrojnego charakteru grupy, co w konsekwencji doprowadziło w przypadku oskarżonych M. N.i D. M.do skazania ich za występki z art. 258 §1 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą od 17.10.1999r. przy zast. art. 4 §1 k.k.), zamiast z art. 258 §2 k.k. Nie sposób zgodzić się z konstatacjami Sądu I instancji, jakoby omawiana grupa przestępcza nie miała charakteru zbrojnego. Z dokonanych ustaleń wynika, iż broń palna pojawia się kilkakrotnie przy różnego rodzaju działaniach grupy. Niewątpliwie ma to miejsce przy ostrzelaniu dyskoteki w T., przy tzw. „pokazie siły” pod dyskoteką B.w G., kiedy to R. N.i D. M.uzbrojeni w broń palną krótką mają z polecenia P. H.szukać opisanego przez niego samochodu na (...)numerach rejestracyjnych, a następnie go ostrzelać, czy wreszcie gdy M.przekazuje H.pistolet CZ, gdy ten ma się spotkać z przestępcami kontrolującymi interes paliwowy, po kradzieży beczkowozu z benzyną. Te ustalenia winny prowadzić do stwierdzenia, iż mieliśmy do czynienia ze zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym. Broń palna była bowiem w posiadaniu co najmniej jednego z członków grupy (D. M.), o czym wiedział P. H.i co wykorzystywał. Nie tylko bowiem broń tę zabrał na spotkanie, które odbyło się po kradzieży paliwa, ale co więcej nakazał jej użycie poprzez ostrzelanie samochodu w 2001r. lub 2002r. Broń palna została również pożyczona i wykorzystana podczas „najazdu” na dyskotekę w T.. M. N., jak ustalił Sąd I instancji, przywiózł, a następnie podał pistolet maszynowy S. G.. Ten z kolei strzelał w drzwi lokalu, powodując obrażenia ciała u dwóch osób. Nie sposób zgodzić się z tokiem rozumowania przedstawionym przez Sąd I instancji, który czyni powyższe ustalenia, co do używania broni, a jednocześnie twierdzi, iż grupa nie miała charakteru zbrojnego, gdyż nie była to broń „grupowa”. Dla stwierdzenia zbrojnego charakteru zorganizowanej grupy przestępczej nie ma znaczenia, czy grupa ta posiada „własną” broń palną. Istotą jest korzystanie z takiej broni podczas popełniania przestępstw i świadomość, iż w razie potrzeby taka broń jest osiągalna np. przez pożyczenie od określonych osób. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z jeszcze bardziej klarowną sytuacją. Broń palną posiada bowiem członek zorganizowanej grupy przestępczej – D. M., a P. H.nie tylko o tym wie, ale też w pełni z tego korzysta zlecając ostrzelanie samochodu, czy zabierając tę broń na spotkanie, na które się udaje. Broń palna jest również w posiadaniu R. N.. Ta broń również wykorzystywana jest w ramach grupy przestępczej. Przecież to N.i M.mieli ostrzelać wspomniany samochód podczas „pokazu siły” pod dyskoteką B.w G.. Rację ma przy tym oskarżyciel publiczny nie zgadzając się z ustaleniami Sądu I instancji, jakoby R. N.nie należał do zorganizowanej grupy przestępczej P. H.. Przeczą temu dokonane ustalenia, jak: - uzyskanie przez N.zgody od P. H.na czerpanie korzyści z nierządu innych osób i przekazywanie części pieniędzy uzyskiwanych od A. S.i A. K.

(2), - branie udziału przez N. na polecenie H., w „pokazie siły” pod dyskoteką B. w G., - sprawdzanie przez N., czy M. J.

(2)należycie rozlicza się przed P. H.z pieniędzy od prostytutek, - zlecenie porwania A. W., - zlecenie przez H. sprzedaży samochodu A., przy jednoczesnym upozorowaniu jego kradzieży. Prawidłowo ocena powyższych okoliczności prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż R. N., wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez P. H.. Bezspornym jest, iż R. N.był w posiadaniu broni palnej. Podobnie, jak w przypadku D. M., P. H.nie tylko o tym wiedział, ale wykorzystywał tę okoliczność do działania kierowanej przez siebie grupy przestępczej. Wymienieni wyżej oskarżeni, to jest P. H., D. M.i M. N.mieli pełną świadomość, iż zorganizowana grupa przestępcza w strukturach, której uczestniczą (w przypadku P. H.grupa, która założył i którą kieruje), ma charakter zbrojny. W czasie niektórych popełnianych przestępstw posługiwali się bowiem bronią palną. Dlatego też zaistniała konieczność zmiany opisu przypisanych im czynów i tak: - odnośnie oskarżonego M. N.w punkcie 1, poprzez wprowadzenie do opisu czynu po słowach „w zorganizowanej grupie przestępczej” słów „o charakterze zbrojnym” oraz wskazanie, jako kwalifikacji prawnej czynu i wymiaru kary art. 258 §2 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą, od dnia 17.10.1999r.) w zw. z art. 4 §1 k.k., - odnośnie oskarżonego D. M.w punkcie 32, poprzez wprowadzenie do opisu czynu po słowach „w zorganizowanej grupie przestępczej” słów „o charakterze zbrojnym” oraz wskazanie, jako kwalifikacji prawnej czynu i wymiaru kary art. 258 §2 k.k. (w brzmieniu nadanym ustawą obowiązującą, od dnia 17.10.1999r.) w zw. z art. 4 §1 k.k. - odnośnie oskarżonych M. N.w punktach 6,8 i 9, P. H.w punktach 14,15,17,18,21,22 i 26 oraz D. M.w punktach 35,38,39 i 40, poprzez wprowadzenie do opisów przypisanych oskarżonym w tych punktach czynów słów „o charakterze zbrojnym” dla określenia grupy przestępczej. Bezspornym pozostaje również, co wynika z ustaleń Sądu meriti poczynionych w oparciu o wiarygodne wyjaśnienia D. M.i zeznania R. N., że N., H., czy M.z popełniania przestępstw w ramach zorganizowanej grupy przestępczej uczynili sobie stałe źródło dochodu. Taki cel zresztą miało zorganizowanie grupy przestępczej. Zgodzić należało się również z zarzutem oskarżyciela publicznego, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Przestępstwo przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej (czy też kierowania nią, jak w przypadku oskarżonego P. H.) należy do przestępstw trwałych. Za czas popełnienia takiego przestępstwa uznaje się ostatni dzień, w którym sprawca zaprzestał utrzymywania stanu bezprawności. Tak więc w przypadku M. N.i P. H.był to listopad 2009r., w przypadku S. G.wiosna 2005r., a w przypadku D. T.

(1)4 września 2009r. W tej sytuacji niezasadnym było zastosowanie art. 258 k.k. w brzmieniu obowiązującym od 17.10.1999r. w zw. art. 4 §1 k.k. Należało bowiem zastosować przepisy aktualnie obowiązujące, to jest w brzmieniu z 01.05.2004r. Jedną z konsekwencji popełnienia przez sprawców przestępstwa trwałego jest, że w razie zmiany ustawy w trakcie jego realizacji uważa się, iż czyn zabroniony został popełniony pod rządami ustawy nowej, więc reguły prawa międzyczasowego nie mają tu zastosowania. Sąd I instancji weźmie to pod rozwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie odnośnie oskarżonych M. N., D. M.i P. H.. Powyższy zarzut, który jak wyżej była mowa uznać należało za słuszny, musiał skutkować również uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozstrzygnięcie odnośnie S. G.w punkcie 75. Sąd meriti błędnie bowiem przyjął, iż należało zastosować do oskarżonego przepis art. 258 §1 k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 17.10.1999r., a tym samym nastąpiło przedawnienie karalności czynu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy szczegółowej analizy i pogłębienia będzie wymagała kwestia, czy S. G.miał świadomość uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym. Pełną aktualność zachowują uwagi w tym zakresie poczynione powyżej, tym niemniej należy pamiętać, iż każdemu uczestnikowi takiej grupy należy wykazać, iż zdawał sobie sprawę, z takiego właśnie charakteru organizacji, w której strukturach uczestniczył. W przypadku S. G.ocena ta musi być prowadzona również z uwzględnieniem wydarzeń w T.. Podobnie, jako co najmniej przedwczesne uznać należało rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 47 wyroku, a uniewinniające D. T.

(1)od zarzutu popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w okresie od czerwca 2006r. do 16 grudnia 2010r. w G.i innych miejscowościach województwa (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, założonej i kierowanej przez P. H., której celem było popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, mieniu i porządkowi publicznemu. Rzeczywiście D. M., którego wyjaśnienia pozostają kluczowe, co do ewentualnych ustaleń w tym zakresie, to jest przynależności D. T.

(1)do zorganizowanej grupy przestępczej, był bezpośrednim świadkiem tylko rozboju, którego przedmiotem była cysterna z paliwem. Jednak o T.wypowiadał się, jako o „rezydencie” P. H.w C.. Oznaczałoby to, iż nie mieliśmy do czynienia z osobą przypadkową, która wzięła udział tylko w jednym przestępstwie i nie uczestniczyła w strukturach grupy. Ponadto pojęcie „rezydent” z reguły jest określeniem osoby, zajmującej wyższą pozycję w hierarchii, aniżeli szeregowy członek. Sąd ponownie rozpoznając sprawę winien więc dążyć do precyzyjnego ustalenia, w szczególności przez rozpytanie D. M., co oznaczała jego wypowiedź, iż D. T.

(1)był „rezydentem” H.w C.oraz skąd posiadał takowe informacje. Oczywiście należy również przeprowadzić inne dowody, jeśli takowa potrzeba wyłoni się w toku p